«برف بی صدا می بارد» عنوان سریالی سه فصلی است که در ده های ۷۰،۶۰ و ۹۰ روایت شده و هم اکنون با حضورعوامل و بازیگران در یکی از بیمارستان های استان البرز، ۱۵ درصد از تصویربرداری آن به پایان رسیده و به زودی گروه و عوامل این سریال تلویزیونی، راهی لوکیشن های شمال کشور و رفسنجان می شوند. همچنین اسامی سایر بازیگران این سریال نیز در اخبار‌ آتی اعلام خواهد شد.

این سریال ۲۵۰ قسمتی که محصول فیلم و سریال شبکه سه سیماست، در زمانی حدود ۱۰ هزار دقیقه تولید شده و فصل اول و دوم آن که در دهه ۶۰ و ۷۰ سپری و در ۱۰۰قسمت تولید می شود؛ در حال حاضر جلوی دوربین رفته و فصل سوم این سریال که دهه ۹۰ را روایت می کند، هم اکنون مراحل نگارش را سپری می‌کند.

در خلاصه داستان  این سریال سه فصلی آمده است: اگر بمانی، غزل غزل ترانه لبخند به پایت می ریزم. پرده حسرت از دلت برمی کنم. برف بی صدا می بارد، دردانه ی من. بمان تا رسم پذیرایی از تقدیر را بجا آوریم…

سایرعوامل «برف بی صدا می بارد» عبارتند از: کارگردان: پوریا آذربایجانی، مدیر تولید : سامان شعشعه، مدیر برنامه ریزی و دستیار اول کارگردان: امیر سلیمانی، مدیر تصویربرداری : مجید محمدقلی، مدیر صدابرداری: سامان شهامت، منشی صحنه:هدیه نصیری، طراح لباس: چکامه میرخانجانی، طراح صحنه: بابک پناهی، طراح گریم: کامران خلج، مدیر تدارکات: سعید رضوی، تدوین:خشایار موحدیان و سعید سیاح، جلوه های ویژه میدانی:ایمان کرمیان، عکاس: مونا سرتوه، مشاور رسانه ای: زهرا دمزآبادی، تصویربردار پشت صحنه وساخت تیزر: محمدحسین آبایی، محمدامین عرب سرخی، مجری طرح: موسسه فرهنگی هنری وصف صبا.

نوشته پوریا پورسرخ بازیگر سریال «برف بی صدا می بارد» شد/ ادامه تصویربرداری اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«برف بی صدا می بارد» عنوان سریالی سه فصلی است که در ده های ۶۰-۷۰ و ۹۰ روایت می شود و اسامی سایر بازیگران این سریال نیز در اخبار آتی اعلام خواهد شد.

این سریال ۲۵۰ قسمتی که محصول فیلم و سریال شبکه سه سیماست، در زمانی حدود ۱۰ هزار دقیقه تولید شده و فصل اول و دوم آن که در دهه ۶۰ و ۷۰ سپری و در ۱۰۰قسمت تولید می شود؛ در حال حاضر جلوی دوربین رفته و فصل سوم این سریال که دهه ۹۰ را روایت می کند، هم اکنون مراحل نگارش را سپری می‌کند.

در خلاصه داستان این سریال سه فصلی آمده است: اگر بمانی، غزل غزل ترانه ی لبخند به پایت می ریزم. پرده حسرت از دلت برمی کنم. برف بی صدا می بارد، دردانه ی من. بمان تا رسم پذیرایی از تقدیر را بجا آوریم.

سایر عوامل «برف بی صدا می بارد» عبارتند از: کارگردان: پوریا آذربایجانی، مدیر تولید: سامان شعشعه، مدیر برنامه ریزی و دستیار اول کارگردان: امیر سلیمانی، مدیر تصویربرداری: مجید محمدقلی، مدیر صدابرداری: سامان شهامت، طراح لباس: ساجده میرخانجانی، طراح صحنه: بابک پناهی، طراح گریم: کامران خلج، مدیر تدارکات: سعید رضوی، تدوین: خشایار موحدیان و سعید سیاح، جلوه های ویژه میدانی: ایمان کرمیان، عکاس: مونا سرتوه، مشاور رسانه ای: زهرا دمزآبادی، تصویربردار پشت صحنه و ساخت تیزر: محمدحسین آبایی، محمدامین عرب سرخی، مجری طرح: موسسه فرهنگی هنری وصف صبا.

نوشته فرهاد آئیش به عنوان اولین بازیگر «برف بی صدا می بارد» معرفی شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«برف بی صدا می بارد» عنوان سریالی سه فصلی است که در ده های ۶۰-۷۰- و ۹۰ روایت می شود و با گذشت ۸ ماه از زمان پیش تولید، مدتی است وارد فاز تولید شده و اسامی بازیگران و عوامل این سریال در اخبار آتی اعلام خواهد شد.

این سریال ۲۵۰ قسمتی که محصول فیلم و سریال شبکه سه سیماست، در زمانی حدود ۱۰ هزار دقیقه تولید شده و فصل اول و دوم آن که در دهه ۶۰ و ۷۰ سپری و در ۱۰۰قسمت تولید می شود؛ در حال حاضر جلوی دوربین رفته و فصل سوم این سریال که دهه ۹۰ را روایت می کند، هم اکنون مراحل نگارش را می گذراند.

مسعود بهبهانی نیا نویسنده این سریال تلویزیونی، پیش از این نویسندگی سریال «کیمیا» به تهیه کنندگی محمدرضا شفیعی که در ۱۱۰ قسمت تولید شده بود را به عهده داشته و این سریال ۲۵۰ قسمتی  که از سال ۹۴ تحقیق و نگارش آن آغاز شده، پس از «کیمیا» رکوردی جدید در پرونده کاری این نویسنده خواهد بود.

پوریا آذربایجانی کارگردان این اثر نیز، پیش از این کارگردانی «نوار زرد» که اثری متفاوت و جنایی است را به عهده داشته و این دومین همکاری او با موسسه فرهنگی هنری وصف صبا خواهد بود.

در خلاصه داستان این سریال آمده است: اگر بمانی، غزل غزل ترانه ی لبخند به پایت می ریزم. پرده حسرت از دلت برمی کنم. برف بی صدا می بارد، دردانه ی من. بمان تا رسم پذیرایی از تقدیر را بجا آوریم…

نوشته ادامه تصویربرداری سریال «برف بی‌صدا می‌بارد»/ رونمایی از لوگو اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فیلم سینمایی «جشن دلتنگی» درباره رابطه واقعی آدم‌ها و گره خوردن آن با فضای مجازی است و سازندگان فیلم تلاش دارند تا اولین نمایش فیلم در سی‌و‌ششمین جشنواره فیلم فجر باشد.

بابک حمیدیان، محسن کیایی، بهنام تشکر، مینا ساداتی، پانته آ پناهی ها و ساغر قناعت به عنوان بازیگران فیلم «جشن دلتنگی» هستند.

عوامل فیلم سینمایی «جشن دلتنگی» عبارتند از: کارگردان: پوریا آذربایجانی، نویسنده فیلمنامه: پوریا آذربایجانی و مونا سرتوه، مدیر فیلمبرداری: علیرضا زرین‌دست، طراح چهره‌پردازی: مهرداد میرکیانی، صدابردار: آرش برومند، تدوینگر : خشایار موحدیان  صحنه‌آرا: مرتضی فربد، دستیار اول کارگردان و برنامه‌ریز: حمیدرضا غفارزاده، مسوول لباس: مرضیه حبیبی، دستیار دوم کارگردان: مهیار اسلامی، مدیر صحنه: امیرعباس دهقانی، مدیر تدارکات: حسین روزبهانی، دستیار تدارکات: اسماعیل شاهیوند، منشی صحنه : آرزو نیکپور، عکاس: مونا سرتوه، مدیر روابط عمومی و تبلیغات : علی زادمهر، تهیه‌کننده: علی قائم‌مقامی.

نوشته ۳۰ درصد از فیلمبرداری فیلم سینمایی «جشن دلتنگی» انجام شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فیلم  سینمایی «جشن دلتنگی» درباره رابطه واقعی آدم‌ها و گره خوردن آن با فضای مجازی است و سازندگان فیلم تلاش دارند تا اولین نمایش فیلم در سی و ششمین دوره جشنواره فیلم فجر باشد.

بابک حمیدیان، محسن کیایی، بهنام تشکر، مینا ساداتی، پانته‌آ پناهی‌ها و ساغر قناعت به عنوان بازیگران فیلم «جشن دلتنگی» هستند.

عوامل فیلم سینمایی «جشن دلتنگی» عبارتند از: کارگردان: پوریا آذربایجانی، نویسنده فیلمنامه: پوریا آذربایجانی و مونا سرتوه، مدیر فیلمبرداری: علیرضا زرین‌دست، طراح چهره‌پردازی: مهرداد میرکیانی، صدابردار: آرش برومند، تدوینگر : خشایار موحدیان، صحنه‌آرا: مرتضی فربد، دستیار اول کارگردان و برنامه‌ریز: حمیدرضا غفارزاده، مسئول لباس: مرضیه حبیبی، دستیار دوم کارگردان: مهیار اسلامی، مدیر صحنه: امیرعباس دهقانی، مدیر تدارکات: حسین روزبهانی، دستیار تدارکات: اسماعیل شاهیوند، منشی صحنه : آرزو نیکپور، عکاس: مونا سرتوه، مدیر روابط عمومی و تبلیغات : علی زادمهر، تهیه‌کننده: علی قائم‌مقامی.

