تاریخ روابط ایران و افغانستان به عنوان دو کشور مستقل از یکدیگر به سال ۱۲۳۶ هجری خورشیدی باز می گردد، زمانی که بریتانیا که بر هندوستان تسلط کامل داشت قرارداد «پاریس» را به قاجار ها تحمیل کرد و نماینده ایران عهدنامه ای را امضا کرد که بر اساس آن ایران استقلال افغانستان را به رسمیت می شناخت. از آن تاریخ حدود ۱۵۹ سال گذشته است و این یک قرن و خرده در برابر پیوندهای عمیق تاریخی، فرهنگی و اجتماعی میان مردم دو سوی مرز تقریبا هیچ است.

بر خلاف ادبیات که میان ایران و افغانستان فصل مشترک و پیوند دهنده به شمار می رود، سینما هیج وقت نتوانسته است بین این دو همسایه به عنوان عامل وحدت بخش فرهنگی عمل کند. شاید مشکل اینجا است که برخلاف ادبیات که پدیده ای بومی است، سینما را غربی هایی به این کشورها آورده اند که روزگاری باعث جداشدنشان از یکدیگر بوده اند.

ایران، افغانستان، پاکستان

تقریبا همزمان با آغاز جنگ تحمیلی و سال های اولیه عمر سینمای بعد از انقلاب، خاک افغانستان توسط شوروی اشغال شد. این اشغالگری باعث مهاجرت افغان های جنگ زده به سمت ایران شد. کشورمان که درگیر جنگی تحمیلی بود، میزبان آوارگان افغانستانی شد. مصائب افغان ها باعث شد تا اولین فیلم سینمایی ایرانی با موضوع افغان های مهاجر در سال ۱۳۶۷ توسط محسن مخملباف کارگردان به ظاهر دو آتشه انقلابی آن روزها ساخته شد.

بایسیکل ران داستان تلاش یک مهاجر افغان در پاکستان برای تامین هزینه درمان همسر بیمارش بود. این فیلم چه در ایران و چه در جشنواره های جهانی با استقبال خوبی روبرو شد و شاید همین موضوع بود که باعث شد مخملباف باز هم به سراغ موضوع افغانستان برود. این کارگردان در سال ۷۹ سفر قندهار را ساخت.

این فیلم در کشاکش به قدرت رسیدن و سقوط طالبان در افغانستان ساخته شد. در همان سال  مجید مجیدی کارگردان شناخته شده سینمای ایران که دو فیلم قبلی اش « بچه های آسمان» و «به رنگ خدا» با استقبال داخلی و جهانی روبرو شده بود.

فیلم «باران» را با موضوع عشق یک کارگر ساده ساختمانی به یک دختر افغان مهاجر به تصویر کشید. مهاجرین افغان بعد از اسکان در ایران به صورت غیرقانونی در مشاغل متعددی مشغول به کار شدند.

مجیدی در فیلم«باران» یکی از متداول ترین مشاغلی که افغانستانی ها به آن پرداختند یعنی کارگری در صنعت ساختمان را به نمایش کشیده است. عشق پسر ایرانی به دختر افغانی بعدها نیز دستمایه تولید فیلم توسط دیگر کارگردان ها شد.

داستان عشقی میان یک تبعه افغانستان و یک ایرانی ابتدا در فیلم «جمعه» ساخته حسین یکتاپناه به تصویر کشیده شد.

این فیلم روایتی از دلباختن مهاجری افغانی به نام جمعه به دختری ایرانی است که در راه ازدواج با مخالفت خانواده دختر روبرو می شود. این فیلم محصول سال ۷۸ یعنی یک سال قبل از تولید فیلم های «باران» و «سفر قندهار» است.

 عاشقانه های ایرانی – افغانی

بسیاری از مهاجران افغانی در سنین کودکی و نوجوانی مجبور به ترک وطن و مهاجرت به ایران شدند. این افراد در ایران عاشق شده، تشکیل زندگی داده و به دلیل اقامت غیر قانونی هیچج گاه ازدواج شان در دفاتر رسمی ثبت نشده است. عاشقانه های ایرانی- افغانی نمونه های متعددی در سینمای ایران دارد. در «باران» پسر ایرانی عاشق دختر افغان می شود، در «جمعه» پسر افغان عاشق دختر ایرانی می شود و در فیلم «حیران»(محصول سال۸۷) این بار دختری ایرانی به نام ماهی عاشق پسری افغانستانی می شود. «حیران» نیز نمونه دیگری از فیلم هایی است که عشق در آنها بازیچه مسائل مهاجرت شده است.

در سال ۸۷ فیلم عاشقانه دیگری به نام « مجنون لیلی» به کارگردانی محمد حسین لطیفی ساخته می شود.

در یکی از اپیزودهای این فیلم شاهد عشق یک زن افغان به کارفرمای ایرانی اش هستیم.  در آخرین نمونه عشقی در این بین فیلم «چند متر مکعب عشق» ساخته جمشید و نوید محمودی است. برادران محمودی که افغانی الاصل هستند فیلمی درباره عشق پسر ایرانی به دختر افغانی را با پس زمینه برخوردهای نامناسب با افغانی ها در ایران ساختند. این فیلم در سی و دومین جشنواره فیلم فجر سیمرغ گرفت و توانست به عنوان نماینده افغانستان به اسکار راه پیدا کند. برخی از منتقدین سینما معتقدند «چند متر مکعب عشق» سیاه نمایی از اوضاع افغانی ها در ایران است.

افغانستان منهای داستان عشقی

به غیر از فیلم های عاشقانه چند نمونه فیلم اجتماعی نیز درباره افغانستان در ایران ساخته شده است. «من بن لادن نیستم» از گروگان گیری بچه های یک مدرسه توسط یک مهاجر افغانی تحت تعقیب پلیس می گوید. بکتاش کارگر افغان مهاجر که کارت اقامت ندارد تحت تعقیب پلیس مجبور به گروگان گیری می شود. این فیلم در سال۱۳۸۳ ساخته شد.

در سال های اخیر حمله آمریکا به افغانستان به بهانه مبارزه با تروریسم نیز مورد توجه فیلمسازان ایرانی قرار گرفته است. محمدرضا عرب با کارگردانی «آخرین ملکه زمین» در بحبوحه حمله آمریکا به افغانستان پیشبینی نیز از آینده این اشغالگری ارائه می دهد. این فیلم در سال ۱۳۸۵ ساخته شد و بیشتر از اینکه در ایران دیده شود در جشنواره های جهانی درخشید و در حدود ۵۰ اکران در جشنواره های بین المللی داشت.

«فرشتگان قصاب» به کارگردانی سهیل سلیمی نیز که محصول سال ۹۱ است به عوارض اشغال افغانستان توسط نیروهای آمریکایی و تجارت اعضای بدن توسط باندهای غربی در افغانستان می پردازد. از سوی دیگر برخی از کارگردانان ایرانی تلاش کردند تا نگاهی به تاریخ افغانستان داشته باشند.

در سال ۸۹ وحید موسائیان فیلم «گلچهره» را با نگاه به تاریخ معاصر افغانستان ساخت. این فیلم نیز بیشتر از اینکه در ایران مورد توجه قرار گیرد در جشنواره های خارجی موفقیت به دست آورد.

شاید مهمترین فیلمی که درباره ایران و افغانستان در سال های اخیر ساخته شده باشد و ربط چندانی هم به مهاجران افغانی نداشته باشد، فیلم «مزارشریف» ساخته عبدالحسن برزیده است. فیلم روایت حمله تروریستی طالبان به کنسولگری ایران در مزارشریف افغانستان و قتل دیپلمات های ایرانی است که در این بین «الله داد شاهسون» دیپلمات مجروح ایرانی موفق به فرار شده و با کمک مردم افغانستان به کشورمان باز می گردد.

«مزار شریف»  محصول سال ۱۳۹۳ با وجود اینکه در سی وسومین جشنواره فیلم فجر در اکثر رشته ها نامزد دریافت سیمرغ شد، در نهایت تنها سیمرغ موسیقی متن را به دست آورد. با وجود ارائه چهره مثبت از مردم افغانستان در فیلم «مزارشریف»، سال گذشته و در فیلم «ابد و یک روز» نگاهی چالش برانگیز به پدیده ازدواج اتباع ایرانی با مردان افغانی مطرح شد.

البته فیلمساز در فیلم تاکید می کند که  داماد اهل شهر تایباد از شهرهای خراسان است، امادر طول فیلم و در مواجهه با خانواده داماد بیننده بارها لفظ افغانی بودن آن ها را می شنود.

