مصرف‌کنندگان تنها دو یا شاید سه عدد از این سرویس‌ها را خریداری کنند، و متقاعد کردن مردم برای ثبت نام در این سرویس‌ها برای یک‌سری از این شرکت‌ها روز به روز در حال دشوارتر شدن است. در عین حال، مشتریان با سرعت بیشتری در حال فاصله گرفتن از تلویزیون‌های کابلی بوده، و این منبع درآمد سابقاً پرسود برای شرکت‌های رسانه یکپارچه، در حال به خطر افتادن است. سرمایه‌گذاران متوجه این اتفاق شده، و همین امر منجر به آن شد که سهام دیزنی، نتفلیکس، برادران وارنر دیسکاوری و باقی آن‌ها با افتی شدید به حراج برسند. بگفته هل ووگل تحلیلگر باسابقه رسانه: «این شرکت‌ها دیگر نمی‌‌توانند مثل سابق هزینه کنند. شاید استریمینگ رو به رشد باشد، اما دیگر سودمند نیست. رسانه‌های شناخته‌شده قدیمی همچنان سودمند هستند، اما سهام آن‌ها نیز به طور قابل‌توجهی رو به کاهش است. بازگشت سهام شرکت‌های مادر به جایگاه خود در دوره پیش از پاندمی، زمان زیادی خواهد برد.»

اگر مصرف‌کنندگان احساس کنند که درآمد خالص آن‌ها کاهش یافته، احتمالاً به حذف سرویس‌های اشتراکی روی بیاورند

در این میان، شبکه‌های تلویزیونی شناخته‌شده که در حال کاهش هزینه‌ها در جهت تحقق بخشیدن به رویاهای استریم خود هستند، با خطر از دست دادن مخاطب هوشیار خود مواجه می‌باشند. تحلیلگر صنعت رسانه مایکل ناتانسن در یادداشت تحقیقاتی خود اظهار داشت: «رسانه استریم لزوماً با روند نزولی مواجه نیست، اما مطمئناً شکوفایی خود را از دست داده است.» در ماه آوریل سال گذشته، اوضاع رسانه از کنترل خارج شد، و همزمان نتفلیکس اعلام کرد که در سه ماهه اول ۲۰۰ هزار مشترک را از دست داده و پیش‌بینی می‌کند این روند در ماه‌های بعد تداوم داشته باشد. این افشاگری آغازی بر چرخشی تجاری بود: اکثر این شرکت‌ها به جای انتخاب میان دو گزینه برنامه‌سازی مرسوم آگهی‌محور و یا رسانه اشتراکی، قصد دارند گزینه سوم رسانه اشتراکی آگهی‌محور را ایجاد کنند.

این امر منتج به آن شده تا شرکت‌هایی نظیر دیزنی پلاس و نتفلیکس اعلام کنند، که بسته‌های ارزان‌تری را به مشتریانی که مایل به تحمل تبلیغات هستند ارائه خواهند داد. البته همچنان مشخص نیست که این تغییر جوابگو باشد. استثنای این قاعده شرکت فاکس کورپ بوده که از ساخت برنامه‌های فراوان و ارائه دسترسی به آن‌ها تنها با حق عضویت اجتناب کرده، و در عوض میلیون‌ها دلار بر حقوق پخش زنده برنامه‌های ورزشی صرف کرده است. همزمان با رکود قریب‌الوقوع، مسائلی که صنعت رسانه با آن مواجه است می‌توانند تشدید شوند. اگر مصرف‌کنندگان احساس کنند که درآمد خالص آن‌ها کاهش یافته، احتمالاً به حذف سرویس‌های اشتراکی روی بیاورند. و همزمان با افزایش نرخ بهره از سوی دولت در جهت کنترل تورم، وام‌های کم‌بهره‌ای که دست شرکت‌ها را برای تداوم هزینه‌کرد بر روی تولید محتوا و خرید یکدیگر  باز می‌گذاشت، دیگر به آن راحتی در دسترس نخواهد بود. تاکنون شرکت‌های نتفلیکس و برادران وارنر دیسکاوری تعدیل نیروی شدیدی داشته تا به سرمایه‌گذاران این پیغام را بدهند که در رابطه با نظم بخشیدن به امور مالی خود جدی هستند.

