طبق گزارش سامانه سمفا، سینماها از ابتدای سال ۱۴۰۵ تا زمان تنظیم این گزارش به فروش ۲,۹۲۱,۵۰۶,۳۱۶,۳۱۳ ریال دست یافته‌اند.

فیلم سینمایی «زنده‌شور» به کارگردانی کاظم دانشی دیگر فیلمی است که به تازگی و از ۲۴ تیر به اکران درآمده است.

این فیلم که در آن بازیگرانی چون بهرام افشاری، حامد بهداد، امیر جعفری، سارا بهرامی، محمد ولی زادگان، مارال فرجاد و … به ایفای نقش پرداخته‌اند، در یک هفته اخیر فروشی معادل ۲۴۵,۶۴۳,۰۷۲,۳۵۴ ریال داشته است.

فیلم سینمایی «استخر» به کارگردانی سروش صحت که از ۲۴ تیر به اکران اضافه شده در یک هفته اخیر فروشی معادل ۱۹۹,۰۵۷,۶۶۰,۹۹۴ ریال ثبت کرده است.

در این فیلم بازیگرانی چون مهران مدیری، امین حیایی و سحر دولتشاهی و … به ایفای نقش پرداخته‌اند.

فیلم سینمایی «لباس شخصی» به کارگردانی امیرعباس ربیعی نیز پس از هفت سال توقیف بالاخره به اکران رسید.

این فیلم نیز در یک هفته اخیر به فروشی معادل ۱۰,۳۴۶,۷۸۹,۹۹۹ ریال دست پیدا کرده است.

فیلم «تهران کنارت» به کارگردانی علی بهراد و تهیه کنندگی مجید کریمی از روز چهارشنبه ۲۳ اردیبهشت به اکران درآمد.

این فیلم با حضور بازیگرانی همچون علی شادمان، آناهیتا افشار، آیدا ماهیانی، رضا کولغانی، تینو صالحی، گلنوش قهرمانی، داود ونداده و علی مصفا ساخته شده است.

«تهران کنارت» در یک هفته اخیر فروشی معادل ۹,۰۱۶,۸۱۰,۰۰۰ ریال ثبت کرده است.

فیلم سینمایی «آنتیک» به کارگردانی هادی نائیجی و تهیه‌کنندگی محمود بابایی داستان ابی و ولی را با بازی پژمان جمشیدی و بیژن بنفشه‌خواه روایت می‌کند.

در کنار پژمان جمشیدی و بیژن بنفشه‌خواه، ستاره پسیانی، آناهیتا افشار، امیر نوروزی، غلامرضا نیکخواه، فرزین محدث، علی باقری، مجتبی شفیعی، هادی افتخارزاده، آرش نوذری، لادن ژافه‌وند، یدالله شادمانی، رحمان باقریان، مهدی قربانی و جمعی دیگر از بازیگران در این فیلم ایفای نقش کرده‌اند.

این فیلم که از چهارشنبه دوم اردیبهشت به اکران درآمده در یک هفته اخیر فروشی معادل ۹,۹۸۷,۰۳۲,۰۰۰ ریال داشته است.

فیلم سینمایی کمدی «خواب نما» به کارگردانی رضا مقصودی و با بازی بازیگرانی چون جواد رضویان که از ۱۹ تیر به اکران اضافه شده، در یک هفته اخیر فروشی معادل ۵,۹۲۱,۹۶۰,۰۰۰ ریال داشته است.

فیلم سینمایی «تاکسیدرمی» به کارگردانی محمد پایدار، نویسندگی محمد پایدار و محسن ملکی و تهیه‌کنندگی محمدجواد موحد از ۳ اردیبهشت ماه توسط پخش بهمن‌سبز در سینماهای سراسر کشور اکران خود را آغاز کرده است.

این فیلم نیز در یک هفته اخیر ۲,۳۱۷,۱۵۰,۰۰۰ ریال فروش داشته است.

«سفر به لیمونیا» به کارگردانی کمال مقدم از ۲۳ اردیبهشت به اکران درآمد و در یک هفته اخیر توانست فروشی معادل ۸,۲۶۰,۷۸۰,۰۰۰ ریال به دست آورد. «سفر به لیمونیا» داستانی فانتزی و پر رمز و راز را با حضور شخصیت‌هایی چون غولی شیطون و لیمویی روایت می‌کند؛ جایی که با باز شدن یک چمدان، همه‌چیز دستخوش تغییر می‌شود.

بهاره رهنما، ابراهیم شفیعی، محمدرضا شیرخانلو، سروش مالمیر، باربد مالمیر، محمدجواد سیانکی، رادین آسیابان، النا عسگری، هلنا پیری، حسین مبینی‌پور، آذر، امیرمهدی اکبری، یاس عباسی، بهار باباربیع، سوین یادگاری، مهدی رفائی، عسل نوربخش، آندیا جوادزاده، آرمیا جوادزاده، امید باغبان، شایلین رستمی، متین محمدی، کیانوش کیانی، رادین طلوع، آراد جعفری، ساسان بنی‌حاتم، پرهام دهمرده، عسل نوربخش و کیان غفاری از جمله بازیگران این اثر هستند.

انیمیشن سینمایی «شمشیر و اندوه» که با موضوعی محرمی از روز چهارشنبه ۲۷ خرداد به اکران درآمده در هفته اخیر فروشی معادل ۱۵۱,۸۰۰,۰۰۰ ریال داشته است.

«نبرد با خرچنگ» به کارگردانی و تهیه‌کنندگی مازیار محمدی‌نژاد از چهارشنبه ۳۱ تیر اکران سراسری خود را آغاز کرده و در این مدت زمان کوتاه به فروشی ۵,۷۵۵,۰۹۰,۰۰۰ ریالی دست پیدا کرده است.

داستان این انیمیشن درباره «سامی»، کودکی اسرارآمیز است که از دل حفره‌ای شگفت‌انگیز در آسمان وارد «جزیره شاد» می‌شود. او در کنار دریانوردان کشتی «سن‌ایچ» راهی سفری پرماجرا می‌شود تا با خرچنگی که شادی‌های کودکانه را می‌بلعد، مبارزه کند؛ سفری که در ظاهر یک ماجراجویی فانتزی است اما در لایه‌های زیرین خود، مفاهیم عمیق‌تری را دنبال می‌کند.

فیلم سینمایی «ماه پنهان» به کارگردانی محمدرضا یکانی و با بازی لیندا کیانی و آرمین رحیمیان که از ۵ مرداد اکران خود را آغاز کرده است، در یک هفته اخیر فروشی معادل ۱,۲۷۵,۱۲۰,۰۰۰ ریال را ثبت کرده است.

فیلم سینمایی «قمارباز» ساخته محسن بهاری به تهیه‌کنندگی سجاد نصرالهی نسب نیز در هفته اخیر ۲۳,۷۶۰,۰۰۰ ریال فروخت.

«قمارباز» در ژانر معمایی- جاسوسی داستانی درباره حمله سایبری به یکی از بانک‌های کشور را در روزهای جنگ ۱۲ روزه روایت می‌کند.

فیلم سینمایی «بهشت تبهکاران» ساخته مسعود جعفری جوزانی به تهیه‌کنندگی علی قائم‌مقامی در یک هفته اخیر ۲۳,۴۳۰,۰۰۰ ریال فروش داشت.

این فیلم سرگذشت حسن جعفری کارمند شرکت نفت ایران و انگلیس است که اسیر توطئه‌ای شوم می‌شود.

*مجموع فروش فیلم‌ها نیز به شرح زیر است:

«زنده‌شور»: ۶۶۲,۵۴۰,۵۰۹,۷۵۶ ریال

«استخر»: ۶۱۳,۲۲۶,۸۹۳,۴۹۳ ریال

«آنتیک»:‌ ۵۹۰,۰۷۸,۲۲۰,۳۰۹ ریال

«تهران کنارت»: ۵۳۵,۷۴۲,۶۵۸,۰۰۰ ریال

«تاکسیدرمی»: ۱۶۷,۲۳۰,۱۱۲,۸۴۶ ریال

«سفر به لیمونیا»: ۱۱۵,۶۶۴,۰۳۴,۲۰۰ ریال

«خواب نما»: ۴۲,۱۴۸,۶۸۲,۸۹۷ ریال

«لباس شخصی»: ۲۷,۹۰۳,۵۷۵,۹۹۸ ریال

«قمارباز»: ۱۹,۱۰۱,۰۴۰,۱۵۶ ریال

«بهشت تبهکاران»: ۱۵,۱۲۴,۱۶۱,۷۶۷ ریال

«نبرد با خرچنگ‌»: ۱۲,۵۳۰,۴۰۰,۰۰۱ ریال

«شمشیر و اندوه»: ۲,۱۳۲,۶۸۰,۰۰۰ ریال

«ماه پنهان»: ۱,۲۷۷,۱۰۰,۰۰۰ ریال

نوشته ترکیب برنده در گیشه تابستان؛ از درام و کمدی تا انیمیشن کودکانه اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این روزها، اکران آنلاین فیلم «صد سال به این سال‌ها» ساخته سامان مقدم بار دیگر این سؤال قدیمی را زنده کرده است؛ فیلمی که سال‌ها فرصت دیده شدن را از دست داده، وقتی بالاخره به نمایش درمی‌آید، آیا هنوز همان تأثیر گذشته را دارد؟

از سوی دیگر، «لباس شخصی» ساخته امیرعباس ربیعی نیز پس از حدود هفت سال انتظار، سرانجام توانست رنگ اکران عمومی را ببیند؛ فیلمی که نخستین‌بار در جشنواره فجر ۱۳۹۸ رونمایی شد اما تا تابستان ۱۴۰۵ امکان نمایش عمومی پیدا نکرد.

این دو فیلم، تنها دو نمونه از پدیده‌ای هستند که سال‌هاست بخشی از تاریخ سینمای ایران را شکل داده است؛ فیلم‌های دیررس.

«صد سال به این سال‌ها»؛ فیلمی که دو دهه منتظر ماند

شاید کمتر فیلمی در سینمای ایران به اندازه «صد سال به این سال‌ها» طعم انتظار را چشیده باشد.

سامان مقدم این فیلم را در میانه دهه ۸۰ ساخت؛ اثری با بازی فاطمه معتمدآریا، پرویز پرستویی، رضا کیانیان، نگار جواهریان و جمعی از بازیگران شناخته‌شده که روایت زندگی زنی را در سه دهه از تاریخ معاصر ایران دنبال می‌کند.