تصویری از سینما، صفحه های از اینستاگرام

تصویر کلی که سینمای ایران از مردم افغانستان ارائه داده است همواره با مهاجرت و مصائب مهاجرت همراه بوده است. عشق های شکست خورده، ازدواج های غیر ممکن، فرار و بدبختی، نوع نگاه مخصوصا در فیلم «ابد و یک روز» هیچ گونه ترحمی نسبت به مهاجر افغان ندارد، در عوض فضای شبکه های مجازی در پی قتل دختربچه افغان به نام «ستایش» به ناگهان با حضور پر رنگ بازیگران سینما به تشکیل کمپین «من ستایش هستم» منجر شد. در صورتی که می شد کمی از این احساسات را در قالب فیلم های انساندوستانه و با نگاهی برابر به مهاجران افغانی در فیلم های ایرانی تبدیل به فرهنگی کرد که در آن ناموس مردم افغانستان مانند جان مردم ایران عزیز شمرده می شد و شاید اگر سینما کمی بیشتر با  همسایه شرقی مهربان بود، امروز ستایش دختر بچه مظلوم افغان زنده بود!

منبع: نسیم آنلاین

نوشته در حاشیه یک تناقض: از واکنش سینماگران به «ستایش» تا تصویر افغانها در سینمای ایران/ جرم، فقر و اعتیاد؛ سهم «ستایش»ها از سینما اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«زیر نور ماه» و روحانی که نباید قهرمان باشد!

حدود پانزده سال پیش بود که سید رضا میرکریمی فیلم «زیر نور ماه» را ساخت. این فیلم که به اعتقاد بسیاری از اهالی سینما، یکی از آثار ارزشمند سینمای کشورمان محسوب می‌شود، در همان زمان قصد حضور در جشنواره کن فرانسه را داشت؛ اما پاسخ مسئولان این جشنواره شناخته شده به درخواست سازندگان «زیر نور ماه» گذاشتن شرطحذف سکانس پایانی فیلم برای حضور در این جشنواره بود. سکانسی که در آن بازیگر نقش اول فیلمپس از کش و قوس‌های فراوان لباس روحانیت را به تن می‌کند و در پی کمک به نوجوانی بزهکار است.

این درحالی است که تا قبل از این سکانس، تصویر نمایش داده شده از جامعه ایرانی در «زیر نور ماه»، تصویری منفی است که در آن بیشتر به نمایش مشکلات طبقه ضعیف جامعه پرداخته شده است و پسرک نوجوان قصه دزد است و تنها شخصیت زن داستان نیز به عنوان یک زن بدکاره معرفی می‌شود! پس حذف سکانس پایانی فیلم به معنای عدم تمایل شخصیت اصلی برای پوشیدن لباس روحانیت و همچنین حذف عنصر اصلاح‌گر در جامعه ایرانی است که نمایش حضور آن می‌تواند به عنوان عاملی برای اصلاح زشتی‌های موجود در این جامعه باشد.

گویا مسئولین جشنواره کن تمایلی نداشتند که یک روحانی، نقش قهرمان داستان را ایفا کند و ترجیح می‌دادند تصویر ارائه شده از جامعه ایرانی محدود به همین تلخی‌ها و آلودگی‌ها باشد.

«چند متر مکعب عشق» و تصویر واقعی از وضعیت اتباع افغانی

یکی دیگر از نمونه‌های آثاری که بسیاری از جشنواره‌های خارجی می‌خواستند با تغییر بخش‌هایی از آن، تصویر متفاوتی را از ایران به نمایش بگذارند، «چند متر مکعب عشق» بود. فیلمی به کارگردانی جمشید محمودی و تهیه‌کنندگی برادرش نوید محمودی که هر دو اصالتی افغانی دارند و برای فیلم اول خود را به سراغ یک داستان عاشقانه میان پسری ایرانی و دختری افغانی رفتند.

برادران محمودی در ارتباط با حضور این فیلم در جشنواره‌های خارجی و پیشنهاداتی که از سوی افراد مختلف برای حضور این اثر در جشنواره‌ها داده می‌شد، در گفت‌و‌گویی با مجله «نقد سینما» به موضوع جالبی اشاره کرده‌اند. جمشید محمودی در پاسخ به پرسشی در ارتباط با اینکه حضور در جشنواره‌های خارجی تا چه اندازه برای آن‌ها اهمیت داشته است، گفت: «واقعا مهم نبود. اتفاقا فیلم ما الان به یک سری از جشنواره‌ها رفته و اگر کنار گذاشته شده، بخش اعظم آن به خاطر مهربانی ما در این فیلم است. اگر پلیس ما در تونل برخورد دیگری می‌کرد، اتفاقاً شاید فیلم ما از نظر آن‌ها خیلی هم فیلم برگزیده‌ای می‌شد…»

اشاره کارگردان «چند متر مکعب عشق» به سکانسی است که در آن نیروهای پلیس برای گرفتن اتباع خارجی افغانی که به صورت غیرقانونی در ایران زندگی می‌کنند. تصویر نمایش داده شده از برخورد نیروهای پلیس با اتباع خارجی افغانی یک تصویر منطقی و همراه با احترام به این افراد است که در آن پلیس ایران به این افراد هیچگونه بی‌احترامی یا تعرضی نمی‌کند. تصویری که می‌توانست با نشان دادن چهره‌ای خشن از پلیس ایران و برخورد همراه با توهین و تحقیر آن‌ها با اتباع افغانستان، تبدیل به یک سوژه خوب برای اثبات نبود حقوق بشر در ایران بشود که البته این‌گونه نشد و به همین خاطر بود که با وجود ارزشمند بودن این اثر، پس از حضور در اسکار آن سال، نتوانست به جایزه‌ای دست یابد.

جالب آن که در ادامه همین مصاحبه، جمشید محمودی کارگردان «چند متر مکعب عشق» با اشاره به قسمت پایانی فیلم خود که سعی کرده بود با استفاده از یک عروسی خیالی برای دو شخصیت اصلی فیلم، مقداری از تلخی اثر را کاهش دهد، می‌گوید: «برخی به من گفتند این سکانس را بردار تا فیلمت را به جشنواره‌های معتبر بفرستیم. گفتم فیلم ما اینجوری ساخته شده است و همین‌طور هم خواهد ماند. البته عده‌ای دیگر می‌پرسند چرا پایان فیلم امیدوارانه‌تر نیست؟ اما به نظر من اگر جدا می‌شدند، خیلی تلخ‌تر بود.»

ماجرای پیشنهاد تهیه کننده فرانسوی به کارگردان «روزهای زندگی»

آبان ماه دو سال پیش بود که برنامه مناظره، یکی از قسمت‌های خود را به بررسی موضوع «سینمای جشنواره‌ای» اختصاص داده بود. در این برنامه نظرات مختلفی در ارتباط با حضور آثار ایرانی در جشنواره‌های خارجی و تاثیر این حضور بر جریان فیلمسازی در کشورمان مطرح شد. نکته جالب توجه این نشست خاطره‌ای بود که پرویز شیخ‌طادی کارگردان فیلم سینمایی «روزهای زندگی» آن را نقل کرد: «در سال ۸۶ از فرانسه تهیه کننده‌ای ایرانی برای ساخت فیلمی با من تماس گرفت و گفت، یک شرط دارم که باید با موضوع کشور خودت و همسایه ایران، فیلمی بسازی و باید در آن انتقاد کنی و من به دلیل انتقاد آن را نپذیرفتم…»

این خاطره تنها به عنوان مشتی نمونه خروار، برای بیان عمق غرض‌ورزی برخی کشورها با جمهوری اسلامی و تلاش آن‌ها برای نمایش چهره‌ای نادرست از ایران در افکار عمومی مردم جهان است.

البته در این زمینه موارد عکسی نیز وجود دارد که ذکر برخی از آن‌ها‌ برای رعایت اصل انصاف ضروری است. کیانوش عیاری فیلمنامه‌نویس و کارگردان سینما در دیدار دست‌اندرکاران سینما با مقام معظم رهبری در سال ۸۵ به نقل خاطره‌ای از حضور فیلم «آبادانی‌ها» در جشنواره کن می‌پردازد: «حدود دوازده سال پیش سال ۱۳۷۲ فیلم آبادانی‌های بنده برای فستیوال کن انتخاب شد. مسئول فستیوال مستقیما به منزل ما زنگ زد و گفت که شما بایستی بخشی از صحنه های فیلم بسیار سیاه و تیره خودتان را کم کنید تا این فیلم قابل نمایش در فستیوال کن باشد.»