به گفته پیتر نیومن مدیر برنامه MBA/MFA مدرسه هنر Tisch در نیویورک: «وال استریت ایده رشد سرویس‌های استریم را تایید و حتی آن را ترویج کرد. اما حالا که این ایده نتیجه نداده، سرمایه‌گذاران به سختی در حال مجازات این شرکت‌ها هستند. و از آنجایی که آن‌ها همه را با یک چوب می‌زنند، هیچ شرکتی در این صنعت از این قاعده مستثنی نشده است.»

نوشته آیا رسانه‌های اشتراکی رو به افول هستند؟ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

مطلبی که قابل تامل است حضور پررنگ سینمای ایران در ونیز ۲۰۲۲ است که با ۵ فیلم بلند و کوتاه در بخش‌های مختلف جشنواره حاضر شده است. آنچه این روزها در نشریات بین‌المللی رویت می شود، تمجیداتی است که از کارگردان فیلم‌هایی چون «شب، داخلی، دیوار» و یا «جنگ جهانی سوم» در خصوص پرداخت درست به سوژه‌هایی می‌شود که ممکن است در هر نقطه‌ای از دنیا وجود داشته باشند. با این وجود نشریات بین‌المللی قصد دارند تمام اتفاقات ناگوار یک سوژه سینمایی در یک فیلم را به جامعه‌ای نسبت دهند که فیلمساز فیلم در آن زندگی می‌کند.

در همین راستا نشریه ورایتی با انتشار مطلبی در مورد سینمای ایران از نمایندگان آن در هفتاد و نهمین جشنواره فیلم ونیز نوشت و حضور پررنگ ایران در ونیز را منعکس کننده انفجار انرژی سینمایی کشور تلقی کرد.

در ابتدای مطلبی که ورایتی در این خصوص منتشر کرده است آمده است:

«با وجود تمام محدودیت ها و موانعی که فیلمسازان در سینمای ایران با آن مواجه هستند اما این کشور سال بسیار خوبی را در سینما سپری کرده است.»

گرچه بخشی از این نظریه در ورایتی صحیح است که آن هم موفقیت سینمای ایران در سالی است که گذشت اما بخش ابتدایی آن با در نظر گرفتن تولیداتی که سینمای کشور داشته و موفقیت ها و حضورهای بین المللی که تجربه کرده است، یک نظریه بی اساس است، نظریه ای که تنها با اولویت یک کارگردان سیاسی مطرح شده است!

در بخش دیگری از این گزارش آمده است: «بازتاب این انفجارِ انرژیِ غیرقابل مهار سینمایی، آثاری است که در جشنواره های برلین، کن، کارلووی واری و ونیز حضور داشتند. امسال پنج فیلم از ایران در ونیز است که دو فیلم از این پنج فیلم در بخش اصلی با دیگر فیلم های جهان رقابت می کنند. همچنین لیلا حاتمی بازیگر فیلم «جدایی نادر از سیمین» ساخته اصغر فرهادی، یکی از اعضای هیات داوران اصلی ونیز ۲۰۲۲ است.»

آلبرتو باربرا؛ رئیس جشنواره ونیز، گفته است که هیچ سالی مانند امسال از کشور ایران متقاضی نداشته ایم، متقاضیانی که بسیاری از آن ها فیلم های خوبی هستند.»

وی در بخش دیگری از صحبت های خود این حضور پرتعداد را به شرایط کشور ایران ربط داده و با اطلاق صفت‌هایی مثل «سخت گیر» و «سرکوب گر» به نظام، آثار افرادی چون جعفر پناهی را پاسخی به قیام‌هایی دانسته که به دلیل شرایط اقتصادی ایران رخ داده‌اند. آن هم در شرایطی که این روزها به دلیل فرسایشی شدن جنگ روسیه و اوکراین کل اروپا آینده مطمئنی از نظر اقتصادی ندارد.

در بخش دیگری از گزارش ورایتی، باربرا فیلم سینمایی «بدون خرس» پناهی که دو داستان موازی را در هم می آمیزد، بهترین فیلم او در یک دهه اخیر سینمای ایران تلقی می کند و خاطرنشان می کند که «این یک فیلم سیاسی نیست. در واقع یک عاشقانه است.»

