فرید مصطفوی به سوره سینما گفت: من به خاطر مشکلی که چشمانم دارد، نمی توانم فیلم های سینمایی را روی پرده تماشا کنم، به همین دلیل همه آثار را روی دی وی دی می‌بینم و چند وقتی است این تأخیر در باخبر شدن از محتوای فیلم های روز، برای من وجود دارد. بنابراین از میان آثار روی پرده تنها فیلم «رخ دیوانه» را دیدم، آن هم به دلیل رفاقتی که با ابوالحسن داودی و محمدرضا گوهری دارم، ضمن اینکه آن فیلم را روی میز تدوین تماشا کردم.

وی افزود: من از ابتدا در جریان ساخته شدن «رخ دیوانه» بودم. آقای داودی از من خواست قبل از تدوین نهایی کار را تماشا کنم و پیشنهادهایی را به ایشان بدهم. من هم قبول کردم و نظراتی دادم که بعضی از آنها اجرا شد. در کل نگارش و بازنویسی کار بر عهده محمدرضا گوهری بود و به نظرم تجربه خیلی موفقی شد. دوستان وقتی در برنامه «هفت» حاضر شدند از فروش فیلم راضی بودند و من هم با نگاه آنان موافقم، هرچند که شاید قبل از شروع اکران انتظارات بیشتری از این فیلم وجود داشت.

مصطفوی همچنین گفت: به هر حال نباید فراموش کرد که میزان امکانات تبلیغاتی و تعطیلی چندروزه سینماها در نوروز تأثیر زیادی روی فروش نوروزی داشتند. «ایران برگر» پر فروش ترین اثر اکران نوروزی بود و به نظر می رسد سلیقه مردم در ایامی مثل نوروز همچنان به سمت کمدی است.

فرید مصطفوی نگارش فیلمنامه فیلم‌های «زادبوم»، «خون بازی»، «تقاطع» و … را بر عهده داشته است.

نوشته فرید مصطفوی: سلیقه عامه جامعه همچنان به سمت کمدی است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فرید مصطفوی درباره اینکه بسیاری از فیلم های اکران نشده مشکل سوژه و حساسیت های موضوعی دارند و عامل اصلی عدم نمایش فیلم ها به خاطر فیلمنامه است به سوره سینما گفت: اگرچه فیلمنامه نویس در خلق یک اثر دخیل است اما نویسنده فقط فیلمنامه را می نویسد و کنار می نشیند. این کارگردان است که بعد از این باید با مشکلات مربوط به اکران مبارزه کند. اوایل کارم بیشتر فیلمنامه نویس بودم اما در دهه اخیر اغلب به عنوان مشاور فیلمنامه فعالیت دارم و با نویسنده همکاری می کنم به همین خاطر سوژه ها از سوی شخص دیگری پیشنهاد می شود و من روی آنها کار می کنم.

وی افزود: اتفاقا نویسنده یک فیلم تنها عضوی از یک گروه است که کمتر از بقیه درگیر می شود. فیلمنامه هرچه باشد این کارگردان است که زمان اکران فیلم دچار مشکل می شود و همه نگاه ها را به سمت خود بر می‌گرداند. به عنوان مثال من دو سال پیش روی فیلمنامه‌ای کار کردم و کنار رفتم اما کارگردان از همان لحظه اول باید دنبال سرمایه گذار بگردد و زمانی هم که فیلم ساخته شد دغدغه چگونگی اکران کارش را داشته باشد. از این لحظه به بعد کسی به نویسنده فیلم نمی‌گوید چرا این موضوع را انتخاب کردی بلکه همه سوالشان از کارگردان است.

این نویسنده درباره فعالیت‌های اخیر خود گفت: هنوز شرایط برای ساخت فیلمنامه «در غربت» فراهم نشده است و عباس رافعی به دنبال سرمایه گذار است. ضمن اینکه فیلمنامه دیگری با نغمه ثمینی و رخشان بنی‌اعتماد داریم که در همین مرحله باقی مانده و فعلا صحبتی از ساخت این فیلمنامه نیست. به تازگی فیلمنامه‌ای هم از یک کارگردان به منظور مشاور فیلمنامه دریافت کردم اما اگر هم ساخته شود به جشنواره امسال نخواهد رسید.