فیلم هرگز فرصت اکران عمومی پیدا نکرد و سال‌ها نامش فقط در فهرست فیلم‌های توقیفی دیده می‌شد. حالا، پس از نزدیک به دو دهه، نه روی پرده سینما، بلکه از مسیر اکران آنلاین در دسترس مخاطبان قرار گرفته است.

این اتفاق فقط یک اکران نیست؛ بلکه نمایش فیلمی است که به نسل دیگری تعلق دارد. بسیاری از بازیگران آن امروز در جایگاه متفاوتی قرار دارند، برخی از عوامل فیلم دیگر در قید حیات نیستند و فضای اجتماعی که فیلم درباره آن حرف می‌زد، بارها تغییر کرده است.

«لباس شخصی»؛ هفت سال فاصله میان جشنواره و گیشه

«لباس شخصی» نمونه تازه‌تری از همین وضعیت است. فیلم در جشنواره فیلم فجر ۱۳۹۸ رونمایی شد و همان زمان به‌عنوان یکی از آثار متفاوت سیاسی و امنیتی مورد توجه قرار گرفت. اما پس از جشنواره، مسیر اکران آن متوقف شد.

در این فاصله، امیرعباس ربیعی دو فیلم دیگر یعنی «ضد» و «احمد» را ساخت و اکران کرد؛ در حالی که نخستین فیلم بلندش هنوز در انتظار مجوز نمایش بود.

سرانجام در تابستان ۱۴۰۵، پس از حدود هفت سال، «لباس شخصی» اکران عمومی خود را آغاز کرد.

نکته جالب اینجاست که مخاطبان، فیلمی را روی پرده دیدند که از نظر زمان تولید، متعلق به چند سال قبل بود؛ گویی بخشی از تاریخ سینمای ایران با تأخیر به نمایش درآمد.

وقتی فیلم پیر می‌شود

تأخیر در اکران فقط به معنای چند سال صبر نیست. فیلم، محصول زمان خودش است؛ از نوع روایت گرفته تا شوخی‌ها، طراحی صحنه، لباس، بازی بازیگران، تکنیک‌های فیلمبرداری و حتی دغدغه‌های اجتماعی.

وقتی یک فیلم پنج، هفت یا ده سال بعد اکران می‌شود، ناخواسته بخشی از تازگی خود را از دست می‌دهد. بازیگری که آن زمان یک چهره تازه بود، امروز ستاره‌ای شناخته‌شده است. کارگردانی که اولین فیلمش توقیف شد، شاید امروز چند فیلم دیگر ساخته باشد. حتی مخاطب هم دیگر همان مخاطب سابق نیست.

به همین دلیل بدترین اتفاق برای یک فیلم، از دست دادن زمان مناسب نمایش است.

همه فیلم‌ها از انتظار سود نمی‌برند

گاهی تصور می‌شود که توقیف طولانی باعث کنجکاوی بیشتر مخاطبان می‌شود. این اتفاق در برخی آثار رخ داده است. اما در بسیاری از موارد، نتیجه برعکس بوده است.

فیلمی که قرار بود درباره مسائل روز جامعه حرف بزند، سال‌ها بعد دیگر موضوعیت گذشته را ندارد. شوخی‌ها قدیمی شده‌اند. فضای اجتماعی تغییر کرده است. حتی شیوه روایت برای مخاطب امروز کند و متعلق به دوره‌ای دیگر به نظر می‌رسد. در چنین شرایطی، فیلم بیشتر به یک سند تاریخی تبدیل می‌شود تا اثری که بتواند با گیشه امروز رقابت کند.

«صد سال به این سال‌ها» و «لباس شخصی» تنها نمونه‌های این فهرست نیستند.

در دو دهه گذشته، فیلم‌های متعددی با تأخیرهای طولانی روبه‌رو شدند که ازجمله آن‌ها می‌توان به «عصبانی نیستم»، «آشغال‌های دوست‌داشتنی»، «زادبوم»، «خانه پدری»، «سنتوری»، «قاتل و وحشی» و … اشاره کرد.

یک خسارت پنهان برای سینما

تأخیر در اکران فقط به سازندگان فیلم آسیب نمی‌زند.  سینمای ایران نیز بخشی از حافظه تاریخی خود را از دست می‌دهد. فیلم‌ها قرار است بازتاب زمانه خود باشند. وقتی سال‌ها بعد دیده می‌شوند، ارتباط طبیعی میان اثر و مخاطب از بین می‌رود.

از سوی دیگر، سرمایه‌گذاران نیز با افزایش هزینه‌ها، تغییر ارزش پول و از بین رفتن فرصت‌های تبلیغاتی، متحمل خسارت می‌شوند.

حتی بازیگران و عوامل فیلم هم دیگر نمی‌توانند از ظرفیت رسانه‌ای همان زمان برای معرفی اثر استفاده کنند.

آیا اکران آنلاین پایان انتظار است؟

اکران آنلاین «صد سال به این سال‌ها» شاید نشان دهد که مسیر تازه‌ای برای فیلم‌های سال‌ها توقیف‌شده باز شده است.

پلتفرم‌های نمایش خانگی می‌توانند فرصتی باشند تا آثاری که امکان اکران گسترده سینمایی ندارند، بالاخره به دست مخاطب برسند. اما واقعیت این است که هیچ نمایش آنلاینی نمی‌تواند جای فرصت از دست‌رفته اکران در زمان مناسب را بگیرد.

«صد سال به این سال‌ها» و «لباس شخصی» بیش از آنکه فقط دو فیلم باشند، یادآور واقعیتی قدیمی در سینمای ایران هستند؛ اینکه گاهی بزرگ‌ترین دشمن یک فیلم، نه کیفیت آن است و نه رقیبانش، بلکه زمان است.

وقتی یک اثر سال‌ها پشت درهای بسته می‌ماند، تنها نمایش آن به تعویق نمی‌افتد؛ بخشی از امکان تأثیرگذاری، گفت‌وگو با مخاطب و حتی جایگاهش در تاریخ سینما نیز از دست می‌رود. شاید به همین دلیل است که در سینما، گاهی دیر رسیدن، تفاوت چندانی با هرگز نرسیدن ندارد.

نوشته وقتی زمان از فیلم‌ها جلو می‌زند؛ از «صد سال به این سال‌ها» تا «لباس شخصی» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

امیرعباس ربیعی در نخستین فیلم بلندش نشان داد که به زبان سینما بیشتر از بیانیه‌نویسی علاقه دارد. او روایت را بر پایه تعلیق بنا می‌کند؛ اطلاعات را قطره‌چکانی در اختیار تماشاگر می‌گذارد و با جابه‌جایی مداوم مرز میان اعتماد و سوءظن، مخاطب را تا پایان درگیر نگه می‌دارد. ریتم فیلم، به‌ویژه در نیمه نخست، حساب‌شده است و تلاش می‌کند از الگوهای شناخته‌شده تریلرهای جاسوسی فاصله نگیرد.

داستان فیلم که در بستر یکی از حساس‌ترین مقاطع تاریخی دهه ۶۰ روایت می‌شود، تنها به بازسازی یک پرونده امنیتی اکتفا نمی‌کند؛ بلکه سعی دارد تصویری از فضای پرالتهاب آن سال‌ها، بی‌اعتمادی، نفوذ و تصمیم‌های دشوار را به نمایش بگذارد. همین انتخاب باعث شده «لباس شخصی» نسبت به بسیاری از آثار هم‌ژانر خود، از کشش روایی بیشتری برخوردار باشد.

یکی از نقاط قوت فیلم، طراحی صحنه، لباس و فضاسازی است. بازسازی تهران دهه ۶۰، انتخاب لوکیشن‌ها، رنگ‌بندی تصویر و جزئیات بصری، فضای فیلم را باورپذیر کرده‌اند و به مخاطب کمک می‌کنند در جهان اثر غرق شود. فیلمبرداری و نورپردازی نیز در خدمت همین فضای سرد و پراضطراب قرار گرفته و حس تعقیب و مراقبت دائمی را به خوبی منتقل می‌کند.

در بخش بازیگری نیز فیلم عملکرد قابل قبولی دارد. بازی‌ها اغلب کنترل‌شده و به دور از اغراق هستند؛ توماج دانش‌بهزادی و مهدی نصرتی بازیگران اصلی توانسته‌اند شخصیت مأموری را که میان وظیفه، تردید و فشارهای روانی گرفتار شده، با حداقل نمایش بیرونی خلق کنند. دیگر بازیگران نیز در چارچوب جهان واقع‌گرای فیلم باقی می‌مانند و اجازه نمی‌دهند شخصیت‌ها به تیپ‌های شعاری تبدیل شوند.

با این حال، «لباس شخصی» بی‌نقص نیست. برخی شخصیت‌های فرعی فرصت کافی برای پرداخت پیدا نمی‌کنند و گاهی روایت، تحت تأثیر حجم اطلاعات تاریخی، از پرداخت عاطفی فاصله می‌گیرد. از سوی دیگر، کسانی که انتظار نگاهی چندصدایی‌تر به وقایع تاریخی دارند، احتمالاً فیلم را بیش‌ازاندازه وفادار به یک زاویه دید مشخص خواهند دانست.

اما فارغ از این نقدها، نمی‌توان انکار کرد که «لباس شخصی» تلاشی جدی برای تجربه ژانری کمتر آزموده‌شده در سینمای ایران است. فیلم به جای آنکه صرفاً بر دیالوگ‌های توضیحی تکیه کند، از میزانسن، تدوین، موسیقی و تعلیق برای پیشبرد داستان استفاده می‌کند؛ ویژگی‌ای که در آثار سیاسی و امنیتی سینمای ایران کمتر دیده می‌شود.

اکران دیرهنگام «لباس شخصی» شاید بخشی از تازگی اولیه آن را از بین برده باشد، اما کیفیت ساخت، فضاسازی دقیق و روایت پرتعلیقش همچنان آن را به اثری قابل تأمل تبدیل می‌کند. حالا که فیلم پس از هفت سال بالاخره فرصت دیده شدن پیدا کرده، شاید بهترین زمان باشد که درباره آن نه با عنوان «فیلم توقیفی»، بلکه به عنوان یک اثر سینمایی مستقل قضاوت شود؛ فیلمی که هنوز هم می‌تواند برای علاقه‌مندان سینمای سیاسی و تریلرهای امنیتی، تجربه‌ای متفاوت از جریان رایج سینمای ایران باشد.