نوشته ادامه فیلمبرداری «جشن دلتنگی» در میدان انقلاب/ محسن کیایی جلوی دوربین رفت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در تازه‌ترین مرحله از روند ساخت این فیلم محسن کیایی و ساغر قناعت به عنوان بازیگران جدید به این پروژه پیوسته‌اند. پیش از این بهنام تشکر و پانته‌آ پناهی‌ها نیز به عنوان بازیگران دیگر فیلم «جشن دلتنگی» معرفی شده بودند.

فیلم «جشن دلتنگی» درباره رابطه واقعی آدم‌ها و گره خوردن آن با فضای مجازی است و فیلمبرداری فیلم بعد از تکمیل شدن عوامل و بازیگران نیمه آبان ماه در تهران آغاز می‌شود و سازندگان فیلم تلاش دارند تا اولین نمایش فیلم در جشنواره فیلم فجر باشد.

عوامل فیلم سینمایی جشن دلتنگی عبارتند از: کارگردان: پوریا آذربایجانی، نویسنده فیلمنامه: پوریا آذربایجانی و مونا سرتوه، مدیر فیلمبرداری: علیرضا زرین‌دست، مدیر تولید : مجید بابایی، طراح چهره‌پردازی: مهرداد میرکیانی، صدابردار: آرش برومند، صحنه‌آرا: مرتضی فربد، دستیار اول کارگردان و برنامه‌ریز: حمیدرضا غفارزاده، مسوول لباس: مرضیه حبیبی، دستیار دوم کارگردان: مهیار اسلامی، مدیر صحنه: امیرعباس دهقانی، مدیر تدارکات: حسین روزبهانی، دستیار تدارکات: اسماعیل شاهیوند، عکاس: مونا سرتوه، مدیر روابط عمومی و تبلیغات : علی زادمهر، تهیه‌کننده: علی قائم‌مقامی.

بازیگران : بهنام تشکر،پانته آ پناهی ها،محسن کیایی و ساغر قناعت.

نوشته محسن کیایی و ساغر قناعت به فیلم سینمایی «جشن دلتنگی» پیوستند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

ژانر سریال «نوار زرد» جنایی _ پلیسی است و کریم لک زاده آن را در ۲۰ قسمت به نگارش در آورده است.

در خلاصه داستان «نوار زرد» آمده است: سرگرد گره پرونده های جنایی را باز می کند در این میان به پرونده ای برمیخورد که کشف واقعیت پای زندگی شخصی اش را به میان میکشد…

امیر آقایی در این مجموعه تلویزیونی ایفای نقش یک سرگرد پلیس را بر عهده دارد همچنین بهاره کیان افشار، سیروس گرجستانی، قاسم زارع، کمند امیر سلیمانی، محسن بهرامی و… از بازیگران اصلی سریال «نوار زرد» هستند.

این مجموعه تلویزیونی محصول گروه فیلم سریال شبکه دو و موسسه ناجی هنر است و برای پخش در مهر ماه مصادف با هفته ناجا تهیه و تولید خواهد شد.

سایر عوامل سریال «نوار زرد» عبارتند از نویسنده: کریم لک زاده، دستیار کارگردان و برنامه ریز: امیر سلیمانی، مدیر تولید: فرشید رئوفی، مدیر تصویربرداری: هادی شلالوند، صدابردار: علی عدالت دوست، طراح صحنه و لباس: بهزاد جعفری، طراح گریم: کامران خلج، مدیر تدارکات: افشین رئوفی، منشی صحنه: هدیه نصیری، عکاس: حسن هندی، روابط عمومی: ملیکا راد و مجری طرح: موسسه فرهنگی هنری وصف صبا.

گفتنی است پوریا اذربایجانی کارگردان این مجموعه تلویزیونی پیش از این با ساخت آثار سینمایی چون تجریش ناتمام، اروند و… شناخته شده بود و سریال «نوار زرد» اولین فعالیت او در عرصه سریال سازی به حساب می آید.

نوشته سریال پلیسی «نوار زرد» با بازی امیر آقایی کلید خورد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«فروشنده» آخرین اثر سینمایی اصغر فرهادی است که در خلاصه داستان این فیلم آمده است: عماد ( با بازی شهاب حسینی) و رعنا ( با بازی ترانه علیدوستی ) زوج جوانی هستند که مجبور می شوند به خاطر تعمیرات  آپارتمان همسایه شان، از آنجا نقل مکان کنندو به خانه جدیدی که در مرکزشهر تهران قرار دارد بروند.در خانه جدید به خاطر مسائلی که برای اجاره نشین قبلی این آپارتمان پیش آمده بوده، زندگی این زوج دچار تحولی اساسی می شود.

این فیلم در جشنواره بین المللی فیلم کن توانست جایزه بهترین فیلم‌نامه و بهترین بازیگر مرد را دریافت کند.

فیلم «صله سحر» به زندگی یک استاد موسیقی با بازی پرویز پور‌حسینی می‌پردازد. او به دلیل ضعف جسمانی توانایی اجرای برنامه ارکستر را ندارد و همین مسئله او را مستأصل و پریشان می‌کند.

عوامل فیلم سینمایی «صله سحر» عبارتند از: نویسنده و کارگردان: فرزین مهدی‌پور، مدیر فیلمبرداری: ابراهیم اشرفی، صدابردار: علیرضا نوین‌نژاد، طراح چهره‌پردازی: مهدی شیرازی، آهنگساز: امیر توسلی، طراح صحنه و لباس: علی وطن‌دوست و بازیگران: ماه‌چهره خلیلی، پرویز پورحسینی، مریم معترف، عنایت شفیعی، علی ملا‌پور، بهرام ابراهیمی.

«اروند» به کارگردانی پوریا آذربایجانی داستان یونس جانباز اعصاب و روان دفاع مقدس را روایت می کند که بیست و هفت سال پس از پایان جنگ هنوز هم با خاطره هم رزمانش روزگار می گذراند و ناگهان در همراهی با یک گروه تفحص اتفاقات تازه ای در جریان سیال ذهنش وارد می شود.

نوشته «اروند» پروانه نمایش گرفت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در ماه‌ها و روزهای پایانی سال هم گروه‌های فیلمبرداری بیشتر در تهران و تا حدودی در دیگر شهرها مشغول تصویربرداری آثارشان بودند که بسیاری از آنها از دی ماه امسال مقابل دوربین رفته بود.

بر اساس این گزارش، هنرمندانی مانند اصغر فرهادی، پیمان قاسم‌خانی، رامبد جوان، علیرضا داودنژاد، حمید نعمت الله در کنار چهره‌های جوان‌تری چون نگار آذربایجانی، پوریا آذربایجانی، رقیه توکلی و … در ماههای اخیر پشت دوربین بودند.

فرهادی و فروشنده

اصغر فرهادی به تازگی آخرین مراحل فیلمبرداری فیلم «فروشنده» را پشت سرگذاشت، فیلمی که پیش‌بینی می‌شود، اولین نمایش عمومی‌اش در جشنواره‌ی فیلم کن باشد.

کارگردان «جدایی نادر از سیمین» و «گذشته» فیلم جدیدش را با مدیریت فیلمبرداری حسین جعفریان جلوی دوربین برده است و شهاب حسینی، ترانه علیدوستی، بابک کریمی و … در این اثر به ایفای نقش می‌پردازند.

همزمان با فیلمبرداری این فیلم، صدابردار آن یدالله نجفی درگذشت و همین موضوع باعث شد فیلمبرداری این فیلم به احترام وی چند روزی متوقف شود.

«خوب، بد، جلف» با پیمان قاسمخانی

پیمان قاسم‌خانی دیگر هنرمندی است که به تازگی فیلمبرداری اولین فیلم سینمایی‌اش «خوب،بد،جلف» را به پایان برده است.

او که سالهاست به عنوان نویسنده فیلمنامه و بازیگر در سینما و تلویزیون فعال است، اولین فیلم خود «خوب، بد، جلف» را با بازی بازیگرانی حمید فرخ‌نژاد، مانی حقیقی،پژمان جمشیدی، سام درخشانی، ویشکا آسایش، بیژن امکانیان، نیوشا ضیغمی، رضا رویگری، آزاده صمدی، نسیم ادبی، رضا کریمی، امیرمهدی ژوله و … مقابل دوربین برد.

در خلاصه داستان این فیلم آمده است:«یک کارگردان هنری سینما از طرف تهیه کننده‌اش تحت فشار است تا از دو بازیگر تجاری برای بازی در نقش‌های اصلی فیلمش استفاده کند. از نظر کارگردان آن‌ها بدترین انتخاب‌های ممکن هستند، اما اگر می‌خواهد که فیلم را بسازد، مجبور است در مدت کوتاهی آن‌ها را به نقش‌هایشان نزدیک کند و این کار آسانی نیست.»

ما به این ته سیگار رژ لبی مشکوکیم!