فرید مصطفوی فیلمنامه فیلم‌های سینمایی «تقاطع»، «خون بازی»، «عصر جمعه»، «گیلانه» و … را نوشته است.

نوشته بار مسئولیت فیلم بر دوش کارگردان است/ فیلمنامه‌نویس کمتر دچار مشکل می‌شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- این نشیست پنجشنبه ۲۴ مهرماه در سالن سیف الله داد خانه سینما برگزار می‌شود. به گزارش روابط عمومی باشگاه، ایده موضوع نخستین فصل نشست های باشگاه است که در سلسله جلسات فصل پاییز از زوایای مختلف به این موضوع پرداخته می شود.

در اولین بخش از این نشست مهران کاشانی درباره “ایده از منظر رابرت مک کی” به پرسش های زیر پاسخ خواهد داد: از منظر رابرت مک کی، ایده اولیه در فرآیند خلق یک داستان چه نقشی دارد؟ ایده اولیه چگونه شکل می گیرد؟ ارتباط ایده اولیه با ایده مرکزی فیلم چیست؟ ارتباط ایده با پلات اصلی فیلم چیست؟

مهران کاشانی فیلمنامه های نقش نگار، دیگری، آواز گنجشک ها، خانه روشن و دم صبح را در کارنامه دارد و هم اکنون به عنوان مشاور مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی، عضو شورای مرکزی کانون فیلمنامه نویسان سینمای ایران و مسئول کارگروه آموزش فعالیت می کند.

در بخش دوم این نشست، حسین مهکام درباره ایده و ژانر به این مباحث اشاره خواهد کرد: نسبت تاریخی ما با مقوله ژانر چه تناسبی با دنیای معاصر ما دارد؟ آیا فیلمنامه نویس در قید ژانرهاست یا این ژانرها هستند که به اختیار فیلمنامه نویس تبدیل به گونه شده اند؟ در این میان، سهم ایده به عنوان هسته مرکزی و آتشفشانی یک فیلمنامه چیست؟ آیا ژانرها و ایده ها بیشتر به یکدیگر یاری می رسانند یا دشمنان یکدیگرند؟

حسین مهکام  فیلمنامه های آدم، بیست،هیچ، نقش لیلی، گهواره ای برای مادر، برف و چند فیلم مستند را به نگارش درآورده و نخستین فیلم سینمایی خود را با نام آزادی مشروط نوشته و کارگردانی کرده است.

و در آخرین بخش از این نشست فرید مصطفوی؛ فیلمنامه نویس برجسته سینما میهمان بخش انتقال تجربه خواهد بود تا به پرسش های حاضرین پاسخ دهد. او تاکنون جوایز متعددی از جمله شیر نقره ای بهترین فیلمنامه برای قصه ها از جشنواره ونیز، سیمرغ بلورین بهترین فیلمنامه برای زادبوم و خون بازی از جشنواره فجر، تندیس بهترین فیلمنامه جشن خانه سینما برای زندان زنان و تقاطع را دریافت کرده است.

اولین نشست باشگاه فرهنگی آموزشی کانون فیلمنامه نویسان سینمای ایران با موضوع ایده پنجشنبه ۲۴ مهرماه ۹۳ ساعت ۱۶ تا ۲۰ با حضور اعضای باشگاه، اعضای کانون فیلمنامه نویسان و نمایندگان رسانه ای در سالن سیف الله داد خانه سینما برگزار می شود.

نوشته نشست باشگاه فرهنگی آموزشی فیلمنامه‌نویسان برگزار می‌شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما – میثم محمدی: وقتی صحبت از سینمای اجتماعی می‌شود حساسیت بسیاری درباره چگونگی نگاه و سلیقه و همچنین انتقال مسائل به زبان سینمایی به میان می‌آید. در بین سینماگرانی که حضور دارند، فرید مصطفوی یکی از فیلمنامه نویسانی است که بیشتر آثار او متاثر از اتفاقات اجتماعی و با زبانی انتقادی بوده است. مصطفوی در طی طریق در مسیر دشوار سینمای اجتماعی ثابت قدم بوده. به بهانه برگزاری آیین بزرگداشت این فیلمنامه‌نویس بی‌حاشیه و خوش‌برخورد با او صحبت کردیم.