شاید مهم‌ترین دستاورد اکران امروز «لباس شخصی» این باشد که سرانجام فرصت داوری را از حاشیه‌ها گرفته و به تماشاگر سپرده است؛ جایی که هر فیلم، دیر یا زود، باید در آن محک بخورد.

نوشته «لباس شخصی» و روایت حفره‌ها؛ هشداری که پس از هفت سال هنوز تازه است! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

طبق گزارش سامانه سمفا، سینماها از ابتدای سال ۱۴۰۵ تا زمان تنظیم این گزارش به فروش ۱,۵۱۸,۳۱۰,۱۴۱,۲۶۵ ریال دست یافته‌اند.

فیلم سینمایی کمدی «خواب‌نما» به کارگردانی رضا مقصودی و با بازی بازیگرانی چون جواد رضویان که از ۱۹ تیر به اکران اضافه شده، در یک هفته اخیر فروشی معادل ۲۰,۳۵۲,۰۴۲,۰۹۷ ریال داشته است.

فیلم «تهران کنارت» به کارگردانی علی بهراد و تهیه کنندگی مجید کریمی از روز چهارشنبه ۲۳ اردیبهشت به اکران درآمد. این فیلم با حضور بازیگرانی همچون علی شادمان، آناهیتا افشار، آیدا ماهیانی، رضا کولغانی، تینو صالحی، گلنوش قهرمانی، داود ونداده و علی مصفا ساخته شده است.

«تهران کنارت» در یک هفته اخیر فروشی معادل ۱۹,۷۳۷,۴۶۵,۰۰۰ ریال ثبت کرده است.

فیلم سینمایی «آنتیک» به کارگردانی هادی نائیجی و تهیه‌کنندگی محمود بابایی که نخستین بار در چهل و سومین جشنواره فیلم فجر به نمایش درآمد، داستان ابی و ولی را با بازی پژمان جمشیدی و بیژن بنفشه‌خواه روایت می‌کند. این فیلم کمدی، ماجرای دو عتیقه‌فروش خوش‌ذوق در آستانه انقلاب است. خلاصه داستان فیلم می‌گوید: «انقلاب شده و کاسبی ابی و ولی، آنتیک‌بازهای قبل انقلاب کساد است، اما افتادن گذرشان به یک امامزاده، مسیر زندگی‌شان را تغییر می‌دهد…»

در کنار پژمان جمشیدی و بیژن بنفشه‌خواه، ستاره پسیانی، آناهیتا افشار، امیر نوروزی، غلامرضا نیکخواه، فرزین محدث، علی باقری، مجتبی شفیعی، هادی افتخارزاده، آرش نوذری، لادن ژافه‌وند، یدالله شادمانی، رحمان باقریان، مهدی قربانی و جمعی دیگر از بازیگران در این فیلم ایفای نقش کرده‌اند.

این فیلم که از چهارشنبه دوم اردیبهشت به اکران درآمده در یک هفته اخیر فروشی معادل ۱۷,۳۱۱,۴۱۵,۰۰۰ ریال داشته است.

فیلم سینمایی «استخر» به کارگردانی سروش صحت که از ۲۴ تیر به اکران اضافه شده نیز در این مدت زمان فروشی معادل ۱۶,۶۳۳,۵۴۰,۰۰۰ ریال ثبت کرده است.

در این فیلم بازیگرانی چون مهران مدیری، امین حیایی و سحر دولتشاهی به ایفای نقش پرداخته‌اند.

فیلم سینمایی «زنده‌شور» به کارگردانی کاظم دانشی دیگر فیلمی است که به تازگی و از ۲۴ تیر به اکران درآمده است.

این فیلم که در آن بازیگرانی چون بهرام افشاری، حامد بهداد، امیر جعفری، سارا بهرامی، محمد ولی زادگان، مارال فرجاد و … به ایفای نقش پرداخته‌اند، در این مدت زمان کوتاه فروشی معادل ۱۲,۷۷۸,۷۰۰,۰۰۰ ریال داشته است.

فیلم سینمایی «تاکسیدرمی» به کارگردانی محمد پایدار، نویسندگی محمد پایدار و محسن ملکی و تهیه‌کنندگی محمدجواد موحد از ۳ اردیبهشت ماه توسط پخش بهمن‌ سبز در سینماهای سراسر کشور اکران خود را آغاز کرده است.

این اثر روایت غیرمنتظرهٔ تلاش سه شکارچی برای شکار آخرین گوزن زرد ایرانی است.

مجید صالحی، حسن معجونی، هادی کاظمی، بیژن بنفشه‌خواه، هدیه حسینی‌نژاد، جواد خواجوی، آتوسا کلانتری، علیرضا مسعودی و آناهیتا درگاهی از بازیگران این فیلم سینمایی هستند.

این فیلم نیز در یک هفته اخیر ۶,۱۰۸,۱۳۵,۰۰۰ ریال فروش داشته است.

«سفر به لیمونیا» به کارگردانی کمال مقدم از ۲۳ اردیبهشت به اکران درآمد و در یک هفته اخیر توانست فروشی معادل ۸,۱۰۰,۱۴۷,۰۰۰ ریال به دست آورد. «سفر به لیمونیا» داستانی فانتزی و پر رمز و راز را با حضور شخصیت‌هایی چون غولی شیطون و لیمویی روایت می‌کند؛ جایی که با باز شدن یک چمدان، همه‌چیز دستخوش تغییر می‌شود.

بهاره رهنما، ابراهیم شفیعی، محمدرضا شیرخانلو، سروش مالمیر، باربد مالمیر، محمدجواد سیانکی، رادین آسیابان، النا عسگری، هلنا پیری، حسین مبینی‌پور، آذر، امیرمهدی اکبری، یاس عباسی، بهار باباربیع، سوین یادگاری، مهدی رفائی، عسل نوربخش، آندیا جوادزاده، آرمیا جوادزاده، امید باغبان، شایلین رستمی، متین محمدی، کیانوش کیانی، رادین طلوع، آراد جعفری، ساسان بنی‌حاتم، پرهام دهمرده، عسل نوربخش و کیان غفاری از جمله بازیگران این اثر هستند.

فیلم سینمایی «نیم‌شب» به کارگردانی محمدحسین مهدویان و تهیه‌کنندگی حبیب والی‌نژاد در هفته اخیر توانست فروشی معادل ۱,۳۱۵,۴۹۰,۰۰۰ ریال کسب کند.

«نیم شب» با محوریت جنگ ١٢ روزه و تجاوز رژیم صهیونیستی در تابستان سال گذشته تولید شده است.

فیلم سینمایی «لباس شخصی» به کارگردانی امیرعباس ربیعی نیز پس از هفت سال توقیف بالاخره به اکران رسید.

این فیلم نیز در این مدت زمان کوتاه به فروشی معادل ۶۶۴,۵۱۰,۰۰۰ ریال دست پیدا کرده است.

فیلم سینمایی «قمارباز» ساخته محسن بهاری به تهیه‌کنندگی سجاد نصرالهی نسب نیز در هفته اخیر ۵۱۰,۵۱۰,۰۰۰ ریال فروخت.

«قمارباز» در ژانر معمایی- جاسوسی داستانی درباره حمله سایبری به یکی از بانک‌های کشور را در روزهای جنگ ۱۲ روزه روایت می‌کند.

کورش تهامی، آرمین رحیمیان و شبنم قربانی بازیگران اصلی این فیلم هستند و امیر نوروزی، روشان رستم‌پور و عماد امامی نیز در آن ایفای نقش کرده‌اند.

فیلم سینمایی «بهشت تبهکاران» ساخته مسعود جعفری جوزانی به تهیه‌کنندگی علی قائم‌مقامی در یک هفته اخیر ۳۷۹,۵۰۰,۰۰۰ ریال فروش داشت.

این فیلم سرگذشت حسن جعفری کارمند شرکت نفت ایران و انگلیس است که اسیر توطئه ای شوم می‌شود.

بازیگران فیلم امیرحسین آرمان، لادن مستوفی، سحر جعفری جوزانی، رضا یزدانی، پژمان بازغی، هومن برق نورد، بهنام تشکر، افسانه بایگان، حمید گودرزی، حسام منظور، فخرالدین صدیق شریف، رضا شفیعی‌ جم، علیرضا جلالی تبار، اسماعیل خلج، فریبا متخصص، محمدرضا هاشمی، جواد طوسی، سهیل برخورداری، حمید متقی و فتح الله جعفری جوزانی هستند.

فیلم سینمایی «خط نجات» ساخته وحید موسائیان نیز در یک هفته اخیر به فروشی معادل ۵۲۶,۳۵۰,۰۰۰ ریال دست یافت.

داستان این فیلم در روزهای پرالتهاب دهه ۵۰ می‌گذرد و پگاه آهنگرانی، مصطفی زمانی، امیر آقایی، لادن مستوفی، آرمین رحیمیان و حسین سلیمانی بازیگران این فیلم هستند.

انیمیشن سینمایی «شمشیر و اندوه» که با موضوعی محرمی از روز چهارشنبه ۲۷ خرداد به اکران درآمده در این مدت زمان کوتاه نیز فروشی معادل ۳۵۰,۳۵۰,۰۰۰ ریال داشته است.

*مجموع فروش فیلم‌ها نیز به شرح زیر است:

«آنتیک»:‌ ۵۵۹,۳۶۴,۹۵۵,۳۰۹ ریال

«تهران کنارت»: ۵۰۶,۱۳۷,۴۷۸,۰۰۰ ریال

«تاکسیدرمی»: ۱۵۸,۱۸۵,۵۸۲,۸۴۶ ریال

«نیم‌شب»: ۱۰۵,۲۳۹,۷۵۸,۹۹۰ ریال

«سفر به لیمونیا»: ۸۸,۸۳۴,۸۱۴,۲۰۰ ریال

«خواب‌نما»: ۲۰,۳۷۲,۵۰۲,۰۹۷ ریال

«قمارباز»: ۱۸,۷۸۶,۲۲۰,۱۵۶ ریال

«استخر»: ۱۸,۴۷۷,۱۴۰,۰۰۰ ریال

«بهشت تبهکاران»: ۱۵,۰۱۸,۶۷۱,۷۶۷ ریال

«زنده‌شور»:۱۴,۱۶۲,۷۲۰,۰۰۰ ریال

«خط نجات»: ۱۱,۵۰۲,۹۰۷,۹۰۰ ریال

«شمشیر و اندوه»: ۱,۵۲۷,۲۴۰,۰۰۰ ریال

«لباس شخصی»: ۷۰۰,۱۵۰,۰۰۰ ریال

نوشته فیلم‌های جدید چقدر فروختند؟/ از «استخر» تا «لباس شخصی» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در آستانه اکران عمومی فیلم سینمایی «لباس شخصی»، پوستر این اثر با طراحی محمد تقی‌پور منتشر شد.

