بلوندی از جمله سینماگران باتجربه ایرانی است که اهل دیالوگ و تعامل است و برای همین است که در کارنامه اش هم فیلمهایی در ژانر دفاع مقدس با نام «ملکه» و «سرو زیر آب» را می بینیم هم یک درام سیاسی-تاریخی نظیر «یتیم خانه ایران». بلوندی در آثاری موسوم به آوانگارد مانند «ژآنی گه ل» و «چشم» نیز همکاری داشته است.

بهانه گفتگو با بلوندی تأثیرات دیجیتالیسم بر سینمای ایران بود و دیری نگذشت که مصاحبه به سمت کمبودهای پشت صحنه سینمای ایران و نیاز بدنه سینمای ایران به حمایتهای درجه اول صنفی رسید.

*به عنوان یکی از فعال‌ترین طراحان صحنه و لباس سینمای ایران که تجربه پروژه‌های موسوم به بیگ پروداکشن را هم داشته‌اید غلبه دیجیتال بر صنعت سینمای ایران را چطور می‌بینید؟

قطعا کارها به واسطه این تکنیکهای دیجیتال راحتترشده نسبت به زمانی که همه چیز به صورت آنالوگ و دستی انجام می شد. رنگ پذیری بهتر و زمان‌بری کمتر از مزایای ارتقای سینمای ایران به دیجیتال است که به لذت بصری بیشتر مخاطب منجر میشود ولی یادتان باشد که در مقوله ای مانند طراحی صحنه حتی با وجود کمک گرفتن از ابزار دیجیتال، اگر بخواهیم به بهترین نتیجه برسیم نیاز داریم به داشتن یک گروه قوی، صبور، خلاق و مطمئن چون فردگرایی باعث ندیدن کامل نقصانها میشود.

*این گروه گرایی در کارهای خودتان هم ارجحیت دارد؟

خودم شخصا به گروه‌گرایی معتقدم و در اغلب کارها از همان آغاز کار سعی می‌کنیم همه چیز را از کانال گروه و بررسی پیشنهادات همکاران پیش ببریم. روال کاری من این طور است که ابتدا با کارگردان و مدیر فیلمبرداری مشورت می کنم سپس شروع به اتود زدن درباره نماهای مختلف می کنیم و در نهایت می‌کوشیم یک کار بی نقص ارائه دهیم.

*با این همه اگر مقایسه ای ضمنی میان سینمای ایران و سینمای صنعتی هالیوود انجام دهید، طراحی صحنه و لباس را قابل رقابت می‌بینید؟

کیفیت کار فعالان طراحی صحنه و لباس در ایران قابل اعتناست اما تفاوت در همان صنعتی نگریستن به سینماست. در کشورهای با سینمای پیشرفته از هالیوود گرفته تا همین سینمای هند وقتی یک فیلم تاریخی یا بیگ پروداکشن میسازند که نیازمند دکور و لباس و فضاسازی خاص است، یک مدیرهنری دارند که بخشهای مختلف کار را به شرکتها و کمپانی های مجرب سفارش می دهند و قطعا این امر در سرعت بخشیدن به تولید بسیار تأثیردارد اما متأسفانه در ایران این گونه نیست و در این صنف از صفر تا صد را خودمان باید انجام دهیم!

سیمرغ بلورین بهترین طراحی لباس برای فیلم «سرو زیر آب» به کارگردانی محمدعلی باشه‌آهنگر

*…در این بین باید سیاستگزاران سینمایی هم کمک حال باشند. این طور نیست؟

الان روال این طور است که باید خودمان کارگاه راه بندازیم و کلیه امور مربوطه را دست بگیریم در شرایطی که میتوان با استفاده از مشاوره‌های متخصصان، نیروهایی حرفه ای و فضاهایی برای تربیت و به کارگیری این نیروها ایجاد کرد. سیاستگزاران فرهنگی باید امکانات مختلف از جمله جا و مکان و ابزارات لازم را برای تولید محصول و تربیت نیروهای متخصص مهیا سازند. حداقل کاری که میتوانند انجام دهند این است که در روند استفاده از امکانات موجود ما را یاری دهند.

*یعنی همچنان دراختیارگرفتن امکانات برای پروژه‌های فاخر نیازمند نامه نگاری و درگیری در بوروکراسی است؟

تقریبا همین طور است. مثالی برایتان میزنم؛ بنده سریالی برای شبکه افق، در رابطه با حمله آمریکا به عراق ساختم و حین تولید نیاز به ادوات جنگی منجمله ابزارهای جنگی که آمریکا در آنجا  به کار برده بود داشتم؛ ابزاری نظیر کامیون، نفربر و جیپ هامر. این پروسه دراختیارگیری ابزار به واسطه کاغذبازی و نامه نگاری بسیار زمان‌بر بود و در نهایت خودم مجبور شدم که ظاهر جیپهای معمولی را تغییر داده و به شکل جیپ هامر در بیاورم!!! در حالی که میتوان مکانی برای تأمین و نگهداری اینگونه ابزار و ماشین آلات فراهم کرد که در صورت لزوم دسترسی سینماگران به این ابزارها سریعترباشد.

*در این مسیر صنفی مانند خانه سینما چقدر میتواند کمک حال باشد؟

خانه سینما باید برای همه صنوف بودجه بگذارد. فارغ از امور صنفی-معیشتی که باید به آنها رسیدگی شود باید برای به‌روز کردن فعالان حیطه های مختلف به آنها امکانات داد و به غیر از برگزاری دوره‌های داخلی، شرایط مسافرت آنها به خارج و آموزش دیدن در آن سوی مرزها را برایشان فراهم کرد. این اتفاق اگر بیفتد یک سرمایه گزاری خوب و ارزنده برای سینمای ایران خواهد بود.

*یکی از آسیبهایی که سینمای ایران در سالهای اخیر دیده است کم‌کاری یا بیکاری بزرگانش است که گلایه های مختلفی را موجب شده. آیا میتوان این کم‌کاری را ناشی از اختلاف سطح دستمزد پیشکسوتان با نیروهای تازه کار دانست؟

خیر! اصلا این مقایسه درباره پشت صحنه سینمای ایران درست نیست؛ به هیچ وجه دستمزد عوامل پشت دوربین بالا نیست. برخی از بازیگران دستمزد نامتعارف میگیرند وهمچنین درطول سال، کارهای زیادی به آنها پیشنهاد میشود در حالی که عوامل پشت صحنه ممکن است فقط سالی دو یا نهایتا سه بار پیشنهاد کار داشته باشند پس چنین می توان گفت که اغلب فعالان پشت صحنه نسبت به برخی- البته تکرار می کنم نسبت به برخی- از بازیگران دستمزد کمتری میگیرند به خصوص با آن حساسیت و ظرافت کار.

*اوضاع معیشت پیشکسوتان سینمایی و بخصوص فعالان پشت صحنه هم که تعریف زیادی ندارد.

متاسفانه معیشت بسیاری از همکاران سخت است. باید رک بگویم افرادی هستند که برای فرهنگ این مملکت زحمت زیادی کشیده اند و فراموش شده اند و یا خیلی ها هستند که در خانه مریضند و رها شده اند و یا بیکار هستند و کسی از حال و روز آنها خبر ندارد؛ این برای جامعه‌ای با این فرهنگ غنی بسیار ناخوشایند است. جامعه هنری مخصوصا سینماگران ارتباط تنگاتنگی با مردم، بخصوص جوانان دارد و تاثیرگذاری این صنف بر جامعه بسیار است و مسلما جوانان ما الگوبرداری میکنند. در این صنف احساسات، عواطف و روحیات حساسی وجود دارد. این قشر زحمت زیادی برای کمک به فرهنگ کشیده و سیلی عظیم از آدمها را به طرف سینما و سرمایه کشانده اند لذا لایق قدردانی و حمایت هستند بخصوص از طرف معاونت سینمایی و ارشاد. باید هر چه زودتر برای آنان چیزی مانند کانون بازنشستگی و کلینیکهای درمانی ایجاد کرد و یا حتی کمک های نقدی وغیر نقدی بهشان تخصیص داد. رها شدن سینماگران و قدرناشناسی، حق این ازخودگذشتگان نیست.

*خودتان اگر کم‌کار یا بیکار باشید و آماتورانی را بر سرکار ببینید که با رابطه و رانت کار پیدا کرده اند، ناراحت نمی شوید؟

حساسیتی ندارم! در مورد آماتورها باید بگویم که باید شروع به کار کنند و به تدریج بیاموزند. مسلما این آماتورها هستند که باید آن قدر تجربه کنند که در آینده کارها را بدست بگیرند. این را هم باید بیفزایم که هر کاری آدم خاص خود را می طلبد و با اطمینان این را می گویم آنهایی که با رانت و سفارش به سرکارآمده اند هرگز ماندگار نیستند. همانطور که قبلا گفتم این کارعشق و تجربه و استقامت می خواهد که هر کسی آن را ندارد.

*ارتباط‌تان با جوانان علاقمند به طراحی صحنه و به خصوص دانشکده های هنری چطور است؟

بنده تجربه کار را با دانشجویان را دارم و به جرأت میتوانم بگویم جوانان ما خوشبختانه بسیار مستعد هستند اما در کارهای هنری، مدرک آکادمیک داشتن کافی نیست. در وهله اول عشق میخواهد و سپس تجربه و باید بگویم تجربه موقعی بدست می آید که ریاضت بکشیم! چون ممکن است برای تهیه یک فیلم مجبور باشید ماهها دور از خانواده در شهر دیگری باشید و تمام مدت شبانه روز را مجبور به کار کردن باشید؛ پس کار بسیار سختی است و باید صاحب ایده و شکیبا باشید که دوام آورید. باز هم میگویم در این حیطه گرفتن مدرک کافی نیست. افرادی بودند که مدرک داشتند ولی همین که به سختی های کار برخورد کردند کم آوردند و نیمه راه، کار را رها کردند. این کار، عشق، خلاقیت، صبرو تجربه می‌خواهد.