بدون شک همه جشنواره‌های خارجی به دنبال اجرای اهدافی سیاسی در جهت مخالف منافع جمهوری اسلامی نیستند ولی ذکر همین چند مورد نشان‌دهنده این است که بسیاری از جشنواره‌ها- علی‌الخصوص جشنواره‌های اصلی- برخلاف آنچه که در محافل روشنفکری بیان می‌شود آثار مورد نظر خود را بدون گرفتن پز دموکراسی و آزادی بیان، مطابق با منویات خود تغییر می‌دهند تا پیامی مشخص را به مخاطبان و فعالان سینمایی جهان منتقل کنند و این فقط در سینمایی شبه‌روشنفکری مانند ایران است که گمان می‌شود جشنواره‌ها صرفا باید ویترین فیلم‌های تولیدی سالانه باشند و هیچ جهت‌گیری خاصی را منتقل نکنند.

نوشته یک بررسی موردی: چرا جشنواره‌های خارجی خواهان تغییر در فیلم‌های ایرانی برای شرکت در فستیوال‌‌ها هستند؟/ گزارش «سوره سینما» از آثاری که جشنواره‌های خارجی خواهان اعمال تغییرات در آن بودند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته برگزیدگان هفدهمین جشن سینمای ایران معرفی شدند / «چند مترمکعب عشق» جوایز را درو کرد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما -در دومین نشست مطبوعاتی هفدهمین جشن سینمای ایران نامزدهای فیلم های بلند سینمایی معرفی شدند.از ۵۸ فیلم ارسال شده به هفدهمین جشن خانه سینما، ۲۴ فیلم به مرحله داوری نهایی رسیدند.

اسامی نامزدهای هفدهمین جشن سینمای ایران به شرح ذیل است:

نامزدهای بهترین فیلم

«چند متر مکعب عشق» نوید محمودی، «در دنیای تو ساعت چند است؟» علی مصفا، «شیار ۱۴۳» محمدحسین قاسمی- ابوذر پورمحمدی، «قصه‌ها» رخشان بنی اعتماد، «ماهی و گربه» سپهر سیفی

نامزدهای بهترین کارگردانی

جمشید محمودی برای «چند متر مکعب عشق»، رخشان بنی اعتماد برای «قصه‌ها»، شهرام مکری برای «ماهی و گربه»، صفی یزدانیان برای «در دنیای تو ساعت چند است؟»، مجید برزگر برای «پرویز»

نامزدهای بهترین فیلمنامه

جمشید محمودی «چند متر مکعب عشق»، رخشان بنی اعتماد- فرید مصطفوی  «قصه‌ها»، صفی یزدانیان «در دنیای تو ساعت چند است؟»، فرهاد توحیدی «شهر موشها»، مهدی تراب بیگی- مجیدرضا مصطفوی «انارهای نارس»، نرگس آبیار «شیار ۱۴۳»

نامزدهای بهترین فیلمبرداری

علیرضا برازنده  «ارسال آگهی تسلیت برای روزنامه»، فرشاد محمدی «نهنگ عنبر»، همایون پایور «در دنیای تو ساعت چند است؟»

نامزدهای بهترین تدوین

احمد مرادپور «ارسال آگهی تسلیت برای روزنامه»، بهرام دهقانی «لامپ صد»، سپیده عبدالوهاب «چند متر مکعب عشق»، شیما منفرد «استراحت مطلق»، محمدرضا موئینی «تراژی»

نامزدهای بهترین بازیگر نقش اول مرد

حامد بهداد «آرایش غلیظ»، ساعد سهیلی «چند متر مکعب عشق»، صابر ابر «همه چیز برای فروش»، علی مصفا «در دنیای تو ساعت چند است؟»، لوون هفتوان «پرویز»

نامزدهای بهترین بازیگر نقش اول زن

پانته‌آ بهرام  «بیگانه»، ترانه علیدوستی «استراحت مطلق»، رویا نونهالی «تراژدی»، مریلا زارعی «شیار ۱۴۳»، مهتاب کرامتی «عصر یخبندان»

نامزدهای بهترین نقش مکمل مرد

پیمان معادی «قصه‌ها»، جمال اجلالی «آرایش غلیظ»، مجید صالحی «استراحت مطلق»، محسن کیایی «عصر یخبندان»، نادر فلاح «چند متر مکعب عشق»، هومن برق نورد «بیگانه»

نامزدهای بهترین نقش مکمل زن

باران کوثری «قصه‌ها»، پانته‌آ پناهی‌ها «گس»، گلاب آدینه «قصه‌ها»، گوهر خیراندیش «آتش بس ۲»، مهناز افشار «بیگانه».

نامزدهای بهترین طراحی صحنه

امیر اثباتی «ماهی و گربه»، ایرج رامین فر «در دنیای تو ساعت چند است؟»، آبتین برقی «چند متر مکعب عشق»، حجت اشتری «عصر یخبندان»، محسن شاه ابراهیمی «شهر موشها»

نامزدهای بهترین طراحی لباس

امیر اثباتی «ماهی و گربه»، ایرج رامین فر «در دنیای تو ساعت چند است؟»، کامیاب امین عشایری «شیار ۱۴۳»، نگار نعمتی «عصر یخبندان»

نامزدهای بهترین موسیقی

آرمان موسی پور «عصر یخبندان»، بهرام دهقانیار «شهر موشها»، علیرضا کهن دیری «میهمان داریم»، کریستف رضاعی «ماهی و گربه»

نامزدهای بهترین صدابرداری

بهمن اردلان «از رییس جمهور پاداش نگیرید»، پرویز آبنار «ماهی و گربه»، جهانگیر میرشکاری «در دنیای تو ساعت چند است؟»، مهدی صالح کرمانی «چند متر مکعب عشق»، یدالله نجفی «قصه‌ها»

نامزدهای بهترین صداگذاری

امیرحسین قاسمی «در دنیای تو ساعت چند است؟»، امیرحسین قاسمی «چند متر مکعب عشق»، آرش قاسمی «شیار ۱۴۳»، سیدمحمد کشفی «میهمان داریم»، علیرضا علویان «روباه»

نامزدهای بهترین چهره پردازی

سعید ملکان «نهنگ عنبر»، سعید ملکان  «استراحت مطلق»، مهرداد میرکیانی «قصه‌ها»

نامزدهای بهترین جلوه های بصری

امیررضا معتمدی «عصر یخبندان»، بهنام خاکسار «میهمان داریم»، رضا میثاقی و مهدی قزلو «شهر موشها»

نامزدهای بهترین جلوه های ویژه میدانی

آرش آقابیک «عصر یخبندان»، حمید رسولیان «نهنگ عنبر»، محسن روزبهانی «زیباتر از زندگی»

نامزدهای بهترین کارگردان اول

ابراهیم ابراهیمیان «ارسال آگهی تسلیت برای روزنامه»، جمشید محمودی «چند متر مکعب عشق»، صفی یزدانیان «در دنیای تو ساعت چند است؟»، هومن سیدی «سیزده»

نوشته نامزدهای هفدهمین جشن سینمای ایران اعلام شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما – سارا کنعانی: جشن حافظ به همت علی معلم و آذر معماریان، پانزدهمین دوره خود را در حالی پشت سر گذاشت که علی اوجی کارگردانی مراسم را بر عهده داشت و تقریبا تمام صندلی های تالار وزارت کشور پر شده بود. در این مراسم برخی از هنرمندان بعد از مدت ها فرصت کردند با همکاران خود ملاقات داشته باشند و خوشحالی مردم از حضور در این گردهمایی نیز به وضوح مشخص بود. آنان نام چهره های محبوب خود را برای قرار گرفتن روی سن صدا می زدند و پس از حضور هر هنرمند پشت میکروفون، او را به گرمی تشویق می کردند.

قبل از اینکه مراسم به طور رسمی شروع شود، آذر معماریان، دبیر اجرایی جشن، با قرار گرفتن روی صحنه به خوشامدگویی به مهمانان پرداخت و از حامیان مالی جشن تشکر کرد.

مراسم با تأخیر زیاد در ساعت ۲۰:۴۵ آغاز شد اما به نظر می رسید مردم مدعو از این موضوع ناراحت نباشند، زیرا این فرصت پیش آمده بود که با تجمع در اطراف فرش قرمزی که برای ورود چهره ها پهن شده بود، برای ستاره های محبوب خود هورا بکشند و از آنان به گرمی استقبال کنند.

در ابتدا آیتمی پخش شد و در حالیکه تصویر کاراکتر ببعی در سریال «کلاه قرمزی» روی ال. ای.دی ها نقش بسته بود صداپیشه این عروسک محمد بحرانی، به زبان انگلیسی حضور مردم را محترم شمرد و این نوع از افتتاحیه به کام حاضران خوش آمد.