مهدی نصرتی، توماج دانش‌بهزادی، مجید پتکی، مهیار شاپوری، زنده‌یاد میلاد افواج، عماد درویشی، احمد لشینی، شهاب بهرامی، روزبه رئوفی، کیوان محمودنژاد و ماه‌منیر بیطاری از جمله بازیگران این فیلم هستند.

در خلاصه داستان «لباس شخصی» که به یکی از پرونده‌های امنیتی پس از انقلاب می‌پردازد، آمده است: «به لباس‌شخصی‌ها بیشتر شک کن…»

«لباس شخصی» نخستین فیلم بلند سینمایی امیرعباس ربیعی است که پس از چند سال توقیف، از ۲۴ تیرماه اکران عمومی خود را آغاز می‌کند.

این فیلم محصول سازمان هنری رسانه‌ای اوج است و پخش آن را دفتر پخش بهمن سبز بر عهده دارد.

سایر عوامل فیلم سینمایی «لباس شخصی» عبارت‌اند از: مشاور کارگردان: ابراهیم حاتمی‌کیا، مدیر فیلمبرداری: هاشم مرادی، تدوین: مهدی سعدی، طراح صحنه و لباس: محمدرضا شجاعی، طراح جلوه‌های ویژه بصری: جواد مطوری، طراح جلوه‌های ویژه میدانی: ایمان کرمیان، طراح چهره‌پردازی: محسن دارسنج، صداگذاری و میکس: مهرشاد ملکوتی و جواد غلامرضایی، مدیر صدابرداری: امیر عاشق‌حسینی، مدیر تولید: منصور غضنفری، دستیار تولید: افشین رئوفی، مدیر تدارکات: بهرام دانایی‌زادگان، آهنگساز: مسعود سخاوت‌دوست، عکاس: معین باقری و مدیر روابط عمومی: الهام عرشی‌زاده.

نوشته پوستر فیلم سینمایی «لباس شخصی» منتشر شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

اکران «لباس شخصی» را می‌توان فراتر از نمایش یک فیلم تازه دانست؛ این اتفاق در واقع بازگشت یکی از مهم‌ترین فیلم‌های توقیف‌شده دهه گذشته به چرخه اکران است؛ فیلمی که طی این سال‌ها نامش بیش از آنکه با فروش یا استقبال مخاطبان گره بخورد، با انتظار، حاشیه و پرسش درباره سرنوشت نمایش عمومی‌اش شناخته می‌شد.

«لباس شخصی» نخستین فیلم بلند امیرعباس ربیعی است؛ فیلمسازی که بعدها با «ضد» و «احمد» نشان داد علاقه‌مند به روایت مقاطع حساس تاریخ معاصر ایران است. اما نخستین ساخته او شاید جسورانه‌ترین انتخابش بود؛ روایتی از پرونده نفوذ حزب توده در سال‌های ابتدایی پس از انقلاب و عملیات شناسایی و انهدام شبکه مخفی این حزب.

انتخاب چنین سوژه‌ای، آن هم در قالب یک تریلر امنیتی، باعث شد فیلم از همان زمان حضور در جشنواره فجر به یکی از آثار مورد بحث تبدیل شود. موافقان، فیلم را تلاشی برای بازخوانی بخشی از تاریخ کمتر روایت‌شده جمهوری اسلامی می‌دانستند و مخالفان نیز نسبت به نحوه روایت تاریخی و نگاه ایدئولوژیک آن نقدهایی مطرح می‌کردند.

در واقع، «لباس شخصی» پیش از آنکه فرصت گفت‌وگو با مخاطب عمومی را پیدا کند، سال‌ها موضوع بحث میان رسانه‌ها، منتقدان و مدیران فرهنگی بود.

هفت سال دوری از پرده؛ فرصتی که از دست رفت؟

زمانی که «لباس شخصی» در جشنواره فیلم فجر رونمایی شد، بسیاری تصور می‌کردند این فیلم در همان سال اکران خواهد شد، اما این اتفاق هرگز رخ نداد. در طول این سال‌ها مدیران سینمایی تغییر کردند، سیاست‌های اکران دستخوش تحول شد و حتی خود امیرعباس ربیعی دو فیلم دیگر ساخت، اما نخستین اثرش همچنان پشت درهای اکران باقی ماند.

این تأخیر طولانی، یک سؤال مهم را مطرح می‌کند؛ آیا فیلمی که درباره رخدادهای تاریخی و امنیتی ساخته شده، پس از هفت سال همچنان همان ظرفیت تأثیرگذاری اولیه را دارد؟

از یک سو فاصله زمانی می‌تواند حساسیت‌های مقطعی پیرامون فیلم را کاهش داده باشد و امکان مواجهه آرام‌تر مخاطب با آن را فراهم کند. از سوی دیگر، این فاصله باعث شده بخشی از کنجکاوی اولیه مخاطبان از بین برود و نسل جدید تماشاگران حتی اطلاع دقیقی از دلایل اهمیت «لباس شخصی» نداشته باشند.

به همین دلیل، اکران امروز فیلم بیش از هر چیز به کیفیت خود اثر وابسته است؛ اینکه آیا هنوز می‌تواند بدون اتکا به حاشیه‌های گذشته، مخاطب را با روایت و ساختار خود همراه کند یا خیر.

در سال‌های اخیر، سینمای ایران کمتر به سراغ تریلرهای سیاسی و امنیتی رفته است. بخش قابل توجهی از تولیدات این حوزه یا هرگز به مرحله اکران عمومی نرسیده‌اند یا در گیشه موفق نبوده‌اند. به همین دلیل، «لباس شخصی» تنها یک فیلم نیست؛ بلکه آزمونی برای سنجش ظرفیت امروز مخاطب ایرانی در مواجهه با سینمای سیاسی نیز محسوب می‌شود.

اکران «لباس شخصی» در شرایطی آغاز می‌شود که گیشه سینماها نسبت به ماه‌های گذشته رونق بیشتری پیدا کرده است. اضافه شدن فیلم‌های تازه، نمایش مسابقات فوتبال در برخی سینماها و افزایش نسبی استقبال مخاطبان، فضای متفاوتی را برای اکران تابستانی رقم زده است. با این حال، مخاطب امروز بیش از هر زمان دیگری حق انتخاب دارد. بنابراین موفقیت «لباس شخصی» صرفاً به سابقه توقیف یا کنجکاوی پیرامون آن وابسته نخواهد بود؛ بلکه باید بتواند در رقابت با فیلم‌های کمدی، اجتماعی و آثار تازه اکران‌شده، جایگاه خود را پیدا کند.

مهم‌تر از یک اکران

شاید مهم‌ترین اتفاق درباره «لباس شخصی» این باشد که سرانجام از سایه حواشی خارج می‌شود. طی هفت سال گذشته، نام فیلم بیشتر با «توقیف»، «عدم صدور مجوز» و «انتظار برای اکران» همراه بود تا با کیفیت سینمایی آن. اکنون برای نخستین بار، این فرصت فراهم شده است که مخاطبان به جای شنیدن روایت دیگران، خود فیلم را ببینند و درباره آن قضاوت کنند.

از این منظر، چهارشنبه تنها آغاز اکران یک فیلم نیست؛ پایان یکی از طولانی‌ترین انتظارهای سینمای ایران برای رسیدن یک اثر به پرده نقره‌ای است. اینکه «لباس شخصی» پس از هفت سال بتواند انتظارات شکل‌گرفته پیرامون خود را برآورده کند یا نه، پرسشی است که پاسخ آن را نه مدیران فرهنگی، بلکه مخاطبان سینما در گیشه خواهند داد.

«لباس شخصی» نخستین ساخته بلند امیرعباس ربیعی بود که تهیه‌کنندگی آن را حبیب والی‌نژاد برعهده داشت.

در این فیلم مهدی نصرتی، توماج دانش‌بهزادی، مجید پتکی، میلاد افواج، عماد درویشی، مهیار شاپوری، احمد لشینی، شهاب بهرامی، روزبه رئوفی، کیوان محمودنژاد، نجلا نظریان و ماه‌منیر بیطاری به ایفای نقش پرداخته‌اند.

در خلاصه داستان فیلم سینمایی «لباس شخصی» که پیچیده ترین پرونده امنیتی بعد از انقلاب را بررسی می‌کند، آمده است: به لباس شخصی‌ها بیشتر شک کن…

«لباس شخصی» محصول سازمان هنری رسانه‌ای اوج است و پخش آن را دفتر پخش بهمن سبز برعهده دارد.

نوشته پایان هفت سال انتظار برای تماشای «لباس شخصی»/ مهم‌تر از اکران یک فیلم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سینمای ایران در هفته‌های اخیر بیش از هر زمان دیگری به یک شوک تازه نیاز داشت. اگرچه برخی فیلم‌های روی پرده توانستند بخشی از مخاطبان را حفظ کنند، اما ترکیب اکران از کمبود آثار تازه و کنجکاوی‌برانگیز رنج می‌برد. حالا شورای صنفی نمایش با اضافه کردن چهار فیلم جدید از چهارشنبه ۲۴ تیر، عملاً ترکیب اکران را وارد مرحله تازه‌ای کرده است؛ اتفاقی که می‌تواند فضای رقابت در گیشه را نیز داغ‌تر کند.

در میان فیلم‌های تازه، بدون تردید بیشترین نگاه‌ها متوجه «زنده‌شور»، «استخر» و «لباس شخصی» است که بعد از هفت سال رفع توقف شده و به سینماها می آیند؛ فیلم‌هایی که هر کدام با ویژگی‌های متفاوت خود، گروه‌های مختلفی از مخاطبان را هدف قرار داده‌اند.

«زنده‌شور» دومین ساخته کاظم دانشی پس از موفقیت «علفزار» است؛ فیلمی که از زمان نمایش در جشنواره فیلم فجر به واسطه فضای ملتهب، روایت متفاوت و حضور بازیگران شناخته‌شده، به یکی از آثار پرحاشیه و مورد انتظار سال تبدیل شد.