* علیرغم همه کمبودها، سینما را خشن تر دیده اید یا زندگی شخصی؟

زندگی شخصی ام که مال خودم است و جایگاه خاص خودش را دارد اما سینما را خودم انتخاب کردم که در آن خشونت هست، نامهربانیها وجود دارد و بسیاری از دلخوریها شکل می گیرد اما تمام سعی من این است که این دو مقوله را با هم قاطی نکنم و خانواده خودم را در جای امن قرار دهم و هرگز مسایل و مشکلات کاری را به خانه نمی‌برم و مطرح نمی کنم زیرا این کاررا خودم انتخاب کردم ومشکلاتش و نابسامانی‌های آن هم مربوط به خودم می باشد. خانواده باید در جای امن و دور از این دغدغه‌ها قرارگیرد.

نوشته چرا از صفر تا صد هر کاری را خودمان باید انجام دهیم؟/ آنها که با رانت آمده‌اند هرگز ماندگار نخواهند بود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- سارا کنعانی: «رمز و راز ملکه» به کارگردانی مهدی نقویان، به تبیین موقعیت ملکه کشور انگلیس در چگونگی اداره این کشور می پردازد و ثابت می کند موضوع دموکراسی در برخی از کشورهای جهان غرب همچون انگلیس، تنها یک باور قدیمی است که به مردم جهان دیکته شده و ممکن است واقعیت ها با آنچه در رسانه‌ها منعکس می‌شود از زمین تا آسمان تفاوت داشته باشد. نقویان در این فیلم مستند تصاویر و عکس هایی را پیش روی مخاطب قرار می دهد که در جای دیگری کمتر قابل مشاهده است.

چطور شد که ایده ساخت «رمز و راز ملکه» به ذهن تا رسید؟

مهدی نقویان: ساخت این فیلم یک دغدغه شخصی بود و من دوست داشتم درباره کشور انگلیس، کشوری که درباره دموکراسی مدعی است، کاری انجام بدهم. ملکه انگلیس دارد صد ساله می‌شود و برای من جالب بود بدانم یک نفر چطور می تواند بیشتر از شصت سال در کشوری که مهد دموکراسی است پادشاهی کند و کسی هم معترض نباشد. شاید در تفکر عامه اینطور تصور می شود که ملکه انگلیس در اداره کشور نقشی ندارد یا دارای یک جایگاه تشریفاتی است که اعتراض مردم را بر نمی انگیزد. من در تحقیقاتم به نتایجی رسیدم که برای خودم شخصا جالب بود و فهمیدم این شخصیت در اداره مملکت نقشی پررنگ تر از چیزی که تصور می شود دارد. ما طی سه چهار ماه تحقیق، به نتایج عجیب و غریبی رسیدیم که حاصل آن مستند «رمز و راز ملکه» شد.

کار شما احتیاج زیادی به جمع آوری اطلاعات داشت، آن هم اطلاعاتی که دستیابی به آن ساده نیست. این موضوع آیا شما را نترساند؟

وقتی درباره تاریخ غرب مطالعه می کنی می بینی آنان هر وقت نقطه ضعفی داشته اند حقایق آن دوره را پنهان کرده اند و برای یک محقق کشف آن واقعیت ها کمی سخت است. ما تیمی داشتیم که روی منابع انگلیسی مسلط بودند و خیلی از مقالات را با زبان اصلی مورد توجه قرار دادیم و مقاله فارسی هم اصلا موجود نبود که مرجع پژوهش ما قرار بگیرد. به هر حال کار ما سخت بود اما غیر ممکن، نه.

فرم روایی جالبی را برای فیلم در نظر گرفته اید. هر اپیزود با اشاره به یکی از نمایشنامه های شکسپیر آغاز می شود. چرا این نویسنده را انتخاب کردید؟

شکسپیر یک شخصیت ادبی و فرهنگی است که در تمام دنیا شناخته شده است و به هر حال، میراث انگلیسی ها. ما می خواستیم با شناخت از فرهنگ انگلیسی کار کنیم و این ایده، چنین چیزی را اثبات می کرد. ما می خواستیم بگوییم مردمانی که ادعای فرهنگ و آزادی اندیشه دارند چقدر عملکردی متضاد با این گفته ها دارند. ما مشابه چنین کاری را در آمریکا هم انجام دادیم و هالیوود را بررسی کردیم و به دسته بندی فیلم ها پرداختیم. ما می خواستیم در انگلیس هم چنین روشی را پیاده کنیم که چندان میسر نشد.

عکس ها و فیلم ها از کجا به دست آمد؟ بسیاری از آنها مثل تصاویر کودکی ملکه یا جوانی او را قبلا ندیده بودیم.

ملکه شخصیتی است که سوژه بسیاری از فیلم های غربی قرار گرفته است. منابع ما بیشتر اینترنتی بود و البته باید از شیوه های خاصی برای جست و جو استفاده می کردیم. اساسا موضوعاتی که درباره غرب است و برای ما حساسیت برانگیز ، دارای منابع کافی هست اما دسترسی به این منابع دشوار است. ما اگر می‌خواستیم درباره یک سوژه حساس داخلی فیلم بسازیم منبع اطلاعاتی ما تنها تلویزیون بود و می توان گفت دسترسی به آن هم تقریبا غیر ممکن می‌شد. درباره «رمز و راز ملکه» اما خیالم راحت بود که به مشکل سازمانی و اداری بر نمی خوریم و اگر خودمان همت کنیم می‌توانیم این آرشیوها را کشف کنیم.

چرا برای تصویربرداری به انگلیس نرفتید؟ در شکل فعلی تعداد تصاویر آرشیوی به نظر خودتان زیاد نیست؟

دوست داشتم این اتفاق رخ بدهد و با در اختیار داشتن تصاویر واقعی کار جدی تری ارائه بدهم اما ما از حمایت خاصی برخوردار نبودیم و در کل داشتیم یک کار خودجوش انجام می دادیم. ممکن است کسی با دیدن فیلم از ما سوال کند آیا کار سفارشی انجام داده اید؟ در جواب ایشان باید بگوییم چنین فیلم هایی اتفاقا سفارش ما فیلمسازان به مدیران است که لطفا در موردش برنامه ریزی کنند.

و اگر آنان چنین فرصتی را فراهم نکنند شما باز هم فیلم هایی از این دست می سازید؟

بله، فیلم بعدی ام درباره فرانسه است، اما برای آن هم قرار نیست از جانب کسی حمایت بشویم. شاید آن فیلم هم صرفا آرشیوی بشود. در تمام دنیا فیلم های آرشیوی، فیلم هایی جدی هستند و آرشیوی بودن نشانگر ضعف یک فیلم نیست.

مخاطب این فیلم مستند چه کسانی هستند؟

به طور کلی نگاه من به سینمای مستند و داستانی اینگونه است که باید روایت و داستان داشته باشم تا مخاطبان وسیعی را به دست بیاورم. این فیلم را به گونه ای ساخته ام که حتی افراد کم سن و سال هم بتوانند آن را بفهمند و اینطور نیست که این اثر را برای قشر دانشجو یا محدوده مشخصی از مخاطبان ساخته باشم. این فیلم قصه گوست و مخاطب آن در پی این است که بداند ته قصه چطور می شود.

امکانی برای عرضه عمومی فیلم وجود دارد؟

گام اول فیلم مستند را فیلمساز با ساخت اثر بر می دارد و گام های بعدی را دیگرانی همچون تهیه کننده ها باید بردارند. ما دوست داریم که امکان پخش گسترده فیلم فراهم شود. من پیش از این تجربه همکاری با حوزه و آقای یزدی را نداشتم و خوشبختانه معنی حقیقی تهیه کننده داشتن را دریافتم. آقای یزدی در تلاش است برای فیلم مراسم رونمایی برگزار کند و آن را در برخی از جمع های دانشجویی به نمایش در آورد.

کار جدیدی را هم شروع کرده اید؟

با همکاری حوزه هنری مستندی درباره تحریم می‌سازم و اصلا کاراکتر فیلم ما آقای تحریم است. این اثر هم قرار است در ۱۱ سکانس ، موضوعات مختلف را با زبان روایی وداستانی تعریف و موضوع تحریم را واکاوی کند.

گویا اخیرا یک سفر کاری به خارج از کشور داشته‌اید. درباره آن صحبت کنید.

بله، از طرف دبیرخانه جشنواره عمار به تونس رفتم. آنجا همایشی درباره جنبش‌های آزادی خواه برگزار شد. جشنواره عمار می خواست حضور فیلمسازان جوان در چنین رویدادهایی رقم بخورد و در صورت امکان یک اثر تولیدی در خلال آن ساخته شود. من دوربین به همراه داشتم و تصاویری را ثبت کردم. یک جمعیت بیست هزار نفری در یکی از دانشگاه های تونس جمع شده بودند و برای شان انواع برنامه ها را با موضوع آزادی برگزار شد و نوک پیکان نیز به سمت اسرائیل و فلسطین بود. جالب است که جوانان تونس تفکراتی ضد اسرائیلی دارند و این دست از اندیشه ها به طور گردشی منجر به برگزاری همایش هایی خواهد شد و برای مثال دور بعدی این همایش قرار است در کانادا برگزار شود. اگر سازمانی مثل صدا و سیما برای چنین برنامه‌هایی سرمایه گذاری کند و فیلمسازان را برای نشان دادن تفکر مردم جهان درباره موضوع فلسطین به کشورهای مختلف بفرستد، اتفاقات خوبی رخ خواهد داد که قطعا همسو با سیاست های کشور ماست.