در این گزارش درخصوص فیلمسازان مخالف در کشور ایران آمده است: «جعفر پناهی و محمد رسول اف در بیانیه ای که برای جشنواره ونیز از زندان اوین تهران صادر کردند، «امید به آفرینش دوباره» را «دلیل هستی» دانستند. آنها همچنین تأکید کردند که سینمای مستقل، زمانه خودش را منعکس می‌کند. از جامعه الهام می گیرد و نمی توان نسبت به آن بی تفاوت بود.»

بخشی از این گزارش درخصوص صحبت های وحید جلیلوند، کارگردان فیلم سینمایی «شب، داخلی، دیوار» است که فیلمش در بخش اصلی رقابت های ونیز ۷۹ حضور دارد و پیش از این نیز دو فیلم دیگرش «چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت» و «بدون تاریخ، بدون امضا» در بخش افق های ونیز حضور داشته است. جلیلوند می‌گوید: « رنج‌ها،  توان قصه‌گویی بیشتری دارند. اگرچه وضعیت دشوارِ زندگی، ملال‌آور است، اما درام‌ها غالبا در همین فضا شکل می‌گیرند. شاید در سایر کشورهای غربی و یا در آمریکا، هنرمندان می‌بایست در جستجوی درام باشند، اما در خاورمیانه، درام بخشی از زندگیِ روزمره مردم است.»

جلیلوند همچنین تاکید کرده است: «شب، داخلی، دیوار» داستان مردی کم‌بیناست که زندگی‌اش در مواجه با زنی متواری تغییر می‌کند. لزوما این فیلم بازتابی از جامعه ایران نیست بلکه به‌واقع پرتره‌ای از جهانی‌ست که در آن زندگی می‌کنیم.»

پس از صحبت های وحید جلیلوند، ورایتی در خصوص فیلم سینمایی «جنگ جهانی سوم» ساخته هومن سیدی که در بخش افق های جشنواره ۷۹ فیلم ونیز حضور دارد، نوشت: «هومن سیدی، فیلمساز نوظهور ایرانی که «جنگ جهانی سوم» او در بخش افق‌های ونیز نمایش داده می‌شود، به نظر می‌رسد این مفهوم را پذیرفته است که یک استعاره سیاسی برای کشورش و فراتر از آن ساخته است.»

فیلم سینمایی «جنگ جهانی سوم» درباره یک کارگر روزمزد بی خانمان به نام شکیب است که در یک ساختمان کارگری می کند. شکیب برای بازی در فیلمی که در همان ساختمان قرار است فیلمبرداری شود، انتخاب می شود، فیلمی که درباره جنایات هیتلر در طول جنگ جهانی دوم، است.

در ادامه این گزارش آمده است: سیدی در بیانیه ای گفته است: «جوامع تحت حاکمیت رژیم های تمامیت‌خواه، مؤثرترین خالق شورشی‌ها هستند. من همیشه به این فکر می‌کردم که تا کی ظلم و ستم می تواند در جهان وجود داشته باشد و چه کسانی قرار است توسط حاکمان قدرتمند چنین جوامعی، درهم شکسته ‌شوند.»

همین ‌طور ورایتی به نقل از محمد اطبایی نوشت: « به خاطر همه فشارها و محدودیت‌هایی که مسئولین به فیلمسازان تحمیل می‌کنند، هیچ کس نمی‌داند سال آینده چه فیلم‌هایی داریم.» ورایتی همین طور نوشته: «اطبایی و دیگر فیلمسازان ایرانی نگرانند که علاوه‌بر انداختن فیلمسازان پشت میله‌های زندان، مسئولین ایرانی اکنون «علاقه‌ای به صدور پروانه ساخت هم ندارند.» او می‌گوید: «آنها فکر می‌کنند نباید مشکلات بیشتری برای خودشان بتراشند چرا که بیشتر فیلم‌هایی که جشنواره‌های مهم پذیرفته می‌شوند خشم مقامات دولت تندروی کنونی را به دنبال دارند.»

گفتنی است هفتاد و نهمین جشنواره فیلم ونیز، قدیمی‌ترین جشنواره سینمایی جهان، از تاریخ ۳۱ اوت تا ۱۰ سپتامبر (۹ تا ۱۹ شهریور) در ایتالیا برگزار می‌شود.

