آبیار همچنین خواستار توجه جامعه هنری جهان به آنچه «فجایع انسانی ناشی از حملات نظامی به ایران» خوانده، شد.

کارگردان فیلم «شیار ۱۴۳» در این نامه با اشاره به آغاز حملات از ۹ اسفند ۱۴۰۴ تاکید کرد: اقدامات نظامی آمریکا و اسراییل علیه ایران منجر به کشته شدن هزاران نفر، که عمدتاً غیرنظامیان از جمله زنان و کودکان هستند، شده است.

وی همچنین به گزارش‌هایی از نهادهایی مانند سازمان بهداشت جهانی و منابع خبری بین‌المللی اشاره کرد و از وقوع حوادثی چون حمله به یک مدرسه ابتدایی در شهر میناب که باعث جان باختن بیش از ۱۸۰ کودک ۶ تا ۱۱ ساله شده است، خبر داد.

این کارگردان ایرانی در ادامه، هدف متجاوزان از حملات اخیر را «ادعای جلوگیری از برنامه هسته‌ای ایران» عنوان کرد و افزود: اما آمریکا و اسرائیل در ایران علاوه بر برخی از اهداف نظامی، حملات سازمان‌دهی شده‌ای را علیه زیرساخت‌های غیرنظامی از جمله خانه‌های مسکونی، بیمارستان‌ها، دانشگاه‌ها، پالایشگاه‌ها، نیروگاه‌های برق و ساختمان‌های دولتی آغاز کرده‌اند.

آبیار در پایان از اعضای آکادمی اسکار خواسته است مقابل این فجایع انسانی سکوت نکنند و با  استفاده از ظرفیت‌های هنری و رسانه‌ای خود و بازتاب آن، نسبت به این موضوع واکنش نشان دهند و در صورت امکان، این اقدامات را محکوم کنند تا جنگی که علیه ایران آغاز شده است، پایان یابد و غیرنظامیان کمتری مورد هدف قرار گیرند.

نوشته در مقابل این فجایع انسانی سکوت نکنید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این رویداد که با دعوت از سوی انجمن مووینگ ایمیجز (Moving Images) برگزار شد، فرصتی برای معرفی نسل جدید فیلمسازان، کارگردانان و بازیگران ایرانی به مخاطبان هندی فراهم کرد و با استقبال گرم اهالی سینما و علاقه‌مندان هنر همراه بود.

در اولین روز این رویداد که روز جمعه ۷ نوامبر (۱۶ آبان) بود، فیلم تحسین‌شده «شبی که ماه کامل شد» به کارگردانی نرگس آبیار اکران شد. این فیلم که بر اساس یک داستان واقعی ساخته شده و در ایران و عرصه بین‌المللی بسیار مورد توجه قرار گرفته است، با حضور کارگردان برای مهمانان ویژه‌ای از جمله اهالی سینما، علاقه‌مندان هنر، اعضای کمپانی فیلم تلگو، نمایندگان اتاق بازرگانی فیلم تلانگانا (TFCC)، سیاستمداران دولت محلی، رسانه‌ها و دیپلمات‌های شاخص مانند سرکنسول ترکیه و سرکنسول افغانستان در حیدرآباد به نمایش درآمد.

هدف اصلی این رویداد که توسط انجمن موینگ ایمیجز، یکی از فعال‌ترین باشگاه‌های فیلم در حیدرآباد با سابقه‌ای ۲۰ ساله در ترویج سینمای جهانی، سازمان‌دهی شده است، معرفی استعدادهای نوظهور سینما به جامعه هنری هند است.

نرگس آبیار، نویسنده، کارگردان و فیلمنامه‌نویس ایرانی که با آثاری چون «شیار ۱۴۳»، «نفس»، «شبی که ماه کامل شد» و «ابلق» شهرت جهانی یافته است، به عنوان مهمان ویژه دعوت شده بود تا تجربیات خود را با مخاطبان به اشتراک بگذارد.

در میان مهمانان شاخص این رویداد، چهره‌هایی چون گورجیت سنگه (مدیرعامل و بنیان‌گذار رویدادهای FRL)، سومن تالوار (بازیگر سینما)، میر علی حسن شهریار (نایب‌رئیس اتاق بازرگانی فیلم تلانگانا)، ک. ک. رادها موهان (تهیه‌کننده سینما)، آشوک کمار هارکارا (دبیر باشگاه فیلم Moving Images) و فایسی هیلی (بنیان‌گذار کمپانی Moving Images) حضور داشتند.

این مهمانان پس از تماشای فیلم «شبی که ماه کامل شد»، آن را «عمیق و در عین حال شوکه‌کننده» توصیف کرده و تأکید کردند که کارگردانی این اثر توسط یک بانوی هنرمند، برای مخاطبان هندی الهام‌بخش است.

سومن تالوار، بازیگر شناخته‌شده سینمای هند در این باره گفت: این فیلم نه تنها یک داستان واقعی را روایت می‌کند، بلکه لایه‌های عاطفی و اجتماعی عمیقی را کاوش می‌کند که با فرهنگ ما همخوانی دارد.

نرگس آبیار نیز در گفت‌وگو با رسانه‌های حاضر در این رویداد اظهار کرد: خوشحالم که سینمای ایران فرصتی برای گفت‌وگو با مخاطبان و فعالان سینمای هند پیدا کرده است. این رویداد پلی برای تبادل فرهنگی است و امیدوارم در آینده همکاری‌های بیشتری بین سینماگران ایرانی و سینماگران هند شکل بگیرد.

نوشته فیلم سینمایی «شبی که ماه کامل شد» به هند رفت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در این سریال، گروهی از بازیگران شاخص سینما و تلویزیون حضور دارند؛ رضا کیانیان، گلاب آدینه، علی مصفا، احترام برومند، ترلان پروانه، نوید پورفرج، لاله اسکندری، گلاره عباسی، حمید صفت، مرجانه گلچین، بهنوش بختیاری و بهناز جعفری همگی در کنار هم روایتی دراماتیک از عشق و سرنوشت را پیش چشم مخاطب خواهند گذاشت.

«بامداد خمار» با ترکیب عوامل و بازی درخشان چهره‌های شاخص، یکی از مهم‌ترین تولیدات سال جاری شیدا به شمار می‌رود و تماشاگران می‌توانند این سریال را از مهرماه، تنها در این پلتفرم دنبال کنند.

شیدا پاییز امسال برنامه‌ها و سریال‌های متنوعی ارائه خواهد کرد که تجربه‌ای متفاوت برای مخاطبان به ارمغان می‌آورد، جزئیات بیشتر در خبرهای آینده اعلام خواهد شد.

نوشته «بامداد خمار» را از مهرماه در پلتفرم شیدا ببینید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی ادامه داد: این در حالی است که فن اقتباس تمام سینماهای دنیا از آسیا و به‌خصوص ژاپن تا اروپا و آمریکا را فرا گرفته است که با نمونه‌های مثال‌زدنی و ماندگار در پُربار کردن فرهنگ تصویری و غنا بخشیدن به ادبیات سینمایی خود از آن بهره‌های بسیاری گرفته‌اند و می‌گیرند.

این نمایشنامه‌نویس و کارگردان تئاتر در ادامه با اشاره به اقتباس‌های ادبی از تاریخ ادبی ایران گفت: در ایران به جز چند نمونه موفق و خوب از آب درآمده مانند «دایی جان ناپلئون»، «شازده احتجاب»، «داش آکل»، «ناخدا خورشید»، «سارا»، «مهمان مامان» و «درخت گلابی» که برخی از آن‌ها ادبیات داستانی یا نمایشی غیر ایرانی بهره برده‌اند؛ نمونه‌های مثالی چندان موفقی در اقتباس‌های اخیرِ اندک از ادبیات داستانی یا نمایشی دیده نمی‌شود.

حسین کیانی درباره سریالِ «سووشون» گفت: این سریال به خاطر ِایرانی و فارسی بودن رمان و همچنین به دلیل زن بودن نویسنده، زنده‌یاد سیمین دانشور شاید بتوان گفت بهترین رمان‌نویس زن ایران تاکنون بوده است و همچنین به دلیل زن بودنِ فیلم‌ساز خانم نرگس آبیار، ویژگی‌های منحصربه‌فردی پیدا کرده که تقریباً در سایر اقتباس‌های تصویری و سینمایی، بی‌نظیر است.