نوشته همکاری با حوزه هنری ایده‌آل بود/ حمایت ویژه در تولید «ملکه» نداشتیم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- «ملکه» آخرین فیلم نمایش درآمده در این برنامه سه روزه بود که توسط خانه سینما و با همکاری فستیوال فیلم های ایرانی در آلمان برگزار شد. در پایان نمایش این فیلم که جمعی از آلمانی ها نیز حضور داشتند محمد علی باشه آهنگر کارگردان فیلم ضمن پاسخگویی به سوالات حاضران از اینکه فیلمی جنگی با پیام صلح در خارج از کشور به نمایش درآمد اظهار رضایت کرد.

نسخه فیلم «ملکه» به دلیل اشتباه در کد دی سی پی که از سوی فارابی اعلام شده بود موفق به نمایش نشد و در نهایت باشه آهنگر نسخه دی وی دی فیلم را در اختیار برگزارکنندگان گذاشت. مهران موحد فر رایزن فرهنگی سفارت ایران در آلمان که در این برنامه حاضر بود حضور پررنگ تماشاگران آلمانی و آشنایی آنها با سینمای ایران را از ویژگی های آن برشمرد و بر تداوم آن تاکید کرد.

تماشاگران ایرانی و آلمانی طی سه روز نمایش آثار منتخب جشن سینمای ایران بلیت فیلم ها را به قیمت ۶.۵ یورو تهیه کردند و به تماشای آثار نشستند. از ویژگی های این برنامه محل سالن نمایش آثار بود که در مرکز اصلی شهر کلن و در کنار ایستگاه مرکزی قطار و کلیسای معروف دام به عنوان سومین کلیسای بلند جهان واقع شده بود و دسترسی علاقمندان سینمای ایران را راحت کرده بود.

بیژن دهکلانی از فیلمسازان با سابقه ایران که در آلمان اقامت دارد در طول روزهای برپایی این جشنواره مشغول تهیه فیلمی درباره نمایش آثار ایرانی و حضور تماشاگران آلمانی بود. فرهاد توحیدی، غلامرضا موسوی، محمد مهددی عسگرپور، بهرام عظیم‌پور، سید محسن هاشمی، محمد علی باشه آهنگر و سیامک پورشریف از جمله حاضران در کلن بودند که افسانه افشار معاون مدیرعامل صندق اعتباری هنر آنها را همراهی  می کرد.

جمعی از این سینماگران امروز دوشنبه کلن را به مقصد برلین ترک کردند تا در آنجا ضمن دیدار از شهرک سینمایی و آکادمی فیلم آلمان، تفاهم نامه هایی را نیز منعقد کنند.

نوشته استقبال از «ملکه» در آلمان/ پایان نمایش فیلم‌های ایرانی در کلن اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

حامد حسینی که بعد از دریافت پروانه ساخت این فیلمنامه دغدغه جذب سرمایه را عامل تاخیر در ساخت فیلمش می‌داند به سوره سینما گفت: با بنیاد سینمایی فارابی و منابع دیگر مذاکرات زیادی انجام دادیم، اما هنوز به نتیجه دلخواه نرسیدیم. در شرایط فعلی ما جزو آن دسته نیستیم که با دریافت راحت سرمایه بتوانیم سالی چند فیلم سینمایی بسازیم. باید منتظر باشیم تا شرایط جذب سرمایه برای این فیلمنامه شریف فراهم شود.

وی افزود: پیش‌تولید «سرو زیر آب» بسیار سنگین‌تر از «ملکه» است. از این جهت که لوکیشن‌های متنوع و شرایط سخت تری مانند فیلمبرداری در موقعیت های مختلفی چون خشکی و زیرآب و … دارد. فیلم تعداد زیادی بازیگر و تولیدی پرهزینه دارد، ولی ما همچنان معتقدیم که فیلم باید ساخته شود و برای تولیدش دست از تلاش بر نخواهیم داشت. فیلم از نظر مضمون حرفی برای گفتن دارد.

حسینی گفت: اگرچه در تولید ممکن است سه برابر «ملکه» هزینه داشته باشد اما هنوز به این نتیجه نرسیدیم که الان زمان مناسبی برای تولید نیست و تقریبا سه سال است که درگیر تحقیق و پژوهش هستیم تا به نتیجه برسیم. نگارش فیلمنامه کامل شده اما در مذاکراتی که با منابع مختلف داشتیم خواستار اعمال نظراتی جزئی بودند که در صورت قطعیت همکاری بدون تعصب موارد قابل تغییر را مورد توجه قرار خواهیم داد.

این تهیه‌کننده ادامه داد: «سرو زیر آب» یکی از شاخص ترین آثار در حوزه دفاع مقدس است که با توجهی ویژه به شهدای گمنام می‌پردازد. اگرچه ممکن است بعدها آثار ارزشمندی در این رابطه ساخته شود اما تا الان کسی به این شکل به شهدای گمنام نپرداخته است. این فیلم با به تصویر آوردن ادیان، قومیت‌های مختلف و نقش‌شان در دوره هشت سال دفاع مقدس ماجراهایی  اواخر جنگ را روایت می‌کند و در گونه ملی – مذهبی باورهای دینی ایرانی را نشان می‌دهد.

«سرو زیر آب» را محمدعلی باشه آهنگر کارگردانی می‌کند. فیلمسازی که در کارنامه‌اش فیلم‌های «بیداری رویاها»، «فرزند خاک» و «ملکه» را دارد.

نوشته «سرو زیر آب» توجه ویژه به شهدای گمنام دارد/ سرمایه فراهم شود، تولید را شروع می‌کنیم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما، میثم معراجی مدیر اجرایی شرکت فیلمسازان جوان گفت: پس از جشن خانه سینما و تقاضای مردم «ملکه» را مجدد در شبکه نمایش خانگی عرضه کردیم. این فیلم در جشن خانه سینما رکورد دریافت جوایز را شکست. «ملکه» جوایز بهترین جلوه های بصری: سید حسن ایزدی، بهترین صداگذاری و میکس: امیرحسین قاسمی، بهترین صدابرداری: عباس رستگارپور، بهترین طراحی صحنه : عباس بلوندی، بهترین بازیگر نقش مکمل مرد: حمیدرضا آذرنگ، بهترین بازیگر نقش اول مرد: میلاد کی مرام، بهترین تدوین: حمید باشه آهنگر، بهترین کارگردانی: محمدعلی باشه آهنگر، بهترین فیلم: مرحوم ابوالقاسم حسینی را از آن خود کرد.

این فیلم همچنین در جشنواره بین المللی فیلم فجر ۴ سیمرغ بلورین را از آن خود کرد و  نامزد دریافت ۱۴ سیمرغ بلورین از جشنواره فجر شد. انیمیشن‌های «آقای پی بادی» و «شرمن» از سوی این شرکت عرضه شده است. دوربین مخفی «شوخی با شما ۳» در آینده نزدیک از فیلمسازان جوان توزیع می‌شود.

نوشته پخش مجدد «ملکه» در شبکه نمایش خانگی/ فیلمی با ۱۰ تندیس خانه سینما اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

باشه آهنگر به سوره سینما گفت: ۱۰ روز قبل خلاصه سکانس کامل فیلمنامه را به همراه دیالوگ‌ها برای تهیه کننده، سید حامد حسینی فرستادم. در حقیقت ۹۰ درصد کار پیش رفته است. ایشان برای دریافت پروانه ساخت اقدام کرده و در آینده فیلم را کلید می زنیم.

وی افزود: «سر به زیر آب» را به اتفاق پسرانم حمید و حامد و با سرپرسیتی مازیار رضایی نوشتیم. این فیلمنامه ۱۵ ماه تحقیق نیاز داشت و ما تلاش کردیم با در اختیار داشتن مجموعه ای از اطلاعات قلم روی کاغذ بگذاریم. حدود ۶۰ درصد از این فیلم در زیر آب می گذرد، اما لزوما زمان کلید خوردن فیلم به فصل مربوط نمی‌شود. من «ملکه» را هم در زمستان و بهار کار کردم و هیچ بعید نیست این فیلم هم در چنین زمانی کلید بخورد. محور قصه «سر به زیر آب» شهدای گمنام است.

محمدعلی باشه آهنگر فیلم‌های سینمایی «ملکه» ، «نیمه گذشته» ، «فرزند خاک» و «بیداری رویاها» را در کارنامه خود دارد.

نوشته شهدای گمنام دفاع مقدس موضوع فیلم «سر به زیر آب» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«خرس» ساخته خسرو معصومی که در بخش رقابتی «مردان – زنان» به نمایش در آمده بود، به دلیلِ تاکید بر لزومِ وجودِ فرصت های برابر برای مردان و زنان، تنها جایزه این بخش را از آن خود کرد. در بخش افق های جدید، جایزه به فیلم کوتاه «بهشت کجاست؟» ساخته فاطمه قدیری نژادیان رسید. هیات داوران سیگنیس نیز لوح افتخار خود را به «در انتظار معجزه» ساخته رسول صدرعاملی اهداء کرد. «ملکه» از محصولات بنیاد سینمایی فارابی است که در عرصه داخلی و خارجی موفق به دریافت جوایز متعددی شده و به گواه کارشناسان از برترین آثار سینمای دفاع مقدس به شمار می‌رود.