رامبد جوان هم دیگر کارگردانی است که فیلم تازه‌اش را با نام «نگار» مقابل دوربین برد و فیلمبرداری‌اش هفته‌ی گذشته به پایان رسید.

در این فیلم، نگار جواهریان، محمدرضا فروتن، مانی حقیقی، آتیلا پسیانی، فریبا کامران، علیرضا شجاع نوری، افسانه بایگان، اشکان خطیبی، علیرضا آقاخانی، محمود کریمی، ایلیا کیوان، ٰشایان کامروز و ٰعیسی حسینی در برابر دوربین بهرام بدخشانی، ایفای نقش می‌کنند.

در خلاصه داستان این فیلم داستانی معمایی، آمده است: «ما به این ته سیگار رژ لبی مشکوکیم. اما این به ما کمکی نمی‌کنه!»

یونس و خاطرات ۲۷ ساله‌اش

«اروند» به کارگردانی پوریا آذربایجانی که در سکوت خبری تولید خود را آغاز کرده بود، دیگر فیلمی است که مراحل تولید خود را می‌گذارند.

این فیلم در حومه تهران و خوزستان فیلمبرداری شده و در خلاصه داستان آن آمده است: یونس جانباز اعصاب و روان دفاع مقدس، حالا بیست و هفت سال پس از پایان جنگ هنوز هم با خاطره هم رزمانش روزگار می‌گذراند. همراه شدن او با یک گروه تفحص اما اتفاقات تازه‌ای را در این جریان سیال ذهن وارد می‌کند.

در این فیلم بازیگرانی چون سعید آقاخانی، طناز طباطبایی، پانته‌آ پناهی‌ها، مهرداد صدیقیان، امید روحانی، حسین سلیمانی، کاظم سیاحی، امیرحسین قدسی، علی شادمان، مالک سراج، سینا کرمی و بازیگران خردسال: سپهراد فرزامی و ستایش مرادی، جلوی دوربین مرتضی غفوری رفته‌اند.

روایت آدم‌های معمولی

«فصل نرگس» دیگر فیلمی است که اوایل دی ماه فیلمبرداری آن اغاز شده است و به تازگی به پایان رسید.

این فیلم سینمایی به نویسندگی و کارگردانی نگار آذربایجانی و تهیه‌کنندگی سحر صباغ سرشت، روایت آدم‌های معمولی است که در وانفسای امروز و در جهانی که میل به خودشیفتگی و خود محوری دارد، شفافیت روح و ذهنشان را از دست نداده‌اند و مفهوم احساس خوش ناشی از انسانیت و نوع‌دوستی را به درستی درک می‌کنند.

«فصل نرگس» در جزئیات خود داستان عشق است و دوستی با هم نوع، اما در تعریف کلی‌تر، هویت انسان‌ها را به چالش می‌کشد و اهمیت احترام به نفس زندگی را به مخاطب یادآوری می‌کند.

این فیلم دومین اثر سینمایی آذربایجانی پس از « آیینه‌های روبرو » بشمار می‌رود که ژانر اجتماعی دارد و گوهر خیراندیش، ریما رامین فر،یکتا ناصر، پژمان بازغی ، سام نوری ، شایسته ایرانی ، محمدرضا هدایتی و صالح میرزا اقایی بازیگران آن امروز هستند.

این فیلم اثری پربازیگر است و َلوکیشن‌های متعددی دارد که از جنوبی‌ترین نقطه تهران تا شمالی‌ترین منطقه پایتخت را به تصویر کشیده است.

عاشقانه‌ای در ستایش پدر

«سال تحویل» به کارگردانی سیاوش اسعدی و تهیه‌کنندگی سعید هاشمی دیگر فیلمی است که مرحله فیلمبرداری را می‌گذراند.

اولین پلان‌های این فیلم ٢٣ بهمن‌ماه در استودیویی در غرب تهران جلوی دوربین مرتضی غفوری رفت. سیاوش اسعدی به همراه امیررضا معتمدی (مدیر جلوه‌های ویژه بصری) این روزها سرگرم فیلمبرداری بخش جلوه‌های ویژه «سال تحویل» هستند.

نقش‌های محوری این فیلم را دو پسر و دختر نوجوان ایفا می‌کنند که از بین تعداد زیادی متقاضی انتخاب شده‌اند. به غیر از این دو بازیگر، مهدی هاشمی، رویا نونهالی و مهدی سلطانی نیز در این فیلم حضور دارند. اسعدی دیگر نقش‌های این فیلم را به بازیگران شناخته شده عرصه تئاتر سپرده است.

«سال تحویل» به تهیه‌کنندگی سعید هاشمی که فیلم‌نوشت آن توسط سیاوش اسعدی و نیما نادری نوشته شده، عاشقانه‌ای در ستایش پدر است و قرار شده اولین نمایش آن در جشنواره بین‌المللی فیلم فجر باشد.

وقتی مازیار فلاحی بازیگر می‌شود

علی عطشانی هم دیگر کارگردانی است که فیلم جدیدش را با نام «یادم تو را فراموش» جلوی دوربین برد و اخیرا فیلمبرداری آن به پایان رسید.

«یادم تو را فراموش» جدیدترین ساخته علی عطشانی، به گفته خودش عاشقانه‌ترین فیلم تاریخ سینمای ایران است.

در این فیلم، مازیار فلاحی، خواننده پاپ یکی از نقش‌های اصلی را بازی کرده و موسیقی متن فیلم را هم ساخته است. او در کنار حسین یاری، میترا حجار، ماه‌چهره خلیلی، بیتا عطشانی و غزل یگانگی جلوی دوربین رفته‌ است.

ماجراهای دو خواهر و عشق‌هایشان

در کنار این گروه‌ها که عموما در تهران و اطراف آن مشغول فیلمبرداری هستند، فیلمبرداری «مادری» به نویسندگی و کارگردانی رقیه توکلی نیمه دوم دی ماه در یزد آغاز شده است.

نازنین بیاتی، هانیه توسلی، هومن سیدی و ملیسا ذاکری بازیگران اصلی این فیلم سینمایی هستند که جلوی دوربین مرتضی قیدی رفته‌اند.

همچنین مریم بوبانی، آنا زارع، سجاد اسماعیلی و … بازیگران دیگر این فیلم سینمایی هستند و چند بازیگر دیگر نیز بزودی به «مادری» اضافه می‌شوند.

«مادری» اولین فیلم سینمایی رقیه توکلی در مقام کارگردان است که چندی قبل پروانه ساخت آن توسط سازمان سینمایی صادر شد. داستان «مادری» درباره زندگی دو خواهر است که یکی عشقش را رها کرده و دیگری عشقش او را رها کرده است.

جهان جای عجیبی است

فیلمبرداری فیلم بلند «کوپال» به نویسندگی و کارگردانی کاظم ملایی نیز از اوایل دی‌ ماه در شهرستان سبزوار آغاز شده است و لوون هفتوان و نازنین فراهانی به عنوان بازیگران اصلی این فیلم مقابل دوربین مجید گرجیان رفته‌اند.

«کوپال» اولین فیلم بلند داستانی کاظم ملایی محسوب می‌شود که سابقاً در عرصه فیلم کوتاه آثاری همچون «لطفا ازخط قرمز فاصله بگیرید»،«منها» و «دیلیت» را ساخته است.

ملایی در مورد تم قصه و ایده‌ی مرکزی فیلمش گفته است: «در این دنیا نمی‌توانی تنها باشی!». او به جای خلاصه‌ی فیلمش به شعری از رسول یونان اشاره می‌کند: «جهان جای عجیبی است. اینجا هرکس شلیک می‌کند،خودش کشته می‌شود».

اضمحلال یک زن

حمید نعمت‌الله و تیم تولید «رگ خواب» نیز روزهای زمستانی را با فیلمبرداری این فیلم در تهران سپری کردند و فیلمبرداری آن به تازگی تمام شد.

تیم تولید این پروژه سینمایی در حوالی خیابان سمیه تهران کارش را شروع کرده است و کوروش تهامی و لیلا حاتمی جلوی دوربین نعمت الله رفتند.

هفته‌ی آخر آذرماه تولید فیلم سینمایی «رگ خواب» در تهران شروع شد. این فیلم که با نام «مینا» پروانه ساخت گرفت، نوشته معصومه بیات است و خود نعمت‌الله تهیه‌کنندگی آن را عهده دارد.

قصه این فیلم درباره اضمحلال یک زن است و گفته می‌شود نعمت‌الله قصد دارد فضایی متفاوتی را در این فیلم تجربه کند.

دختر شهرستانی و «فراری» ۸ میلیاردی

علیرضا داودنژاد دیگر فیلمسازی است که «فراری» را مقابل دوربین برده و طی چند هفته‌ی گذشته آن را به پایان رساند.

داستان این فیلم که فیلمنامه آن توسط کامبوزیا پرتوی نوشته شده، درباره‌ی دختری است که از شهرستان به تهران ‌می‌آید و تلاش می‌کند تا با ماشین «فراری» هشت میلیاردی، عکس یادگاری بگیرد.

بازیگرانی مانند محسن تنابنده، ترلان پروانه‌، سیامک صفری‌، رضا داودنژاد و رضا کیانیان مقابل دوربین محمود کلاری رفته‌اند.