وی ادامه داد: این ویژگی‌ها موجب شده، «سووشون» بیش و پیش از کیفیت فنی بالا و ارزش هنری استاندارد و زیبایی‌شناسی عمیقی که دارد ، دارای بینشِ ارزشمندِ کلان فرهنگِ تاریخی نیز باشد.

کیانی تأکید کرد: بینشِ فرهنگ محوری که فراتر از هر نگاه تجاری و بازاری و کاسب مآبانه سریال سازی این روزها، می‌ایستد و از دردمندی و دغدغه‌مندی سازندگانِ فرهنگ‌مدار آن حکایت می‌کند.

کارگردان نمایش «خُرده انسان» یادآور شد: در واقع ارزشِ اثری فرهنگی مثل «سووشون» به سبب دارا بودنِ این نگاهِ کلان فرهنگِ تاریخی است که بسیار بیشتر از ارزش ساختنِ یک سریال با کیفیتِ استاندارد است. ارزشِ «سووشون» در بازتولید و توسعه نگاه فرهنگی به صنعتِ سریال سازی کنونی نیز مهم است.

کیانی خاطرنشان کرد: از نظر من «سووشون» دژی در برابر ابتذالِ بی‌فرهنگی و بی‌توجهی به تاریخ و فرهنگِ ایرانی برافراشته است که ماندگار و‌ راهگشا خواهد بود. دژی که در عصر هجومِ فرهنگ غیر ایرانی و غیر ملی رواج یافته و می‌تواند فرهنگ ملی، ایرانی و بوم سرزمینی ما را در زمانه‌ای که بیش از هر زمان دیگری به آن برای هویت‌یابی خویشتن نیاز داریم گسترش دهد.

نوشته سریال «سووشون» فراتر از نگاه کاسب مآبانه می‌ایستد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

اندوه از غم عمیق‌تر است و از تألم شدیدتر، هر چه غم و تألم محدود به یک احساس فردی است اندوه اما تجربه‌ای جمعی و به وطن و موطن آدمی ارتباط دارد. به قول قاده السمان: در سینه‌ام، وطن است که می‌گرید.

با این حال اندوه وطن، مجالی برای سوگ و زاری نمی‌دهد، به داغ دل شکل شکوه‌مندی می‌بخشد، چیزی میانۀ دریغ و افتخار، حسرت و حماسه.

همین است که سیمین دانشور می‌گوید: امروز به این نتیجه رسیدم که در زندگی و برای زنده‌ها باید شجاع بود. برای وطن ایستاده‌ام.

نوشته برای وطن ایستاده‌ام اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

هر هفته چهره‌هایی از دل سینما، موسیقی و هنر سر برمی‌آورند که با حضورشان جریان خبری هفته را شکل می‌دهند. این هفته، روایت ما به سراغ پنج چهره‌ای می‌رود که هر کدام با اتفاقی خاص در صدر اخبار قرار گرفتند؛ از بازی درخشان نگار جواهریان در نقش وکیلی که شکلی تازه از قدرت و تسلط را به تصویر می‌کشد، تا شوخ‌طبعی و نگاه منحصربه‌فرد سروش صحت به دنیای کمدی؛ از حاشیه‌ها و انتظارها پیرامون نرگس آبیار و اقتباس جنجالی‌اش گرفته تا اجرای جدید مجید واشقانی در دنیای رئالیتی‌شوها و در نهایت حضور سجاد افشاریان در تئاتر و عرصه‌های نوظهور فعالیت هنری.

رهایی نگار؛ هم سکوت و هم صلابت در «وحشی»

در ششمین قسمت از سریال «وحشی»، چیزی که بیشتر از هر چیز دیگری در فضای مجازی دست‌به‌دست شد، صدای قاطع نگار جواهریان بود؛ صدایی که سال‌هاست با لحن آرام و بازی‌های درون‌گرایانه‌اش خو گرفته بودیم. اما این بار، با نقش «رها جهانشاهی» ـ وکیلی که همه پرونده‌هایش را باخته و حالا به‌دنبال اولین پیروزی در دفاع از «داوود اشرف» (با بازی جواد عزتی) است ـ جواهریان پا به نقشی گذاشته که انگار برای اولین‌بار اجازه فریاد زدن پیدا کرده است.

در اولین نگاه، رها جهانشاهی شخصیتی متزلزل به‌نظر می‌رسد، اما در صحنه‌های دادگاه، ناگهان جواهریان را می‌بینیم که با اعتماد به‌نفس تمام، منطق و عدالت را در کلماتش تزریق می‌کند. همین تضاد، مخاطب را غافلگیر می‌کند. به‌ویژه در سکانسی که جواد عزتی به او ابراز علاقه می‌کند و پاسخ سرد اما عمیق رها، از آن لحظات به‌یادماندنی سریال می‌شود.

ده سال پس از «اعترافات ذهن خطرناک من»، این دومین همکاری جواهریان با هومن سیدی است. اما به‌وضوح، تفاوتی فاحش میان دو تجربه وجود دارد: این بار جواهریان، زن آرام فیلم‌های قبلی نیست؛ زنی‌ست که از صحنه دفاع پا به میدانی بزرگ‌تر گذاشته. از قاب تصویر به دنیای صدای خود رسیده است.

این روزها او نه‌تنها در سریال «وحشی» حضور پررنگی دارد، بلکه در «رادیو گوشه» با کتاب‌های صوتی‌اش هم شنیده می‌شود و قرار است یکی از نقش‌آفرینان سریال جدید «استخر» به کارگردانی سروش صحت هم باشد. بازیگری که آرام پیش می‌رود، اما هر بار با حرکتی حساب‌شده، خود را بازتعریف می‌کند.

سروش صحت؛ صبحانه با خیال، شام با حقیقت

سروش صحت را اگر فقط کارگردانی بدانیم که فیلم می‌سازد، حق مطلب را ادا نکرده‌ایم. او قصه‌گوست؛ چه وقتی پشت دوربین باشد، چه وقتی با صدای آرام و لبخند همیشه‌اش مقابل دوربین بنشیند. این هفته، نام صحت به واسطه اکران آنلاین فیلم «صبحانه با زرافه‌ها» دوباره بر سر زبان‌ها افتاد؛ فیلمی که از جشنواره تا پلتفرم، همانطور که انتظار می‌رفت، مخاطب خاص خود را دارد.

«صبحانه با زرافه‌ها» با ترکیب غیرمتعارف بازیگرانش، از هوتن شکیبا و هادی حجازی‌فر گرفته تا بهرام رادان و بیژن بنفشه‌خواه، مخاطب را دعوت می‌کند به دنیای عجیبی که فقط در ذهن سروش صحت می‌گذرد. این فیلم نه برای خنداندن صرف است، نه برای انتقال مستقیم پیام؛ انگار فیلم‌نامه از روی یادداشت‌های روزانه یک معلم فلسفه نوشته شده که نیمه‌شب‌ها خواب حیوانات سخنگو را دیده و صبح‌ها در دفترچه‌ای یادداشت کرده. فیلمی که به گفته فریدون جیرانی، «سینما را زنده نگه می‌دارد.»

صحت که همیشه از کلیشه‌های رایج سینمای کمدی فاصله می‌گیرد، در این فیلم هم وفادار به سبک خاص خودش مانده. هدف، خنداندن و در عین حال، دادن مفاهیمی‌ست که از دل زندگی روزمره می‌آیند. مثل معلمی که لابه‌لای شوخی، تلنگری هم به ذهن دانش‌آموز می‌زند.

در کنار اکران فیلم، حضور صحت در برنامه «اکنون» و ساخت سریال تازه‌اش؛ «استخر» باز هم نشان داد که او فقط در سینما حضور ندارد؛ بلکه در ذهن مخاطب هم خانه کرده. این روزها، تصاویرش در فستیوال «کوچه» در بوشهر کنار احسان عبدی‌پور و محسن شریفیان، و به‌ویژه هم‌دردی‌اش با مردم بندرعباس، صحت را از مردی پشت دوربین به چهره‌ای عمومی تبدیل کرده است. چهره‌ای که صبحانه‌اش را با خیال سرو می‌کند، اما شام را با واقعیت‌های تلخ و شیرین جامعه می‌خورد.