نوشته پنج جایزه جشنواره مذهب امروز ایتالیا برای سینمای ایران اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- سارا سپاسیان: فیلم «ملکه» یک موسی دارد که به تنهایی بار جنبه عشق را به دوش می‌کشد و آن صحنه بردن شیشه عسل به خانه دختر جوان، هرچند خیلی کمرنگ، اما تصویر زیبا و ساده‌ای از یک دلدادگی را نشان می‌دهد. حسین باشه آهنگر که قبلا هم در فیلم‌های پدرش دیده شده بود، این بار در «ملکه» پررنگ تر ظاهر شده و در همان فرصت کوتاه هم موفق به ارائه بازی قابل قبول شده است.

برای شروع کمی از خودت بگو. خیلی ها تو را در «فرزند خاک» به یاد نمی‌آورند و با دیدن «ملکه» فکرشان مشغول شده که این موسی را قبلا کجا دیده اند؟

حسین باشه آهنگر: از سال ۷۹ به طور جسته گریخته شروع کردم و در یکی از فیلم های پدربا نام «نبات داغ» بازی کردم.در واقع خیلی ناگهانی بابا به من گفت: برای یک سکانس جلوی دوربین بیا!. این فیلم مخالفان زیادی داشت و اجازه نمایش به آن نمی دادند تا اینکه در سال ۸۰ یا ۸۱ این فیلم به جشنواره راه پیدا کرد، اما از بخش مسابقه بیرون آمد و الان هم نگاتیوهایش در تلویزیون موجود است. فیلم بعدی «فرزند خاک» بود. برای اولین بار به صورت جدی تر در فیلم پدر بازی می کردم و تجربه عجیبی برای من بود. حضور آقای زرین دست و تشویق های او در این کار و سایر کارها در بازیگری من خیلی پررنگ است. در آن کار با شبنم مقدمی همبازی بودم که هنوز هم مثل مادرم دوستش دارم. همچنین مهتاب نصیرپور و حمید ابراهیمی هم در آن فیلم همراه ما بودند که حضور خوبی بود.

بعد از «فرزند خاک» دیگر دیده نشدی ، البته سن و سالی هم نداشتی که نقش های مختلف را پیشنهاد بگیری.

بله. بعد از آن یک نمایش کار کردم. «انجمن شاعران شهید» که تجربه خیلی خوبی هم بود، اما به اجرای عمومی نرسیدیم. بعد از آن هم چند کار تئاتر دیگر انجام دادم تا اینکه رسیدیم به « بیداری رویاها» و من از تیم بازیگران و دوستان پشت صحنه خیلی چیزها یاد گرفتم. یک تجربه فیلم هم داشتم به نام «ممیزی» که رسول کاهانی آن را کار کرد و بالاخره رسیدیم به «ملکه» که از قبل در جریان فیلمنامه اش بودم. پدر برای پژوهش هایش از چند هزار نفر مصاحبه می گرفت. من این تلاش پدر را می‌دیدم و باید بگویم تنها کسی است که آرزوی کار کردن با او را همیشه دارم و اعتماد شگفت انگیزی به کار او دارم. چندین برابر زحمتی که به هنگام فیلمبرداری می کشید ، هنگام نگارش متن خرج کرد و برای آن انرژی بسیاری گذاشت.

از موسی بگو. چطور توانستی دلت را با او همراه کنی و بیاوری اش جلوی دوربین؟

خیلی سخت است که تو بخواهی نقش یک آدم واقعی را بازی کنی. همانطور که میلاد کی مرام نقش غلام زرقانی را بازی می کرد، من هم کاراکتری را بازی کردم که ما به ازای بیرونی داشت. من برای بازی کردن نقش شهید موسی به سراغ پدر او رفتم و ایشان استقبال گرمی از من داشت. او یک مغازه کبابی در آبادان دارد. قبل از اینکه بازیگر پدر باشم، دستیار او بودم و از روز اول تا روز پایانی با جان و دل بر سر صحنه حاضر می شدم، تا اینکه او نظر قطعی را برای نقش موسی به من داد. هر سکانس را که می گرفتیم علاوه بر پدر غلام زرقانی هم باید مرا تایید می کرد. ایشان همسنگر بود با آدم هایی که ما می خواستیم نقش شان را بازی کنیم و به همین دلیل می توانست بهترین راهنمای ما باشد. برای مثال من از نظر فیزیکی با شهید موسی تفاوت زیادی داشتم و او از ناحیه دست چپ معلولیت داشت. تصور کن که با این وضعیت ۱۰۰ متر از بویلر بالا هم می‌رفت.

فیلم جنگی کار کردن سخت است؟

وقتی فیلمساز قصد ساخت یک فیلم اجتماعی یا کمدی و یا هر ژانر دیگری غیر از جنگ را دارد، تمام تلاشش را به خرج می دهد تا تماشاگر راضی از سالن بیرون بیایید ، در حالیکه کارگردان یک فیلم جنگی در وهله اول باید تلاش کند مخاطب وارد سالن شود.برای یک فیلم غیر جنگی  پوستر نصب می شود و مخاطب با دیدن آن و یا با توجه به حضور فلان بازیگر یا خلاصه قصه ای که در رسانه ها منتش شده،  به داخل سینما می رود یا دوست می‌دارد و یا نمی دارد. اما سر در یک سینما عکس یک فیلم جنگی است، قضیه خیلی فرق می کند. قبل از ما کسانی آمده‌اند و گاهی به قدری بد کار کرده‌اند که امروز ما باید به مردم   بگوییم این کار را تماشا کنید، شاید مثل فیلم قبلی که به شما نشان داده‌اند، نباشد.

شاید اگر پدرت کارگردان نبود، تو به عنوان اولین تجربه‌های حضور حرفه ای خودت در سینما این ژانر را نمی‌پذیرفتی.

من آن نوع از ژانر دفاع مقدس را که پدر کار می کند، بسیار می پسندم، چون هیچ چیز را ناعادلانه روایت نمی‌کند. او واقعا در بطن واقعه حضور داشته است. او خاطره ای برای من تعریف کرده و می گوید روزی مسوولیت ۵۰ اسیر بر گردنش بوده است. پشت کامیون بوده اند و تا گاز می دهد، پدر به همراه تفنگ به بیرون پرت می شود. یک عراقی پیاده می شود و او را مثل یک بچه بغل می کند و به همراه تفنگش بر می گرداند توی کامیون! این چیزی است که ما نمی‌توانیم در فیلم ها نشان بدهیم. واقعیت این است که یک دیکتاتور به نام صدام حسین بالای سر آنان بوده و از سر همین اجبار است که جنگ ما نام دفاع مقدس به خودش می گیرد. ما بر اساس اعتقادات مان رفتیم و جنگیدیم و امروز از ما می‌خواهند یک طرفه به قاضی برویم. به نظر من احمق و ضعیف نشان دادن دشمن باعث جذابیت فیلم نمی‌شود. پدر به من به عنوان دستیارش می گفت برو و تعدادی سرباز عراقی با اندام درست و ورزشکاری پیدا کن، چون دشمنی که ۸ سال جلوی ما طاقت آورد، ضعیف نبود.

از محمدعلی باشه آهنگر بگو به عنوان کسی که کارگردان توست، نه پدرت.

او سینما را خیلی خوب می‌شناسد و تنها کسی است که به حق به من آموزش داده است. نمی‌توانم تفکیک خاصی بین پدر بودن و کارگردان بودنش قائل شوم. ما از بچگی در خانه فیلم می دیدیم و من از همان سن و سال مثلا عاشق «غلاف تمام فلزی» ساخته استنلی کوبریک بودم. آن روزها هنوز سی دی و دی وی دی وجود نداشت و بابا روزهای آخر هفته هر طور شده بساط تماشای فیلم را در خانه به راه می انداخت.وقتی یک فیلمنامه را به من می دهند ، سعی می کنم نقاط اشتراک خودم را با آن کاراکتر پیدا کنم ولی در مورد موسی شرایط به کلی به گونه دیگری پیش رفت ، چون کارگردان من محمدعلی باشه آهنگر بود. شاید برایتان جالب باشد بدانید بابا نقش را برای من و میلاد شرح می داد و به قدری خوب بازی می کرد که ما سعی می کردیم دقیقا کار او را تکرار کنیم. یادم هست یک روز آقای زرین دست گفت اگر بخواهد نام دو بازیگر خوب را بیاورد اسم کیانیان را می گوید و محمدعلی باشه آهنگر.

فکر می کنم به همین دلیل سلیقه سینمایی تو از همان کودکی شکل گرفت.

بله. کسی بالای سر من بود که راه را بلد بود و مسیر درست را نشانم داد. می دانم که ممکن است از بعضی کارهای من ناراضی باشد، اما همیشه من را مورد لطف خودش قرار داده.