(نقل قول‌های سینماگران ایرانی از زبان انگلیسی و به نقل از ورایتی ترجمه شده‌اند.)

نوشته گزارش سیاسی ورایتی از حضور ایرانی‌ها در ونیز اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

هفتاد و چهارمین دوره نامزدی جوایز امی می‌تواند رکوردهایی را ثبت کند که تاریخ‌ساز شوند. چه بازیگران، چه استودیوها و چه پخش‌کنندگان، همه به دنبال تسلط بر تیتر اخبار هستند.

هیجان‌انگیزترین رکورد نامزدی در یک سال به نام یکی از استودیوهایی است که در سال ۲۰۲۰ توسط نتفلیکس ثبت شد. در حال حاضر، به نظر می‌رسد که «نتفلیکس»، «هالو» و «اچ بی او» به اندازه کافی رقبای قوی هستند تا به این رکورد نزدیک شوند.

*سریال‌هایی که می‌توانند در امی ۲۰۲۲ حضور داشته باشند

برای مثال، HBO و HBO Max سریال‌های درام «سرخوشی» (Euphoria)، «وراثت» (Succession) و «زمان پیروزی: ظهور سلسله لیکرز» (winning time the rise of the lakers dynasty) را دارند. در سریال‌های کمدی، «بری» (Barry)، «زیاد ذوق زده نشو» (Curb Your Enthusiasm)، «خدمه پرواز» (The Flight Attendant)، «هک» (Hacks) و «و درست مثل آن» (And Just Like That) همگی با هم رقیب هستند و در مینی‌سریال‌ها، سریال «نیلوفر سفید» (The White Lotus)، «راه‌پله» (The Staircase)، «صحنه‌هایی از یک ازدواج» (Scenes From a Marriage) و «ایستگاه یازده» (Station Eleven)، آثار کلیدی این رقابت هستند.

«نتفلیکس» با درام‌های «بازی مرکب» (Squid Game)، «اوزارک» (Ozark)، «چیزهای عجیب» (Stranger Things) و «بریجرتون» (Bridgerton) و همچنین مینی‌سریال‌هایی از جمله سریال «خدمتکار» (Maid)، «اختراع آنا» (Inventing Anna) و «مراسم نیمه‌شب» (Midnight Mass) به راحتی می‌تواند در فاصله قابل‌توجهی از رکورد خود فرود آید. (همان رکورد ۱۶۰ نامزدی که در ابتدای مطلب به آن اشاره شد.)

متأسفانه برای پخش کننده‌ها، سریال‌ها در حوزه کمدی، اندک هستند چراکه سریال «کبرا کای» (Cobra Kai)، «امیلی در پاریس» (Emily in Paris) و «عروسک روسی» (Russian Doll) که پیش از این و در سال‌های گذشته نامزد دریافت جایزه امی شده بودند، اکنون در عرصه رقابتی با مشکل بسیاری مواجه هستند.

تنها امیدهای درام «هولو» (Hulu) سریال‌های «۹ غریبه کامل» (Nine Perfect Strangers) و «وو تانگ: حماسه آمریکایی» (Wu-Tang: An American Saga) هستند که انتظار نمی‌رود آمار این کمپانی را قابل‌قبول‌تر از باقی شرکت‌ها کند. با این حال، کمدی‌هایی مانند «فقط قتل‌های داخل ساختمان» (Only Murders in the Building)، «کبیر» (The Great) و «قلم ۱۵» (Pen15) و البته مینی‌سریال‌های «دوپسیک» (Dopesick)، «ترک تحصیل» (The Dropout)، «پم و تامی» (Pam and Tommy)، «دختری از پلین‌ویل» (The Girl From Plainville) و «کندی» (Candy) شانس نامزدی برای این کمپانی هستند.

*نامزدی جایزه در بیش از یک بخش

به‌ندرت پیش آمده است که یک شبکه و یا یک پخش‌کننده بیش از یک نامزدی را در یک بخش داشته باشد. به‌عنوان‌مثال NBC در سال ۱۹۹۲، چهار سریال از پنج سریال درام خود را به نمایش گذاشت.