بهنوش بختیاری روی سن قرار گرفت و با خواندن متنی ادبی و یادآوری مقام پیامبر مهر و مهربانی حضرت رسول الله (ص) حضور مدعوین را ارزشمند به شمار آورد. در سال گذشته بهاره کیان افشار، در همین مقام، اجرای دقایق آغازین مراسم را بر عهده گرفته بود.

رضا یزدانی با اجرای غزلی از حافظ،به شروع جشن حافظ غنایی خاص بخشید. وی، غزل «یا رب آن نوگل خندان که سپردی به منش … » را در قالب یک قطعه موسیقی بازخوانی کرد.

علی معلم، در ابتدا درباره تشییع پیکر مطهر ۱۷۵ شهید غواص صحبت کرد و به همین بهانه قطعه «از خون جوانان وطن لاله دمیده …» پخش شد.

سعید امیرسلیمانی و فرزندانش کمند و سپند برای اهدای جایزه بخش مستند به روی سن آمدند. وی، از اینکه بعد از هفت سال دور بودن از فضای هنر دوباره خود را در کنار مردم و هنرمندان می دید ابراز خوشحالی کرد. محسن استادعلی برنده این جایزه، یاد درگذشتگان سینمای مستند در چند ماه اخیر را گرامی داشت.

سعید راد برای اهدای جایزه بخش بهترین چهره تلویزیونی روی سن حاضر شد و گفت از اینکه نام عادل فردوسی پور را به عنوان یکی از برندگان می خواند، خوشحال است. فردوسی پور نیز به محض قرار گرفتن در پشت میکروفون با بازسازی حال و هوای برنامه «نود» مخاطب را خنداند. این بخش یک جایزه دیگر هم داشت که توسط مهران غفوریان اهدا شد.

رامبد جوان پس از گرفتن جایزه اش از اینکه برخی از چهره ها مثل عادل فردوسی پور به برنامه «خندوانه» نمی آیند به زبان طنز گلایه کرد و گفت: «من عاقبت موفق می شوم چشم خود را زیر پای مهمانانی که بر سر ما منت نمی گذارند ببرم و یک روز آنان را به برنامه می آورم!».

در این بخش تیتراژ شروع برنامه «خندوانه» که تا کنون اجازه پخش از تلویزیون را پیدا نکرده، پخش شد و جوان، از سازنده آن بهرام عظیمی تشکر کرد.
شهاب عباسی و یوصف صیادی برای اهدای جایزه بهترین بازیگر کمدی مرد تلویزیونی روی سن آمدند. عباسی با تأسف گفت آن زمان که برنامه وی، «خنده بازار» گل کرده بود، جشن مجله دنیای تصویر برگزار نمی شد تا از آن تشکر کنند. مهران رجبی تندیس این بخش را از آن خود کرد و گفت: «من همیشه کاندید می شدم و هیچ وقت جایزه را نمی گرفتم. امشب از این اتفاق خیلی خوشحالم.».

الهام حمیدی و نیوشا ضیغمی برای اهدای جایزه بهترین بازیگر زن کمدی تلویزیونی روی سن آمدند و ریما رامین فر پس از دریافت این تندیس گفت: «این جایزه برای من مثل یک معجزه است، چون من ذاتا آدم طنازی نیستم و اگر الان این تندیس در دستان من است به خاطر نبوغ محسن تنابنده و سیروس مقدم است.» همسر وی امیر جعفری در این دقایق او را به شکل ویژه ای تشویق می کرد.

در این بخش از مراسم الیکا عبدالرزاقی به اجرای یک مونولوگ کمدی پرداخت و در قالب آن تخیلات خود را به عنوان یک بازیگر در مورد مراسم اسکار و بعد جشن حافظ، توصیف کرد و در خلال این نمایش، سوتی خود را که در جریان برگزاری دوره گذشته جشن حافظ صورت گرفته بود، صادقانه با مردم در میان گذاشت و خنده را بر لب حضار آورد.

جمشید مشایخی، چهره ای بود که برای اهدای جایزه بهترین ترانه تیتراژ تلویزیونی و سینمایی روی سن حاضر شد و جایزه این بخش را به شهرام ناظری اهداء کرد. پس از وی، بهرام رادان روی سن آمد تا جایزه دوم را اهدا کند، بنابراین همایون شجریان هم روی سن آمد.

همایون شجریان تندیس جشن حافظ را اولین جایزه رسمی خود معرفی کرد. او یک بیت از غزل حافظ را به صورت زنده و در قالب آواز خواند و با استقبال بی نظیر حضار مواجه شد. این حرکت او به قدری به مذاق همه خوش نشست که پس از آن تا پایان مراسم، سایر چهره های تلویزیونی و سینمایی با آمدن روی سن به نحوی صدا و هنر وی را مورد اشاره قرار می دادند.

برای اهدای جایزه بهترین بازیگر مرد تلویزیونی، هنگامه قاضیانی روی سن آمد و از داریوش ارجمند برای دریافت تندیس دعوت کرد. برای گرامیداشت حضور او، موسیقی متن فیلم ممتاز سینمای جهان، «پدرخوانده» به گوش رسید. ارجمند از مسوولان کشور تقاضا کرد تاریخ برگزاری جشن حافظ وارد تقویم رسمی هنری کشور شود.

پژمان بازغی و شیلا خداد، کسانی بودند که برای اهدای جایزه بهترین بازیگر زن درام تلویزیونی روی صحنه آمدند. پژمان بازغی به خاطره حضور خود و علی معلم در فستیوال کن اخیر اشاره کرد و گفت: «هیچ فرش قرمزی، مثل فرش قرمز مراسم داخلی، صفا و صمیمیت ندارد». جایزه این بخش به شبنم مقدمی تعلق گرفت.

حمید گودرزی و لادن مستوفی برای اهدای جایزه بهترین فیلمنامه تلویزیونی روی سن حاضر شدند. گودرزی عنوان کرد که پس از شنیدن صدای همایون شجریان روی سن امشب، خود را از مقوله هنر، بی بهره قلمداد کرده است! مستوفی نیز از علی معلم تشکر کرد و گفت وی با برگزاری این مراسم به نوعی به برگزار کنندگان جشن های دولتی می آموزد که جشن های سینمایی را چگونه باید برپا کرد. محسن تنابنده جایزه این بخش را دریافت کرد. وی تنها چهره ای بود که در سه بخش، بازیگری تلویزیونی، سینمایی و فیلمنامه نویسی کاندید شده بود.

لیندا کیانی و کوروش تهامی برای اهدای جایزه بهترین کارگردانی تلویزیونی روی سن آمدند. بهروز شعیبی جایزه این بخش را دریافت کرد و اعلام کرد که وی قرار است در اثری در نقش جوانی کاراکتری ظاهر شود که جمشید مشایخی آن را بازی می کند. وی از این موضوع در حضور این هنرمند پیشکسوت ابراز خوشحالی کرد.

حمید مدرسی، برنده جایزه بهترین مجموعه تلویزیونی، جایزه خود را از سیروس الوند و پوران درخشنده دریافت کرد. وی به همراه حمید جبلی به روی سن آمد. آنان به شکل خاصی مورد تشویق حاضران قرار گرفتند.

جایزه یک عمر فعالیت هنری به مرضیه برومند تعلق گرفت. به همین مناسبت، کلیپی از مجموعه سریال های تلویزیونی و فیلم های سینمایی او پخش شد. برومند با قرار گرفتن روی سن با لحنی طنز آمیز از علی معلم گلایه کرد که چرا حال و هوای کلیپ به گونه ای بوده که او را به یاد مرگ انداخته است! وی گفت: «از من خواستند برای تقدیر از خودم یک کلیپ برای خودم بسازم. من هم با موسیقی متن«خونه مادربزرگه» این فیلم را آماده کردم اما حالا از اینکه کلیپ با صدای دیگری پخش شد، دلخورم».

حمید جبلی در این بخش عنوان کرد که از نوجوانی شاگرد و همکار خانم برومند بوده و از اینکه استادش جایزه می گیرد، خوشحال است.

برومند نیز در صحبت های خود از سازنده مستند «ایرانگرد» ، جواد قارایی تشکر کرد و گفت تماشای برنامه وی، اشک او را در آورده و به همین دلیل یک لوح تقدیر و یک سکه بهار آزادی را به وی تقدیم می کند. این مستندساز در سالن حضور نداشت و برومند گفت تأکید داشته نام او را در جشن اعلام کند.

ترانه معروف رضا یزدانی با عنوان «سینما» نیز از دیگر برنامه های جشن حافظ بود که با وجود تکراری بودن همچنان نظر مثبت مردم را جلب کرد.