همایون اسعدیان هم این روزها مشغول فیلمبرداری «یک روز بخصوص» است،فیلمی که در آن مصطفی زمانی، فرها اصلانی، پری‌ناز ایزدیار، محسن کیایی و…. مقابل دوربین رفته‌اند و این روزها بیش از نیمی از فیلمبرداری آن به پایان رسیده است.

فیلمبرداری فیلم «سلام بمبئی» به کارگردانی قربان محمدپور این روزها در هند با حضور بازیگران سرشناس هندی و محمدرضا گلزار و بنیامین بهادری ادامه دارد.

«سلام بمبئی» ملودرامی عاشقانه است و داستان آشنایی یک دختر هندی و یک پسر ایرانی را روایت می‌کند که هر دو دانشجوی پزشکی هستند و درگیر اتفاقات پیچیده‌ای می‌شوند.

هرچند بر اساس آمار اعلام شده، قرار بود محمدرضا هنرمند دیگر کارگردان سینما بعد از مدتی دوری از عرصه فیلمسازی، فیلم «خرمگس» را جلوی دوربین ببرد اما همچنان فیلمبرداری این فیلم آغاز نشده است.

داریوش مهرجویی و مسعود کیمیایی هم همان‌طور که در خبرهای مختلف منتشر شده است،قصد دارند فیلم جدیدشان را بسازند، مهرجویی در تدارک “سنتوری” ۲ است و مسعود کیمیایی قصد دارد “قاتل اهالی” را بسازد.

منبع: ایسنا

نوشته فیلمسازان ایرانی این روزها چه می‌کنند؟/ از «رگ خواب» نعمت‌الله تا «خوب، بد، جلف» قاسمخانی، همه در مسیر تولید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

مهدی داوری تهیه‌کننده «اروند» درباره آخرین وضعیت فنی این فیلم گفت: در حال حاضر امیر سحرخیز در حال انجام مراحل ویژوال‌افکت فیلم است و همچنین ساخت موسیقی نیز توسط کارن همایونفر انجام می‌شود.

وی افزود: تا پایان هفته آینده مراحل فنی فیلم به پایان می‌رسد و آماده نمایش خواهد شد.

داوری درباره زمان نمایش عمومی این فیلم گفت: با پایان مراحل فنی فیلم درباره نمایش آن در بخش بین‌الملل جشنواره فیلم فجر و یا اکران عمومی آن تصمیم‌گیری می‌کنیم.

این نخستین بار است که ‌پوریا آذربایجانی به عنوان کارگردان و مهدی داوری در مقام تهیه‌کننده فیلمی با محوریت هشت سال دفاع مقدس می‌سازند و برای دومین سال متوالی سعید آقاخانی در نقشی کاملا جدی و غیرکمدی مقابل دوربین قرار گرفته است.

«اروند» داستان یونس جانباز اعصاب و روان دفاع مقدس را روایت می‌کند که بیست و هفت سال پس از پایان جنگ هنوز هم با خاطره همرزمانش روزگار می‌گذراند. او در همراهی با یک گروه تفحص شهدا به خاطرات سال‌ها قبل می‌رود.

در دل داستان فیلم سینمایی «اورند» به موضوع شهادت ۱۷۵ غواص نیز اشاره شده است که همین موضوع بر اهمیت هر چه بیشتر فیلم سینمایی «اروند» می‌افزاید.

در این فیلم بازیگرانی از جمله سعید آقاخانى، طناز طباطبایى، پانته‌آ پناهى‌ها، مهرداد صدیقیان، امید روحانى، حسین سلیمانى، کاظم سیاحى، امیرحسین قدسى، على شادمان، مالک سراج، سینا کرمى، سپهراد فرزامى و ستایش مرادى ایفای نقش کرده‌اند.

عوامل «اروند» عبارتند از نویسنده و کارگردان: ‌پوریا آذربایجانى، مدیر فیلمبردارى: مرتضى غفورى، تدوین: امیر ادیب‌پرور، صدابردار: محمود خرسند، طراح صحنه و لباس: مهدى موسوى، آهنگساز: کارن همایونفر، طراح گریم: کامران خلج، جلوه‌هاى ویژه میدانى: محمدرضا شرف‌الدین، جلوه‌هاى ویژه کامپیوترى: امیر سحرخیز، منشى صحنه: جمشید خندان، گروه کارگردانی: پانته‌آ حسینى، مهدى سلیمانى منصور، سعید روشن، مدیرتدارکات: سهراب دادگستر، عکس: مونا سرتوه، مدیر تبلیغات: میثم میرزایى، روابط عمومى: محمدصادق شایسته، مجرى طرح و مدیرتولید: پیمان جعفرى، جانشین تهیه کننده: على باذل، مهدی معزی، تهیه‌کننده: مهدی داوری.

منبع: صبا

نوشته «اروند» هفته آینده آماده نمایش می‌شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

ضمن این‌که کار ساخت جلوه‌های بصری «اروند» توسط امیر سحرخیز آغاز شده و همزمان مراحل تدوین و صداگذاری فیلم هم در حال انجام است. کارن همایونفر هم به‌زودی ساخت موسیقی متن «اروند» را آغاز می‌کند.

این نخستین بار است که پوریا آذربایجانی به عنوان کارگردان و مهدی داوری در مقام تهیه‌کننده فیلمی با محوریت هشت سال دفاع مقدس می‌سازند. همچنین برای دومین سال متوالی سعید آقاخانی در نقشی کاملا جدی و غیرکمدی مقابل دوربین قرار گرفته است.

«اروند» داستان یونس جانباز اعصاب و روان دفاع مقدس را روایت می‌کند که بیست و هفت سال پس از پایان جنگ هنوز هم با خاطره همرزمانش روزگار می‌گذراند و ناگهان در همراهی با یک گروه تفحص اتفاقات تازه‌ای در جریان سیال ذهنش وارد می‌شود.

در این فیلم سعیدآقاخانى، طنازطباطبایى، پانته‌آ پناهى‌ها، مهرداد صدیقیان، امید روحانى، حسین سلیمانى، کاظم سیاحى، امیرحسین قدسى، على شادمان، مالک سراج، سینا کرمى و بازیگران خردسال سپهراد فرزامى و ستایش مرادى ایفای نقش می‌کنند.

عوامل «اروند» عبارتند از نویسنده و کارگردان: پوریا آذربایجانى، مدیرفیلمبردارى: مرتضى غفورى، تدوین: امیر ادیب‌پرور، صدابردار: محمود خرسند، طراح صحنه و لباس: مهدى موسوى، آهنگساز: کارن همایونفر، طراح گریم: کامران خلج، جلوه‌هاى ویژه میدانى: محمدرضا شرف‌الدین، جلوه‌هاى ویژه کامپیوترى: امیرسحرخیز، منشى صحنه: جمشید خندان، گروه کارگردانی: پانته‌آ حسینى، مهدى سلیمانى، منصور، سعیدروشن، مدیرتدارکات: سهراب دادگستر، عکس: مونا سرتوه، مدیر تبلیغات: میثم میرزایى، روابط عمومى: محمدصادق شایسته، مجرى طرح و مدیرتولید: پیمان جعفرى، جانشین تهیه‌کننده: على باذل، مهدی معزی، تهیه‌کننده: مهدی داوری.

منبع: صبا

نوشته جلوه‌های ویژه «اروند» آغاز شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

تاکنون ۲۰ درصد از فیلمبرداری این فیلم گذشته و سعید آقاخانی، طناز طباطبایی و پانته آ پناهی ها بازیگرانی هستند که در این مدت جلوی دوربین مرتضی غفوری رفته اند و در روزهای آینده نیز مهرداد صدیقیان، امید روحانی، حسین سلیمانی و کاظم سیاحی به جمع بازیگران این فیلم اضافه خواهند شد.

عوامل «اروند» به زودی و پس از پایان کار در حومه تهران به خوزستان سفر خواهند کرد و با توجه به اینکه قرار است اولین نمایش فیلم در جشنواره فیلم فجر باشد تدوین کار به صورت همزمان توسط امیر ادیب پرور آغاز شده و کار ساخت موسیقی «اروند» هم توسط کارن همایونفر به زودی آغاز خواهد شد.

پیش بینی می شود با توجه به برنامه ریزی های صورت گرفته و مدت زمان فیلمبرداری نسخه اولیه «اروند» در موعد مقرر تحویل دبیرخانه سی و چهارمین دوره جشنواره فیلم فجر شود.

مهدی داوری تهیه کننده آثاری چون «پل چوبی» و «زندگی مشترک آقای محمودی و بانو» برای دومین بار پس از «تجریش ناتمام» تهیه کنندگی فیلم جدید آذربایجانی را به عهده گرفته است تا دستیار سابق زنده یاد رسول ملاقلی پور برای نخستین بار فیلم سازی در زمینه دفاع مقدس را تجربه کند.

سعیدآقاخانى،طنازطباطبایى، پانته‌آ پناهى‌ها،مردادصدیقیان،امیدروحانى،حسین سلیمانى،کاظم سیاحى،امیرحسین قدسى،على شادمان،مالک سراج،سینا کرمى، و بازیگران خردسال: سپهرادفرزامى،ستایش مرادى در سومین فیلم آذربایجانی به ایفای نقش پرداخته‌اند.