ABC، CBS و NBC هرکدام حداقل در بخش درام توانسته‌اند برای سه سریال نامزد دریافت جایزه شوند و جالب است که بدانید هیچ شبکه غیر پخشی به این رکورد نرسیده است. بااین‌حال، اگر امسال نتفلیکس با هر سه نسخه از سریال‌های «بازی مرکب»، «اوزارک»، «چیزهای عجیب» و «بریجرتون» وارد بازار شود، اولین‌بار می‌شود که این اتفاق در رویداد امی رخ داده است.

NBC تنها شبکه‌ای است که امسال پنج سریال خود را در رده سریال‌های کمدی ارائه می‌کند، درحالی‌که در سال ۱۹۸۷، ترکیب دسته‌بندی آن برای امی سریال‌های «چیرز» (Cheers)، «نمایش کازبی» (The Cosby Show)، «پیوندهای خانوادگی» (Family Ties)، «دادگاه شبانه» (Night Court) و «دختران طلایی» (The Golden Girls) بود که برنده این گروه سریال «دختران طلایی» بوده است. همچنین NBC در پنج موقعیت مختلف، چهار نامزدی در این رده را کسب کرده است به‌عنوان‌مثال آخرین بار در سال ۱۹۹۷، سریال‌های «دیوانه تو» (Mad About You)، «ساینفلد» (Seinfeld)، «سومین سنگ از خورشید» (۳rd Rock From the Sun) و «فریزر» (Frasier) را داشت که سریال (Frasier) برنده جایزه شد. در کنار NBC، سی‌بی‌اس (CBS) نیز سه بار در سال‌های ۱۹۷۳، ۱۹۷۵ و ۱۹۷۷ به این رده دست‌یافته است.

HBO تنها شبکه غیر پخشی است که سه جایزه برای سه سریال خود که در یک بخش بوده‌اند، دریافت کرده است و این اتفاق در دو موقعیت جداگانه در سال‌های ۲۰۱۷ و ۲۰۱۸ رخ‌داده است. بسته به اینکه چگونه HBO و HBO Max را از هم جدا کنید، ممکن است امسال دوباره این اتفاق برای سریال‌های «و درست مثل آن» (And Just Like That)، «بری» (Barry)، «زیاد ذوق‌زده نشو» (Curb Your Enthusiasm)، «خدمه پرواز» (The Flight Attendant)، «ناامن» (Insecure) و «هک» (Hacks) رخ دهد.

*کدام مینی‌سریال‌ها در امی ۲۰۲۲ با هم رقابت می‌کنند؟

مینی‌سریال‌ها در طول ۷۴ سال اخیر مراسم جایزه امی بارها موفق به دریافت جایزه شده‌اند، اما آخرین باری که شبکه‌ای سه برنامه را در لیست پخش داشت، HBO در سال ۲۰۱۱ بود. باز هم HBO و Hulu محصولات باکیفیتی برای ارائه آن دارند، اما در یک بخش کوچک‌تر که پنج یا شش نامزد خواهد داشت. HBO امسال می‌تواند با «نیلوفر سفید» (The White Lotus)، «راه‌پله» (The Staircase)، «صحنه‌هایی از یک ازدواج» (Scenes From a Marriage) و «ایستگاه یازده» (Station Eleven) در این بخش حضور داشته باشد و در کنار آن Hulu نیز می‌تواند با «دوپسیک» (Dopesick)، «ترک تحصیل» (The Dropout)، «پم و تامی» (Pam and Tommy)، «دختری از پلین‌ویل» (The Girl From Plainville) حضورش را اعلام کند.

*نامزدهای احتمالی بازیگری

سریال «وراثت» (Succession) با نامزدی احتمالی در رشته بازیگری برای برایان کاکس، جرمی استرانگ، کایران کالکین، نیکلاس براون، آلن راک، متیو مک‌فادین، سارا اسنوک و جی اسمیت-کامرون می‌تواند تاریخ‌ساز شود. البته نتفلیکس با سریال «وقتی آن‌ها ما را می‌بینند» (When They See Us) می‌تواند بزرگ‌ترین رقیب «وراثت» در بازیگری باشد.