نرگس آبیار؛ زنِ داستان‌ها و حاشیه‌ها

نرگس آبیار را بیش از آن‌که به‌خاطر حاشیه‌ها به یاد بیاورند، به‌واسطه روایت‌های زنانه و دغدغه‌مندش در سینما می‌شناسند. اما این هفته، بار دیگر نام او نه صرفاً به‌خاطر فیلم‌سازی‌اش، که به‌دلیل حاشیه‌ای در دل نمایشگاه کتاب خبرساز شد.

ماجرا از آن‌جا شروع شد که آبیار همراه با بهنوش طباطبایی در غرفه انتشارات خوارزمی حاضر شد تا درباره تجربه اقتباس از رمان «سووشون» برای مخاطبان صحبت کنند؛ رمانی که آبیار آن را دستمایه ساخت سریالی با همین نام کرده است. انتشار پوستری برای این برنامه با عنوان «جشن امضا» و بعدتر انتشار ویدیوی این برنامه که به امضای کارت پستال‌های سریال اختصاص داشت، خیلی زود در فضای مجازی پیچید و واکنش‌ها به آن هم داغ‌تر از تصور بود. عده‌ای به تندی نوشتند که مگر کسی که از اثری اقتباس کرده، مجاز است به‌جای نویسنده اصلی آن را امضا کند؟ برخی دیگر اما گفتند مهم این است که مردم بیشتر کتاب بخوانند، حتی اگر به واسطه چهره‌ای سینمایی باشد.

این اولین‌بار نیست که آبیار در کنار ساخت اثر، حاشیه‌هایی را هم تجربه می‌کند. سریال «سووشون» از همان ابتدا با حاشیه‌سازی‌هایی همراه بود؛ از بستن طولانی‌مدت باغ عفیف‌آباد شیراز برای فیلم‌برداری گرفته تا نگرانی‌هایی که درباره وفاداری به متن سیمین دانشور مطرح شد. همزمان زمزمه ممیزی و سانسور سریال هم موعد پخش آن را با اماواگرهایی مواجه کرد تا پلتفرم تاریخ قطعی آغاز پخش آن را جمعه ۹ خردادماه اعلام کند.

با تمام این‌ها، آبیار همچنان در مرکز توجه است و با آغاز پخش سریال، بیشتر هم از او خواهیم شنید. او که هم‌زمان سریال «بامداد خمار» را هم در دست تولید دارد، در گفت‌وگوی اخیرش در نمایشگاه کتاب، ابراز امیدواری کرده که «سووشون» بدون ممیزی به دست مخاطب برسد. شیرازی‌ها، دوستداران دانشور، و اهل قلم، حالا همه منتظرند ببینند نرگس آبیار، با همه افت‌وخیزهایش، روایتی درخور از یکی از مهم‌ترین رمان‌های تاریخ معاصر ایران ارائه داده یا نه.

مجید واشقانی؛ بازیگرِ صریح، مجریِ بی‌پرده

مجید واشقانی حالا دیگر فقط یک بازیگر نیست. این روزها در قاب‌های مختلف دیده می‌شود؛ از گردانندگی استندآپ تا گفت‌وگوهای صمیمی و بی‌پرده. در روزگاری که بسیاری از بازیگران برای دیده‌شدن راهی تاک‌شوها و رئالیتی‌شوهای شبکه نمایش خانگی می‌شوند، واشقانی با «رُک» سراغ چیزی رفته که بیشتر به خودش شبیه است: صراحت، بی‌واسطگی و کنجکاوی بی‌پروا درباره زندگی مهمانانش.

«رُک» با حضور بهاره افشاری شروع شد؛ کسی که مخاطب او را با واشقانی در «مافیا»، «پدرخوانده» و «الکلاسیکو» به خاطر دارد. هوشمندی واشقانی در این بود که برنامه‌اش را با چهره‌ای آغاز کرد که هم رفاقتی قدیمی با او دارد، هم سابقه جذابیت مشترک برای مخاطب. و همین کافی بود تا ویدیوهای برنامه دست‌به‌دست شود. بعد نوبت به نیما شاهرخ‌شاهی رسید؛ گفت‌وگویی که بازتاب زیادی داشت و بار دیگر ویدیوهای این برنامه را وایرال کرد.

فرم اجرایش با آن‌چه پیش‌تر از مجری‌ها دیده‌ایم فرق دارد. خودش را پشت چهره رسمی پنهان نمی‌کند، سؤال‌های شخصی می‌پرسد، از حرف‌های نگفته عبور نمی‌کند و همین است که گاهی فضا را متشنج می‌کند. نه او دنبال ایجاد دعواست، نه مهمان‌ها قرار است خیلی چیزها را بگویند؛ اما اسم برنامه «رُک» است و این صراحت، هم امتیاز است، هم ریسک باید دید چقدر از پسش بر می‌آید.

در کنار این تاک‌شو، واشقانی اجرای برنامه استعدادیابی «رینگو» به کارگردانی سعید پاک را هم بر عهده دارد؛ برنامه‌ای که به دنبال کشف استعدادهای استندآپ‌کمدی است. چون بیرون از تلویزیون ساخته شده، آزادی عمل بیشتری در شوخی‌ها و کلمات دارد، و این ممکن است برای بسیاری ناخوشایند باشد.

واشقانی مدت‌هاست در قالب مسابقه‌ها و رئالیتی‌شوها ظاهر می‌شود. گویی از زمانی که در «مافیا» خوش درخشید، چرخه‌ای آغاز شد که دیگر نگذاشت به‌سادگی به دنیای صرفِ بازیگری بازگردد. به نظر می‌رسد وقتی یک بازیگر در یک شو جواب می‌دهد، دیگر او را در همه رئالیتی‌شوها می‌بینیم؛ مثل آنچه در برنامه‌های مافیا، پدرخوانده، جوکر، شام ایرانی، رُک و الکلاسیکو رخ می‌دهد.

شاید خیلی‌ها بپرسند که واشقانی به بازیگری برمی‌گردد یا نه؟ شاید هم خودش هنوز نمی‌داند.

سجاد افشاریان؛ بازیگری که تئاتر را با احساس در آغوش گرفته

سجاد افشاریان این روزها بیش از هر زمان دیگری در مرکز توجه قرار گرفته است. حضور پررنگ او در سی‌و ششمین نمایشگاه کتاب، جایی که برای امضای کتاب «بک تو بلک» صفی طولانی از مخاطبان منتظر بودند، نشان می‌دهد محبوبیتی که در تئاتر به دست آورده به دنیای تصویر و ادبیات هم سرایت کرده است. این کتاب، نام نمایش مونولوگی است که خود سجاد نویسندگی، کارگردانی و اجرای آن را بر عهده دارد و در سال‌های اخیر به یکی از پرفروش‌ترین تئاترها تبدیل شده است.

افشاریان بیشتر با اجرای نمایش‌های تک‌نفره شناخته می‌شود و نمایش‌هایی مانند «بک تو بلک»، «هیدن» و «تنهایی و تن‌هایی وطن‌هایی» که او در آن‌ها حضور داشته، همواره مخاطبان پرشماری را جذب کرده‌اند. توانایی او در اجرای نقش‌ها به گونه‌ای است که هر کلمه را با احساس می‌خواند و فضای صحنه را با حضورش پر می‌کند. این مهارت در اجرا، افشاریان را به یکی از بازیگران محبوب و سرشناس تئاتر ایران تبدیل کرده است.

با این حال، افشاریان در سال‌های اخیر به دنبال تجربه‌های تازه و فراتر از تئاتر هم بوده است. این هفته، همکاری او با مهران مدیری در کنسرت نمایشی «جان بی‌قرار» بسیار دیده شد؛ پروژه‌ای که تلفیق موسیقی و اجرا بود اما بازخوردهای متفاوتی از سوی منتقدان و مخاطبان دریافت کرد. برخی این اجرا را فاقد انسجام لازم دانستند و معتقد بودند دو بخش موسیقی و نمایش به صورت جداگانه و بدون اتصال کافی در کنار هم قرار گرفته‌اند.