در خلاصه داستان «اروند» آمده است:یونس جانباز اعصاب و روان دفاع مقدس، حالا بیست و هفت سال پس از پایان جنگ هنوز هم با خاطره هم رزمانش روزگار می‌گذراند. همراه شدن او با یک گروه تفحص اما اتفاقات تازه ای را در این جریان سیال ذهن وارد می کند.

عوامل «اروند» عبارتند از:نویسنده و کارگردان: پوریاآذربایجانى/ مدیرفیلمبردارى: مرتضى غفورى/ تدوین: امیر ادیب پرور/ صدابردار: محمودخرسند/ طراح صحنه و لباس: مهدى موسوى/ آهنگساز: کارن همایونفر/ طراح گریم: کامران خلج/ جلوه هاى ویژه میدانى: محمدرضاشرف الدین/ جلوه هاى ویژه کامپیوترى: امیرسحرخیز/ منشى صحنه: جمشیدخندان/ گروه کارگردانی: پانته آ حسینى /مهدى سلیمانى منصور/ سعیدروشن/ مدیرتدارکات: سهراب دادگستر/ عکس: موناسرتوه/ مدیر تبلیغات: میثم میرزایى/ روابط عمومى: محمدصادق شایسته/ مجرى طرح و مدیرتولید: پیمان جعفرى/ جانشین تهیه کننده: على باذل، مهدی معزی/ تهیه کننده: مهدی داوری.

نوشته «اروند» و نقش‌آفرینی متفاوت سعید آقاخانی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

آذربایجانی دررابطه با فعالیت‌های اخیر خود به سوره سینما گفت: هنوز سرمایه فیلم «آبان ماه میانه پاییز» فراهم نشده، به همین خاطر برای درخواست پروانه ساخت نمی توان به این زودی اقدام کرد ولی به تازگی فیلمنامه دیگری به نام «زندگی پاره وقت» نوشتم که قرار است سال ۲۰۱۶ در امریکا جلوی دوربین برود. این فیلم در نیومکزیکو فیلمبرداری می‌شود و یک تهیه‌کننده انگلیسی قرار است تولید را به عهده بگیرد.

وی افزود: قصه زندگی «پاره وقت» کاملا اجتماعی است و حول محور مساله زندگی و دغدغه مرگ شکل می گیرد. این فیلمنامه ۵ کاراکتر اصلی دارد که تنها یک بازیگر مرد ایرانی حدود ۲۸ سال می طلبد و سایر بازیگران خارجی هستند. از نظر تولید فیلمی کم هزینه است و لزوما نیازی به حضور چهره های مطرح سینمای امریکا نیست اما امیدوارم با استفاده از ارتباطات تهیه‌کننده بتوانیم از هنرمندان حرفه ای غیر ایرانی استفاده کنیم.

آذربایجانی گفت: امیدوارم روند «آبان ماه میانه پاییز» هرچه سریعتر پیش برود و قبل از شروع کار «زندگی پاره وقت» با این فیلم در جشنواره فجر حضور داشته باشم، اما همه چیز به مساله تامین سرمایه باز می‌گردد.

پوریا آذربایجانی فیلم سینمایی «تجریش ناتمام» را کارگردانی کرده است.

نوشته «زندگی پاره‌وقت» در امریکا جلوی دوربین می‌رود/ «آبان ماه میانه پاییز» در انتظار تامین بودجه اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

پوریا آذربایجانی کارگردان سینما درباره آغاز تولید فیلم «آبان ماه، میانه پاییز» به سوره سینما گفت: برای آغاز این فیلم منتظر قطعی شدن سرمایه گذار هستیم که در روزهای آینده تکلیف آن مشخص می‌شود و در صورت مساعد بودن شرایط پیش‌تولید کار را آغاز خواهیم کرد.

وی در ادامه افزود : حدود یک سال است که موضوع تولید این فیلم جریان دارد و احتمال اینکه در روزهای آینده به نتیجه مثبت برسیم وجود دارد، اما باز هم نمی توان با قطعیت راجع به این مساله صحبت کرد و تا اواسط هفته تکلیف همه چیز روشن می‌‌شود و در صورت جذب سرمایه تلاش می کنیم این فیلم را در آبان ماه کلید بزنیم.

آذربایجانی ضمن اشاره به اینکه قصد دارد فیلم را به جشنواره فیلم فجر برساند ادامه داد: دلیل اینکه می‌خواهیم فیلم را آبان ماه مقابل دوربین ببریم مربوط به ارتباط فیلم با فصل پاییز است و قصه در این فصل که نه سرد و نه گرم است، روایت می‌شود. برای این کار ما باید مهرماه پیش تولید را به انجام برسانیم و سپس به تولید برسیم. در مورد بازیگران و عوامل هم فکرهایی شده، اما همه چیز منوط به قطعی شدن تولید و همچنین میزان سرمایه‌ای است که در اختیار داریم، تا پس از آن تصمیم گرفته و اسامی گروه را اعلام کنیم.

پوریا آذربایجانی پیشتر فیلم‌های سینمایی «روایت‌های ناتمام» و «تجریش ناتمام» را کارگردانی کرده است.

نوشته فیلم سینمایی «آبان ماه، میانه پاییز» در انتظار سرمایه‌گذار اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- محمدعلی حیدری: پوریا آذربایجانی فیلمساز جوانی است که مثل بسیاری از همسن و سال‌هایش در سینمای تکراری این سال‌ها به دنبال ثبت تجربه‌هایی تازه است. به دنبال روایت قصه‌هایی که مختصات نسلی را به تصویر می‌کشند که در کوران مهمترین رویدادهای سیاسی و اجتماعی زندگی کردند، عاشق شدند، شکست خوردند و اما نشانشان را بر تاریخ معاصر حک کردند. با او درباره فیلم «تجریش ناتمام» که این روزها اکران عمومی شده، مشکلات اکران فیلم و حاشیه‌هایی که داشته صحبت کردیم.

اگر موافق باشید از دلایل توقیف فیلم شروع کنیم. گویا هیچ وقت دلایل توقیف را به شما نگفتند.

پوریا آذربایجانی: دلایل توقیف را به من گفته بودند. یک وقت هست مثلا می‌گویند که اینجای فیلم و این سکانس را حذف کن، یا مثلا این اصلاحات را انجام بده. آن وقت تو می‌توانی بفهمی که مشکل اصلی فیلمت این است. یک وقت هست که مشخص نمی‌گویند ماجرا چیست و به شما می‌گویند که فیلم شما در زمره آثار خیانتی قرار می‌گیرد.

یعنی خیانت را بهانه توقیف فیلم قرار دادند؟

بله. برای اینکه اگر یادت باشد یک تایمی از همان حول و حوش دو سه سال پیش، یواش یواش این ماجرا در سینمای ایران bold شد. گفتند فیلم‌های خیانتی زیاد شده . ما هم رانده شدیم آن طرف، در صورتی که من نه آن موقع که فیلمنامه را نوشتم، نه الان و نه هیچ وقت دیگر باور ندارم که این فیلم خیانتی است.

هیچ خیانتی که در فیلم دیده نمی‌شود.

دقیقا به خاطر همین هم هست که من هیچ وقت نفهمیدم که چرا فیلم در واقع این همه سال نگه داشته شد. به هر حال نمی‌دانم، یک وقتی هست که مثلا من و شما می‌نشینیم با هم سر یک موضوع صحبت می‌کنیم، طبیعتا من مخالفت‌هایی راجع به چیزی دارم و شما هم موافقت‌هایی. به هر حال نظراتمان را می‌گوییم. یک دیالوگ می‌توانیم با هم برقرار کنیم. ولی متاسفانه من هیچ وقت نتوانستم با آقای سجادپور و همکارانشان دیالوگ برقرار کنم، برای اینکه آنها همیشه گفتند که این ماجرا این طور است و لاغیر و من هم نتوانستم به آنها بقبولانم که نه، اینطور نیست و خب فیلم ماند دیگر. به دلیل اینکه فیلم، فیلم خیانتی است و من هیچ وقت نفهمیدم چرا.

«روایت‌های ناتمام و تجریش ناتمام». این ناتمام بودن برمی‌گردد به تجربه شخصی شما یا خیلی اتفاقی چنین پسوندی پیدا کرده؟

نه. خیلی خیلی اتفاقی اسمش شد «تجریش ناتمام». ابتدا نام فیلم «عاشقانه‌های تجریش» بود. اگر شما «روایت‌های ناتمام» را دیده باشید، این فیلم هیچ ربطی نه به لحاظ فرم و نه به لحاظ قصه به آن ندارد.

ایده فیلم خیلی شبیه فیلم‌های اروپایی است. مثلا مثل فیلم «پیش از طلوع» و «پیش از غروب». این بهانه که دو نفر همدیگر را می‌بینند بعد از سال‌ها و شروع می‌کنند به خاطره‌بازی. ایده خیلی خوبی به نظرم می‌تواند باشد. 