پس از برنده‌شدن جوایز اسکار در اوایل سال جاری، «جسیکا چستین» (برای فیلم «چشمان تامی فی» (The Eyes of Tammy Faye)) و «آریانا دبوز» (برای فیلم «داستان وست ساید» (West Side Story)) هم ردیف با «هلن میرن» (که در سال ۲۰۰۷ هم بهترین بازیگر زن اسکار شد و هم جایزه امی بهترین بازیگر زن را دریافت کرد) می‌شوند تا در همین سال جایزه امی را نیز دریافت کنند.  در جایزه امی امسال هم «جسیکا چستین» می‌تواند برای بازی در مینی سریال «صحنه‌هایی از یک ازدواج» (Scenes From a Marriage) نامزد جایزه شود و «آریانا دبوز» نیز ممکن است برای «اشمیگادون» (Schmigadoon) که سریال موزیکال-کمدی اپل است، نامزد احتمالی باشد.

در مورد مینی سریال «جسیکا چستین»، همبازی او؛ «اسکار آیزاک»، نیز پتانسیل دریافت جایزه امی را به‌عنوان تهیه‌کننده اجرایی و بازیگر در «صحنه‌هایی از یک ازدواج» و «شوالیه ماه» محصول دیزنی پلاس دارد.

*زمانی برای تغییر

سال گذشته، «نیک محمد» برای سریال «تد لاسو» (Ted Lasso) و «بوون یانگ» برای سریال «شنبه‌شب زنده» (Saturday Night Live) اولین بازیگران آسیایی بودند که در این بخش شناخته شدند. آنها می‌توانند این روند را با نام‌های پشت‌سرهم ادامه دهند.

در همین حال، اگر «استرلینگ کی براون» برای آخرین فصل سریال «این ما هستیم» (This Is Us) محصولNBC  برنده جایزه شود، دومین بازیگر سیاه‌پوستی خواهد بود که در این رشته برنده جایزه شده است. (اولین شخص «بیل کازبی» بود که برای بازی در سریال «من جاسوسی می‌کنم» (I Spy) این جایزه را دریافت کرده بود.)

سیاه‌پوستان برای پنج سال متوالی، در بخش کمدی بیش از یک نامزد اصلی داشته‌اند اما متأسفانه، این ماجرا ممکن است با «آنتونی اندرسون» برای سریال «سیاه» (Blackish)، «دان چیدل» برای «دوشنبه سیاه» (Black Monday) و «کنان تامپسون» برای «کنان» (Kenan) به پایان برسد.

از طرفی بازیگران بومی می‌توانند با سریال «سگ‌های رزرو شده» (Reservation Dogs) که برای FX است در بخش‌های کمدی رقابت کنند و نمایش قوی داشته باشند.

«جانکارلو اسپوزیتو» به همراه هم‌بازی‌اش «ری سیهورن» که دو قسمت مجزا از سریال AMC را کارگردانی کردند، اگر هم برای نقش‌آفرینی و هم برای کارگردانی نامزد شوند، اولین نفراتی خواهند بود که این اتفاق برایشان افتاده است.

«زندایا» می‌تواند جوان‌ترین فردی باشد که تاکنون به‌عنوان تهیه‌کننده اجرایی و بازیگر برای سریال «سرخوشی» (Euphoria) نامزد شده است. او در حال حاضر یکی از دو زن سیاه‌پوستی است که برای بازیگر نقش اول (درام) برنده شده، بنابراین، به نظر می‌رسد که نامزد پیشتاز است. سریال «بازی مرکب» نتفلیکس اولین سریال غیرانگلیسی زبانی خواهد بود که در بخش درام نامزد شده است.

مترجم: هدیه حدادی‌اصل

نوشته سریال‌ها برای تاریخ‌سازی آماده می‌شوند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فهرست منتشر شده توسط ورایتی به شرح زیر است:

۱. «دور دیگر» ساخته توماس وینتربرگ از دانمارک / این کشور ۱۲ بار نامزدی اسکار را کسب کرده، ۳ بار آن را برده و ۵۷ فیلم تاکنون به اسکار معرفی کرده است.

۲. «من دیگر اینجا نخواهم بود» ساخته فرناندو فریاس از مکزیک

۳. «دو نفر از ما» ساخته فیلیپو منگتی از فرانسه / این کشور تاکنون ۴۰ بار نامزدی اسکار را کسب کرده، ۱۲ بار جایزه اسکار را برده و ۶۶ بار در رقابت اسکار حضور داشته است.