با وجود این چالش‌ها، سجاد افشاریان نشان داده که نه تنها در تئاتر بلکه در عرصه نویسندگی هم جسارت دارد. او تلاش می‌کند مسیرهای جدیدی را امتحان کند و از چارچوب‌های معمول خارج شود، هرچند که موفقیت و پذیرش این مسیرهای نو هنوز در حال آزمون است. اما یک چیز واضح است: افشاریان همچنان هنرمندی است که با صداقت و تعهدش به تئاتر و هنر، جایگاه ویژه‌ای در دل مخاطبان خود دارد و همه چشم‌ها به آینده‌اش دوخته شده است تا ببیند چه مسیر تازه‌ای را خواهد پیمود.

نوشته عصیان آرام «نگار» در «وحشی»/ صبحانه «سروش» از دهن نیفتاد! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

بهنوش طباطبایی، میلاد کی‌مرام، فرشته صدرعرفایی، سام درخشانی، مریم سعادت، ترلان پروانه، آرمین رحیمیان، مزدک میرعابدینی، بابک کریمی، سهیل مستجابیان، هوتن شکیبا، آزاده صمدی و… (با هنرمندی) مجید صالحی از جمله بازیگران سریالند‌.

سریال «سووشون» به زندگی خانواده‌ای ایرانی در زمان اشغال کشور توسط نیروهای متفقین در جنگ جهانی دوم می‌پردازد. داستان در شهر تاریخی شیراز می‌گذرد؛ زری، همسر و مادری جوان است که علاوه بر مواجهه با آرزوی داشتن یک زندگی خانوادگی سنتی و نیاز برای یافتن هویت فردی، تلاش می‌کند تا به طریقی با همسر کمال‌گرا و سخت‌گیر خود کنار آید… .

سریال «سووشون» از جمعه نهم خرداد از طریق پلتفرم «نماوا» در شبکه خانگی عرضه خواهد شد.

فهرست عوامل تولید سریال «سووشون» به قرار زیر است: اقتباسی از رمان سووشون (سیمین دانشور)/سرپرست گروه نویسندگان و بازنویسی فیلمنامه و کارگردان: نرگس آبیار/ تهیه‌کننده: محمد حسین قاسمی/ مدیر فیلمبرداری: پویان کفیلی/ تدوین: اشکان مهری/ طراح صحنه: محمد رضا شجاعی/ طراح چهره‌پردازی: ایمان امیدواری/ طراح لباس: پگاه ترکی/مدیر صدابرداری: امید عاشوری/ طراحی و ترکیب صدا: حسین ابوالصدق/ موسیقی: محمد بختیاری/طراح جلوه‌های بصری: فرید ناظرفصیحی/ طراح جلوه‌های ویژه میدانی: آرش آقابیگ/ سرپرست گروه فیلم‌برداری: اکبر مشکینی/ فیلمبردار: طاها آبیار/اصلاح رنگ و نور: فرهاد قدسی/ طراح انیمیشن، لوگو و تیتراژ: محمد لطفعلی/ جانشینان تهیه‌کننده و مجریان طرح: علیرضا حاجی‌زاده، محمد حسن قاسمی، امیر حسین سربخشی/ مشاورین پروژه: حسین سپهوند، اکبر منتجبی، حمید نجفی‌راد/ مدیر تولید: حسین فرضی‌زاد/ مدیر پروژه: میلاد امیری‌نژاد/ مدیریت پس تولید: امیر ناصر سوقیان/ سرپرست گروه کارگردانی و برنامه‌ریزی: امین خنکال/ دستیار اول کارگردان: امید شیرانگیز/ منشی صحنه: مهناز درودی/ عکاس: حسن قائدی/ مدیر برنامه‌ریزی: سعید عباسی/ مدیریت تدارکات و جانشین تولید: محمود ریحان‌صفت/ مشاورین رسانه: ایزد مهرآفرین، رامین مارالی/ بازیگران: بهنوش طباطبایی، میلاد کی‌مرام، فرشته صدرعرفایی، مریم سعادت، مزدک میرعابدینی، علی نفیسی، آرمین رحیمیان، بابک کریمی، الهه اذکاری، سهیل مستجابیان، خالق استواری، شیما بخشنده، شیدا یوسفی، ریحانه رضی، حسین فرضی‌زاد، هادی آقابزرگی، بهمن بهمن‌پور، هادی امامی‌مقدم، زهرا فراهانی، گیتا یاسری و سام درخشانی، ترلان پروانه/ بازیگران کودک و نوجوان: پویا چهل تنان، یاسین کاظمی، آوینا پناهی، آتنا پناهی/ با حضور افتخاری: هوتن شکیبا/ با نقش‌آفرینی: آزاده صمدی/ با هنرمندی: مجید صالحی/ محصول پلتفرم نماوا.

نوشته اعلام رسمی تاریخ پخش سریال «سووشون» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

هر هفته چهره‌هایی از دل سینما، موسیقی و هنر سر برمی‌آورند که با حضورشان جریان خبری هفته را شکل می‌دهند. این هفته، روایت ما به سراغ پنج چهره‌ای می‌رود که هر کدام با اتفاقی خاص در صدر اخبار قرار گرفتند؛ سعید روستایی، پیمان معادی، اصغر فرهادی، نرگس آبیار و کارن همایونفر. این پنج چهره، هر یک با اتفاقی خاص، نام خود را بر سر زبان‌ها انداختند و در مرکز توجه رسانه‌ها قرار گرفتند؛ از حضور در جشنواره کن و همکاری با فیلم‌سازان جهانی گرفته تا اقتباس‌های ادبی و جوایز هنری.

سعید روستایی؛ بازگشت به کن با «زن و بچه»

حدود دو هفته پیش، هنگامی که خبر عدم پذیرش فیلم «زن و بچه» ساخته سعید روستایی در بخش مسابقه جشنواره کن منتشر شد، توجه‌ها به سرعت معطوف به این کارگردان و فیلم جدیدش شد. این‌بار و با اعلام دیرهنگام حضور «زن و بچه» در بخش اصلی جشنواره کن، نام روستایی بارها و بارها در رسانه‌ها و صفحات مختلف به چشم خورد. این نام نه تنها در قالب تبریک‌ها و نقدهای مثبت، بلکه در هیجان و شوق برای حضور یک فیلم ایرانی دیگر در یکی از مهم‌ترین رویدادهای سینمای جهان بازنشر می‌شود. سینمای ایران که در سال‌های گذشته طعم حضور کارگردان‌هایی چون عباس کیارستمی و اصغر فرهادی را در این رویداد چشیده، حالا با «زن و بچه» سعید روستایی باردیگر نماینده‌ای در این کن دارد.

روستایی، بعد از حوادث جنجالی فیلم «برادران لیلا» حالا با فیلم جدیدش توانسته حضور مجدد خود در جشنواره کن را رقم بزند. جشنواره کن، که فیلم «زن و بچه» را با عنوان «مادر و بچه» معرفی کرده، حالا با پخش بین‌المللی این اثر توسط شرکت دیافانا، نام این کارگردان ایرانی را در کنار کارگردانان بزرگی چون وس اندرسون، برادران داردن و جیم جارموش قرار داده است.

روستایی دو سال پیش با «برادران لیلا» در بخش اصلی جشنواره کن حضور داشت اما دست خالی از این رویداد بازگشت. در آستانه نمایش «زن و بچه» در جشنواره کن و تحلیل‌های رسانه‌ای آن، سوال اینجاست که آیا این حضور همانند برخی از حضورهای پیشین، تحت تاثیر مسائل سیاسی قرار خواهد گرفت یا خبرنگاران بیشتر به بررسی خود فیلم و قابلیت‌های سینمایی روستایی خواهند پرداخت.

پیمان معادی؛ بازیگری در مسیر اودیسه

نام پیمان معادی این روزها بیشتر از همیشه در فضای رسانه‌ای شنیده می‌شود؛ از حضورش در  فیلم «زن و بچه» سعید روستایی گرفته تا شایعه داغ و هنوز تأییدنشده احتمال همکاری‌اش با کریستوفر نولان، فیلم‌ساز پرآوازه هالیوود. همین اخبار بود که دوباره او را در مرکز توجه‌ها نشاند؛ به‌ویژه آن‌که خبر کارگردانی نخستین سریال او با عنوان «خاویار» هم به تازگی منتشر شده است.