من نمی‌توانم به شما بگویم که این فیلم اصولا گرته‌برداری شده از آن فیلم‌ها است، متاسفانه زیاد فیلم‌بین نیستم. یعنی حداقل اندازه دوستانی که با آنها رفت و آمد دارم فیلم‌بین نیستم. این اصلا افتخار نیست. این شکلی بار نیامده‌ام، فیلم می‌بینم اما نه اینطور که هر شب یک فیلم ببینم، بعد خیلی تحریک بشوم که بنشینم و براساس آنها فیلمنامه بنویسم و اینها. واقعیت این است که این فیلم‌‌ها را هم ندیدم و اشتباه کردم که ندیدم، برای اینکه ظاهرا فیلم‌های خوبی هستند، طبق تعریف‌هایی که شنیدم. ولی اینکه اصلا چرا قصه این شکلی تعریف شد، دلائل مختلف دارد.

یعنی براساس تجربه‌ای که خواهرتان داشت.

نه تجربه خواهر من نبود. تجربه من به عنوان ناظر بود. یعنی در یک سِنی ناظر ارتباطات یک سری آدم بودم که همه‌شان (اواخر دهه شصت) دانشجوهای سینماتئاتر بودند. رفتاراشان، روابطشان، علایقشان، عشقشان، … این قصه در واقع به نوعی حاصل کاراکتر ناظر من بر آن فضا است، یعنی لزوما نمی‌توانم بگویم که مثلا من کاراکتر امیر یا کاراکتر سرور آنجا بودم، نه. در واقع اینها حاصل جمع من و همه آن چیزهایی است که به مرور در ذهن من رسوب کرده.

چرا احساس نیاز کردید که سراغ چنین ایده‌ای بروید؟

ببینید اصولا من آدم خاطره‌بازی هستم و در عین حال فکر می‌کنم متاسفانه به دلایل مختلف هر روز که می‌رویم جلو، انگار که اصالت‌هایمان به نوعی نابود می‌شود. این شامل همه چیزاست. یعنی شامل روابط آدم‌ها با همدیگر، شامل عشق و روابط عاطفی‌شان، شامل اتفاقات شهر، شهرسازی و شامل موسیقی، سینما و همه اینها است.

این موضوع درست است، اما این موضوع چگونه در فیلم پیاده شده، جای سوال دارد. اینکه یک شبه شقایق فراهانی تصمیم می‌گیرد ایمیلی به دوستی بزند که بیست سال پیش با هم در ارتباط بودند. آنچه که در فیلم هست، برای عاشق قدیمی‌اش یک ایمیلی بفرستد که حالا آن شب عید تصمیم دارد نمایشنامه‌ای را اجرا بکند. وقتی که این دو نفر همدیگر را می‌بینند، به نظر من آن حس و حالی که لازم است بعد از دیدن عاشق قدیمی‌ داشته باشی نیست. این برمی‌گردد به ضعف بازیگر یا اینکه خیلی ضعیف از او بازی گرفته شده است، و آن حس و حال در آن وجود ندارد.

خب، این نظر شما است. یعنی در عین حال محترم است. به هر حال نظر هر بیننده‌ای چه آدم روزنامه نگار مثل شما، چه آدم معمولی، و چه آدمی که برای اولین بار رفته باشد سینما به نظر من بسیار محترم است. برای اینکه نهایتا او است که فیلم باید رویش تاثیر بگذارد، مخاطب است. من در واقع با خیلی از دوستان مطبوعاتی دیگر هم در این چند روزه مصاحبه کردم، و نظرشان اصولا ۱۸۰ درجه با شما فرق دارد. نظر من هم با شما ۱۸۰ درجه فرق دارد،. ما اساسا در فیلم نمی‌گوییم که یک شبه شقایق یعنی سرور تصمیم گرفته که برای امیر ایمیل بزند. ایمیلی برای امیر زده شده، ما نمی‌دانیم دیشب بوده یا هفته پیش بوده یا دو هفته پیش بوده. راجع به تاریخ این ایمیل حرفی نمی‌زنیم، راجع به اینکه چه اتفاقی افتاده که سرور تصمیم گرفته ایمیل بزند حرف نمی‌زنیم. چیزهایی که متن می‌بینیم و در اتفاق می‌بینیم این است که سرور یک کاراکتری است که چند تا اتفاق در او وجود دارد. ۱- در کار حرفه‌ای خودش مثل تمام همشاگردی‌های خودش در دانشگاه، خیلی آدم موفقی نیست. بنابراین یک عالم چاله‌چوله این شکلی در ذهنش وجود دارد، یعنی یک روزی فکر می‌کرده شاید یک کارگردان بزرگی بشود، کارهای بزرگی بکند، ولی خب نشده. ۲- زندگی خانوادگی خیلی درستی ندارد، شوهرش ۱۰ سال پیش فوت شده و بنابراین یک خلا عاطفی این شکلی.

پسرش هم سراغ ناهنجاری‌هایی رفته که…

پسرش هم خیلی ارتباط درستی با مادر ندارد الان. یک چنین کاراکتری اصولا فکر می‌کنم که دنبال راه‌هایی می‌گردد که بخواهد خلا‌های زندگی‌اش را پر کند.

ولی ما اینها را در فیلم که نمی‌بینیم.

اینها را قرار نیست در فیلم ببینید.

اینها مسئله پنهان (در ذهن نویسنده) است.

دقیقا. اینها یک چیز پنهان است و قرار نیست که در فیلم دیده بشود. من به یک چیز معتقد هستم. کلا مخالف همه دیالوگ‌ها و همه اتفاقاتی هستم که برای این نوشته بشوند که من نویسنده تصمیم بگیرم بنویسم که مخاطب چیزهای را براساس آنها درک کند بدون اینکه لزومی داشته باشد. من و شما ممکن است با هم یک عالمه قصه داشته باشیم، یک عالم خاطره داشته باشیم و سابقه‌ای داشته باشیم، حالا هر چی. براساس آنها روزی همدیگر را ببینیم. روزی که ما همدیگر را می‌بینیم اصولا خیلی وقت‌ها اتفاق می‌افتد که ما به همه آن چیزها و به detail آن اتفاقات رجوع نمی‌کنیم، روز ما جور دیگری می‌گذرد، روز ما برای مخاطب نمی‌گذرد، روز ما برای تماشاگر نمی‌گذرد، روز ما روز ما است. روز امیر و سرور هم به نظر من روز امیر و سرور است. هیچ دلیلی ندارد که ما بخواهیم اطلاعات خیلی دقیق بدهیم.

نکته دومی که وجود دارد راجع به اولین باری که امیر و سرور را می‌بینیم که می‌گوییم ضعف بازیگری است یا هر چیز دیگری، من احساس می‌کنم که اتفاقا یک هوشمندی در آن وجود دارد که الان می‌گویم دلیلش چیست؛ اولین باری که ما امیر و سرور را می‌بینیم، این سکانس است؛ سرور می‌رسد آنجا پیاده می‌شود، امیر می‌بینتش و می‌گوید سرورخانم و بعد شقایق برمی‌گردد و نگاهش می‌کند و cut. ما هیچ چیز دیگری نمی‌بینیم. یک کپشن تیتراژ می‌بینیم و بعد می‌بینیم که اینها در ماشین نشستند و دارند با هم صحبت می‌کنند. نمی‌توانیم بگوییم که چه اتفاقی افتاده وقتی امیر و سرور همدیگر را برای اولین لحظه دیدند. اولین لحظه به نظر من همان نگاه است ولاغیر. بعدش که دارند در ماشین دیالوگ می‌گویند، نیم ساعت بعد است، چهل دقیقه بعد است. نمی‌فهمیم در این چهل دقیقه چه اتفاقاتی افتاده، به نظرم ما نمی‌توانیم آن چهل دقیقه را ببینیم، یعنی به نظر من ما شرایطش را نداریم که آن ۴۰ دقیقه را ببینیم. می‌دانید چه می‌گویم.

البته من معتقدم که آن سکانس می‌توانست یک مقدار بیشتر حس و حال داشته باشد، یعنی مخاطب بتواند با آن ارتباط برقرار کند نه اینکه صرفا یک نگاه و کات و چهل دقیقه بعد. بعضی از صحنه‌ها خیلی مکث داشت، دلیل آن چه بود؟ مثلا جایی که می‌روند برای خرید و آهنگ فرهاد پخش می‌شود، یا جایی که خانه مهدی است و شروع می‌کنند به تار زدن، یا جایی که با هم نشستند نزدیک یک کوه، این مکث‌های بیش از حد فکر نمی‌کنید برای مخاطب آزاردهنده باشد؟

فکر می‌کنم که می‌تواند برای مخاطب و برای خیلی از مخاطبان آزاردهنده باشد، می‌تواند نباشد. عین این است که مثلا از تارکوفسکی فیلم نگاه کند، یه کس دیگر دوست داشته باشد مثلا از دارن آرنوفسکی فیلم نگاه کند. دو آدم، جفتشان هم اوفسکی هستند ولی خیلی فرق دارد. بنابراین طبیعتا ممکن است که یک سری مخاطب خوششان بیاید، یا بدشان بیاید، ولی ما اصولا فیلممان به غیر از اتمسفر و حال و هوا و فضا و روایت اینطوری، چیز پیچیده دیگری ندارد. یعنی ما گره پیچیده‌ای نداریم که بخواهیم گره‌گشایی کنیم، فیلممان فیلم تعلیقی اساسی‌ نیست.