۴. «خواهر کوچک من» ساخته استفانی چوآت و ورونیک ریموند از سوییس / این کشور ۵ بار نامزد اسکار شده، ۲ بار این جایزه را برده و ۴۷ فیلم تاکنون به اسکار معرفی کرده است.

۵. «شب پادشاهان» ساخته فیلیپ لاکوته از ساحل عاج

۶. «رقفای عزیز» ساخته آن دری کونچالفسکی از روسیه / این کشور ۷ بار نامزدی اسکار را کسب کرده و یک بار برده است. در مجموع روسیه ۲۷ بار در اسکار حضور داشته است.

۷. «کجا بودی آیدا؟» ساخته جاسمیلا زبانیک از بوسنی و هرزگوین / این کشور یک بار نامزد اسکار شده، یک بار جایزه برده و تاکنون ۱۹ بار در این رقابت شرکت کرده است.

۸. «یک خورشید» ساخته چانگ مونگ-هونگ از تایوان

۹. «خورشید» ساخته مجید مجیدی از ایران / ایران با ۳ بار نامزدی اسکار، ۲ بار (فیلم‌های «جدایی نادر از سیمین» و «فروشنده» به کارگردانی اصغر فرهادی) جایزه اسکار را برده است و ۲۵ فیلم تاکنون به اسکار معرفی کرده است.

۱۰. «شارلاتان» ساخته آگنسکا هالند از جمهوری چک / این کشور ۳ بار نامزدی اسکار را کسب کرده، یک بار این جایزه را برده و تاکنون ۲۶ بار فیلمی به اسکار معرفی کرده است.

نوشته «خورشید» در میان ۱۰ شانس اول کسب جایزه اسکار قرار گرفت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

دو نشریه بین‌المللی گاردین و ورایتی پس از معرفی فیلم «محمد رسول الله(ص)» به عنوان نماینده ایران در اسکار، در مطالبی به شانس حضور این فیلم پرداخته‌اند.

سوره سینما – به گزارش تسنیم، نشریه گاردین در نوشته خود «محمد رسول الله (ص)» را فیلم عظیمی در مورد تولد پیامبر اسلام خوانده که  ۴۰ میلیون دلار خرج آن شده و در ۳۲۰ سالن در ایران به نمایش درآمده است.

گاردین با ذکر به تصویر کشیدن زندگی پیامبر اسلام از زمان تولد تا ۱۲ سالگی در «محمد رسول الله (ص)» به اعتراض بعضی فرق مذهبی اهل سنت، حضور آن به عنوان افتتاحیه جشنواره فیلم مونترال  هم اشاره کرده است.

این نشریه به دلیل همکاری ویتوریو استورارو فیلم‌برداری سه اسکار برای همکاری در آثار برتولوچی، وارن بیتی، فرانسیس فورد کاپولا ربوده است و هم‌چنین ای آر رحمان آهنگ‌ساز برنده اسکار «میلیونر زاغه نشین» با مجید مجیدی، شانس فیلم او در اسکار را مناسب ارزیابی کرده است.

سایت معتبر سینمایی ورایتی با اعلام انتخاب فیلم «محمد رسول الله (ص)» از سوی ایران برای بخش فیلم خارجی زبان اسکار، بار دیگر از این فیلم تجلیل کرده است. ورایتی هم هزینه تولید این فیلم را مورد توجه قرار داده و آن را پرهزینه‌ترین فیلم ایرانی خطاب کرده است و از سابقه نامزدی مجیدی در شاخه بهترین فیلم خارجی برای «بچه‌های آسمان» یاد کرده است.

گفتنی است امسال فیلم‌های شاخصی نظیر «پسر شائول» برنده جایزه بزرگ جشنواره کن از مجارستان، «پرنده‌ای به نشانه هستی روی شاخه نشست» برنده شیر طلای ونیز از سوئد، «قوچ‌ها» از ایسلند و «باشگاه» از شیلی به آکادمی اسکار معرفی شده‌اند.