اکثر آثاری که در کارنامه حرفه‌ای شما ثبت شده ناظر بر جریانات اجتماعی و معظلات و مشکلاتی است که در سطح جامعه وجود دارد. چنین گرایشی در شما چطور بوجود آمد یا بهتر است که بگوییم این دغدغه در محتوای فیلمنامه‌های شما از کجا نشات گرفته است ؟

فرید مصطفوی: گمان می‌کنم توضیح اینکه دیدگاه ،گرایش و سلیقه‌های هر آدمی دقیقأ ناشی از چه عواملی است کار ساده ای نباشد. عوامل ژنتیک، تربیتی، زیستگاه، خانواده، تجربه تاریخی و تجربه زندگی و … هر کدام به نحوی در ساختن انسان تأثیر گذار است. سلیقه سینمایی آدم ها هم از این امر مستثنی نیست. اینکه کسی به فیلم موزیکال گرایش دارد یا وسترن، اجتماعی یا کمدی بخش زیادی مرتبط است به شکل‌گیری سلیقه های هنری او در طول زمان.

اساسا سینمای اجتماعی در کشور ما با محدودیت هایی مواجه است و  دیدگاهی وجود دارد که محدودیت ها کار کردن در این گونه سینمایی را مشکل می‌کند . شما چطور فکر می‌کنید؟

در طول تاریخ سینما و در سینمای کشور های مختلف محدودیت همیشه وجود داشته است، اما نسبت آن تغییر کرده است. در واقع نه محدودیت کامل و نه آزادی کامل هیچ‌وقت و در هیچ سینمایی وجود نداشته است. در مورد سینمای اجتماعی هم همین وضعیت است. همانطور که در ژانرهای دیگر مثلأ شما می توانید سینمای کمدی ایران را با کمدی های درخشان ایتالیایی یا آمریکایی مقایسه کنید. کار فیلمسازانی مثل پیترو جرمی، اتوره اسکولا و یا بیلی وایلدر میزان پرده‌دری و طرح صریح موضوعات در آن فیلم ها اساسأ قابل مقایسه با آنچه در سینمای ما می تواند اتفاق بیفتد نیست.

نمونه دیگر را می‌توانید در مقایسه نمایش صحنه های قتل در دو فیلم از هیچکاک، روانی (۱۹۶۰) و جنون (۱۹۷۲ ) ببینید. آنچه در صحنه قتل در حمام فیلم «روانی» برای تماشاگران آن زمان شوک دهنده و پرده دری تلقی می‌شد به شکل عریان ترش در فیلم «جنون» دیگر پرده دری و جسارت تلقی نمی شد. اخلاقیات در سینما و طرح آسیب های اجتماعی در طول زمان شکل های گوناگونی به خود گرفته و محدودیت ها به مرور کمتر شده است که این موضوع را شما به راحتی می توانید در یک مطالعه تاریخی سینما دنبال کنید .اما خلاقیت سینماگران کلاسیک در قبال محدودیت هایی که در آن زمان داشتند راه گشا بود و با زبان نشانه و تمثیل توانستند حرف های خود را بزنند و زبان سینمایی خود را شکل دهند.

در کل نگاهها به آثار هیچکاک در آن دوره های تاریخی بسیار ساده انگارانه تر بود تا به امروز که توجه بیشتری به سینمای او می شود.

شاخص اصلی در ماندگاری یک هنرمند مهر تاریخ است و بقای او در گذر زمان. جنجال های ژورنالیستی و هیاهوهای جشنواره ای فقط برای کوتاه مدت ممکن است سینماگری را مطرح نگه دارد.