اجازه بدهید یک توضیح دیگری بدهم. یعنی فیلممان فیلم اتمسفر است، فیلم فضا است، یعنی ما در واقع یک رابطه عاشقانه‌ای را داریم که در یک بستر نوستالژیک روایت می‌شود. فکر می‌کنم این مکث‌ها این لحظه‌ها واسه همچین چیزی لازم است. یک توضیح دیگر هم دارم، من سه سال پیش این فیلم را ساختم، آخر سال ۸۹. برای عید ۹۰. الان اگر بخواهم این فیلم را بسازم، سلیقه بصری خودم هم عوض شده، یعنی ممکن است که اصلا شکل دیگری به آن نگاه کنم و به شکل دیگری این فیلم را تدوین کنیم و …

فکر می‌کنم که خیلی برای روایت قصه به دیالوگ و به نوعی بررسی و رابطه آدم‌ها متکی بودید و خیلی نخواستید مثلا حادثه‌پردازی کنید و اینها. فکر می‌کنم سینمای موردعلاقه‌تان اینطوری باشد، نه؟

بله.

 به نظرم فیلم ریتم ندارد و خیلی کند پیش می‌رود و وجود صحنه‌های طولانی که بی‌جهت کش داده می‌شود، آزاردهنده است.

قبول که ندارم، گفتم. ولی نسبت به سه سال گذشته آدم پینگ‌پنگی‌تری شدم.

پس همین الان که یک مقدار پینگ‌پنگی‌تر شدید، قبول دارید که باید یک ذره چیزها را کش ندهیم و از آن حالت دربیاییم.

شاید الان اگر بخواهم فیلم را تدوین کنم دوباره یا یک اتفاقاتی، شاید سر و ته پلان‌هایی را کوتاه کنم، ولی احساس می‌کنم که فیلم اذیت‌کن نیست.

بله، فیلم اذیت کن نیست، ولی بعضی صحنه‌هایش اذیت‌کن است. کار با بازیگران با تجربه مثل محمدرضا فروتن و شقایق فراهانی چطور بود؟ چقدر اجازه داشتند به بداهه گویی؟

بداهه‌گویی که نه اصولا. برای اینکه ما تکلیفمان روشن بود. فیلمنامه تکمیل و مدونی داشتیم و از اول هم تکلیفمان با خودمان روشن بود. ولی قبل از اینکه اصلا ما فیلم را شروع کنیم، چند تا دورخوانی داشتیم که در این مراسم‌های دورخوانی به این نتیجه رسیدیم که اینجا این کار را بکنیم اینجا این کار را بکنیم، این دیالوگ بهتر است این اینجور گفته بشود، این دیالوگ اگر اینطوری گفته شود چه تبعاتی دارد پس اینطوری نگوییم. در واقع من و آقای فروتن و خانم فراهانی (این دو نفر را اگر اسم می‌برم به این دلیل است که بیشتر طول فیلم با اینهاست و بقیه بازیگران کوتاه‌تر حضور دارند) در واقع قبل از اینکه فیلمبرداری را شروع کنیم به توافق رسیده بودیم که اساسا نقشه چیست و چه کار باید بکند و چه چیزهایی را باید بگوید. اینکه می‌گویم به توافق رسیدیم واقعا به توافق رسیدیم، نه اینکه من بگویم این کار را باید بکنیم. یعنی آقای فروتن نظراتی داشتند، خانم فراهانی نظراتی داشتند و من هم نظراتی داشتم حاصل جمع اینها شد این.

در خصوص انتخاب بازیگران صحبت کنید؟

آقای فروتن را از وقتی که سناریو می‌نوشتم به ایشان فکر کرده بودم،الان هم که فیلم ساخته شده به نظرم، انتخاب درستی است. در خصوص خانم فراهانی، انتخاب ویژه‌ای در زمانی که داشتم فیلمنامه را می‌نوشتم در ذهنم نداشتم راستش را بخواهید، بعد دیدیم که خانم پاکروان که مدیرتولید فیلم بود گفت خانم فراهانی خیلی انتخاب خوبی است و من هم فکر کردم خیلی خوب است، بعد متن را فرستادیم برای ایشان که خانم فراهانی هم متن فیلمنامه را دوست داشت و بعد دیگر به توافق رسیدیم.

فکر می‌کنم که این فیلم برای نسل سوم فیلم خیلی خوبی باشد، چون اگر سینما را به مثابه آینه جامعی ببینیم، در شب‌نشین‌ها در کافه‌ها که هستیم، حرف‌ها را که می‌شنویم می‌بینیم امیال و آرزوهای کسانی که در یک دهه پیش بودند، چه بوده و چه می‌خواستند بشوند و آن صحنه‌ای که افشین هاشمی فکر می‌کنم می‌گفت که یک زمانی می‌خواستیم جان فورد بشویم و آخر شب تبدیل می‌شویم به اینکه ته‌سیگارها را خالی بکنیم و تمام کسانی که می‌آیند به کافه و شروع می‌کنند به صحبت کردن و دستاورد آخرشان این زیرسیگاری‌ است و (نسلی که تفاوتش با نسل قبلی می‌تواند این باشد که آنها ۱۰ سال طول کشید که به این واقعیت رسیدند و نسل الان در همین مقطع می‌تواند به این واقعیت برسد که به آن امیال و آرزوهایش نمی‌تواند برسد) هر کدام هم یک جزیره مختلف هستند.

بله. به هر حال هر کدامشان یک عالم ایده مختلف داشتند، وقتی آمدند دانشگاه و زندگی همه این آدم‌ها را بلعیده. همه‌شان به هر حال قاطی زندگی شدند، حالا ماجرای اقتصادی و هر چیزی که هست. به خاطر همین هیچ کدامشان نایستادند جایی که باید بایستند. به غیر از مهدی جان‌بزرگی. من فکر می‌کنم ماجرا اصلا نسل سوخته و اینکه یک عده‌ای حتما فنا شدند، نیست. ماجرا این است که یک عده‌ای سر چیزهایی که باید باشند نایستادند، ولی ما در واقع نمونه‌ای را که پای حرفش و هدفش ایستاده را هم داریم و در فیلم می‌بینیم.

نکته دیگر در فیلم راجع به روابط عاطفی آدم‌ها، روابط اجتماعی آدم‌ها، شکل نگاهشان به سینما و موسیقی جوری داریم به این ماجرا نگاه می‌کنیم که دلتنگ آن اتفاقات می‌شویم. یعنی اینکه چه خوب بود… لحن فیلم این است. چه خوب بود مثلا، بچه‌های خیابان را در «عصر جدید» دیدن چه خوب بود. یا مثلا «جاده‌های سرد» و جوزانی چه خوب بود، «هامون» چه خوب بود، موسیقی ‌های اینجوری چه خوب بود.

 یعنی همه‌اش به بود می‌انجامد؟

دقیقا. چرا اینطور است؟ به خاطر اینکه ماها فکر می‌کنیم هر چقدر جلوتر می‌رویم، داریم سطحی‌تر می‌شویم. یعنی روابط عاشقانه آن نسل با روابط عاشقانه نسلی که الان مثلا ۲۲-۲۳ سالش است، نمی‌توانم هم بگویم قطعا اینطوری است، چون من که همه جماعت را نمی‌شناسم، ولی به طور کلی که نگاه کنی، شکل نگاهشان به عشق، شکل نگاهشان به روابط عاطفی خیلی فرق دارد. من آن را بیشتر دوست دارم و سعی هم کردم که این در فیلم نمود پیدا کند. یعنی روابط عاطفی، عاشقانه چیزهای یک روزه دو روزه نیستند. بعد بگویی خداحافظ و بعد بری بعدی و بعدی…. چیزهایی که امروز در جامعه‌مان هست.

اگر دلایل اجتماعی آن را در فیلم بیان می‌کردیم که چه شد که مثلا فرانک نرسید به آن خواسته‌اش و یا افشین نتوانست برسد به خواسته‌اش و مهدی توانست برسد به خواستش بهتر نبود؟

راستش من آدمش نیستم.

ما از ذهن کارگردان باخبر نیستیم.

اصلا قرار نیست باشید. اینها حرف‌هایی است که مخاطب که می‌رود فیلم را می‌بینید باید بخشی‌اش را در خودش ببینید. یعنی خودش را بگذارد جای این قهرمان‌ها ببینید که کجای اینجا، ‌اگر که می‌تواند همزات پنداری کند با رضا،، خودش را همزات پنداری کند با فرانک، ببیند کجای جامعه قرار گرفته که نشده. احساس من این است که این تیپ اطلاعات برای این قصه‌ها نیست. یعنی آن تبدیل می‌شود به یک بلندگویی که داری همه چیز را می‌گویی و فکر می‌کنم کار این فیلم نیست.

نمی‌گویم همه چیز گفته بشود. من منظورم این نیست. آخه فیلم همه چیز را نمی‌گوید. مثلا شقایق فراهانی همه چیز را نمی‌گوید، از این طرف این دوستان هم همه چیز را نمی‌گویند. این همه چیز را نگفتن فکر می‌کنم که افتادن از آن ور پشت‌بام است. من فکر می‌کنم کمی میل به وسط‌تر می‌داشتیم و بیان می‌کردیم از علت موفقیت یا عدم‌موفقیت اینها فکر می‌کنم که خیلی خوب بود. مثلا ما در زیر پوست شهر می‌بینیم که چرا موفق نمی‌شود. یا در فیلم قصه‌های رخشان می‌بینیم از عدم‌موفقیتشان، شاید امکان ساخت چنین فیلم‌هایی الان وجود نداشته باشد، آن موقع وجود نداشت. (البته با توجه به اینکه نگفتین هم توقیف شد، اگر می‌گفتید که فکر کنم خودتان توقیف می‌شدید.)