حسن زاهدی جایزه خود را برای بهترین دستاورد فنی از دست آزاده صمدی و میلاد کی مرام دریافت کرد. این دو چهره کسانی بودند که نریشن تیزرهای کاندیداها را خوانده بودند و از همین جهت، انتخاب مناسبی برای اهدای تندیس بهترین صدابرداری به حساب می آمدند.

مرتضی غفوری جایزه بهترین فیلمبرداری را برای «چند متر مکعب عشق» دریافت کرد. او این جایزه را از دستان بیژن امکانیان و عبدالله اسکندری گرفت و گفت خوشحال است، به این دلیل که به دخترش قول داده این تندیس را به خانه ببرد.

سروش صحت و ویشکا آسایش برای اهدای جایزه بهترین موسیقی متن روی سن آمدند. سروش صحت با اشاره به کتی که به تن داشت تأکید کرد این کت را از سومین دوره برگزاری جشن به نیت حضور در مراسم تهیه کرده و تا امروز هر سال آن را در این شب به تن داشته است.

ویشکا آسایش ضمن تشکر از اجرای نمایش الیکا عبدالرزاقی با موضوع استرس های شرکت در چنین مراسم هایی، خاطره ای تعریف کرد و گفت روزی که به بهانه بازی در «معصومیت از دست رفته» به عنوان مهمان در یک برنامه تلویزیونی حضور پیدا کرده به خاطر اضطراب زیاد هول شده و گفته است: «آقای میرباقری به خاطر ارادتی که به من دارد بازی در این مجموعه را به من پیشنهاد داد!».

بهزاد عبدی جایزه بهترین موسیقی متن را بابت فیلم سینمایی «متروپل» از آن خود کرد.

بهروز افخمی جایزه بهترین فیلمنامه سینمایی را به خاطر «آذر، شهدخت، پرویز و دیگران» دریافت کرد و گفت این جایزه متعلق به مرجان شیرمحمدی است چون از رمان وی اقتباس شده است. مجید مظفری و بهار کیان افشار، هنرمندانی بودند که این جایزه را به وی تقدیم کردند. مرجان شیر محمدی نیز این جایزه را به این سبب که به خاطر قلم به دست او رسیده، ارزشمند توصیف کرد.

شهاب رمضان، خواننده دیگری بود که به اجرای ترانه دیگری با موضوع سینما پرداخت، ترانه ای که برای اولین بار در این جشن به گوش رسید.

امین زندگانی که به گفته خود جایزه دادن در جشن حافظ را کمتر از جایزه گرفتن در آن نمی داند، به اتفاق فرزاد حسنی برای اهدای جایزه بهترین بازیگر مرد سینمایی روی سن آمد. مجید صالحی و امین حیایی دو جایزه این بخش را از آن خود کردند.

امین حیایی گفت: «مدتی بود که فال حافظ برای من خوب می آمد و این موضوع باعث تعجب من شده بود و حالا دلیل آن را می فهمم. به زودی به شیراز می روم تا در فیلمی به کارگردانی کامران قدکچیان بازی کنم، این اثر درباره حضرت حافظ ساخته می شود.»

رعنا آزادی ور و فاطمه گودرزی بازیگرانی بودند که برای اهدای جایزه بهترین بازیگری زن سینما روی سن آمدند. گودرزی از مادرانی که ۱۷۵ فرشته غواص را به ایران زمین هدیه کرده اند تشکر کرد.

گوهر خیراندیش جایزه این بخش را دریافت کرد. او با اشاره به اینکه پوریا حیدری، یک فیلموگرافی با محوریت وی ساخته از حاضران خواست حوصله به خرج دهند تا نام کسانی را که در فیلمی مربوط به او درباره وی صحبت کرده اند، بخواند و از آنان تشکر کند.

آنا نعمتی بازیگر دیگری بود که در این بخش جایزه دریافت کرد. او گفت از اینکه مجیدرضا مصطفوی برای بازی من در نقشی متفاوت در فیلم «انارهای نارس» اصرار کرد، خوشحالم و از او ممنونم.

جایزه ویژه هیأت داوران برای نویسندگی، کارگردانی و بازیگری در فیلم «رد کارپت» به رضا عطاران و احمد احمدی تهیه‌کننده این فیلم اهدا شد. رضا داودنژاد، جواد عزتی و یوسف تیموری این جایزه را اهدا کردند.عطاران که در میان تشویق حاضران روی صحنه آمد، با لحنی طنز از حسن سلیقه داوران تشکر کرد.

جایزه بهترین کارگردانی هم به حمید نعمت‌الله برای فیلم «آرایش غلیظ» اهدا شد و سحر جعفری جوزانی جایزه بهترین فیلم را به پدر و عمویش، مسعود و فتح‌الله جعفری جوزانی کارگردان و تهیه‌کننده «ایران‌برگر» اهدا کرد.جعفری جوزانی گفت: خوشحالم بدون داشتن یک اتوبوس و تیزر، مردم به خوبی از فیلم ما استقبال کردند.

این مراسم تا ساعت یک و سی دقیقه بامداد به طول انجامید، اما درصد قابل توجهی از حاضران صندلی خود را تا پایان مراسم ترک نکردند.

نوشته سهم «چند متر مکعب عشق» از جشن حافظ/ «ایران برگر» بهترین فیلم شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوید محمودی به سوره سینما گفت: مدتی پیش ۱۵۰ هزار نسخه دی وی دی «چند متر مکعب عشق» منتشر شد و تا امروز درصد قابل توجهی از آن به فروش رسیده و برخی از فروشگاهها درخواست دریافت نسخه های جدید را داشته‌اند. بنابراین به زودی سری جدید این اثر سینمایی تکثیر و به شبکه نمایش خانگی وارد می‌شود.

این تهیه کننده همچنین درباره اینکه فیلم بعدی خود را چه وقت می سازد، گفت: در حال حاضر چند ایده و طرح داریم که باید از میان آنها دست به انتخاب بزنیم و ممکن است فیلم دوم من و جمشید محمودی نیمه دوم امسال کلید بخورد.

فیلم سینمایی «چند متر مکعب عشق» ساخته جمشید محمودی، درباره پسری ایرانی است که دل به یک دختر افغانی می‌بازد. ساعد سهیلی، حسیبا ابراهیمی، نادر فلاح و … ترکیب بازیگران اصلی این اثر را تشکیل می دهند. پخش این فیلم با سازمان توسعه سینمایی سوره بود.

نوشته استقبال از «چند متر مکعب عشق» در شبکه نمایش خانگی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- وب سایت حوزه هنری نوشت: سایت در دهه ۷۰ شمسی موجی از فیلم‌های موسوم به فیلم‌های افغانی در سینمای ایران تولید و با اقبال مواجه می‌شد. تعدادی از کارگردان‌های ایرانی با ساخت آثاری درباره وضعیت رقت‌‌انگیز زندگی مهاجران افغان در ایران و کشورهای اطراف با این اقشار همدردی کرده و می‌کوشیدند تصویری دوست داشتنی و همدلی برانگیز از این قوم مظلوم و محروم ارائه دهند. بسیاری از این آثار در جشنواره‌های خارجی مورد توجه قرار گرفتند. سینمای ایران در این دوران، توانسته بود چهره ای از افغانستان و مردمانش ارائه کند که برای مخاطب غربی جذاب بود. مردمانی که دوست داشتند زندگی کنند، اما شرایط مانع از آن می‌شد که حداقل های زندگی این مردم تامین شود. مجید مجیدی در «باران»، حسن یکتاپناه در «جمعه»، ابوالقاسم طالبی «عروس افغان» و … نمونه‌هایی از فیلم‌هایی هستند که بیش از یک دهه در سینمای ایران دوام آوردند. آهسته آهسته موج ساخت فیلم درباره افغان‌ها در ایران فروکش کرد. «چند متر مکعب عشق» فیلمی است درباره مهاجران افغان که با فاصله ای بیش از یک دهه از تولد موج فیلم های افغانی ساخته شده و وجه بارز آن این است که توسط تهیه کننده و کارگردانی مهاجر ساخته شده است.

فیلم در بستر یک درام عاشقانه، تصویری از زندگی مهاجران افغان در حاشیه تهران اوایل دهه ۹۰ شمسی است. در ناکجاآبادی غم گرفته و دورافتاده با مردمانی که در چشمان غمگینشان می توان حسرت و اندوه را به تماشا نشست. «چند متر مکعب عشق» برخلاف فیلم های مشابه ای که درباره سرنوشت تلخ افغان ها در ایران ساخته شده، تنها نمایش دهنده شوربختی زندگی این ملت نیست. مرونا (حسیبا ابراهیمی) دختری جوان است که همچون مادری دلسوز از پدرتنهایش مواظب می کند. فیلمساز فصل‌هایی از زندگی مشترک این پدرو دختر را به ما نشان می دهد تا به حس عطوفت و محبت بی پایانی که میان آنهاست، اشاره کند. فصل نماز خواندن پدر و دختر در اتاقک محقر، ناهار خوردن آنها و مواظبت عبدالسلام (نادر فلاح) از دختر جوانش تاکیدی است بر تعلق خاطری که میان آنها وجود دارد.