دنیای سینما از دیدگاه تو که یک جوان تازه وارد به سینما هستی چطور است؟ تا به حال شده مجبور شوی یک نقش را قبول کنی؟

فقط یک کار بود که برای پول قبولش کردم. یک فیلم جنگی به نام «یک روز دیرتر» . دیدم بودجه ندارند و برای ۲۰ روز کار، تنها ۵۰۰ هزار تومان توی برگه قرار دادم نوشتم، در حالی که می دانیم چقدر می توانست بیشتر باشد. روز اول گفتند ۱۰ روز با شما کار داریم و من که با دستیاری و برنامه ریزی آشنا بودم، می دانستم چنین چیزی امکان ندارد و فیلمبرداری هم همان ۲۱ روز طول کشید. تدارکات و تولید به نحو بر خورنده ای ضعیف بود. قرار بود صدای آف من را برای بعضی پلان ها بگیرند. متوجه شدم بدون اطلاع خودم یکی از دوستانم را برای این کار برده اند و کلا صدای مرا دوبله کرده بودند. به هر حال من این شانس را داشتم که در یک خانواده فرهنگی متولد شوم و خیلی ها از چنین موهبتی برخوردار نیستند.

برایت مهم است که مردم در یک فیلم،  تو را ببینند و به چشم بیایی؟

اگر بگویم نه، دروغ گفته ام. دیده شدن را دوست دارم چون هنر با دیده شدن و انعکاس ها معنای هنر می گیرد. البته داشتن جنبه و ظرفیت برای این دیده شدن هم اهمیت زیادی دارد چون ممکن است مانع از پیشرفت شود. الان امیدوارم با توجه به صحبتهایی که انجام شده بابا  برای یکی از نقش های فیلم جدیدش روی من حساب کرده باشد و در این صورت این موضوع خیلی باعث خوشحالی من است. در مورد آن نقش هم تنها می توانم در همین حد توضیح بدهم که قرار است برای اینکه بیشتر در فضا قرار بگیرم به اتفاق دوست خوبم فواد رستمی به محلی بروم که شاید از بین مردم عادی کمتر کسی فرصت تجربه آن مکان را از نزدیک داشته باشد. این روزها همه مشغول پژوهش های مربوط به این پروژه هستیم و به نظرم بهتر از «ملکه» هم خواهد شد.

تو دستیار کارگردان «ملکه» هم بودی. از این منظر درباره تولید صحبت کن.

ملکه یک فیلم خیلی سخت بود. شاید مهم ترین مشکلش این باشد که بودجه اش قبل از هدفمندی یارانه ها برآورد شد و ما کار را بعد از آن کلید زدیم، بدون اینکه به گواه فارابی بودجه دوباره ای خورده باشیم. تهیه کننده مرحوم هم فرد بسیار با درایتی بود که موفق شد کار را به خوبی تمام کند. در مورد سختی های دیگر هم می توان به تغییر زیاد هوا و تعدد لوکیشن و طولانی شدن زمان تولید آن اشاره داشت. دو سه هفته هم به خاطر طوفان شن نتوانستیم کار کنیم. دیگر آنکه تعداد زیادی هنرور داشتیم که هماهنگ کردن آن ها با جلوه های ویژه کار سختی بود.

شنیده ام در جریان کار مصدوم شده ای و پیشانی ات هم بخیه خورده.

پیشانی ام که زخم شد هیچ، لبم هم پاره شد. در صحنه دعوای سیف و سیاوش در بالای بویلر، میلاد باید بیسیم را به پایین پرتاب کند. ما یک بیسیم بیست کیلویی داشتیم و وقتی داشتم به دستیار صحنه فرمان پرتاب اش را می دادم، خواستم خودم از کادر بیرون بیایم و نفهمیدم چطور شد که یک لوله آهنی را ندیدم و سرم محکم به آن خورد و موقع افتادن گوشه ی لبم هم پاره شد و این پارگی چیزی بود که تا زمان رسیدن به بیمارستان کسی متوجه نشد…. خلاصه ملکه سخت بود، اما گرانبها. تجربه خوبی که امیدوار بودیم به جشنواره های جهانی فرستاده شود و اندیشه صلح طلب ایرانیان به واسطه آن به جهانیان ثابت شود و ما درباره معرفی شدن به اسکار هم امید زیادی داشتیم، اما انگار نخواستند. انگار باید اسیر اتفاقات ناگهانی و تصمیمات احساسی دیگران می شدیم.

در پایان بگو قرار است همیشه با پدر کار کنی ؟ و اینکه با توجه به اوضاع گیشه آثار دفاع مقدس باز هم این ژانر را تجربه می کنی؟

نه منحصر به او نمی شوم، من بیشتر از اینکه با پدرم کار کرده باشم با او کار نکردم. برای چشم انداز کاری ام باید بگویم دلم می خواهد از خیلی لابی گری ها دور باشم چه در تئاتر و چه در سینما که هر دو درگیر مافیا شده است. در حال حاضر یک متن نوشته ام که فرشاد سپاسی آن را بازنویسی کرده است که به امید خدا با آن در جشنواره تئاتر فجر شرکت خواهیم کرد.آیدا شیری از بازیگران آن است و تمرینات آن از همین هفته شروع می شود. در جواب سوال دیگرت باید بگویم فیلم جنگی در هیچ جای جهان خوب نمی فروشد. مضاف بر اینکه در ایران تبلیغات کاملی هم برای یک فیلم وجود ندارد. مثلا به نظرم تلویزیون باید برای همه فیلم ها به طور یکسان تبلیغات داشته باشد. امروز از اینکه فارابی یا نهادهای دیگر فیلم هایی مثل «ملکه» را حمایت می کنند، انتقاد می شود و این تصور وجود دارد که بودجه ها حیف می شود. اما اغلب خود فیلم را نمی بینند و بی دلیل دست به این قضاوت ها می زنند.

نوشته پدرم تنها کارگردانی است که آرزو دارم برایش بازی کنم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- سارا سپاسیان: میلاد کیمرام بازیگری است با چهره، فیزیک و صدای ویژه. او با همنسلانش که تازه به سینمای آمده‌اند تفاوت دارد و این تفاوت می‌تواند تصویری تازه از قهرمان در سینمای ایران خلق کند. او سیاوش فیلم باشه آهنگر شد تا با این اسم ایرانی، مرام پهلوانی و اندیشه انسانی، قهرمان یک برداشت تازه از پدیده جنگ باشد. با میلاد کیمرام درباره حضورش در «ملکه» صحبت کردیم.

کاراکتر سیاوش به خاطر جایگاه پررنگش در فیلم و موقعیت خاصی که در بالای بویلر داشت، برای شما جذاب شد؟

میلاد کیمرام: ماجرا اینطور بود که این نقش به من پیشنهاد شد و من مثل همه فیلمنامه های دیگر، آن را خواندم و از نگاه متفاوت به دفاع مقدس لذت بردم. نوع نگاهش را تا پیش از آن در هیچ فیلم دیگری در حوزه دفاع مقدس ندیده بودم.

چه خوب که بر عبارت دفاع مقدس تاکید دارید و نمی‌گویید سینمای جنگ!

بله. من علاقه‌ای به جنگ ندارم و فکر می کنم اصلا چیز خوبی نیست. خلاصه آن فیلمنامه را خواندم و خیلی تحت تاثیر قرار گرفتم. صحبت با خود آقای باشه آهنگر هم در این انتخاب خیلی موثر بود. همین طور عوامل پشت صحنه، مثل آقای زرین‌دست و طراح صحنه. تهیه‌کننده مرحوم حسینی زحمت کشیده بود و کست خوبی را دور هم جمع کرده بود، هر بازیگری تحریک می شد که این کار را انجام دهد. اگر قرار باشد شخصیت سیاوش را در یک خط تعریف کنم، می‌گویم او کسی است که از شور جنگ به شعور جنگ می رسد و در انتها به یک شروع انسانیت.

فکر می‌کنم این کاراکتر به خوبی در ذهن شما رسوب کرد که توانستید اوج و فرود او را در بیاورید.

بله. از جایی به بعد سیاوش دیگر زمینی فکر و نگاه نمی‌کند. در ابتدا هیجانی برای جنگیدن و کشتار دارد و در یک سکانس هم این احساس را تخلیه می‌کند، اما بعد وقتی در جایگاهی قرار می گیرد که می تواند از بالا نگاه کند، اتفاقات دیگری برای روحش رخ می دهد. این شخصیت دیالوگی دارد که می گوید: «از این بالا فرمون آتیش دادن سخته». هر آدمی اگر از سطح بالاتری به دنیا نگاه کند، تصمیم‌گیری برایش سخت می شود. خیلی‌ها به ما می گویند فیلم شما ضدجنگ است. بله ، همین طور است! مگر جنگ چیز خوبی است؟ حداقل تکلیف حرف‌هایی را که یک عمر بر زبان می آوریم، بدانیم. فیلم ما کاملا ضد جنگیدن است. این دفاع است که ارزشمند است و ما هم نجنگیدیم. دفاع کردیم. در صحنه‌ای، سیاوش یک عراقی را نمی کشد و در انتخاب دچار تزلزل می‌شود. این شک و تردید چیزی است که ممکن است برای هر انسانی رخ بدهد. سیاوش هم دیدگاه تازه‌ای پیدا کرده است و به همین دلیل این تصمیم را می‌گیرد. من با صدای بلند و با افتخار می‌گویم که خوشحالیم از ساختن یک فیلم ضد جنگ.

به نظرم پرورش زنبور میانه آتش جبهه هم یکی دیگر از جذابیت‌های این نقش بود.

دقیقا. سیاوش نگاه عاشقانه‌ای به زندگی دارد و این همان چیزی است که دستمایه نوشتن آقای آهنگر و آقای گوهری بوده است. آنهایی که تفنگ به دست به جنگ رفتند زندگی را عاشقانه دوست داشتند.