برخی ها اعتقاد دارند که محدودیت در طول زمان هنرمند را در یک الزام قرار می‌دهد تا از طریق زبان استعاره و نماد حرف خود را بزند. در اصل استعداد او را شکوفاتر می کند. شما به این دیدگاه قائل هستید؟

همانطور که قبلأ گفتم محدودیت ها باعث شکل گیری نوعی زبان سینما برای بیان نا گفتنی‌ها شد. اما این یک روی سکه است. محدودیت همیشه و همه جا اینگونه عمل نمی کند و گاه باعث نابودی استعدادها می‌شود. موقعیت فیلمسازانی مثل تارکوفسکی و پاراجانوف را در سینمای شوروی یا ییلماز گونی در سینمای ترکیه را می‌توان مثال زد. بسیاری از این استعداد ها مثل تارکوفسکی ناچار به مهاجرت شدند اما مهاجرت همیشه راه گشا نیست. سینماگر در سرزمین میزبان هم در قبال محدودیت‌ها ( ولو از نوعی دیگر مثل محدودیت‌های تحمیل شده از جانب سرمایه‌گذار) ممکن است فلج شود و دچار جوان مرگی. نمونه اش سینماگر خلاقی مثل سهراب شهید ثالث.

قرار است که در شانزدهمین جشن سینمای ایران از شما تقدیر شود . درباره برگزاری این مراسم بزرگداشت نظرتان چیست؟

طبیعتأ هر توجه و تشویقی در هر مقطع کاری برای آدم خوشحال کننده و امیدبخش است. به خصوص اینکه مرتبط است با موضوع فیلمنامه که در این سال‌ها کمتر به آن توجه شده است.

در حال حاضر فیلمنامه ای را در دست نگارش ندارید ؟

فیلمنامه ای را به همراه خانم بنی اعتماد، نغمه ثمینی و پیمان معادی تمام کرده‌ایم که باید بازنویسی شود.

باید حدس زد که دوباره در همان حال و هوای فیلمنامه های سابق کار کرده‌اید.

بله کم و بیش.

نوشته محدودیت در سینمای همه جای دنیا وجود دارد/ هر تقدیر و تشویق دلچسب است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

رافعی به سوره سینما گفت: فرید مصطفوی چند سال است که فیلمنامه «در غربت» را آماده کرده و من از سال ۸۹ در تلاش بودیم آن را بسازم، اما هر بار بنا به دلایلی این امر میسر نمی‌شد. امیدوارم سال ۹۳ موفق شوم این تصمیم قدیمی را عملی کنم. البته دغدغه نخست ذهنی من اکران «فصل فراموشی فریبا» است، اما تصمیم جدی دارم نیمه دوم سال ۹۳ «در غربت» را کلید بزنم، هر چند که هنوز مرحله پیش‌تولید شروع نشده است.

وی افزود: سال ۹۲ برای من نسبتا خوب طی شد. فیلمی را کارگردانی کردم که به نظرم تجربه‌ای متفاوت در کارنامه کاری‌ام بود و برای اکران عمومی آن اشتیاق خاصی دارم. همانطور که قبلا گفته‌ام حدود شش، هفت دقیقه از فیلم کم شده و ۵ دقیقه پلان‌های جدیدی به فیلم اضافه شد. این تغییرات را لحاظ کردم تا ریتم فیلم حفظ شود و مخاطب را از یک سرگردانی نجات دهم. برای من مهم است که تماشاگر فیلمم دقیقا همان برداشتی را داشته باشد که در فیلمنامه لحاظ شده و برای محقق شدن این امر صلاح دیدیم که تغییراتی در نسخه نهایی ایجاد کنیم. در مورد «فصل فراموشی فریبا» قائل به پایان باز و اینگونه رویکردهای سینمایی جدید نیستم. من قصه‌ای را تعریف کردم که یک پایان مشخص داشت و می‌خواهم همان پایان مشخص به شیوه‌ای غیرگل درشت به ذهن مخاطب هم رسوب کند.

«فصل فراموشی فریبا» در جشنواره سی و دوم روی پرده رفت. این فیلم روایت داستان زنی است که گذشته نامتعارفش بر زندگی عاشقانه‌اش سایه انداخته و تلاش وی برای فرار از این گذشته سرنوشت نافرجامی را برای او رقم می زند. ساره بیات، امین زندگانی، شهین تسلیمی، هومن کیایی و … بازیگران این فیلم سینمایی هستند.