گرچه نام معادی در گذشته نیز در کنار پروژه‌های بین‌المللی دیده شده بود، از «کمپ ایکس ری» در کنار کریستین استوارت گرفته تا همکاری با مورگان فریمن و بازی در آثار اکشن مایکل بی، اما این نخستین‌بار است که احتمال همکاری‌اش با یکی از برجسته‌ترین فیلم‌سازان روز جهان، تا این اندازه مورد توجه قرار می‌گیرد. هرچند در واکنش به انتشار گسترده این شایعه برخی آن‌ها محصول فعالیت فیک‌نیوزها توصیف کرده‌اند اما با توجه به فضاسازی مشابهی که چند سال پیش بر سر حضور لیلا حاتمی در فیلم ترنس مالیک به‌وجود آمد و سرانجام هم تأیید شد، باید منتظر بمانیم تا سرانجام اخبار مربوط به پیمان معادی هم با اظهارنظر مراجع رسمی تعیین شود.

پیمان معادی که بعد از سریال «افعی تهران» با «ازازیل» در شبکه نمایش خانگی حضور داشته، این‌روزها در آستانه اکران فیلم «بی‌سروصدا» به کارگردانی مجیدرضا مصطفوی قرار دارد؛ فیلمی که پس از سه سال، دوباره او را به پرده سینما بازمی‌گرداند.

اصغر فرهادی؛ بازگشت با «داستان‌های موازی»

اصغر فرهادی، فیلم‌سازی که هر گاه نامش به میان می‌آید، بی‌اختیار نگاهی به فهرست افتخارات بین‌المللی سینمای ایران دوخته می‌شود، این هفته نه با جایزه‌ای تازه، که با خبر ساخت فیلمی جدید در فرانسه دوباره به صدر خبرهای سینما بازگشت پس از سه سال سکوت و فاصله از پشت صحنه.

کارگردانی با دو جایزه اسکار، که هر حرکت و تصمیمش در سینمای ایران با وسواس دنبال می‌شود. این بار هم ماجرا از گمانه‌زنی‌ها درباره فیلم تازه‌اش آغاز شد؛ فیلمی که ابتدا قرار بود در آمریکا ساخته شود، اما حالا سر از فرانسه درآورده؛ با عنوان احتمالی «داستان‌های موازی» و تیمی پرستاره از چهره‌های مطرح سینمای اروپا.

فرهادی پس از فیلم «قهرمان» که او را بار دیگر به جشنواره کن رساند و جوایز مهمی برایش به ارمغان آورد، حالا با یک پروژه بین‌المللی تازه برگشته. او پیش‌تر هم تجربه کار در فرانسه و اسپانیا را داشت: «گذشته» با بازی برنیس بژو که جایزه بهترین بازیگر زن کن را برای او به ارمغان آورد و «همه می‌دانند» با حضور پنه‌لوپه کروز و خاویر باردم که در افتتاحیه کن درخشید. بنابراین دیگر کسی تردید ندارد که فرهادی کارگردانی صرفاً داخلی نیست؛ فیلم‌سازی است جهانی با زبان سینما.

فیلم تازه او قرار است از سپتامبر ۲۰۲۵ در پاریس فیلم‌برداری شود. ایزابل هوپر، ویرجینی افیرا، وینسنت کسل، پیر نینی و آدام بسا بازیگرانی هستند که حضورشان به «داستان‌های موازی» رنگ و اعتباری ویژه بخشیده. پروژه‌ای که محصول مشترک فرانسه، آمریکا، ایتالیا و بلژیک است و از همین حالا بوی رقابت جشنواره‌ای می‌دهد.

نرگس آبیار؛ روایت زنانه میان ادبیات و تصویر

در هفته‌ای که گذشت، نام نرگس آبیار بار دیگر در فضای سینمایی و فرهنگی ایران پررنگ شد. اگرچه از چندی پیش با انتشار جسته‌گریخته‌ تیزرهایی از دو پروژه‌ جدیدش «سووشون» و «بامداد خمار»، کنجکاوی‌ها نسبت به آثار تازه‌ او شکل گرفته بود، اما این هفته با رونمایی رسمی از تیزر سریال عاشقانه «سووشون» و نمایش بخش‌هایی از «بامداد خمار»، بار دیگر نگاه‌ها را به‌سوی این کارگردان معطوف کرد. مخاطبان حالا بیش از هر زمان دیگری منتظرند تا اقتباس‌های آبیار از دو رمان مهم زنانه در ادبیات معاصر را تماشا کنند.

اما حضور او در صدر اخبار فقط به دلیل این دو پروژه نبود. استعفای نرگس آبیار از شورای پروانه نمایش و حاشیه‌هایی که در هفته‌های اخیر درباره شیوه فیلم‌برداری‌اش در مکان‌های تاریخی مطرح شد، نیز به سهم خود، آبیار را به یکی از چهره‌های خبرساز هفته تبدیل کرد.

با این حال، آنچه فراتر از همه‌ این حواشی می‌درخشد، مسیر ویژه‌ای‌ست که آبیار در سینمای ایران برای خود ترسیم کرده است. «سووشون» و «بامداد خمار» تنها دو عنوان نیستند؛ بلکه به تعبیر هوشنگ گلمکانی، این دو سریال نمایندگان دو جریان متضاد در ادبیات معاصر ایران‌اند: یکی برآمده از ادبیات روشنفکری، دیگری از دل رمان‌های عامه‌پسند. انتخاب هر دو برای اقتباس توسط یک کارگردان زن، آن‌هم از نوشته‌های دو نویسنده زن، فرصتی‌ست برای شنیدن دوباره روایت‌های زنانه، این‌بار از پشت دوربین نرگس آبیار.

کارن همایونفر؛ صدای حماسه، استاد پرواز

در روزگاری که موسیقیِ فیلم گاه تنها نقش پس‌زمینه دارد، کارن همایونفر آن را به پروازی بلند بدل کرده است؛ پروازی که روح فیلم را به اوج می‌برد. آهنگسازی که نه تنها صدای سینمای ایران، بلکه حس و جان آن را در بسیاری از آثار ماندگارش دمیده است.

کارن همایونفر، چهره شناخته‌شده و ماندگار عرصه موسیقی فیلم، به‌تازگی به‌عنوان «چهره سال هنر انقلاب» معرفی شد؛ افتخاری که تنها یکی از درخشش‌های او در سال‌های اخیر است. اما آنچه این انتخاب را پررنگ‌تر کرد، سخنان صمیمانه و تحسین‌برانگیز ابراهیم حاتمی‌کیا درباره او بود. حاتمی‌کیا با بیانی شاعرانه گفت: «در سینما، موسیقی سقف پرواز را تعیین می‌کند و کارن استاد پرواز است. هم در ارتفاع پایین می‌پرد و مخاطب را همراه می‌کند، هم در ارتفاع بالا اوج می‌گیرد، جایی که دیگران به او نمی‌رسند.»

حاتمی‌کیا که بارها با همایونفر همکاری داشته، از او به‌عنوان آفریننده جهان آرمانی آثارش یاد کرد؛ کسی که توانسته روح آرمان‌گرایی را در قاب تصویر به موسیقی بدل کند.

بهانه انتخاب همایونفر به‌عنوان چهره سال هنر انقلاب، آهنگسازی و انتشار آلبوم «سیدالأمه» برای وداع با شهید سیدحسن نصرالله بود؛ اثری که به یکی از صداهای ماندگار این بدرقه تاریخی تبدیل شد. موسیقی‌ای که به گفته بسیاری، عزت و اندوه را در هم تنید و با شکوهی حماسی، یاد این رهبر مقاومت را جاودانه کرد.

کارن همایونفر از جمله معدود آهنگسازانی‌ست که با چند نسل از کارگردانان ایرانی همکاری کرده است؛ از ساموئل خاچیکیان و مسعود کیمیایی گرفته تا پوران درخشنده، ابراهیم حاتمی‌کیا، تینا پاکروان و هومن سیدی. او به هیچ نسل یا سبک خاصی محدود نیست؛ آهنگسازی که کارش را بلد است و با درک عمیق از فضای فیلم، موسیقی‌ای خلق می‌کند که تاریخ مصرف ندارد. با چهار سیمرغ بلورین جشنواره فجر و پنج تندیس جشن سینمای ایران، همایونفر امروز نه فقط یک آهنگساز، که بخشی از حافظه‌ شنیداری سینمای ایران است.