در آن سو صابر (ساعد سهیلی) قرار دارد که اگر چه در وطن خود زندگی می کند، اما تنهاست. تنهاتر از حسیبا و عبدالسلام. حتی خویشاوندی ندارد تا برای خواستگاری همراهی اش کند. تنهایی زنجیر اتصال مرونا، عبدالسلام و صابر است. در نگاهی کلان تر حلقه اتصال تمام افغان‌هایی که در فیلم، نگران و سراسیمه به دنبال مامن هستند. سرنوشتی که شرایط برای مرونا و صابر رقم می زند، دور از انتظار و غافلگیرکننده است. فیلمساز برگ بنده‌اش را با مرگ ناگهانی دو دلداده جوان رو می‌کند و فیلم را با نمایی از زمستانی آرام با بارش یرفی زیبا روی خانه‌های محقر مهاجران تمام می‌کند. در سکون و سکوت پس از مرونا و صابر، زندگی ادامه دارد. در جهانی که عشق در آن به مسلخ برده شده است، آرامشی مرگبار حاکم است.

همه جذابیت «چند متر مکعب عشق» وابسته به مضمون و قصه نیست. فیلم ساختار بصری منحصر به فرد و زیبایی دارد که به دلیل همخوانی با مضمون عاشقانه فیلم در نگاه اول طبیعی به نظر می‌رسد. فرم و محتوا در نخستین ساخته جمشید محمودی در خدمت هم هستند. نیمه اول فیلم، که شخصیت ها معرفی شده و فضا عاشقانه و آرام است غلبه رنگ های گرم به ویژه قرمز در تصویر بیشتر است. در طراحی صحنه سعی شده فضایی واقع گرا بر فیلم حاکم باشد. فقر، خشونت و استیصال عناصر همراه با زندگی مهاجران با نشانه‌های عینی به تصویر کشیده می‌شوند. در اثاثیه محقری که در کلیه لوکیشن‌ها می بینیم، در خانه هایی که شبیه به ویرانه‌هایی باقی مانده از حمله نظامیان هستند و باور این که در آنها زندگی جریان دارد دشوار است. در لباس های مندرس و صورت های غمزده ساکنان حلبی آباد همه و همه جهانی ترسیم می شود که ذهنیت نویسنده و کارگردان را عینی کرده است.

و البته فیلمساز در دل این تلخی و فقر، رگه هایی از زیبایی را نشانمان می دهد. در رنگ شاد روسری مرونا، در لباس نوی صابر و در جشن محقر مهاجران که اندکی لبخند را به زندگی آنها برمی گرداند. نیمه دوم فیلم که با درگیری عبدالسلام و صابر به اوج می رسد غلبه رنگ های سرد و خاکستری در تصاویر فضایی به شدت غمبار می‌سازد و مرگ پایان ماجرای دلدادگانی است که در جهانی پرآشوب و دور از آرامش زندگی می‌کنند.

«چند متر مکعب» به عنوان یک فیلم اول، اثری است امیدوارکننده. فیلمی درباره دشواری‌های زندگی در سرزمینی غریب و رنج استثمار شدن توسط همنوع. از این منظر و از جهت همدلی با مهاجران، «چند متر مکعب عشق»، فیلم ستایش شده «بیوتیفول» را به یادمان می‌آورد. وضعیتی که کارگران چینی در شهر زیبا و اروپایی بارسلونا دارند شبیه وضعیتی است که افغان‌ها در «چند متر مکعب عشق» دارند. نگاه انسانی به مهاجران و قربانی شدن آنها توسط همنوعانشان موضوعی است که فیلم جمشید محمودی را به فیلم ایناریتو نزدیک کرده است. «چند متر مکعب عشق» با توجه به همین نگاه انسانی، در هر بار دیدن رازهایی برای کشف دارد و این امتیازی است که نمی توان آن را نادیده گرفت.

***

«چند متر مکعب عشق» ساخته جمشید محمودی و تهیه‌کننده این فیلم نوید محمودی است. ساعد سهیلی، حسیبا ابراهیمی، نادر فلاح، مسعود میرطاهری و … بازیگران این فیلم هستند که توسط سازمان سینمایی سوره پخش شد. موسسه هنرهای تصویری سوره عرضه نسخه خانگی این فیلم را برعهده دارد.

نوشته عاشقانه‌ای فراتر از مرزهای جغرافیایی/ به بهانه عرضه «چند متر مکعب عشق» در شبکه نمایش خانگی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سعید خندق آبادی مدیر عامل موسسه هنری های تصویری سوره به سوره سینما گفت: «شکرستان ۱۰» امروز شنبه دوم خردادماه توزیع می‌شود. توزیع نسخه نمایش خانگی «چند متر مکعب عشق» هم از دوشنبه این هفته آغاز می شود. در دی وی دی «چند متر مکعب عشق» کلیپ ترانه این فیلم با صدای بنیامین بهادری گنجانده شده است. تیراژ نسخه نمایش خانگی این فیلم ۲۰۰۰۰۰ عدد است.

«چند متر مکعب عشق» به کارگردانی جمشید محمودی و تهیه‌کنندگی نوید محمودی پارسال روی پرده رفت. صابر ابر، حسیبا ابراهیمی، نادر فلاح، مسعود میرطاهری و … بازیگران این فیلم هستند که پخش آن را حوزه هنری برعهده دارد.

نوشته «چند متر مکعب عشق» میهمان خانه‌ها می‌شود/ کلیپ بنیامین در نسخه خانگی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سعید خندق‌آبادی به سوره سینما گفت: توزیع «چند متر مکعب عشق» تا اوایل خردادماه در ۱۵۰ هزار نسخه در شبکه نمایش خانگی انجام خواهد شد. فیلم ویدئویی «شیوا» و سینمایی «آتش بس ۲» نیز تا پایان بهار به بازار می‌آیند. فیلم سینمایی «روزگاری عشق و خیانت» را نیز خریداری کرده ایم و به زودی دی وی دی های این اثر سینمایی نیز در دسترس مردم قرار می گیرد.

وی در پاسخ به این سوال که آیا برای فروش بهتر آثار سینمایی در شبکه نمایش خانگی تدبیری اندیشیده شده، توضیح داد: تبلیغات مربوط به ورود یک اثر سینمایی به بازار نمایش خانگی در دی وی دی آثار دیگر انجام می شود و ما با تیزرهایی که در هر دی وی دی گنجانده ایم، پخش این فیلم ها را به اطلاع مخاطبان می رسانیم. تهیه کنندگان سینمای ایران معمولا تبلیغات خود را در زمان اکران عمومی فیلم انجام می دهند چون فیلمی که گیشه خوبی داشته باشد در هنگام توزیع شبکه نمایش خانگی نیز موفق می شود. برای مثال «شیار ۱۴۳» هم اکران خوبی داشت و هم در شبکه نمایش خانگی فروشی سیصد هزار نسخه ای داشت.

خندق آبادی همچنین گفت: طبعا به تناسب نیاز عرصه ای که در آن مشغول به خدمت هستم جشنواره های سینمایی و فیلم های روز را دنبال می کنم. برداشت من از جشنواره فجر سی و سوم این است که پرفروش هایش را در اکران نوروز به مردم نشان دادیم و برای آینده اکران عمومی سال جاری، کمی نگرانی وجود دارد. امیدوارم تلویزیون با ارائه تسهیلاتی به فیلمسازان در زمینه پخش تیزر، چه در زمان اکران عمومی و چه در هنگام پخش در شبکه نمایش خانگی، به فروش هر چه بیشتر فیلم ها کمک برساند.

در «چند متر مکعب عشق» ساخته جمشید محمودی، ساعد سهیلی، حسیبا ابراهیمی، نادر فلاح، مسعود میرطاهری و … بازی کردند.

نوشته «چند متر مکعب عشق» اوایل خردادماه در شبکه نمایش خانگی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فلاح به سوره سینما گفت: به تازگی برای بازی در فیلم «ثارالله» به کارگردانی مجتبی فرآورده قرارداد بسته ام. در مورد اینکه چه نقشی را بازی کنم چیزی قطعی نشده اما کاراکتر من، یکی از افرادی است که در مقابل سپاه امام حسین (ع) می ایستد و با این حضرت و یاران شان مبارزه می کند. برای بازی در فیلم سینمایی «لانتوری» به کارگردانی رضا درمیشیان هم صحبت هایی کرده ایم و ان شا الله سال ۹۴ را پربار شروع خواهم کرد.