نوشته فیلمنامه فرید مصطفوی سال ۹۳ فیلم می‌شود/ فیلم تازه رافعی در راه تولید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

مصطفوی به خبرنگار سوره سینما گفت: امروز شرایط سینما معلوم است و نوعی رکود مدت‌هاست که بر فضای فرهنگی حاکم شده است. در تلویزیون مشغول به انجام کاری بودیم که به خاطر مسائل مالی در نیمه راه متوقف شد. در واقع مشکلات یکی دو تا نیست. باید چرخ متوقف مانده سینما را از سر بگردانند. معضلات هم روشن هستند و امیدوارم چاره ای برای آن وجود داشته باشد.

وی در ادامه افزود: مدت‌هاست در حوزه سینما فعالیتی ندارم و از مناسبات آن بی خبرم. البته فیلمنامه هایی را برای عباس رافعی و رخشان بنی‌اعتماد نوشتم که پیش از مرحله تولید روند کار متوقف شد. شنیده‌ام شورایی در اتحادیه تهیه کنندگان تشکیل شده که فیلمنامه اول آنجا خوانده می‌شود. به هر حال من در چند سال اخیر متن سینمایی ننوشتم، اما بیکار هم نبودم. در دفتر عباس رافعی  فعالیت زیادی داشتم و باید از او بپرسید چرا برخی  کارها پیش نرفت.

این نویسنده همچنین درباره چشم‌انداز آینده سینما گفت: به هر حال باید امیدوار بود. بخشی از مشکلات سینما به کل اقتصاد کشور بر می‌گردد و بخش دیگر به سلیقه و نگاه مدیران. امیدوارم دولت جدید و مدیران فرهنگی آن از هر دو نظر کارنامه درست و روشنی داشته باشد و آنان با نگاه اصولی به سینما و عرصه‌های هنری دیگر بپردازند.

از تجربه‌های نویسندگی فرید مصطفوی می‌توان به فیلم‌های «تقاطع»،«خون بازی»، «گیلانه» و «عصر جمعه» اشاره کرد.

نوشته گلایه فیلمنامه‌نویس باسابقه از توقف پروژه‌های تلویزیونی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فرید مصطفوی فیلمنامه‌نویس سینما درباره فعالیت‌های جدید خود به سوره سینما گفت: در حال حاضر مشغول نگارش هستم ولی با شرایطی که سینما دارد چندان امیدی به تولیدشان ندارم. حرف تازه‌ای درباره اینکه این شرایط دقیقا چه شرایطی است ندارم. حرف‌ها همیشه عنوان شده است و حرف تازه‌ای نیست. من معمولا در حاشیه کار کرده‌ام و مستقیما با هیچ جریانی درگیر نبوده‌ام.

نویسنده «زیر پوست شهر» در توضیح بیشتر افزود: به هر حال فیلمنامه‌ای که فیلمنامه‌نویس می‌نویسد خودش تولید نمی‌کند و کارگردان و تهیه‌کننده باید آن را بسازند. کارگردانان ما معمولا بیکارند و خیلی‌ها هستند که سالهاست فیلم نساخته‌اند بنابراین فیلمنامه‌نویس حتی اگر فعالیتی داشته باشد نتیجه فعالیتش وابسته به کارگردان است.

مصطفوی گفت: من هم به نوعی مثل بقیه منتظرم که تغییرات مدیریتی اتفاق بیفتد، مدیریت‌ها تثبیت شود و شرایط تغییر پیدا کند. آخرین فیلمنامه‌ای که از من به نمایش درآمد «زادبوم» بود که مجوز اکران عمومی ندارد. فیلم «قصه‌ها» به کارگردانی رخشان بنی‌اعتماد هم هنوز اجازه اکران ندارد.

وی درباره فعالیتش در تلویزیون گفت: با ابوالحسن داوودی مشغول نگارش فیلمنامه‌ای برای تلویزیون بودیم که در مرحله نگارش متوقف شد. احتمالا مشکلات مالی باعث این اتفاق شد چون تلویزیون هم مثل دیگر نهادها و وضع اقتصادی کشور دچار مشکل مالی است.

مصطفوی نگارش فیلمنامه‌های «پاییزان»، «زیر پوست شهر» و… را در کارنامه دارد.

نوشته حرفی تازه‌ درباره شرایط سینما ندارم/ همیشه در حاشیه کار کرده‌ام اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.