سلیقه‌ام این شکلی است که فکر می‌کنم نباید یک چیزهایی را گفت. یک نکته‌ای را هم نه الان، بارها می‌گویم؛ من اصولا فکر می‌کنم من آدم perfect ی نیستم، من الان همه چیز را نمی‌دانم. من بهترین کارگردان جهان نیستم و بهترین کارگردان ایران هم نیستم. من، من هستم. نتیجه‌ این است که مخاطب باید قضاوت کند. مثلا کسی مثل شما که دوست ندارید این فیلم را و یا یک کسی که دوست دارد. باید ببینیم نهایتا جمیع مخاطبان راجع به فیلم چه چیزی می‌گویند. ولی من نظرم این است که انقدر اطلاعات برای این فیلم کافی است. یعنی بعد از سه سال هنوزم نظرم همین است.

مهدی موفق است. البته محمدرضا فروتن هم تا حدودی.

نه. ببینید! مهدی حالش خوب است. این بهتر است.

پس ما این را که نمی‌فهمیم که.این حالش خوب است یا واقعا موفق است؟ این را در فیلم گفتید یا من حواسم نیست. خب چه شد که موفق شد.

ما در واقع چیزی را که راجع بهش می‌شنویم به لحاظ دیالوگ این است. می‌گوید که این مهدی همیشه حرف دلش را می‌زد و پاش هم ایستاد. الان هم همین طوره. یعنی پاش وایستاد. مهدی معلم است، مهدی در فیلم زندگی لاکچری ندارد، مهدی دارد جور مادرش را همچنان می‌کشد.

ما شاهد چند تضاد در فیلم هستیم که به نظرم اتفاق خوبی ست. یکی دیالوگ فرانک که ما دوستای خوبی بودیم، اما فکر می‌کردیم که می‌تونیم زن و شوهر خوبی هم باشیم اما نشدیم، فکر می‌کنم که خیلی جالب است، اما به عکس مثلا شقایق فراهانی با توجه به اینکه به فروتن نمی‌رسه اما زندگی خوبی ندارد و فروتن هم زندگی خوبی ندارد. ولی برعکس مهدی دارد.

دقیقا… آفرین. به خاطر اینکه نمی‌توان حکم صادر کرد و نمی‌توانم بگویم که اصولا آدمی که زندگی سنتی را انتخاب می‌کند آدم موفقی است. اینطور نیست.

بپردازیم یک مقدار برای حواشی‌ که برای فیلم پیش آمد. این دیالوگ برقرار کردن با یک مدیری که احساست این است که هیچ گونه فهم و دانشی نسبت به آن حوزه‌ای که در آن نشسته ندارد و حرف‌هایی می‌زند که اصلا تو را دچار شوکه می‌کند این چه حس و حالی به شما می‌داد؟ چه حالی داشتید؟ به آینده چه دیدی داشتید؟

قبل از اینکه بروم برای این ماجراها، اصولا با قضاوت جایی نمی‌روم، یعنی وقتی آقای سجادپور هم آمد نشست روی کرسی مدی رکل نظارت ارزشیابی ارشاد، راستش را بخواهید قضاوتی نداشتم اصولا بگویم که حالا این آمد ما بیچاره‌ایم، یا فلانی آمده و من بیچاره‌ام.. وقتی ماجرا خیلی برای من حاد شد که من رفتم آن ملاقات‌ها را انجام دادم و آن گفت‌و‌گوها به نتیجه نرسید و من مدام نشستم توی صف که راهم بدهند در اتاق و راهم ندادند. نه اینکه بگویم چون فیلم اکران نشد، به نتیجه نرسیدیم. هیچ وقت بینمان دیالوگ برقرار نشد. همیشه مونولوگ بود. یعنی همیشه به من می‌گفتند این هست، ولاغیر. فیلم شما خیانتی است و لاغیر. هیچ وقت به من نگفتند چرا خیانتی است. ببینید شما الان یا فیلم را دوست نداری، یا آنقدری که بقیه دوست دارند دوست نداری. آنهایی که فیلم را دوست دارند، آنهایی که فیلم را دوست ندارند… هیچ کدام در این مدتی که فیلم اکران شده یا قبلش نگفتند که فیلم راجع به خیانت است، چون فیلم راجع به خیانت نیست.

البته اینکه مدیران سازمان سینمایی آن دوره برداشت بهتری از فیلم داشتند عجیب بود.

بعد دیگر آنقدر رفتم آنجا و جواب نگرفتم، به این نتیجه رسیدم که دیگر نمی‌شود رفت. یعنی دیگر نمی‌شود. چون مثلا شما می‌روی یک جایی هی درمی‌زنی و در را باز نمی‌کنند (فیزیکی نمی‌گویم‌ها) کلا می‌گویم. بعد از تایمی فکر می‌کنی که اصلا کسی پشت این در نیست. برای چی هی می‌ری و در می‌زنی.

از اکران فیلم راضی هستی؟

من در هر شرایطی از اکران فیلم راضی‌ام.

شما فقط می‌خواستید فیلم اکران شود؟

بله. برای اینکه سه سال مانده بود به هر حال یک فرصت است.

الان چه کار می‌کنید؟

یک فیلمنامه‌ نوشتم به نام «آبان‌ماه میانه پاییز» که قصه یک پیک پیتزابر است که با دخترش در تهران با هم زندگی می‌کنند. آن هم یک قصه روز زندگی این دو تا با هم است.

همه چیز در یک روز می‌گذرد، مثلا «روایت‌های ناتمام» در یک روز است.

این اتفاق یک روزه را دوست دارم، ولی اتفاقی پیش آمده دیگر.

یعنی همه‌اش پیش می‌آید؟

بله.

پس آنجایی که من از شما پرسیدم که علاقه‌ای به حادثه‌پردازی نداری و بیشتر به دیالوگ و بررسی رابطه آدم‌ها با هم دارید، درست گفتم.

حادثه‌پردازی بله.

یعنی در «روایت‌های ناتمام» ما این را دیدیم. یعنی حادثه‌ای در آن نمی‌دیدیم و بیشتر دیالوگ و رابطه.این فیلمنامه جدید را هم که گفتید داستان یک پیک است که با دخترش زندگی می‌کند، این هم فکر می‌کنم که اینگونه باشد.

پیکی است که با دخترش با هم زندگی می‌کنند و خانمش ولشان کرده، رفته. بیشتر در واقع یک جورهایی اتفاقات ریزی است که در اجتماع بین آدم‌ها اتفاق می‌افتد.

یک بستر مدیریتی چقدر می‌تواند به شما کمک کند در تولید فیلم در فضایی که دوست دارید؟

بستر مدیریتی خوب خیلی می‌تواند تاثیرگذار باشد. ولی زمان‌بر است. احساس می‌کنم آن بستر مدیریتی الان وجود دارد. ولی امیدوارم که بتواند کارش را ادامه دهد. برای اینکه ما در مملکتمان متاسفانه یک ارگانی را می‌گذاریم یک کاری بکند، یک عالم جریان موازی هم کنارش می‌گذاریم.

نداشتن تکلیف با خودمان.

شما خیلی نمی‌توانید در واقع بدون اینکه فکر کنید که جریان‌های موازی که قدرت دارند شبیه شما، چه تفکراتی دارند، چه جوری جلو می‌روند که تصمیم بگیری. متاسفانه.

زمانی که فیلمنامه را می‌نوشتی حال روحی ات خوب بود؟ شاید الان شرایط به آن اندازه تلخ نیست.

من اصولا آدم تلخی هستم.

البته فیلم تلخ تمام نمی‌شود، اما نکته جالب فیلم اصالت خانوادگی است. مثلا سکانسی که شقایق فراهانی انگشتر را می‌گذارد داخل شیشه‌… این خیلی جالب است. یعنی دیواری بین احساس و بین زندگی واقعی خودشان قرار می‌دهند فکر می‌کنم این نکته جالب فیلم است.

دقیقا.

اگر حرفی باقی مانده، بفرمائید.

من زمانی که «روایت‌های ناتمام» را می‌ساختم، و تمام سال‌هایی که در راهروهای وزارت ارشاد رفتم و آمدم و مدام درها را رویم بستند، خیلی سختی کشیدم. یعنی رفتم و آمدم و هی ناراحت و افسرده هر شب رفتم خانه. در تمام این مدت بارم روی دوش خانمم بوده که عکاس فیلم من هم هست. در درجه اول و آخر و همه اینها دوست دارم که بسیار زیاد در همه گفت‌و‌گوهایم از او تشکر کنم به خاطر اینکه همیشه پایم ایستاده و همیشه بهم انگیزه داده که جلو بروم.

نوشته با سجادپور از دیالوگ به مونولوگ رسیدیم/ عاشقانه با طعم نوستالژی و سینما اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.