نوشته «پیمان» به «نولان» می‌رسد؟/ عاشقانه‌های موازی «نرگس» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در قسمت اول اشاره کردیم که تصویری از زن در سینمای قبل از انقلاب وجود داشت که مولفه بزرگ و مهم آن نمایش برای ترغیب مخاطب به سالن سینما بود. زن، ابزاری برای جذب لذت و مولفه مهمی برای فروش یک فیلم بود.

همچنین اشاره شد که حمیده خیرآبادی، ثریا قاسمی، پروانه معصومی، ثریا حکمت، فخری خوروش، شهلا ریاحی، آهو خردمند، نیکو خردمند (در جایگاه دوبلور)، رقیه چهره آزاد، مهری مهرنیا، ژاله علو، مرضیه برومند و… از جمله بازیگرانی بودند که پس از پیروزی انقلاب نیز در سینمای ایران به فعالیت خود ادامه دادند.

همچنین در قسمت دوم با ورود به دهه هفتاد گفتیم وقتی وارد دهه هفتاد می‌شویم نقش خانم‌ها در سینما نه تنها کمرنگ‌تر نمی‌شود بلکه هم در قاب دوربین هم در بُعد فنی آن تولد و توسعه می‌یابد.

نقش زنان در دهه شصت چه در جایگاه منشی صحنه مثل سیمین آزادی در فیلم «چون باد»، «کاکلی» و یا ژیلا ایپکچی در تدوین فیلم «نار و نی» و… اتفاق مهمی در سینمای پس از انقلاب بود. چرا مهم؟ اینکه خانم‌ها توانستند جدا از بخش بازیگری در سایر جایگاه‌ها نیز حضور یابند و البته حضور موفقی نیز داشته باشند.

جدا از بازیگران، زنان در جایگاه‌هایی چون کارگردانی، تهیه‌کنندگی، نویسندگی، طراحی صحنه و لباس، طراحی چهره‌پردازی، دستیاری کارگردان، تبلیغات، تولید و… نقش‌آفرینی مهمی را ایفا کرده و می‌کنند.

از دهه هشتاد تا دهه نود/ صدای پای فارغ التحصیلان دانشگاهی به سینما

از ابتدای انقلاب بودند کسانی که پس از طی کردن دوره های آکادمیک وارد سینمای ایران شدند. با توسعه رشته های هنر در دانشگاه‌ها، این بار نه تنها در مقوله بازیگری یا کارگردانی بلکه در رشته‌های دیگر نیز شاهد حضور زنان موفق در سینمای ایران هستیم. بیاید با هم نگاهی به برخی از چهره‌های این جریان داشته باشیم؛

آیدا پناهنده متولد ۱۳۵۸ در تهران و فارغ التحصیل رشته کارگردانی سینما از دانشگاه هنر، فعالیت سینمایی خود را از سال ۱۳۹۳ با ساخت فیلم ناهید آغاز کرد. او از جمله کسانی بود که با ساخت سه اثر سینمایی [تی تی، اسرافیل و ناهید] درجایگاه کارگردانی و نویسندگی؛ تاثیر مهمی را در سینما داشته باشد و همچنین موفقیت های ارزشمندی نیز در جشنواره فیلم فجر بدست آورد.

نفیسه ذاکری متولد ۱۳۶۱ در تهران و فارغ التحصیل رشته کارگردانی از دانشگاه سوره است که فعالیتش در سینما را از سال ۱۳۸۷ با فیلم طهران- تهران در مقام منشی صحنه آغاز کرد و در ادامه مسیر حرفه ای خود در دهه نود توانست در این جایگاه در بیش از بیست و دو فیلم حضور داشته باشد.

ماریا میرنژاد متولد ۱۳۵۹ در تهران و فارغ التحصیل رشته کارگردانی سینما از دانشگاه سوره تهران بود که فعالیت سینمایی خود را از سال ۱۳۸۸ با فیلم نخودی در جایگاه منشی صحنه آغاز کرد و توانست در ادامه مسیر حرفه ای خود در بیش از هفده فیلم سینمایی حضور داشته باشد.

سودابه خسروی در سال ۱۳۴۵ در اراک متولد شد و تحصیلات خود را در رشته عکاسی در دانشگاه تهران ادامه داد. او در مقام چهره‌پردازی در بیش از هفتاد فیلم سینمایی حضور موثر و موفق داشت.

تینا پاکروان متولد ۱۳۵۶ در تهران و فارغ التحصیل کارگردانی سینما از دانشکده سینما تئاتر است که تحصیلات تکمیلی سینما را در دانشگاه UCLA گذراند.

فعالیت او در سینمای ایران با حضور در مقام برنامه ریزی و یا دستیاری کارگردان بود که توانست در ادامه مسیر حرفه ای خود به جایگاه فیلمسازی و تهیه کنندگی و نویسندگی برسد. لس آنجلس تهران (۱۳۹۷)، نیمه شب اتفاق افتاد (۱۳۹۴) و خانوم (۱۳۹۲) تجربه های او در دهه نود در جایگاه فیلمسازی است.

مونا زندی که فعالیتش در سینمای ایران با جایگاه منشی صحنه آغاز کرد توانست در کارنامه خود دو فیلم سینمایی را در جایگاه کارگردانی داشته باشد. بنفشه آفریقایی (۱۳۹۷) و عصر جمعه (۱۳۸۴) تجربیات او در جایگاه کارگردانی بود.

آزیتا موگویی که فعالیتش در سینما با حضور در جایگاه هایی چون: مدیریت تولید و مجری طرح و تهیه کننده و منشی صحنه و دستیاری کارگردان و… همراه بود، دو تجربه در جایگاه فیلمسازی به نام های ایده اصلی (۱۳۹۷) و تراژدی (۱۳۹۲) داشت.

نیکی کریمی که بدون شک یکی از موفق ترین زنان ایران در حوزه سینما به شمار می‌آید و در کارنامه حرفه ای خود، تجربه حضور در بیش از شصت فیلم سینمایی در جایگاه بازیگری دارد- در جایگاه نویسندگی و کارگردانی نیز توانست درخشش قابل توجهی را برای خود به ارمغان آورد.

آتابای (۱۳۹۸)، شیفت شب (۱۳۹۳)، سوت پایان (۱۳۸۹)، چند روز بعد (۱۳۸۵) و یک شب (۱۳۸۳)، تجربیات او در جایگاه فیلمسازی است.

لازم به ذکر است که او تجربه تهیه‌کنندگی و نویسندگی در سینما را در کارنامه خود دارد.

نرگس آبیار، بی‌شک مهمترین فیلمساز زن سینمای ایران در دهه نود بود. فیلمسازی که با آثارش تاثیر مهمی در سینمای ایران داشت. آثاری که توانست موفقیت‌های مهمی در جشنواره‌های داخلی و خارجی بدست آورد. از جمله این آثار میتوان به:  ابلق (۱۳۹۹)، شبی که ماه کامل شد (۱۳۹۷)، نفس (۱۳۹۴)، شیار ۱۴۳ (۱۳۹۲) و اشیا از آنچه در آینه می‌بینید به شما نزدیکترند (۱۳۹۱) اشاره کرد.

آنتونیا شرکا در گفتگو با خبرگزاری ایرنا (کد خبر: ۸۴۱۰۲۰۳۳ / تاریخ: ۲۶ آبان ۱۳۹۹) درباره حضور موفق زنان در سینمای ایران می‌گوید:

«با توجه به امکانات و فناوری‌های جدیدی که برای فیلمسازی به وجود آمده، فیلم ساختن نسبت به ۳۰ سال گذشته با استفاده از ابزارهای دیجیتال راحت‌تر شده است. در نتیجه همانطور که در این سال‌ها به تعداد فیلمسازان مرد اضافه شده به همان نسبت نیز به تعداد فیلمسازان زن اضافه شده است.

اگر بخواهیم درباره سینمای داستانی و فیلم‌های بلند شامل فیلم‌هایی که برای بخش هنر و تجربه‌اند یا آثاری که برای سینمای حرفه‌ای و بلند ساخته می‌شوند صحبت کنیم، به این نتیجه می‌رسیم که یک نسل جدید از فیلمسازان زن روی کار آمده‌اند. این نسل جدید به دغدغه‌ها و موضوع‌هایی می‌پردازند که با مسائلی که در دهه شصت و هفتاد به آنها پرداخته می‌شد، بسیار متفاوت‌ است.»