و البته بومی آن منطقه هم نیست و چیزی به جز عشق او را به منطقه جنگی نکشانده است.

همین طور است. یکی از بزرگ ترین راه های ارتباط گرفتن با مردم هنر است و سینما بخشی از این هنر. چیزی که می‌توان با نسل جوان یعنی همنسلان من ارتباط گرفت. قشری که دفاع مقدس را ندیده و چیزی از آن در خاطر ندارد. چیزی به جز مقاله و مستند و کتاب که روی بعضی از آنها خاک گرفته است.

از میان آثار دفاع مقدس موجود، کدام یک را دوست دارید؟

«ملکه»، «فرزند خاک» و «بیداری رویاها».

عجب عرقی به کارگردان‌تان دارید!

شما می‌توانید اسم این تمایل را عرق داشتن بگذارید و اتفاقا همین هم هست، اما من همیشه به دنبال نقش و بازی متفاوت هستم و آقای آهنگر هم با یک زبان خاص قصه اش را روایت می کند. در سینمای ما آقای فرهادی جزو کسانی است که با یک نگاه ویژه به سینمای اجتماعی پرداخت و این نگاه را با «درباره الی» و «جدایی نادر از سیمین» تکمیل کرد. بعد مردم به این نتیجه رسیدند که می شود این نوع از فیلم را هم تماشا کرد و دوست داشت.

آقای آهنگر هم در حوزه سینمای دفاع مقدس در صدد انجام چنین کاری است. در این ۳ فیلمی که اسم بردم ما نگاه خاصی را می بینیم که متفاوت از تمام تولیدات سینمای ماست. اگر فیلمساز دفاع مقدس که قصد دارد با هدف جلب نظر مخاطب جوان کار کند، چنین نگاهی داشته باشد، موفقیت او بیشتر است.

نوع چهره شما مخاطب را به یاد قهرمان‌های سینمای اجتماعی و معترض مسعود کیمیایی و امیرنادری در دهه ۵۰ می‌اندازد. کار کردن در این نوع از سینما را دوست دارید؟

من روند زندگی حرفه‌ای رو به پیشرفت ام را مدیون مسعود کیمیایی هستم. من در دوره اول بازیگری آکادمی ایشان، شاگردشان بودم و اتفاقا شاگرد اول هم شدم! چیزهایی از کیمیایی آموخته‌ام که شاید خیلی از دوستانشان ندیده باشند. من از ایشان زندگی کردن را یاد گرفتم. در سینمای او چیزی است که خیلی ارزشمند است. می‌گویند ویژگی هنر فرهنگسازی است و یکی از فرهنگ هایی که با آن غریبه شده‌ایم فرهنگ مرد ایرانی است.

فرهنگ رفاقت و دوستی که کمی از جامعه ما دور شده است. کیمیایی در فیلم‌هایش مردانگی و دوست داشتن را به یاد می‌آورد و من آن مدل زندگی کردن را خیلی دوست دارم. متعلق به آن دهه نیستم، اما شاید افکارم مربوط به همان دوران است و به شدت برای کیمیایی احترام قائل هستم. او با شروع کار خود یک موج را در سینما به راه انداخت که هنوزم هم آثارش برای عوام و خواص جذابیت دارد. سینمای کیمیایی و امیر نادری را دوست دارم، اما متاسفانه مجال همکاری با این کارگردانان فراهم نشده است.

همین اوایل مسیر حرفه‌ای بازیگری هم سختگیرانه عمل می‌کنید و دیر به دیر جلوی دوربین می‌روید.

من مدت ها صبر کردم و بعد «کوچه ملی» را پذیرفتم. اساسا به این شکل کار می کنم که بتوانم از انتخاب‌هایم دفاع داشته باشم و پشت آنها بایستم و بگویم این فیلم، کار من است. بعد از آن هم سریالی کار کردم به اسم «نابرده رنج» و حالا هم «ملکه» پس از یک سال و خرده ای به نمایش رسیده است. در واقع فیلمنامه هایی که به من پیشنهاد می شد، چیزی نبود که من را تحریک کند. می بایست چیزی متفاوت از سیاوش و «ملکه» را می پذیرفتم، چون متاسفانه وقتی کسی در یک نقش خاص در سینما دیده می شود، همه برای نقش هایی از همان دست به سراغ او می‌روند. گاهی از من می پرسند چرا بیشتر در حوزه دفاع مقدس کار می‌کنی من از شما می‌پرسم، «درباره الی» چه فیلمی است؟ اجتماعی. «جدایی نادر از سیمین» هم همینطور. اما این دو اثر به مدل و گونه متفاوت پرداخت شده‌اند. ممکن است من چند فیلم دفاع مقدسی کار کنم، اما با هم متفاوت باشند. در واقع ژانر مهم نیست و نوع ارائه نقش است که اهمیت دارد.

همکاری با پروژه «ملکه» به عنوان فیلم دفاع مقدس تجربه سختی بود. با این حساب باز هم چنین فضایی را تکرار می‌کنید؟

زمان فیلمبرداری که همه چیز خوب بود و من از همه تشکر می کنم. طولانی بودن زمان اصلا به چشم نمی‌آمد، مخصوصا اینکه برای تولید یک اثر خوب باید سختی‌ها را تحمل کرد. شوق، دستمایه رنج است و از آنجا که می دانستیم حاصل خوبی نصیب مان می شود، غصه ای نبود و سختی کار همین یک سال و چند ماه بود که فیلم اکران نشد. من تمام این مدت پای فیلم ایستادم تا اکران شود و مراقب بودم انتخابی نداشته باشم که به اعتبار آن آسیب بزند. سوای  ممانعت طولانی از نمایش فیلم، امروز آن را یک هفته زودتر از موعد مقرر بدون تبلیغات خاصی روی پرده فرستاده‌اند و این یعنی هدر رفتن یک هفته از زمان اکران. بعضی از سالن ها در روزهای اول هنوز سردر نداشتند. کاش مسوولان تنها ادعای حمایت نداشتند. کاشی کسانی که این اتفاق مستقیما به خودشان مربوط می شود، این صحبت من را بخوانند و بدانند که کارشان قشنگ نیست. اگر من امروز این همه حرص می خورم بابت این است که می بینم نسل جوان چقدر به چنین فیلمی با چنین نگاه تازه به جنگ نیاز دارد و مسوولان تا چه حد بی مهر شده اند.

در پایان بگویید حالا که کم کم در سینما مورد توجه بیشتر قرار می گیرید، در مدیوم های دیگر دیده نمی‌شوید؟

همیشه گفته‌ام  در ۱۶ سالگی از تئاتر کارم را شروع کردم و مدیوم برای من فرقی نمی‌کند. کار باید خوب باشد. کاری که بتوانی کنار آن قد علم کنی. تلویزیون و سینما و تئاتر فرقی ندارند اتفاقا کار در تلویزیون به خاطر حجم بالاتر مخاطب و زیر ذره‌بین قرار گرقتن بیشتر، سخت‌تر است.

نوشته میلاد کیمرام: سیاوشِ «ملکه» از شور جنگ به شعور رسید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- این فیلم در یازدهمین جشنواره بین‌المللی فیلم قبرس که با نام روزهای سینما برگزار می‌شود،‌ برنده جایزه ویژه هیات داوران دانشجویان منتخب از دانشگاه نیکوزیا شد. «ملکه» که در بخش مسابقه این جشنواره با عنوان «گلوکال» به نمایش درآمده بود، این جایزه را به صورت مشترک با فیلم یونانی پسری که غذای پرنده‌ها را می‌خورد ساخته اکتوراس لیگیزوس دریافت کرد.

جایزه بهترین فیلم این جشنواره نیز به «شب لال» ساخته رییس چلیک از کشور ترکیه رسید. این جشنواره از ۳۰ فروردین تا ۸ اردیبهشت در شهر لیماسول برگزار شد. فیلم سینمای «ملکه» مدتی پیش به یک شبکه کابلی در کشور سنگاپور فروخته شد که پخش فیلم از این شبکه، مخاطبینی از کشورهای چین، کره، مالزی، ‌اندونزی و هند را به سوی این فیلم جذب کرد. ملکه محصول بنیاد سینمایی فارابی است و در حال حاضر در سینماهای کشور به اکران درآمده است.

نوشته اولین جایزه بین‌المللی برای فیلم «ملکه» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- سارا سپاسیان: بالاخره پس از گذشت بیش از یک سال ، «ملکه» بر پرده اکران نشست و این روزها حال و هوای متفاوت آن برخی مخاطبان خاص را هم به سینما کشانده است. بعضی می گویند فیلم تازه محمدعلی باشه آهنگر، با نگاهی روشنفکرانه به مسئله جنگ پرداخته است و عده ای دیگر معتقدند جای چنین فیلم‌هایی در سینمای دفاع مقدس ما خالی بود. با باشه آهنگر درباره چند و چون ساخت این فیم گفت و گویی داشتیم.