تأخیرهای پیاپی در اکران نیز عطش مخاطبان برای دیدن این فیلم را بیشتر کرد و حالا پس از انتظار، بالاخره فرصت نمایش عمومی آن فراهم شده است. این فیلم می‌تواند مخاطبان جدی سینما را دوباره به سالن‌ها برگرداند.

در سوی دیگر، «استخر» قرار دارد؛ تازه‌ترین فیلم سروش صحت که با توجه به سابقه این کارگردان در خلق آثار محبوب و همچنین ترکیب بازیگرانش، یکی از امیدهای اصلی گیشه محسوب می‌شود.

صحت طی سال‌های گذشته نشان داده است که مخاطب عام سینما ارتباط خوبی با جهان آثار او برقرار می‌کند و همین موضوع باعث شده بسیاری از سینماداران روی فروش این فیلم حساب ویژه‌ای باز کنند.

«لباس شخصی» به کارگردانی امیرعباس ربیعی یکی دیگر از فیلم هایی است که از روز چهارشنبه و بعد از ۷ سال رفع توقیف شده و به چرخه اکران اضافه می شود. این فیلم در سی و هشتمین جشنواره فیلم فجر هم حضور داشت.

این فیلم سینمایی که تهیه‌کنندگی آن را حبیب والی‌نژاد برعهده دارد و اولین تجربه امیرعباس ربیعی در مقام کارگردانی است، به موضوع فعالیت حزب توده در ایران می‌پردازد.

مهدی نصرتی، توماج دانش بهزادی، مجید پتکی، میلاد افواج، عماد درویشی، مهیار شاپوری، احمد لشینی، شهاب بهرامی، روزبه رئوفی، کیوان محمود نژاد، نجلا نظریان و ماه‌منیر بیطاری از بازیگران این فیلم هستند.

اما برگ برنده این هفته تنها ورود فیلم‌های تازه نیست. همزمان با آغاز مرحله نیمه‌نهایی جام جهانی، سینماهای کشور نیز میزبان پخش زنده مسابقات خواهند بود؛ اتفاقی که در هفته‌های گذشته تجربه موفقی را پشت سر گذاشته و بار دیگر می‌تواند سالن‌ها را مملو از تماشاگر کند.

دیدار حساس اسپانیا و فرانسه سه‌شنبه شب و مسابقه آرژانتین و انگلیس چهارشنبه شب، از جذاب‌ترین بازی‌های جام جهانی محسوب می‌شوند؛ چهار تیم پرافتخار که هر کدام میلیون‌ها هوادار در ایران دارند. تجربه نمایش مسابقات فوتبال در سالن‌های سینما نشان داده است که بسیاری از مخاطبانی که شاید در شرایط عادی به سینما نمی‌روند، برای تماشای فوتبال روی پرده بزرگ بلیت تهیه می‌کنند؛ اتفاقی که علاوه بر افزایش فروش بلیت، باعث رونق فضای سینماها، فروش بوفه‌ها و حضور بیشتر مخاطبان در مراکز سینمایی می‌شود.

نکته مهم اینجاست که چهارشنبه، روز آغاز اکران فیلم‌های جدید نیز هست. به همین دلیل پردیس‌های سینمایی از صبح میزبان علاقه‌مندان فیلم خواهند بود و شب نیز پذیرای فوتبال‌دوستان؛ ترکیبی که می‌تواند حجم مراجعه به سینماها را به شکل محسوسی افزایش دهد و یکی از شلوغ‌ترین روزهای سال را برای سینماداران رقم بزند. هرچند که تا به لحظه نگارش گزارش تنها بلیت فروشی دیدار روز سه‌شنبه باز شده و فعلا خبری از بلیت فروشی بازی چهارشنبه نیست.

از سوی دیگر، تنوع مخاطبان نیز برگ برنده این هفته است. علاقه‌مندان سینمای اجتماعی برای دیدن «زنده‌شور» راهی سالن‌ها می‌شوند، مخاطبان آثار سروش صحت «استخر» را انتخاب می‌کنند، خانواده‌ها گزینه‌های تازه‌ای در سبد اکران خواهند داشت و فوتبال‌دوستان نیز برای تماشای دو مسابقه بزرگ جام جهانی بلیت سینما تهیه می‌کنند. چنین هم‌زمانی‌ای به ندرت در طول سال رخ می‌دهد.

اگر استقبال از فیلم‌های تازه مطابق پیش‌بینی‌ها باشد و نمایش مسابقات نیمه‌نهایی نیز مانند بازی‌های قبلی با استقبال مخاطبان همراه شود، گیشه این هفته می‌تواند یکی از بهترین عملکردهای خود در ماه‌های اخیر را ثبت کند؛ اتفاقی که نه‌تنها برای سینماداران، بلکه برای کل چرخه اکران اهمیت دارد.

به نظر می‌رسد این بار سینما و فوتبال در کنار هم قرار گرفته‌اند تا هفته‌ای متفاوت را برای مخاطبان رقم بزنند؛ هفته‌ای که هم پرده نقره‌ای میزبان فیلم‌های تازه است و هم پرده بزرگ سالن‌ها به صحنه نبرد غول‌های فوتبال جهان تبدیل می‌شود. اگر همه چیز طبق پیش‌بینی‌ها پیش برود، باید منتظر یکی از شلوغ‌ترین و پرفروش‌ترین هفته‌های سینمای ایران در تابستان امسال بود.

نوشته گیشه چشم انتظار یک هفته طلایی؛ از «زنده‌شور»، «لباس شخصی» و «استخر» تا هیجان فوتبال اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در این جلسه، قرارداد اکران فیلم‌های سینمایی «زنده‌شور» با پخش شایسته فیلم و سرگروهی پردیس سینمایی ملت، «نبرد با خرچنگ» با پخش بهمن سبز و سرگروهی پردیس سینمایی آزادی و «لباس شخصی» با پخش بهمن سبز و سرگروهی پردیس سینمایی هویزه ثبت شد.

همچنین بر اساس مصوبات شورای صنفی نمایش، فیلم سینمایی «استخر» نیز از روز چهارشنبه ۲۴ تیرماه اکران خود را در سینماهای کشور آغاز خواهد کرد.

بدین ترتیب، از روز چهارشنبه ۲۴ تیرماه، چهار فیلم «زنده‌شور»، «نبرد با خرچنگ»، «استخر» و «لباس شخصی» روی پرده سینماهای کشور خواهند رفت.

در ادامه جلسه، به اتفاق آراء اعضا مقرر شد اکران فیلم‌های سینمایی «نیم‌شب»، «کفایت مذاکرات»، «افسانه سپهر»، «ژولیت و شاه» و «رخ نیلو» از تاریخ ۲۴ تیرماه به پایان برسد.

همچنین شورای صنفی نمایش مصوب کرد پخش مسابقات فوتبال جام جهانی، شامل دیدار روز سه‌شنبه ۲۳ تیرماه و دیدارهای رده‌بندی و فینال در روز یکشنبه ۲۸ تیرماه، در صورت اخذ مجوز از مراجع ذی‌صلاح در سینماهای کشور بلامانع باشد.

نوشته اکران ۴ فیلم جدید از ۲۴ تیرماه/ پخش مسابقات جام‌ جهانی در سینماها اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

امیرعباس ربیعی این روزها فیلم سینمایی «احمد» را روی پرده دارد، فیلمی که قرابتی با این ایام دارد، ۲۲ سال پیش بود که آن اتفاق مهیب رخ داد، بامداد ۵ دی‌ماه سال ۸۲ بود که پس از چندین زلزله کوچک، ناگهان زمین‌لرزه‌ای به بزرگی ۶/۶ بم را به مدت ۱۲ ثانیه لرزاند تا بسیاری را به کام مرگ بکشاند. «احمد»، محصول سازمان سینمایی سوره و موسسه تصویرشهر، فیلمی درباره همان روزهاست که تجربه‌ای متفاوت در کارنامه کارگردانش محسوب می‌شود. به بهانه اکران این فیلم در این گزارش به‌مرور آثار امیرعباس ربیعی و تجربه‌های فیلمسازی‌اش پرداخته‌ایم.

یک شروع جسورانه با طعم توقیف

اولین گامش در عرصه فیلمسازی بلند فیلم سینمایی «لباس‌شخصی» بود. اساساً قصه‌هایی مرتبط با تاریخ معاصر از علاقه‌مندی‌های اوست، او در امتداد همین علاقه سراغ قصه‌ای از حزب توده ایران و شخصیت‌هایی چون نورالدین کیانوری و احسان طبری از سردمداران این حزب رفت. فیلمی که با حمایت سازمان اوج ساخته شد و همین امر بسیاری را برای آن داشت که اوج می‌تواند تضمینی برای اکرانش باشد.

فیلم در سی و هشتمین جشنواره فیلم فجر به نمایش درآمد و اتفاقاً در بخش بهترین نگاه نو نامزد بهترین کارگردانی شد اما اولین اکرانش، به آخرین اکرانش هم تبدیل شد. فیلم از همان سال به محاق توقیف رفت. مسئله‌ای که بعدها احسان محمدحسنی مدیر وقت سازمان اوج بر آن صحه گذاشت و عنوان کرد مشخص نیست فیلم چه زمانی از توقیف دربیاید.

«لباس‌شخصی» را می‌توان اثری شاخص در ژانر سیاسی – امنیتی سینمای ایران دانست فیلمی که اتفاقاتش به‌صورت مرحله‌به‌مرحله شکل می‌گیرد و اطلاعات به‌تدریج در اختیار تماشاگر قرار داده می‌شود، ربیعی در این فیلم با بهره‌گیری از لوکیشن‌های شهری، طراحی صحنه، ترسیم جزئیات بصری، فضای امنیتی و ملتهب سال‌های ابتدایی انقلاب را بازآفرینی می‌کند. قاب‌بندی‌ها اغلب فشرده و محدود هستند و این انتخاب، حس فشار و ناامنی را به مخاطب منتقل می‌کند.