آنچه از دیروز تا امروز و امروز تا فردا تجربه می‌کنیم، نشان دهنده پیشرفت زنان در صنعت سینما است. تا پیش از انقلاب ایران، زنان در این عرصه معمولاً در کنار قاب تصویر قرار می‌گرفتند. اما در چهار دهه گذشته، زنان به دستاوردهای بسیاری در زمینه‌های دانش، مهارت، و تخصص دست یافته‌اند که موفقیت‌شان برای همگان قابل مشاهده و قابل احترام است. جرقه‌های دهه شصت، روشنایی نهایی برای زنان فیلم‌ساز و هنرمند ایجاد کردند. از این زمان، این زنان کارنامه‌های درخشانی را در زمینه‌ی سینما برای خود به ثبت آورده‌اند.

نوشته دهه هشتاد تا نود؛ دوران طلایی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

آبیار هرچه که در فیلم «نفس» به عنوان یکی از فیلم‌های خوب کارنامه کاری‌اش، به جزییات زندگی شخصیت‌های فیلم نزدیک می‌شود و تاروپود آن‌ها را با تصاویر درست و به‌موقع روایت می‌کند اما در دو فیلم اخیرش تحت تأثیر و ذوق‌زدگی سوژه قرار می‌گیرد و از سوژه به عنوان بستر اصلی برای پرداخت به جزییات سینمایی استفاده نمی‌کند و با تکان‌های بیش از اندازه دوربین نمی‌تواند از دل آن یک التهاب را بیرون بیاورد.

اگر بخواهیم «قیصر» مسعود کیمیایی را به عنوان یک رفرنس قابل ارجاع در سینمای خودمان مثال بزنیم که فیلمی در اندازه سینما است، مسئله غیرت در آن به درجه‌ای از جنون می‌رسد که مرد داستان خارج از قواعد حاکمیتی به اجرای عدالت پیش می‌رود اما آبیار با جسارت به قصد یک فیلم زنانه به سراغ ساخت «ابلق» رفته است تا فیلم زمانه خود باشد اما چقدر مناسبات امروزی در آن گنجانده شده است؟!

«ابلق» در جاهایی تبدیل به میدان تسویه‌حساب می‌شود و به سمت بیانیه دادن می‌رود اما نرگس آبیار می‌توانست با پشتوانه فیلم «نفس» به درون شخصیت‌ها و رخداد درون فیلم نزدیک‌تر شود تا حس سمپاتی را بیشتر از این به مخاطب منتقل کند که برگ برنده جدی‌تر و به مراتب سینمایی‌تری را رو کند؛ اما خودخواسته به سمت و سوی دیگری می‌رود تا جایی که به نمادسازی می‌رسد و آن تصاویر موش‌ها را رو می‌کند. بله تغییرات نیاز است و یا حتی نگاه هوشمندانه‌تر به این رخداد؛ اما نمادسازی آن هم به این گل‌درشتی برای چنین فیلمی نیست. فیلم‌ساز دست به یک سوژه‌ای زده که طرفداران بسیار دارد و همین تفکر فیلم‌ساز به اکثریت موافق خود، او را محافظه‌کار کرده و این محافظه‌کاری نیاز به یک مراقبت اساسی دارد.

«ابلق» هرچند که فیلم کاملی نیست اما فیلم بدی هم نیست و همین جسارت فیلم‌ساز برای ساخت یک محله کوچک با تمام اتفاقات و تناقض‌های بسیار که فقر هم در آن ریشه دارد تا حدودی نمایانگر جامعه‌ای آشفته است، جامعه‌ای که بسیاری از آدم‌هایش نیاز به درمان و آموزش دارند که در موقعیت‌های درون فیلم چه رفتاری را از خود نشان دهند. سینمای امروز ایران باز هم نیازمند ساخت چنین فیلم‌هایی است.

نوشته «ابلق»؛ میدان تسویه‌حساب اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

گفتنی است سریال «سووشون» برداشتی از رمان «سووشون» نوشته سیمین دانشور است که به روایت جنایت‌ها و ظلم‌های استعمارگران در اواخر دوران پهلوی می‌پردازد.

بنابراین گزارش، در ادامه جلسه شورای تولید، طرح «روباه نقره‌ای» نوشته داریوش ربیعی و سریال کودک «مترسک» به تهیه‌کنندگی محمد قاضی نیز تصویب شد.

طرح‌های «ده متر زیر زمین» رسانه فیلم‌نت و «خواهر نامریی» برای بررسی کارشناسی و دعوت از نویسنده و تهیه‌کننده به دبیرخانه شورا ارجاع شد.

لازم به ذکر است شورای صدور مجوز تولید، به عنوان یکی از شوراهای تخصصی به صورت منظم در سازمان تنظیم مقررات رسانه‌های صوت و تصویر فراگیر(ساترا) تشکیل می‌شود و کارشناسان شورا به بررسی کارشناسی طرح‌ها و فیلمنامه‌های سریال‌هایی که رسانه‌های صوت و تصویر فراگیر در صدد تولید آن هستند، می‌پردازند.

تعامل و جلسات کارشناسی با فیلمنامه‌نویسان و ارائه‌دهندگان طرح‌ها، از مهمترین وظایف شورای صدور مجوز تولید ساترا برای حمایت و توسعه محتوای بومی سالم است و برای تسهیل تولید در زیست‌بوم رسانه‌های صوت و تصویر فراگیر، اخیرا جلسات شورای تولید به دو جلسه در هفته افزایش یافته است.

نوشته مجوز سریال «سووشون» صادر شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

طراحی پوستر «ابلق» را میثم میرزائی انجام داده است.

این فیلم سینمایی که در سی و نهمین جشنواره فیلم فجر درخشید، با کاندید شدن در ده رشته، چهار سیمرغ بلورین را از آن خود کرد.

همچنین «ابلق» برنده سیمرغ بلورین بهترین فیلم سینمایی از نگاه تماشاگران است.

با توجه به استقبال گرم مخاطبان از این فیلم سینمایی در جشنواره فیلم، پیش‌بینی می‌شود «ابلق» اکران موفقی داشته باشد.

بهرام رادان، الناز شاکردوست، هوتن شکیبا، مهران احمدی، گلاره عباسی، گیتی معینی، شادی کرم رودی، امین میری و فاطمه کریمیان بازیگران این فیلم سینمایی هستند.

پخش «ابلق» را بانو فیلم بر عهده دارد.

نوشته پوستر «ابلق» در آستانه اکران رونمایی شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این کمپانی که جزو مجموعه‌های سینمادار آمریکاست؛ سالانه شش تا هشت فیلم را اکران و تنها سه تا چهار فیلم برای پخش و فروش بین‌المللی خریداری می‌کند. محصولات این کمپانی از زمان راه‌اندازی در سال ۲۰۰۵ تا کنون در جشنواره‌های مهمی چون کن، ونیز، برلین، تورنتو، سن‌سباستین، ساندنس و بسیاری از جشنواره‌های مهم بین‌المللی دیگر حضور داشته است.

فیلم سینمایی «ابلق» برای نخستین‌بار در سی‌ونهمین جشنواره فیلم فجر به نمایش درآمد و موفق به دریافت سیمرغ بلورین بهترین فیلم از نگاه تماشاگران، بهترین بازیگر نقش مکمل زن با بازی گلاره عباسی، بهترین چهره‌پردازی و بهترین جلوه‌های ویژه بصری گردید.

پیش‌تر نیز آثار نرگس آبیار در عرصهٔ بین‌المللی موردتوجه واقع شده و پیش‌بینی می‌شود «ابلق» نیز حضور موفقی در حوزه برون‌مرزی داشته باشد.

بهرام رادان، الناز شاکردوست، هوتن شکیبا، مهران احمدی، گلاره عباسی، گیتی معینی، شادی کرم رودی، امین میری و فاطمه کریمیان از جمله بازیگران فیلم سینمایی «ابلق» هستند.