وی افزود: در اسفندماه سال گذشته در فیلم «شن جن ین» ساخته مانی حقیقی بازی کردم و در نقش یک صیاد کوسه ظاهر شدم، البته برای ایفای این نقش نیازی به نشان دادن صحنه های شکار و غواصی من نبود. فیلم سینمایی «گیتا» به کارگردانی مسعود مددی هم یکی دیگر از تجربه هایی بود که در آخرین ماه های سال گذشته پشت سر گذاشتم.

بازیگر نقش عبدالسلام در فیلم «چند متر مکعب عشق» همچنین درباره این روزهای خود گفت: از امشب نمایشی را به کارگردانی رضا صابری در تالار ایرانشهر روی صحنه می‌بریم. این نمایش «مظلوم پنجم» نام دارد. این روزها در حال تمرین برای نمایشی به کارگردانی آقای کوشک جلالی هم هستیم که از بیست و دوم اردیبهشت‌ماه اجرا خواهد شد.

نادر فلاح در جشنواره فیلم فجر سال گذشته با فیلم‌های «دریا و ماهی پرنده» و «طعم شیرین خیال» حضور داشت که دومی این روزها روی پرده است.

نوشته بازیگر «چند متر مکعب عشق» در فیلم‌های ثارالله (ع) و لانتوری اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- آزاده احمدی در روزنامه همشهری امروز چهارشنبه ۲۶ فروردین‌ماه نوشت: «چند متر مکعب عشق» ساخته جمشید محمودی پدیده اکران سال ۹۳ است که به زودی وارد شبکه نمایش خانگی می‌شود. فیلمی جمع و جور و بدون بازیگر که داستانی تلخ و اجتماعی دارد اما مورد توجه مردم قرار گرفته و این قاعده را که در این سال‌ها فقط فیلم‌هایی فروخته‌اند که یا ستاره داشته‌اند یا کمدی بوده‌اند شکسته است. «چند متر مکعب عشق» بر خلاف بسیاری از آثاری که در سینمای ایران و جهان درباره زندگی مهاجران ساخته می‌شود، از منظری کاملا متفاوت و بدون قضاوت چالش‌های این نوع زندگی را به تصویر کشیده است. آنچه فیلم را تا انتها سرپا نگه داشته، رابطه عاطفی صابر (ساعد سهیلی) و مرونا (حسیبا ابراهیمی) است. سرنوشت آنها در جهانی مملو از خشونت، جنگ و آوارگی همان پایانی است که فیلمساز برایشان در نظر گرفته، که یکی از بهترین پایان بندی‌های سینمای ایران در این سال‌ها است و بدون آنکه بر موج احساسات تماشاگر سوار شود، از واقعیتی سخن می‌گوید که با همه تلخی‌اش هر روز در زندگی مهاجران تکرار می‌شود.

فیلم از یک سو تلاش صابر برای ازدواج با دختر افغان را روایت می‌کند، از سویی دیگر ارتباط خوب مرونا با پدر رنج کشیده‌اش را به تصویر می‌کشد. سکانس نماز خواندن دختر و پدر، یا مراقبت‌های او از مرونا عمق این ارتباط را به تصویر می‌کشد. وجه مشترک زندگی مرونا و صابر تنهایی آنهاست، اگرچه می‌توان در نگاهی کلان عبدالسلام (نادر فلاح) و همه افغان‌هایی که در آن بیغوله‌ها رنج می‌برند و با شادی‌هایی کوچک دور هم جمع می‌شوند را قربانی تنهایی دانست و مگر نه این که آوارگی، غربت و دوری از وطن رنج تنهایی را تشدید می‌کنند.

«چند متر مکعب عشق» دو نیمه دارد. در نیمه اول سرخوشی دو شخصیت دلداده و پرداخت شرقی و محجوبانه به این رابطه عاطفی فضا را تلطیف کرده و در نیمه دوم با آغاز مخالفت عبدالسلام با این ازدواج، فیلمساز فرصتی فراهم می‌کند تا درد و اندوه زندگی سراسر رنج مهاجران را به نمایش بگذارد. پس از نمایش موفق فیلم در سی و دومین جشنواره فیلم فجر، «چند متر مکعب عشق» در اکران‌های خارجی هم تحسین و از آن استقبال شده است. در روزگاری که خشونت در خاورمیانه فضای بسیاری از کشورهای مسلمان همسایه را ناآرام کرده، تماشای «چند متر مکعب عشق» تلنگری است به آنهایی که رنج عظیم جنگ زده‌ها و غربت ابدی آنها را نمی‌بینند.

تهیه‌کننده «چند متر مکعب عشق» نوید محمودی است. ساعد سهیلی، حسیبا ابراهیمی، نادر فلاح، مسعود میرطاهری و … بازیگران این فیلم هستند. پخش داخلی «چند متر مکعب عشق» با سازمان سینمایی سوره است.

نوشته وقتی رویاها به حقیقت می‌پیوندند/ «چند متر مکعب عشق» در شبکه نمایش خانگی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- «چند متر مکعب» را نوید محمودی تهیه کرده است. این فیلم داستان علاقه یک پسر ایرانی به دختری افغان است. ساعد سهیلی، حسیبا ابراهیمی، نادر فلاح، مسعود میرطاهری و … بازیگران این فیلم هستند که سال ۹۳ اکران عمومی شد. پخش این فیلم تحسین شده را سازمان سینمایی سوره بر عهده دارد.

شرکت دریم لب پخش‌کننده بین‌الملی فیلم سینمایی «چند متر مکعب عشق» است. این فیلم پس از حضور در بین فیلم‌های برگزیده ۸۷ امین دوره اسکار و جلب توجه منتقدان، سینماگران، مورد توجه فستیوال‌های فیلم در آمریکا قرار گرفته است. این چندمین حضور فیلم در جشنواره های آمریکاست. «چند متر مکعب عشق» قرار است در بخش رقابتی جشنواره فیلم بلمونت ایالت ماساچوست روی پرده برود.

مسئولان این فستیوال نگاه ویژه‌ای به فیلم برگزیده جشنواره فجر که تحسین منتقدان و اهالی سینمای ایران را برانگیخت دارند و با قرار دادن مستندی در مورد فیلم به معرفی کامل آن در سایت اصلی جشنواره پرداخته و مخاطبان خود را به تماشای این فیلم عاشقانه دعوت کرده‌اند. این جشنواره در روزهای پایانی فروردین‌ماه ۹۴ برگزار و پیش بینی می‌شود که فیلم مانند جشنواره ریل ورد کانادا و جی پور هند که موفق به دریافت جوایز اصلی جشنواره‌ها شد، در این جشنواره هم موفق به دریافت جایزه شود.

«چند متر مکعب عشق» به زودی وارد شبکه نمایش خانگی می‌شود.

نوشته «چند متر مکعب عشق» در یک جشنواره دیگر/ عاشقانه ایرانی در راه آمریکا اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- در جلسه ۲۴ اسفندماه شورای پروانه نمایش خانگی که با حضور اکثریت اعضاء برگزار شد، با عرضه فیلم‌های «ابله/ قسمت‌های ۹ و۱۰» به تهیه‌کنندگی مشترک تصویر گستر پاسارگاد- محمد مسعود و به کارگردانی کمال تبریزی، «پوسته» به تهیه کنندگی مرکز گسترش سینمای مستند وتجربی و به کارگردانی مصطفی آل احمد، «چند متر مکعب عشق» به تهیه‌کنندگی نوید محمودی و به کارگردانی جمشید محمودی، «فیتیله عیدا تعطیله/ قسمت‌های ۹تا۱۳» به تهیه کنندگی علیرضا آقایی گلدیانی و به کارگردانی محمد مسلمی، «پاشنه بلند۲» به تهیه کنندگی مشترک تدبیر و امید ماندگار و سیروس ذوالفقاریان و به کارگردانی محسن منشی‌زاده، «ضد ضرب» به تهیه کنندگی سید مجتبی اسدی‌پور و به کارگردانی هادی شامانی و «شرم گفتن» به تهیه‌کنندگی حسین علی گمرکی و به کارگردانی حسین بابائیان موافقت شد.

همچنین در این جلسه با عرضه ۶ عنوان فیلم خارجی نیز موافقت شد.