در «لباس‌شخصی» کارگردان از نگاه ساده‌انگارانه به شخصیت‌ها فاصله گرفته و آن‌ها را با تردیدها، ترس‌ها و تضادهای درونی به تصویر می‌کشد. این رویکرد باعث می‌شود مخاطب صرفاً شاهد تقابل خیر و شر نباشد، بلکه با پیچیدگی‌های انسانی مواجه شود. امیرعباس ربیعی در این فیلم تلاش می‌کند حوادث سیاسی را نه به‌عنوان یک روایت پرهیجان امنیتی، بلکه در دل ندگی روزمره و روابط عادی آدم‌ها نشان دهد.

«لباس‌شخصی» داستان کشف یک معما توسط یک افسر اطلاعات سپاه است. اما رده‌های بالادستی سیاسی برای او مشکلاتی را فراهم می‌آورند و یاسر (مامور اطلاعاتی) سعی دارد بر همه آن‌ها غلبه کند. با این حال فیلم نشان می‌دهد چگونه برخی افراد با پوشش‌های عادی و ظاهری معمولی («لباس شخصی») در بطن جامعه فعالیت می‌کنند و چگونه تشخیص دوست و دشمن در آن فضای ملتهب دشوار می‌شود.

«لباس‌شخصی» بیش از آن‌که روایت یک پرونده امنیتی باشد، به فضای بی‌اعتمادی، ترس و سردرگمی اجتماعی آن دوره می‌پردازد و نشان می‌دهد سیاست چگونه می‌تواند زندگی شخصی انسان‌ها را تحت‌تأثیر قرار دهد. فیلم تلاش می‌کند تصویری واقع‌گرایانه از پیچیدگی‌های آن دوران ارائه دهد، بدون آن‌که صرفاً به قضاوت‌های مستقیم یا شعارهای آشکار متوسل شود.

ادامه مسیر در متن تاریخ سیاسی

ربیعی دو سال بعد باز هم سراغ قصه‌ای از تاریخ معاصر رفت. باز هم فضای ملتهب روزهای پس از انقلاب و فعالیت گروه‌های مخالف نظام بودند که سوژه فیلم او شدند. او این بار «ضد» را به تهیه‌کنندگی محمدرضا شفیعی و نویسندگی حسین تراب‌نژاد ساخت که اتفاقاً تراب‌نژاد ید طولایی در نویسندگی آثار سیاسی و تاریخی دارد. ربیعی این بار فیلمش را به پشتوانه سازمان سینمایی سوره ساخت و درام سیاسی‌اش را بر محوریت فعالیت‌های سازمان مجاهدین خلق طراحی کرد. گرچه بسیاری «ضد» را فیلمی دنباله‌ای بر «لباس‌شخصی» و در امتداد آن می‌دانستند اما ربیعی تاکید داشت «نفوذ» مسئله‌ای است که همواره وجود دارد و باید مراقب تبعاتش بود.

«ضد» یک درام سیاسی – امنیتی است که داستان آن در اوایل دهه ۶۰ و در بستر درگیری‌های سیاسی پس از انقلاب روایت می‌شود. محور اصلی فیلم، نفوذ و فعالیت‌های پنهان سازمان مجاهدین خلق و تلاش نیروهای امنیتی برای شناسایی و خنثی‌سازی آن‌هاست. داستان روایت زندگی فردی است که در موقعیتی پرچالش و مبهم گرفتار شده، جایی که تمایز میان باور، شک، خیانت و انتخاب شخصی کاملاً دشوار و نامشخص است. فیلم نشان می‌دهد چگونه فضای ملتهب و امنیتی آن دوران، انسان‌ها را به تصمیم‌هایی دشوار و گاه متناقض می‌کشاند و اعتماد، مهم‌ترین و شکننده‌ترین عنصر در روابط می‌شود.

«ضد» به واقعه تروریستی هفت تیر می‌پردازد و داستان محمدرضا کلاهی را روایت می‌کند؛ مردی که تا امروز مظنون اصلی این واقعه بوده و گفته می‌شود پس از انجام آن، به هلند گریخته است. کلاهی چند سال پیش در هلند درگذشت. بسیاری «ضد» را یادآور فیلم سینمایی «ماجرای نیمروز» ساخته محمدحسین مهدویان می‌دانستند اما با زاویه دید متفاوت. در «ماجرای نیمروز» شاهد روایت قصه از زاویه نیروهای سپاه هستیم و در «ضد» از زاویه دید منافقین به قصه نگاه می‌شود. ضمن اینکه در بستر این فضای ملتهب سیاسی، شاهد یک قصه عاشقانه هستیم.

درواقع می‌توان «ضد» را یک عاشقانه سیاسی دانست که در آن یک ضد قهرمان در دوراهی دشوار عشق و سیاست قرار می‌گیرد. شخصیت‌پردازی «ضد» هم خاکستری است. شخصیت‌ها نه کاملاً منفی و نه کاملاً مثبت هستند و کارگردان تلاش کرده تضادهای درونی و پیچیدگی‌های انسانی آن‌ها را نشان بدهد.

قهرمانی در بحران و برای مردم

همان‌طور که در ابتدای این گزارش گفته شد ربیعی این روزها فیلم سینمایی «احمد» را هم‌زمان با سالروز زلزله بم به سینماها آورده است. فیلمی که گرچه تلخی روایتش به‌اندازه تلخی حادثه نیست اما بعید است به تماشای آن بنشینید و قلبتان فشرده نشود. «احمد» در جشنواره چهل و سوم فیلم فجر به نمایش درآمد و حالا با تدوینی مجدد پیش روی مخاطبان قرار گرفته تا بازگوکننده حوادث ۱۸ ساعت ابتدایی زلزله بم و حضور شهید احمد کاظمی در این فضا باشد.

تمرکز فیلم بر پیامدهای انسانی این فاجعه و تأثیر آن بر زندگی بازماندگان است. داستان فیلم حول محور احمد کاظمی شکل می‌گیرد که در جریان زلزله بم، با فقدان، آشفتگی و بحران‌های روحی و… مواجه می‌شود. فیلم تلاش می‌کند رنج انسان‌ها، حس بلاتکلیفی، ازهم‌پاشیدگی خانواده‌ها و تلاش برای زنده‌ماندن و ادامه زندگی پس از فاجعه را به تصویر بکشد. زلزله در این فیلم فقط یک حادثه طبیعی نیست، بلکه بستری است برای نمایش روابط انسانی، مسئولیت‌پذیری و انتخاب‌های اخلاقی در شرایط بحرانی.

در این فیلم مخاطب در دل بحران قرار می‌گیرد و با یادآوری اتفاقات پس از زلزله بم درگیر داستان می‌شود. خط اصلی روایت فیلم بر بازنمایی عمق این فاجعه عظیم تمرکز دارد و احمد کاظمی، با حس مسئولیتی که دارد، از همان لحظات اولیه وقوع زلزله در کرمان حضور پیدا می‌کند تا بتواند مدیریت بحران آن لحظات پرهیاهو و پراندوه را برعهده گیرد.

اما آنچه نسبتی میان فیلم تازه امیرعباس ربیعی و ساخته‌های قبلی‌اش برقرار می‌کند، نگاه دغدغه‌مند او نسبت به تاریخ معاصر است. هر چند او این‌بار به جای دهه ۶۰ دوربینش را در فضایی قریب‌تر روشن کرده و روایتی از ابتدای دهه ۸۰ را به تصویر کشیده اما حالا «احمد» ‌را هم می‌توان در کنار دیگر ساخته‌های او، به‌عنوان سندی تصویری از تحولات، اتفاقات و البته شخصیت‌های تأثیرگذار در تاریخ معاصر ایران به شمار آورد که تا سال‌ها می‌تواند محل ارجاع و بازبینی قرار بگیرد.

کارنامه ربیعی آرام‌آرام از سایه اولین فیلم توقیفی‌اش در حال خروج است و باید دید برای ادامه مسیر پرچالش‌ش برای کارگردانی، سراغ کدام سوژه می‌رود و این‌بار کدام «قهرمان» یا «ضدقهرمان» را از دل تاریخ به پرده سینماها فرامی‌خواند؟

نوشته جسارت در فیلمسازی با چاشنی ریسک و توقیف! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

* برای شناختن نقش؛ تحقیقات گسترده‌ای انجام دادم

وی ادامه داد: «سعید» فیلم «ضد» جوانی است که در دهه ۶۰ زندگی می‌کند و ماجراهای فیلم نیز در همین دهه اتفاق می‌افتد. شناختن، روایت کردن و به ثمر رساندن شخصیتی که در دهه ۶۰ زندگی می‌کند نیاز به تحقیقات گسترده‌ای داشت، من تمام این تحقیقات را انجام دادم و پس از آن وارد فیلم شدم.

این بازیگر با اشاره به نقش مقابل خود در این فیلم، افزود: قبل از تولید «ضد» نگرانی‌هایی در خصوص نقش مقابلم داشتم اما در نهایت که با خانم لیلا زارع هم‌بازی شدم به تعاملات روحی و حسی خوبی رسیدیم که در نهایت آنچه که باید، از نقش ایفا شد.

* تعامل بسیار خوبی در میان بازیگران حکفرما بود

وی افزود: خانم زارع نقش مقابل بنده را با کاراکتری به نام «بیتا»، بازی می‌کرد، ماجرای فیلم، دردسرها و داستان‌هایی است که سعید و بیتا پشت سر می‌گذراند. رسیدن به عمق این دردسرها و مشکلات و عجین شدن با آن‌ها زمان زیادی را می‌طلبید تا ما بتوانیم به نقش‌هایمان نزدیک‌تر شویم.

بازیگر «لباس شخصی» در خصوص دیگر بازیگران فیلم «ضد» نیز گفت: علاوه بر خانم زارع سکانس‌هایی را با آقای نادر سلیمانی بازی داشتم که ایشان هم به‌شدت آدم پذیرایی بود و توانستیم پاس‌کاری‌های خوبی با هم داشته باشیم در کل در میان همه دوستان تعامل برقرار بود.

* هر روز با زوایای پنهان بیشتری از شخصیت فیلم، مواجه می‌شدم

این بازیگر جوان همچنین در خصوص چالش‌هایی که نقش «سعید» برای او داشته است، توضیح داد: هر روز که می‌گذشت باتوجه‌به تجربیات بیشتری که برایم حاصل می‌شد زوایای پنهان بیشتری از نقش سعید را کشف می‌کردم. گاهی در هر سکانس متوجه یک بعد دیگر از این شخصیت می‌شدم. اگر شانس می‌آوردم این پیچیدگی‌ها را در تمرین‌ها پیدا می‌کردم و با آن‌ها کلنجار می‌رفتم اما گاهی هم در فیلم‌برداری با آن‌ها مواجه می‌شدم که راهنمایی‌های آقای ربیعی به ایفای هر چه بهتر نقشم کمک می‌کرد.