نوشته پخش بین‌المللی «ابلق» به کمپانی آمریکایی رسید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی درباره جایگاه جشنواره فیلم کوتاه تهران در میان جشنواره‌های معتبر فیلم کوتاه و بین‌المللی توضیح داد: به نظر من جشنواره فیلم کوتاه تهران از استانداردهای جهانی برخوردار است. این جشنواره قدمت زیادی دارد و برای فیلمسازان خارجی جشنواره شناخته شده ای است. هر جشنواره ای قواعد و سلیقه خاص خود را دارد و جشنواره فیلم‌کوتاه تهران نیز در طول این سی و چند سال برگزاری به هر حال مطابق با قوانین سینمای ایران به لحن و ‌سلیقه خاص خود رسیده و ‌این نگاه در میان فیلمسازان ایرانی وخارجی جا افتاده است. خلاصه اینکه جشنواره فیلم‌کوتاه تهران حالا دیگر جشنواره ای قدیمی و معتبر در حوزه فیلم کوتاه است و ما باید تلاش کنیم این ارزش و اعتبار حفظ شده و فزاینده باشد.

کارگردان «شیار ۱۴۳» ادامه داد: خوشبختانه در جشنواره فیلم کوتاه تهران هر سال شاهد نمایش فیلم‌های بسیار خوبی هستیم که بعضا شگفت انگیز نیز هستند؛ فیلم‌های کوتاه موفق در این جشنواره بارها در خارج از کشور هم موفقیت‌های بزرگی  به دست آورده اند و ‌این هم بر اعتبار جشنواره صحه می گذارد و هم اینکه گواه  ظرفیت و استعداد فیلمسازان جوان ایرانی است.

وی در پاسخ به این که آیا درست است که گفته می شود فیلم‌های ایرانی در مواردی به دلیل پرداختن به موضوعات تلخ اجتماعی موفق به کسب جوایز بین المللی می شوند، گفت: به نظر من اصلا اینطور نیست، همواره رویکرد فیلمساز، نوع پرداخت و نگاهی که دارد دلیل توجه به اثر است. رسالت یک هنرمند، اگر قائل به رسالت باشیم، پرداختن به شکاف‌ها و مشکلات است برای به فکر  واداشتن مخاطب و ایجاد چالش؛ بنابراین اگر در یک فیلم معضلات اجتماعی تصویر شدند نباید آن فیلم را متهم به سیاه نمایی کرد.

کارگردان «شبی که ماه کامل شد» با اشاره به مصادیقی از فیلم‌های انسانی و واقع نما بیان کرد : مثلا فیلم کوتاه «حیوان» ساخته برادران ارک که علاوه بر جشنواره های ایرانی در بسیاری از جشنواره های جهانی نیز درخشید، فیلمی تفکر برانگیز است درباره محیط زیست و حیات وحش؛ سوال من این است آیا این  فیلم سیاه‌نمایی کرده است؟ خیر، اتفاقا فیلم با یک نگاه عمیق فلسفی و انسانی تولید شده و به همین دلیل هم  توانست بسیار موفق ظاهر شود. خلاصه کلام اینکه من واقعا بحث سیاه‌نمایی در سینما را خیلی درک نمی کنم و نمی فهمم چرا اینقدر در این باره صحبت می شود، ساخت فیلم های منتقدانه و چالش برانگیز در کشورهای صاحب سینمای متفکر و ارزشمند مرسوم است؛ مثلا در سینمای  ژاپن که در حال حاضر از کشورهای پیشرو در سینما است، فیلمی مثل «دله دزدها» ساخته می شود و این فیلم نقادانه به فاصله طبقاتی در جامعه ژاپن می پردازد. آیا باید به آن برچسب سیاه‌نمایی زد؟ قطعا که نه، چراکه این موضوع از واقعیت جامعه در ژاپن الهام گرفته و اتفاقا می بینیم در سال های اخیر فیلمسازان ژاپنی متعددی به آن پرداخته اند از جمله همین فیلم مهم و تحسین شده «انگل»؛ فیلم انگل هم فیلمی منتقدانه درباره فاصله طبقاتی در کره جنوبی است .

آبیار در پاسخ به اینکه چه فیلم های کوتاهی در سال های اخیر توجهش را جلب کرده است، توضیح داد: بله، من همیشه از مخاطبان جدی فیلم های کوتاه هستم. در ـثار این سال‌های اخیر «روتوش» ساخته کاوه مظاهری فیلم خوبی است؛ احساس خوبی نسبت به آن داشتم و منتظر دیدن کارهای بعدی این فیلمساز هستم. همچنین فیلم کوتاه به نام «اس» (حامد اصلانی) هم به نظرم اثر قابل توجهی است. چند فیلم کوتاه درخشان دیگر هم  دیدم که این فرصت اندک مجال کافی و مناسبی برای حرف زدن درباره همه این آثار و ارزش های قابل توجه  آنها نیست. در مجموع باید بگویم در حوزه فیلم کوتاه چند کارگردان شاخص هستند که فیلم های خوب با استانداردهای جهانی تولید می کنند. برخی از فیلم‌های کوتاه ایرانی بسیار خوش ساخت و صاحب نگاه هستند که حتی ممکن است در جشنواره فیلم کوتاه تهران یا دیگر جشنواره های داخلی به دلیل رقابت تنگاتنگ کمتر دیده شده و معرفی شوند و همین نکته نیز تاکیدی است بر ساخت تعداد زیادی فیلم‌ خوب و حرفه‌ای در سینمای کوتاه ایران.

این کارگردان سینما با اشاره به ارتباطش با برخی فیلمسازان حوزه فیلم کوتاه تصریح کرد: فیلمسازان جوان و مستعد در حاشیه جشنواره ها و ورک شاپ ها به من مراجعه کرده اند و من هم با کمال میل تا جایی که فرصت یاری کرده با آنها همفکری و همکاری کرده‌ام. بعضا حتی فیلم‌هایشان را  برای من ارسال می کنند و درباره آن با هم گفتگو و تبادل نظر می کنیم.

وی در پایان با اشاره به تمایلش به همکاری و همراهی با فیلمسازان کوتاه عنوان کرد: بله چرا که نه، ما استعدادهای درخشان زیادی در حوزه فیلم کوتاه داریم و برای من باعث افتخار است که بتوانم با آنها همکاری داشته باشم. البته در حوزه فیلم کوتاه نباید حتما اینگونه باشد که فیلمسازها صرفا این حوزه را فرصتی برای ورود به سینمای بلند تلقی کنند و تنها هدفشان وارد شدن به فیلمسازی بلند باشد؛ چراکه سینمای کوتاه خودش جایگاه و کارکرد تجربی مهمی دارد. من معتقدم این دو مدیوم دو فضا و ژانر متفاوت هستند. فیلم کوتاه از یک موجز گویی بهره می برد که در فیلم بلند اینگونه نیست اما در مجموع کارکردن با جوانان فیلم کوتاه را  اتفاق مبارکی می دانم و همیشه از آن استقبال کرده ام؛ تیتراژ فیلم هایم هم نشان داده همیشه علاقه‌مند به کار باجوانان و استعدادهای کشف شده در سینمای کوتاه و مستند هستم و به آنها اعتماد کرده ام.

سی و هفتمین جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران به دبیری سیدصادق موسوی از ۷ آبان آغاز می‌شود.

نوشته نرگس آبیار: جشنواره فیلم کوتاه تهران ظرفیت‌های جوانان فیلمساز را معرفی می‌کند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در این برنامه علاوه بر گپ و گفتی شنیدنی درباره فضای جهان پیش‌رو و سیر در حال و هوای شبانه درباره تاثیر کرونا و اتفاقات این روزها بر سینما نیز صحبت شده است.

برنامه شبانگاهی «شبگرد» تجربه‌ای متفاوت است از معاشرت با افرادی که می‌شناسیم و در حوزه‌های مختلف به فعالیت مشغولند، به همراه قدری تصویرسازی ذهنی که سعی می‌شود ایام پیش‌رو و پس از کرونا که به نظر می‌رسد اندکی تغییر شکل یابد همراه با بینندگان ترسیم شود. گشتی در ذهن مهمان و مخاطب و ترسیم آینده کمک می‌کند تا با روزهای پیش‌رو بهتر روبرو شد. در این راستا از فضاسازی‌های نو متناسب با ایام ماه مبارک رمضان در این برنامه استفاده می‌شود.

برنامه شبانگاهی «شبگرد» کاریست از گروه اجتماعی فرهنگی به تهیه کنندگی و اجرای محمد سلوکی که هر شب حوالی ساعت ۰۰:۰۰ به صورت زنده روانه آنتن شبکه دو سیما می شود.

نوشته برنامه تلویزیونی «شبگرد» میزبان نرگس آبیار می‌شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.