آیه ای که می‌گوید شهیدان زنده اند و نزد پروردگارشان روزی دارند، تا چه حد ایده شما برای ساخت این فیلم بوده؟

محمدعلی باشه آهنگر: نه تنها برای ساخت یک فیلم جنگی سال ها بعد از پایان آن، بلکه از اولین روزهای جنگ آیه وَ لاَ تَحْسَبَنَّ الَّذِینَ قُتِلُواْ فِی سَبِیلِ اللّهِ أَمْوَاتًا بَلْ أَحْیَاء عِندَ رَبِّهِمْ یُرْزَقُونَ جلوی چشم مان بود. به ما یک اعتماد به نفس خاصی می داد. یک جورهایی ما را بیمه می کرد. ایمان به این آیه می تواند تمام آن نگرانی هایی را که ممکن است از آغاز حرکت به سمت هدف ایجاد شود، از بین ببرد. کسانی که در جبهه از خط اول می گذرند، به معنای صحیح، عاریه داده می شوند به خود خدا و اینطور است که آدم موقع جنگیدن دغدغه و ترسی جز حضرت دوست ندارد. در این دوره پر هیاهو و غبار آلود، بازمانده های جنگ خیلی تاوان دیده اند و تاوان اعمال دیگران را اینها پرداخت کردند.

ایده درخشان روح یک شهید، از سالیان قبل در ذهن شما شکل گرفته بود و مجال تولید پیدا نمی کردید یا مثلا با دیدن فیلم های قبلی که در این زمینه ساخته شده‌اند، این طرح در ذهن شما جرقه خورد؟

هر کسی تجربه خودش را دارد. دیده بان های آبادان از زمان شروع جنگ بدون اینکه هیچ آموزش خاصی دیده باشند، شروع به کار کردند و بعد آرام آرام یک آموزش هایی را برایشان گذاشتند. اصلا فرصتی برای این کارها نبود. دشمن آمده بود و باید می رفتیم و می ایستادیم. اگر مبحث شما صرفا ایده است، باید بگویم ایده های آدمی هیچ وقت خلق الساعه رخ نمی دهد و به مرور زمان در ذهن رسوب می کند. یعنی ممکن است برای زمان طولانی ته نشین باشد، اما از بین نمی رود. بسیاری  از فیلمسازهای بزرگ همیشه می‌گویند که خیلی از فیلم ها می خواستم بسازم و نشد. یعنی ایده ها موجود هست و امکان ساخت نیست. اساسا فیلمسازی که ایده نداشته باشد، فیلمساز نیست. تمام فیلمسازان بزرگ مملو از ایده های ناب در حوزه تفکری خودشان هستند.  به همین دلیل است که می‌بینیم در حال نوشتن فیلمنامه ای هستند، اما در نیمه راه آن را رها می کنند و به سراغ دیگری می روند. قبلا که هنوز حرفه ای کار نمی کردم، تعجب می کردم از اینکه قدیمی تر ها می گفتند من ۵ فیلمنامه کار نشده دارم. بعدتر که تخصصی تر وارد ماجرای فلیمسازی شدم ،  دیدم که چقدر ایده دارم و چقدر روی دستم مانده. این ایده ها گاهی محدود می شود به آن نگاهی که فیلمساز به پیرامون اش دارد  و کم کم خودش آن ایده ها را از بخشی دیگر جدا می کند که فلان ایده اجتماعی است و دیگری در فضای کودکان به سر می برد و آن یکی مربوط به حوزه ای است که چندان در حیطه توانایی من نیست. وقتی صحبت از جنگ هست، ایده های آدم می تواند جنگ طلبانه باشد یا صلح طلبانه یا ترکیبی از هر دو و یا اصلا چیزی در ضدیت آنها. هر چیزی می تواند از ذهن فیلمساز بگذرد، اما یک اتفاق خاص می تواند یکی از این ایده ها را در ذهن فیلمساز برجسته کند.

برای شما هم از این «می خواستم و نشدها»  پیش آمده؟

بله بارها گفته‌ام. می خواستم در جنگ «غزل» را بسازم که نشد. همچنین داستان جلیل عبدالستار یا گلاویژ . اما داود رخشانه ساخته شد و «بیداری رویاها» شکل گرفت. صادق، شد «فرزند خاک». همچنین داستان حکمت ، شد «دوستان خوب» اما ساخته نشد. ملکه هم از نظر من چیزی حول و حوش «فرزند خاک» و فضای «بیداری رویاها» ست، اما با حال و هوایی که دارد در آخرین سال جنگ رخ می دهد. ما ایرانی‌ها همیشه دارای تمایلات صلح طلبانه بوده‌ایم.

حرف حساب شما از ساخت «ملکه» چه بود؟

وظیفه من این بود که بخشی از تاریخ مصور و مستند جنگ را روایت کنم. وظیفه ای که خودم بر گردن خودم گذاشته ام. می خواهم واقعیت هایی را که دیده ام به تصویر بکشم. اگر شرایط مهیا شود، می سازم و اگر نه ، گردن همان هایی که نمی سازند. ما در شهری زندگی می کردیم که بدترین اتفاقات جنگ در همان فضا رقم خورد. شهری که بیشتر از یک سال در محاصره کامل بود. این اتفاق برای کمتر جایی افتاده است. خرمشهر هم ۵۴ روزه سقوط کرد و مثلا غرب کشور هم مدت زیادی طول نکشید که آلوده ی ورود دشمن شد، اما آبادان جایی بود که محاصره شد و بیش از یک سال مقاومت کرد و میخواست این حصر را بشکند. محاصره کننده ها تا آن سوی کارون عقب نشینی کردند و شهر از یک جهت آزاد شد و روی پا باقی ماند. حرف حساب من این است که یک عده آدم با نگاه صلح طلبانه زحمت هایی کشیده‌اند و من باید مقاومت شان را نشان می دادم.

سیاوش بعد از دادن اولین فرمان آتش به جای حس قهرمانی، سرخورده می‌شود. وجود چنین صحنه‌هایی، مخاطب مخصوصا قشر جوانی که هرگز جنگ را لمس نکرده به این فکر فرو می برد که ماهیت جنگ خوب است یا نه؟

بله. کشتن سخت است، حتی اگر دشمن باشد. چرا جنگ سخت است؟ برای همین اتفاقات. وقتی کسی به شما حمله می کند، شما ناچار هستید که بایستید. سیاوش اگر از بالای بویلر فرمان آتش ندهد، چه کند؟ راهی برای او نمی ماند. پس به همین خاطر است که سخت ترین کارها جنگیدن است. در آن دوره ای که ما می رفتیم جبهه، شاید بازی ما جنگیدن بود ولی وقتی فاصله می گیری، می گویی چقدر سخت بود. شاید اگر جوان نبودیم، نمی توانستیم آن دوران را تحمل کنیم. گاهی با خودم فکر می کنم کسانی که این جنگ ها را تحمیل می کنند، چه احساسی دارند؟ کافی است شما به اطراف کشورمان یک نگاهی بیندازید. همه جا جنگ است! میلیون ها نفر آواره شده اند. من باید واقعیت را نشان بدهم و نمی دانم که آن مخاطب نوجوان خوشش می آید یا نه. قطعا کسی در این سن و سال از هر فیلمی یک تاثیری می گیرد و ممکن است اصلا از فیلم من بدش بیاید، اما به هر حال فیلم من هم مخاطب خودش را دارد. کسی که در جشنواره به آن ۶۹ درصد رای می دهد. به فیلمی که بازیگر زن ندارد و عشقی را به صورت مبسوط به نمایش نمی گذارد.

سیاوش که از آن بالا همه را می‌دید و کسی قدرت دیدن او را نداشت و در مورد کشتن یا نکشتن آدم ها هم تصمیم می‌گرفت، خدای فیلم شما بود؟ در کارگردانی این کاراکتر چنین دیدگاهی داشتید؟

بعضی وقت ها آدم ها خدایی می‌شوند. منصور حلاج به درجه ای می رسد که می گوید همه چیز منم. او را دار می زنند باز بر سر این حرف خودش هست. خداوند خودش هم می‌گوید که آدم خلیفه من روی زمین است، اگر بخواهیم به این ماجرا از دریچه اعتقادی نگاه کنیم. این دیده بان است که از بقیه آدم های جنگ دارای این قدرت است که بزند یا نزند. سیاوش خیلی وقت ها می تواند بکشد، اما این کار را نمی کند و حتی جلوی آن افسر عراقی را که قصد خودکشی دارد، می گیرد. در زمان جنگ، یکی از خلبان های شهید( عباس دوران یا بابایی) بالای یک پل قرار می گیرد و می بیند ماشین ها در حال حرکت اند. علی رغم اینکه آتش شدید پدافند ضد هوایی علیه او به راه می افتد، خودش مقابله ای نمی کند. دور می زند و بر می گردد تا پل خالی شود. بعد بر می گردد و پل را می زند. خب این شهید خلبان همان سیاوش است. نیست؟ پس چرا می گویند آفرین به خلبان و کسی از همان آدم ها، سیاوش «ملکه» را تشویق نمی کند؟ این همان مردانه جنگیدن نیست؟ این احترام قائل شدن برای شخصیت انسانی دشمن است و دارد فرهنگ جدیدی را القاء می کند. سیاوش قرار نیست آن بالا تلفات بگیرد. او تنها می خواهد کنترل داشته باشد. اگر کسی از یک گروه آدم های امروز به همراه آن خلبان پرواز می کرد، به او فرمان مکرر کشتن می داد. اما ما در جنگیدن مان از آنجا که دفاع است و جنگیدن نیست، قانون نانوشته ای داریم که نمی گذارد خیلی کارها را انجام دهیم. در سینمای دفاع مقدس ما کم کم ذائقه مخاطب تغییر کرد و به سراغ فیلم هایی رفت که صرفا ایجاد حماسه می کند. حماسه تنها در گرفتن یک سنگر، یک خاکریز، یک شهر تعریف شد، اما این هم می تواند نوعی از حماسه باشد.