* تجربه خوب «لباس شخصی» دلیل همکاری مجدد با امیرعباس ربیعی بود

نصرتی در پاسخ به این سؤال که چه شد بار دیگر با امیرعباس ربیعی همکاری کردید؛ گفت: قطعاً تجربه خوب همکاری با آقای ربیعی در فیلم سینمایی «لباس شخصی» دلیل همکاری مجدد من با ایشان بود.

وی ادامه داد: بعد از فیلم «لباس شخصی»، اکران آن در جشنواره و پس از آن توقیف شدنش و آمدن موج‌های پی‌درپی کرونا باعث شد این فیلم آن‌طور که بایدوشاید دیده نشود و از آنجایی هم که دیده نشد، پس من هم به‌درستی به سینما معرفی نشدم به همین خاطر نتوانستم در این دو سال فیلمی را که دوست دارم بازی کنم. البته چند پیشنهاد سینمایی و چند پیشنهاد تلویزیونی به من شد اما در برخی فیلم‌ها نقش خوب نبود و در برخی دیگر قصه ترغیبم نمی‌کرد.

این بازیگر افزود: بعد از دو سال که آقای ربیعی فیلم سینمایی «ضد» را به من پیشنهاد کردند، وقتی کاراکتر سعید را خواندم دقیقاً آن چیزی بود که در این دو سال دنبالش می‌گشتم. تمام نقش‌ها در این فیلمنامه به‌درستی چیده شده بودند و قصه؛ قصهٔ خوبی بود. همه این مسائل به‌اضافه سخت‌گیری آقای ربیعی که در هر لحظه به نفع بازیگر و برای او جذاب است، باعث شد در یک همکاری مجدد با او در فیلم «ضد» ایفای نقش کنم.

* یاسر در فیلم «لباس شخصی» به خودم شبیه‌تر بود

نصرتی با اشاره به تفاوت‌های دو نقشش در «لباس شخصی» و «ضد»، توضیح داد: اگر بخواهم تفاوتی میان دو نقش سعید در «ضد» و یاسر در «لباس شخصی» مطرح کنم، باید بگویم این دو کاملاً با هم متفاوت هستند؛ من با هر دو نقش همزادپنداری کردم. در واقع برای همه کاراکترهایی که قرار است بازی کنم حتی در تئاتر سعی می‌کنم تا جایی که می‌شود به آن‌ها نزدیک شوم تا تشابه‌های میان خودم با آن‌ها را حتی اگر تلقین هم باشد، پیدا کنم. من با همه کاراکترها دردها، مشکلات و آرزوهای مشترکی دارم اما با وجود تمام تشابه‌هایی که با سعید در «ضد» داشتم اما یاسر فیلم «لباس شخصی» به خودم شبیه‌تر بود. البته ناگفته نماند که فی‌نفسه شخصیت سعید با یاسر بسیار متفاوت است.

* «ضد» یک کار دلی است که درنهایت تعامل ساخته شد

این بازیگر تئاتر در پایان در مورد جشنواره فیلم فجر و داوری شدن بازی او در یک فیلم سینمایی، خاطرنشان کرد: این برای نخستین‌بار است که بازی من در سینما قرار مورد ارزیابی قرار می‌گیرد و امیدوارم برایم خوش‌یمن باشد. دو سال گذشته به دلیل عدم حضور «لباس شخصی» در بخش مسابقه قضاوت نشدم و کلاً فیلممان داوری نشد اما امسال به این دیده‌شدن امیدوارم. همه عوامل فیلم تمام تلاششان را کردند که بهترین باشند. همه باانگیزه و وسواس کار می‌کردند و فکر می‌کنم در نهایت یک کار دلی نتیجه فیلم شده است البته قطعاً در مورد هر ۲۲ فیلم جشنواره این اتفاق رخ‌داده است.

نوشته مهدی نصرتی: «ضد» در نهایت تعامل ساخته شد/ یاسرِ «لباس شخصی» به خودم نزدیک‌تر بود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی افزود: منظور از فیلم‌های خاص، فیلم‌های مطرح و مخاطب پسندی است که به‌واسطه کارگردانان باتجربه نظیر اصغر فرهادی ساخته و در سطح بین‌المللی نیز زبانزد می‌شوند. نمایش و حمایت از این فیلم‌ها و درعین‌حال استقبال از آن منجر به انگیزه کارگردانان و سامان بخشیدن به چرخه تولید می‌شود.

ربیعی ضمن اشاره به جایگاه نمایش آنلاین در سبد خانوار عنوان کرد: انتشار ویروس کرونا و ایجاد محدودیت در فعالیت سینما به بستری برای فعالیت هر چه بیشتر نمایش آنلاین تبدیل شده و مورد استقبال مخاطبان قرار گرفته است این در حالی است که این‌گونه از اکران مستلزم فیلم‌های خاص و سریال‌ها بوده و شرایط مناسبی برای اکران فیلم‌های سینمایی تلقی نمی‌شود. عدم وجود مدیریت و قانون حق کپی‌رایت نیز منجر به قاچاق آثار شده و به ضرر فیلمسازان و امنیت آثار خواهد بود.

وی ادامه داد: نمایش آنلاین مدیومی از سینما است و در تبلیغ جایگاه نمایش پرده‌ای مؤثر است اما سینما تجربه زیست جمعی و فرهنگی است و نباید جایگاه آن را با نمایش آنلاین در یک حد معرفی کرده و به اشتباه گرفته شود. در حال حاضر بهبود وضعیت سالن‌ها و بازگشت مخاطب آن مستلزم برنامه‌ریزی و اختصاص سرمایه است و امیدواریم مسئولان به آن توجه کنند.

این کارگردان درباره انتظار اهالی فرهنگ و هنر از مدیران فرهنگی تاکید کرد: مدیریت درست با شناخت فرهنگ و هنر و ظرفیت‌های این عرصه امکان‌پذیر می‌شود. نگاه فرهنگی و تخصص در این زمینه کمترین توقع ما از مسئولان است تا بدین واسطه مقتضیات و بسترهای رشد را شناسایی کرده و فارغ از بهانه‌های سیاسی و حزبی، در مسیر رشد حرکت کنند.

وی یادآور شد: تا زمانی که مدیران فرهنگی با برنامه‌های کوچک خود به دنبال اهداف بزرگ هستند هیچ دردی از ما دوا نمی‌شود. ما نیاز به مدیران باتجربه و متخصصی داریم که کمبودها را شناسایی و درک کنند این در حالی است که انتخاب مدیران و مشاورین جدید و بی‌تجربه ثمره‌ای برای ما ندارد چرا که در طی ۴ سال خدمت خود تازه با کمبودها روبرو شده و به‌محض شناخت آن زمان را ازدست‌داده و مدیر دیگری جایگزین می‌شود.

کارگردان «لباس شخصی» در خصوص جایگاه سینمای ایران در عرصه بین‌المللی گفت: در حوزه جشنواره‌های خارجی سینمای ایران شناخته شده و قابل‌اعتنا است اما کافی نیست. حضور فیلمسازان در جشنواره‌های فیلم خارجی و کسب جوایز متعدد بین‌المللی نیز صحه‌ای بر این امر است.

امروز خلأ اصلی ما، اکران بین‌المللی فیلم‌های ایرانی است این در حالی است که بسترهای آن فراهم بوده و از اشتراکات فرهنگی با سایر کشورهای منطقه برخورداریم. برنامه‌ریزی در زمینه اکران بین‌المللی و ساخت فیلم به‌منظور تعاملات منطقه‌ای از جمله اقداماتی است که می‌تواند جایگاه سینمای ایران در عرصه بین‌المللی پررنگ‌تر کرده و انگیزه‌ای برای فعالیت مؤثرتر فیلمسازان باشد.

نوشته سینما را با نمایش آنلاین به اشتباه نگیرید/ خلأ اکران بین‌المللی فیلم‌ها در سینمای ایران اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی افزود: گرچه نمایش فیلم به شیوه های جدید برای فیلمساز و مخاطب جذاب است اما ضریب آزمون و خطا در آن بالا بوده و بدون تجربه به نتیجه کاملی نخواهد رسید، با این اوصاف، فیلمسازان قادر به اطمینان کامل برای بازگشت سرمایه فیلم خود نیستند. بنده نیز، ترجیح می دهم نسبت به نمایش فیلم «لباس شخصی» تا رویت تجربه های بیشتر این طرح ها صبر کرده و ذائقه تماشاگران را بسنجم.

کارگردان فیلم «لباس شخصی» در خصوص مشکلات نمایش آنلاین فیلم ها خاطرنشان کرد: تماشای آثار بر روی تلویزیون ابعاد متفاوتی با سینما دارد. قطعا فیلمساز اثر خود را با تصور نمایش بر روی پرده سینما ساخته و پخش آن در چارچوب تلویزیون حس خوشایندی ندارد. بسیاری از فیلمسازان به بهبود شرایط و بازگشایی سالن سینماها امیدوار هستند و تا جایی که امکان دارد صبر خواهند کرد. مسلما زمان برای اکران فیلم ها در طی یکسال محدود بوده و در صورت کمبود وقت بهترین راه مراجعه به « نمایش آنلاین» و «سینما ماشین» است.

وی ادامه داد: در حال حاضر ویروس کرونا همه مشاغل و نیازهای مردم را با مشکل روبرو کرده و مایحتاج ضروری کشور با اجرای طرح فاصله گذاری تأمین می شود. نیاز به فرهنگ از جمله ضروریات جامعه است و همانند نان و گوشت باید در سبد کالای خانواده ها قرار گیرد؛ بنابراین مسئولان ما موظفند نگاه جدی تری به بخش فرهنگ داشته و همانند دیگر مسائل به دنبال راهکاری برای بهبود وضعیت فرهنگ باشند.

ربیعی اذعان داشت: سینما و تئاتر خوراک فرهنگی امروز جامعه است و مردم نسبت به فضای فرهنگی احساس نیاز می کنند. در شرایط عدم بازگشایی سالن های نمایش، استقبال فیلمسازان از شرایط اکران جدید منوط به حمایت دولت از آن ها است در غیر این صورت، فیلمسازان صرف نظر از مسائل مالی، به نوعی با از خودگذشتگی برای تأمین نیاز فرهنگی جامعه روبرو هستند.