نوشته خارجی‌ها از شانس حضور فیلم «محمد رسول الله(ص)» در اسکار نوشتند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما – به گزارش شرکت فیلمسازی خورمهر، دیوید چوت روزنامه نگار و منتقد سینما پس از دیدن فیلم «هیس!» به کارگردانی پوران درخشنده در سینما لِملی لس‌آنجلس نقدی از این فیلم برای نشریه ورایتی نوشت و در آن به تمجید از این فیلم پرداخت که متن کامل آن به شرح زیر است:  متأسفانه، اصلاً جای تعجب نیست که فیلمی خشمگین درباره‌ کودک‌آزاری و تلاش‌های ناکافیِ جامعه برای مقابله با آن هنوز باید ساخته شود. البته ما هم به هیچ وجه نباید از شرایط جامعه‌ی خودمان (ایالات متحده) خوشنود باشیم. هرچند که یافتن نمونه‌ای حاد مشابه آنچه در فیلم هیس! دخترها فریاد نمی‌زنند نشان داده می‌شود نیازمند جست‌وجوی بسیار است. برنده‌ جایزه‌  بهترین فیلم از نگاه تماشاگران در جشنواره‌ی فیلم فجر امسال و نیز برنده‌ی جایزه‌ی بهترین فیلم از جشنواره‌ فیلم‌های ایرانی لندن روز جمعه (اول آذرماه) در سینما لِملی لس‌آنجلس به روی پرده رفت.

هیس! مانند تریلرهای جنایی نوآر آغاز می‌شود؛ شاید شبیه شیوه‌ روایت انتقام کرنل وولریچ در رمان عروس سیاه‌پوش. عروس این فیلم، شیرین نعیمی (طناز طباطبایی)، هراسان در مقابل چشمان داماد ظاهر می‌شود: با لباسی سفید و درخشان، به جز در قسمت پیش‌سینه که لکه‌های پراکنده‌ی خون روشنِ تازه روی آن پاشیده است. فیلم تقریباً به‌سرعت قصه‌اش را فاش می‌کند: شیرین به کشتن مردی اعتراف می‌کند که در کودکی بارها و بارها او را مورد اذیت و آزار قرار داده و، از همان هنگام، پنهانی در حاشیه‌ی زندگی شیرین حضور داشته است.

پوران درخشنده، نویسنده- کارگردان (خوابهای دنباله دار، شمعی در باد)، فیلمش را، به‌مانند مشتی گره‌کرده، محکم ساخته است. این فیلم، که تقریباً با رنگ‌های  خاکستری و سیاه و قهوه‌ای فیلم‌برداری شده، با جدیت بر تشکیل پرونده علیه محدودیت‌های اجتماعی تمرکز می‌کند.. هیس! استدلال هایش را چنان کامل بیان می‌کند که می‌توانست در دادگاهی قانونی حاضر شود و اتفاقات دوران کودکی شیرین را نیز به دقت مستند می‌کند: پدر و مادر و اولیای مدرسه‌ای که نمی‌توانند حرف‌هایی را بشنوند که  دخترکِ به وضوح پریشان حال سعی می‌کند به آنها بگوید. (به جای توجه به کودک و حمایت از او، به دخترک دارو خورانده می‌شود؛ روشی که همه فکر می‌کنند فقط در ایالات متحده رایج است).

شیرین افشا می‌کند که به این علت مرتکب جرم شده که مانع قربانی شدن دختربچه‌ی دیگری شود؛ موضوعی که می‌تواند در دفاعیه‌اش بسیار مؤثر باشد؛ چیزی که قتل را توجیه می‌کند. اما قانون اجازه‌ی توجیه چنین جرمی را نمی‌دهد، مگر آنکه والدین دختر مذکور شکایت قانونی کنند. پدرِ قربانی دوم، نگران از لکه‌دار شدن « آبروی» خانواده‌اش، از شکایت سر باز می‌زند؛ چرا که کسبه‌ بازار ممکن است پشت سرش بدگویی کنند.

بازی طباطبایی و دختربچه‌ با استعدادی که نقش هشت سالگی شیرین را بازی می‌کند و از رفتارهای شکارچی‌اش وحشت‌زده می‌شود. درد این دو شخصیت چنان زنده از کار درآمده که تماشا کردنش دشوار است؛ هرچند که ما ناگزیر این کار را انجام می‌دهیم.

برگردان به فارسی: مرضیه فرشادجو

نوشته نظر ورایتی درباره «هیس! دخترها فریاد نمی‌زنند»/ فیلمی خشمگین درباره کودک آزاری اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.