آن هیجان حماسی که فیلم های جنگی دهه ۶۰ داشت و به سینماها رونق داد و مخاطب را به سینما می آورد، در فیلم شما دیده نمی شود. مخاطب امروز ژانر دفاع مقدس باید به دنبال چه چیز باشد؟

دهه ۶۰ دوره اوج جنگ است و آن زمان، قطعا برای ساخت فیلمی مثل «ملکه» مناسب نیست. تقویت روحیه سلحشوری نیاز آن دوران بود و تلویزیون هم مدام سرودهای حماسی پخش می کرد. امروز اما در فضایی قرار گرفته ایم که اطراف مان جنگ است و باید به فضای دیپلماسی محکمی دست پیدا کنیم و اجازه ندهیم کشورمان به سادگی وارد جنگ بشود. برای کشورهای سازنده اسلحه سودآور است اگر کشور ما درگی جنگ شود و خیلی از شرکت های بزرگ نفت خیز قراردادهای آنچنانی خواهند بست و … در چنین شرایطی ما دیگر نمی توانیم اجازه یک جنگ دوباره بدهیم. ما طی هشت سال تمام زیرساخت هایو سرمایه هایمان به آتش کشیده شد و هزینه بسیار زیادی را متحمل شدیم تا توانستیم دوباره بایستیم.

موسی در سرخوشانه ترین حالت کشته می‌شود. هنگامی که شوخی‌هایشان به راه است و تازه می‌خواهند دور هم چای بخورند. از طراحی این سکانس چه قصدی داشتید؟

آن گلوله ای که منفجر می شود، چیزی است که عراق به سمت ما پرتاب کرده و ما در آغاز فیلم نشان می دهیم که آن را با چه زحمتی بیرون می آورند. می بینیم که سیف‌الله آنها را آماده می کند و دوباره به سمت خودشان پرتاب. موسی خودش یکی از کسانی است که در جمع آوری این گلوله ها سهیم می‌شود. موقع خوردن غذا هم اشاره هایی به خطرناک بودن آن می شود. در آن صحنه می خواستیم بگوییم که جنگ می تواند فضاهای دوستانه را خیلی غیرمنتظره به هم بریزد.

کمی زود شهید نشد؟

شاید چون یک شخصیت دوست داشتنی است، شما اینطور فکر می‌کنید، اما همین زود رفتن به نفع فیلم است. این یک تکنیک در فیلمنامه است.

اختلاف ارتش و سپاه هم چیزی است که در فیلم شما به نحو متفاوتی به نمایش گذاشته شده، نوعی ملاطفت هم بین آنها دیده می‌شود.

نمی توان اسمش را دعوا گذاشت. در واقع دو گروه بودند که یکی از آنها به صورت مردمی می جنگیدند و گروه دیگر به شکل کشوری و رسمی هدایت می شد. ارتش یک ساختار کلاسیک داشت که از نیروهای زرهی، نیروهای پیاده، هواپیما و گروه های مکانیزه برخوردار بود. نیروهای مردمی هیچ کدام را نداشتند و معمولا به عنوان نیروی خط شکن و تک پر خدمت می کردند. همیشه این بحث وجود داشت که سپاه مهمات جنگی ندارد، اما به این خاطر بود که آنان از مرکزی تامین نمی  شدند و یا می بایست از ارتش می گرفتند و یا خودشان از دشمن، غنیمت. من اما سعی داشتم این بحث را خیلی نرم به تصویر بکشم.

وقتی این ایده را پرورش می‌دادید، دغدغه باورپذیری آن دست و دل شما را نلرزاند؟

وقتی بناست چنین فضایی را داشته باشیم، من هرآنچه را که به نظرم پارازیت می آید، دور می کنم. از رنگ و میزان نور گرفته تا چکمه و کلاه. طراح صحنه من، عباس گلوندی دیگر کاملا به فضای ذهنی ام اشراف دارد و با گروه فیلمبرداری ام هم به یک زبان مشترک دست پیدا کرده ام. بعضی بازیگرها طی کار کردن در فضای کارگردان های دیگر به بازی در قاب آنها عادت دارند، اما وقتی با من کار می کنند، می فهمند که من عادت به رهاسازی هنرپیشه ها دارم. یک شیوه کاملا رئال و مستند و شاید به همین دلیل برای همه در ابتدای امر، کار کمی سخت باشد. من همه ی صحنه را موقع ضبط یک پلان می بینم و به همین دلیل کار فیلمبردار و طراح نور و صحنه و صدابردار هم سخت تر میشود.

راستی مگر جنوب هم زیست زنبور است؟

در مناطق مختلف جنگلی، جلگه ای و حتی گاهی کویری، زنبور می تواند زندگی کند. در قسمتی از فیلم سیاوش در جواب این سوال که فکر می کنی زنبورها از کجا آمده اند، می گوید: فرض کن از عراق. زنبور مرزی را نمی‌شناسد و درک بعضی از حرف ها در لایه های زیرین فیلم پنهان شده که شاید با دوباره دیدن، فهمیده شود.

کارگردانی کاراکتر روح شهید به جهت محدودیت در بازی سخت بود؟

هم برای خود مصطفی زمانی سخت بود و هم برای ما. ولی بالاخره در آمد.

به گمانم او گاهی نفس اماره سیاوش و گاهی وجدان او بود. سیاوش با یک روح حرف نمی زد و داشت حدیث نفس می‌کرد.

کاملا درست است و اگر شما به چنین درکی دست پیدا کرده اید، من کارم را درست انجام داده ام. وقتی جمشید به سیاوش می گوید دعا کن سیف اله کشته شود تا تو لو نروی یا زمانی که درباره کشتن ردیف سربازها با او صحبت می کند.

چرا «ملکه» بازیگر زنی ندارد؟

در «نیمه گمشده» دو زن قوی وجود دارد، راحیل و مریم. همین طور در «فرزند خاک» هم مینا و کبری. در «بیداری رویاها» هم به همچنین. اما این فیلم به کاراکتر زنی نیاز نداشت. می شد به گونه ای برای آن زن تراشید، اما نمی خواستیم. چون اگر می آمد و استفاده درستی از آن صورت نمی گرفت، مطلوب نبود.

تا کی در حوزه دفاع مقدس کار می‌کنید؟

الان در سنی قرار گرفته‌ام که دیگر نه چندان هیجان زده می‌شوم و نه چندان افسرده. نه خیلی خوشحال می شوم و نه آرزوهای طولانی دارم. در مقطعی از عمر قرار گرفته‌ایم که تنها امیدوا» و «فرزند خاک» است. با کاراکترهای زیاد و لوکیشن های فراوان. فضای شهری هم داریم، اما قصه در سال های پایان جنگ می گذرد. داستان متفاوتی دارد که از فیلم های قبلی خودم هم وام گرفته ام. لوکیشن و ساخت و ساز زیادی هم دارد و فکر می کنم اگر همه چیز خوب پیش برود و در فیلمنامه هم بتوانم سربلند بیرون بیایم، می تواند کار شاخصی به حساب بیاید. اگر بنا باشد امسال کلید بخورد، به خاطر شرایط آب و هوایی باید حتما در شهریور و مهر باشد.

نوشته «ملکه» فرهنگ جدیدی از جنگ نمایش می‌دهد/یک آیه قرآن آرامم می‌کرد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- این فیلم داستان دیده بانی جوان است که در روزهای پایانی جنگ در دکل دنیای اطرافش را نظاره می کند. مصطفی زمانی، میلاد کیمرام، همایون ارشادی، حمیدرضا آذرنگ، مهدی سلطانی و … در این فیلم بازی کردند. «ملکه» نخستین فیلم دفاع مقدسی سال ۹۲ است که اکران عمومی می شود. این فیلم در سی امین جشنواره فجر روی پرده رفت و به عنوان اثری متفاوت مورد توجه قرار گرفت.

«ملکه» در گروه سینمایی استقلال اکران می‌شود. محمدعلی باشه آهنگر پیشتر فیلم های سینمایی «بیداری رویاها»، «نبات داغ»، «فرزند خاک» و … را کارگردانی کرده است.

نوشته «ملکه» از فردا به سینماها می‌آید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

امیرهوشنگ پاسبانیان درباره فروش این روزهای سینما استقلال گفت: نوروز امسال فیلم سینمایی «تهران ۱۵۰۰» در این سینما روی پرده رفت که گیشه قابل قبولی دارد و تا زمانی که می فروشد، فیلم دیگری را جایگزین آن نمی‌کنیم.

وی در باره اکران قریب الوقوع «ملکه» در این سینما افزود: طبق برنامه‌ریزی انجام شده احتمالا اواسط اردیبهشت اکران «ملکه» را شروع می‌کنیم. اوج فروش فیلم‌های نوروزی گذشته و با شروع اکران آثاری تازه گیشه سینماها دوباره رونق می‌گیرد.

فیلم سینمایی «ملکه» ساخته محمدعلی باشه آهنگر اولین فیلم دفاع مقدسی سال ۹۲ است که روانه اکران می‌شود. این فیلم در سی امین جشنواره فیلم فجر روی پرده رفت. میلاد کیمرام، مصطفی زمانی، حمیدرضا آذرنگ، همایون ارشادی و … بازیگران این فیلم هستند. محمدعلی باشه آهنگر پیشتر فیلم‌های سینمایی «بیداری رویاها»، «نبات داغ»، «عشق گمشده» و … را کارگردانی کرده است.

نوشته «ملکه» نیمه دوم اردبیهشت‌ماه میهمان سینما استقلال می‌شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.