وی در پایان ضمن تاکید بر کمک های دولتی به بخش فرهنگی کشور یادآور شد: اختصاص سوبسید به عرضه محصولات فرهنگی از وظایف دولت است و چه بسا با بیمه فیلم ها قادر است بخشی از ضررهای مالی فیلمسازان را جبران کند.

نوشته لزوم اختصاص سوبسید به فیلمسازان/ استقبال از شرایط اکران جدید منوط به حمایت دولت است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فیلم تاریخی ساختن با فیلم سیاسی ساختن تفاوت دارد همانطور که فیلم سیاسی ساختن با فیلم استراتژیک ساختن فرق می کند و صد البته اگر بخواهیم فیلم ایدئولوژیک با نگاه سیاسی تاریخی یا استراتژیک بسازیم موضوع بسیار پیچیده می شود و متاسفانه فیلم «لباس شخصی» قبل از اینکه تلریخی یا سیاسی باشد یک فیلم ایدئولوژیک بسیار شخصی است. سیر وقایع و داستان فیلم چه به لحاظ محتوا و چه به لحاظ ساختار لحظه به لحظه مخاطب و تماشاگر را به یاد فیلم های قبلی محمد حسین مهدویان می اندازد (ماجرای نیمروز ۱ و ۲) که در آن فیلم ها نیز مهدویان اگرچه تلاش کرده بود راوی بی طرف و سینمایی بخشی از رخدادهای تاریخ معاصر باشد اما در بخشهایی از هر دو فیلم به صورت آشکارا از تمایلات فکری و سیاسی خود نیز سخن به میان آورده بوده و همین مساله سبب شد تا فیلم های مذکور که می توانست دارای ارزش تاریخی خوبی باشد اسیر ایدئولوژی های شخصی فیلمساز شود.

در «لباس شخصی» نیز چنین اتفاقی به صورت بسیار پر رنگ تر رخ داده ضمن اینکه داستان و فیلمنامه نیز قوام درستی ندارد. در قصه این اثر با ماموری مواجهیم که بسیار سرخود است و از هیچیک از قوانین و سلسله مراتب سازمانی پیروی نمی کند و بدون دلیل هوش بسیار بالایی دارد و از هر کلمه و جمله ای که می شنود یا چیزی که می بیند بلافاصله پازلی جور می کند و در پی آن دست به اقدام می زند و در انتها هم متوجه می شویم که پازلی که یاسر باهوش قصه ما چیده است و کل سیستم امنیتی و اطلاعاتی مملکت از چیدن و فهم دیدن آن عاجز بوده اند کاملا هم درست بوده! چنین مساله ای یعنی بی منطقی و ضعف در فیلمنامه. یقینا در سینمای اکشن و پلیسی و معما گونه هم باید نشانه هایی وجود داشته باشد که قهرمان قصه بر اساس آن نشانه ها و ردپاها به سرنخ اصلی برسد اما ربیعی با بی توجهی کامل به این مساله صرفا حرف خود و قهرمان قصه اش را پیش برده و بس. به هر شکل فیلمنامه بیشتر از آنکه نگاهی تاریخی و بی طرف به ماجرای حزب توده به ویزه از سال ۵۷ تا ۶۲ داشته باشد، اسیر نگاه یکسو نگر و جهت دار نویسنده فیلمنامه شده و همین مساله آسیب های جدی به کلیت اثر وارد ساخته به ویژه آنکه ربیعی ایدئولوژی خود را در پایان فیلم به آینده نیز تعمیم می دهد و از زبان یکی از شخصیتها به قهرمان داستان می گوید که باید در آینده مواظب توده ای های لباس شخصی به ویژه در حوزه های هنری و غیره باشد!

ساختار نیز به شدت شبیه ماجرای نیمروزهای مهدویان است با همان فضا سازی با همان لوکیشن های شبیه با همان آدمهای شبیه و… با این تفاوت که اینجا اثری از بازی خوب، اثری از فیلمبرداری خوب، اثری از تدوین و ضرباهنگ خوب و در یک کلام اثری از کارگردانی سنجیده و خوب نمی بینیم و بیشتر با کارگردانی مواجه هستیم که گویی از قرار گرفتن پشت دوربین و ساخت فیلم سینمایی هیجان زده است. بنابر این لازم است زمان بگذرد و از هیجان زدگی این کارگردان جوان سینمای ایران و مانیفست دادنهایش کاسته شود تا بداینم در آینده تکلیف ربیعی با خودش و با سینمای ایران و با ما تماشاگرانش چیست.

نوشته نگاهی به فیلم سینمایی «لباس شخصی» به کارگردانی امیرعباس ربیعی/ یک مهدویان جدید در سینمای ایران اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

با درود و ادای احترام به مردم مهربان و داغدارِ سرزمینم و با سلام به اشک های همچنان جاریِ غمِ از دست دادنِ جهان مردِ قهرمانِ ایران زمین، در ترور وحشیانه سردار حاج قاسم سلیمانی و ابومهدی مهندس و با درود به صبر و استقامتِ خانواده‌های داغدیدۀ مسافرانِ پروازِ اوکراین و ادای ادب و تواضع به پیشگاهِ خانواده‌هایی که در مراسم تشییع شهدا در کرمان در غمِ فقدانِ عزیزانشان نشستند و نیز با احترام به مردم سیل زدۀ دیار مؤمنین، سیستان و بلوچستانِ عزیز …

و امّا چند نکتۀ کوتاه:

۱- افتخارِ معرفی و میدان دادن به هنرمندان جوان و اصطلاحاً «کار اوّلی‌ها» از «ایستاده در غبار» شروع و تا «لباس شخصی» استمرار داشته است، این امر برای سازمان اوج نه صرفاً یک افتخارِ زودگذر و تبلیغاتی است؛ بلکه یک ضروررت و یک راهبرد جدی و کلیدی در تولیدات فیلم و سریال و مستند و انیمیشن است که البته با راه اندازی مرکز جدیدی به نام عصر، توجه و سرمایه گذاری مضاعفی بر روی جوانان خواهیم داشت.

۲- نیم نگاهی به مضامین برخی آثار موجود در همین جشنوارۀ فعلی مشخص می‌کند، کدام آثار پشت مسئله‌ها و دغدغه های اصلی مردم ایستاده‌اند و در بازنماییِ گرفتاری‌ها و مشکلاتِ اساسی مردم،

بی‌تعارف و صریح ظاهر شده اند و کدام آثار بر خلاف شعارها و ادعاهای سازندگانشان، پشت به مردم کرده اند و در باتلاقِ درونیاتِ فردیِ خود دست و پا زده‌اند!

سهم دانشجویانی که ژن خوب ندارند، دانش آموزانی که شهریه مدارس لاکچری را ندارند، روستاییان و اهالی شهرهای کوچک که دسترسی قدرتمندی به امکانات ملّی ندارند، کارگرانی که صدای رسایی ندارند، کارمندانی که فرار از مالیات ندارند، و در یک کلمه شهروندان معمولی این کشور که صاحبان اصلی این کشور و انقلابند در چند درصد آثار سینمایی لحاظ شده است؟

موضوع گرانی ناگهانی بنزین، مشکلات معیشتی، بُحران موسسات مالی و اعتباری، سوء مدیریت اجرایی در مواجهه با مشکلات کشاورزان، در کجای قصه‌ها و روایت‌های سینمای فعلی ماست؟

– برگردم به «لباس شخصی»

واضح است که ما جایزه اصلی مان را هر سال از مردم و مخاطبین واقعی‌مان گرفته‌ایم و به دنبال جایزه جشنواره‌ها نبوده و نیستیم، ولی وقتی لباس شخصی را با معدّل و میانگین ترازِ فیلم های حاضر در سودای سیمرغ مقایسه می کنیم، به گواه بسیاری از منتقدین و اصحاب هنر و رسانه، اگر این اثر از برخی آثار موجود بالاتر نباشد، قطعاً پایین تر هم نیست!

اما اوج و آثارش قربانیِ نگاهِ غیرحرفه‌ایِ، محافظه کار و مصلحت سنج تصمیم گیرانی می شود که حاضرند چشمشان را بر برتری های این اثر ببندند و در زیر فشارهای بیرونی، آن را ذبح کنند.

– تمرکز لباس شخصی بر خیانت خواص و خط نفوذ است. آیا این خط با پایان دهۀ شصت به پایان رسید؟ جواب این سؤال را به وجدان های بیدارِ و حسّاس مخاطبین می‌سپارم.

خدا را شکر که اوج در آثار و تولیداتش، راه حل هم می دهد و قهرمانان قصه های اوج، گَرد ناامیدی، یأس و بن بست به جامعه پُمپاژ نمی‌کنند. البته ما دیکتۀ نوشته شده ایم. نوشت هایی که ممکن است غلط هم داشته باشند. لیکن راه اصلاحِ کارها، گفتگو و همدلی و رفاقت و دلسوزی است نه اینکه از مدت‌ها قبل از جشنواره، پیج ها و تریبون های خود را به سمت یکدیگر نشانه‌گیری کرده و با کینه و نفرت و تهمت، بر سیمای مهربان و دردمند مردم سیلی عفونت بزنیم.

اوج، تا همیشه به احترام مردمِ این سرزمین در کنارشان و در کنار سینمای آرمانی و میهنی این دیار، تمام قد خواهد ایستاد و هیچگاه، شادی و جشنِ مردمِ داغدیده را با تحریم و سیاه نمایی به عزا مبدّل نخواهد کرد.

نوشته بیانیه رئیس گروه فیلم و سریال اوج در نشست خبری «لباس شخصی» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

روز گذشته اولین اکران «لباس شخصی» در سی و هشتمین جشنواره فیلم فجر برگزار و با استقبال منتقدین و مردم مواجه شد.

مهدی نصرتی، توماج دانش بهزادی، مجید پتکی، میلاد افواج، عماد درویشی، مهیار شاپوری، احمد لشینی، شهاب بهرامی، روزبه رئوفی، کیوان محمود نژاد، نجلا نظریان و ماه‌منیر بیطاری از بازیگران این فیلم جنجالی هستند.

فیلم سینمایی «لباس شخصی» اولین تجربه امیرعباس ربیعی در مقام کارگردان است.

نوشته رونمایی از پوستر فیلم سینمایی «لباس شخصی» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.