نوشته «چند متر مکعب عشق» به خانه‌ها می‌آید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

گروه سینمای ایران-سارا کنعانی: در ابتدای سال ۹۳ هیچکس فکرش را نمی‌کرد گیشه سینمای ایران بتواند در تمام فصل های سال سر پا باشد، اما با اکران برخی از فیلم ها مثل «چند متر مکعب عشق» این پیش بینی غلط از آب در آمد و تماشاگران ثابت کردند که هر فیلمی، چه متعلق به کارگردانی تازه کار باشد و چه نباشد، چه ستاره داشته باشد و چه نداشته باشد، می تواند محبوب باشد اگر داستانش را به درستی تعریف کند. جمشید محمودی این راز مهم را در ابتدای مسیر فیلمسازی خود به خوبی فهمیده است!

در اینکه سال ۹۳ برای شما سال خوبی بوده، شکی نیست. اتفاق خوب این چند وقت اخیر هم که حضورهای جهانی «چند متر مکعب عشق»، بوده. موافقید؟

جمشید محمودی: موافقم اما در جشنواره های خارجی جوایز زیادی کسب نکردیم، اما صرف پذیرفته شدن در این فستیوال ها اتفاق با اهمیتی بود. فیلم ما تا الان حدودا در ۲۰ جشنواره حاضر بوده است. با فستیوال شیکاگو شروع کرد و بعد در پوسان نمایش داشت. با اینکه ما در بخش غیررقابتی شرکت کرده بودیم، اما تجربه های خیلی خوبی برایمان رقم خورد. همانطور که حضور در جشنواره فیلم فجر و قرار گرفتن فیلم روی پرده برای من یک اتفاق تازه بود، حاضر شدن در این رویدادهای جهانی هم به همان اندازه جذابیت داشت و اندوخته های مرا غنی تر کرد.

فکر می‌کنید چه عاملی باعث شد تماشاگری که نه ایرانی است و نه افغانی، با فیلم ارتباط برقرار کند؟

دغدغه فیلم، مهاجرت است و آن را می توان در میان تمام مردمان دنیا سراغ گرفت. به همین دلیل مهاجران حاضر در آن کشورها از قصه تأثیر می پذیرفتند و با آن ارتباط برقرار می کردند. بعضی از آنان بعد از نمایش فیلم به سراغ من می آمدند و طی گفت و گوی شخصی که داشتیم می فهمیدم باورپذیری در میان آنان تا چه حد اتفاق افتاده است. من همیشه فکر می کردم به خاطر محدودیت هایی که در نشان دادن رفتار محبت آمیز زن و مرد داریم، سینمای عاشقانه ما برای خارجی ها قابل درک نباشد، اما برایم خیلی جالب بود که آنان خودشان هم می گفتند که ما می دانیم ایران یک کشور اسلامی است و در مواجهه با سینمای شما، با این پیش‌فرض که برای نشان دادن چیزهایی باید نکاتی را رعایت کنید، به تماشای فیلم هایتان می نشینیم!

یکی از ویژگی های به خصوص فیلم شما این است بدون هیچ بازیگر ستاره ای، فروخت. این موضوع را از ابتدا پیش بینی می کردید؟

فیلم های بی ستاره ای مثل «چند متر مکعب عشق» که به جای اینکه بازیگر سوپراستار داشته باشند قصه عاشقانه خود را با سروشکلی تازه تر تعریف می کنند، به همین دلیل جای خود را در دل تماشاگر باز می کنند. البته از نگاه من بازیگران خوب فیلم همه در حد ستاره ها ظاهر شدند، اما ما الان داریم درباره ستاره با تعاریف رایج صحبت می کنیم. فیلمی که به مخاطبش احترام می گذارد، او را با خودش درگیر می کند. این تماشاگر بعد از اینکه از سالن بیرون آمد، تماشای اثر را به دیگران توصیه می کند؛ این توصیه و تبلیغ مردمی اتفاق خیلی مهمی است. من فکر می کنم خیلی از فیلم ها شروع بسیار هیجان انگیز و خوبی دارند اما چون قصه خود را به خوبی ادامه نمی دهند، تماشاگر بعد از پایان کار یادش نمی ماند که می شود دیدن این فیلم را به کسی پیشنهاد داد. فیلم ما وقتی چند هفته از فروش خود را در اکران عمومی پشت سر گذاشت، تازه به مخاطب شناسانده شد و این معرفی را مدیون تماشاگرانی بودیم که کارمان را دوست داشتند. اینطور شد که فروش یکی از هفته های ما افزایش چهاربرابری نسبت به هفته اول داشت. شما وقتی قصه تان را خوب تعریف می کنید، مخاطبی که شاید هیچ کدام از بازیگران را نمی شناسد، با تعریف کردن بخشی از ماجرای فیلم به دوستش می گوید به سینما برو شاید اگر با اسم بردن از یک بازیگر، کسی را به دیدن فیلمی دعوت می کرد، او ترغیب نمی شد.

اگر به عقب برگردید و این امکان را داشته باشید که زمان اکران فیلم تان را خودتان انتخاب کنید، چه می کنید؟ باز هم یک فصل بد را برمی گزینید تا سرتان بالا باشد که گیشه سینما را از رکود نجات داده اید یا به اکران های خوبی مثل نوروز و عید فطر می اندیشید؟

من طرفدار هر چیزی هستم که در یک نگاه کلی به نفع سینما باشد؛ برای مثال من از فروش فیلم های کمدی خیلی راضی هستم و می گویم در این فصل بد اکران، خدا را شکر که آنها گیشه خوبی دارند. مخاطب باید به سینما بیاید و به تماشای فیلم روی پرده عادت کند. آن هنگام است که می توان عمیقا خوشحال بود. از طرف دیگر، خیلی خوشحالم که فیلم ما یک فصل به اصطلاح مرده اکران را زنده کرد و با داشتن بازیگرانی نه چندان شناخته شده که آشنا ترین شان ساعد سهیلی بود، به خوبی فروخت. عامه مردم با دیدن پوستر فیلم فکر می کنند با یک فیلم غیرشهری طرف هستند و این غیرشهری بودن، همیشه برای اکران عمومی خطرناک است، اما با تبلیغات خوب و حمایت رسانه ها موفق شدیم.

همین جا لازم می دانم از رسانه هایی همچون بانی فیلم، تسنیم، فارس، ایسنا و البته سوره سینما تشکر کنم که هوای ما را خیلی داشتند. فیلم ما عملا در اواخر پاییز اکران شد و قشر دانشجو که می‌توانست بخش عمده ای از مخاطبان مان را تشکیل دهد، درگیر امتحانات بود. ما بدون سرگروه بودیم و شروع جشنواره فیلم فجر هم برای خود موضوع جداگانه ای بود که باعث می شد توجهات از سینمای اکران کاسته شود. من حتی به برادرم هم گفتم که این فیلم اتفاقات خیلی خوبی را رقم زده و وقتی با یک موقعیت نامطلوب مواجه می‌شود ما به عنوان سازندگان آن نباید ناراحت باشیم، کما اینکه در نهایت همه چیز به نفع ما بود و همه گفتند فیلم به قدری خوب بود که توانست در یک شرایط بد، گیشه خوبی داشته باشد. من فیلم را با برخی آثار دیگری که از چهره ها بهره برده اند و در زمان بهتری هم اکران شده اند مقایسه می کنم و می بینم فروش ما بیشتر بوده. دلمان هم گرم می شود و همین خوب است!

نشان داده شدن زندگی افغان، چیزی بود که در خلال روایت شما خود به خود اتفاق افتاد یا اینکه عامدانه روی آن تأکید داشتید؟

نه، برایش برنامه ریزی کرده بودیم. من خودم مهاجر افغان هستم و الان حدود سی سال است در ایران زندگی می کنم و برایم مهم بود حالا که دارم زندگی مردم افغانستان را به تصویر می کشم دست روی چیزهایی بگذارم که کمتر دیده شده باشد. می‌خواستم اشتراکات فرهنگ ایرانی و افغانی را نشان بدهم. با دوستانی که اخیرا از افغانستان آمده بودند صحبت می کردم و از آنان می خواستم در مورد رسم و رسومات خاصی که شاید فراموش کرده باشم حرف بزنند تا ببینم آیا به فراخور داستان جای وارد کردن آنها به قصه وجود دارد یا نه. جشن بعد از ختنه پسرک، هم برای ما آشنا بود و هم برای آنان و در عین حال بخشی از عشق بین صابر و مرونا را به شکل جان دار تر و سرحال تری نشان می داد. نان محلی پختن هم چیزی بود که از اشتراکات فرهنگی به حساب می آمد و می‌شد به آن پرداخت. من این روند را برای فیلم بعدی هم در پیش می‌گیرم و آنجا هم وجوه تازه‌ای از زندگی افغان ها را خواهیم دید.

اگر قرار باشد جشنواره سی و سوم را آسیب شناسی کنید چه می گویید؟

من فیلمنامه نویسی را دوست دارم و همیشه از این قشر دفاع می کنم. آنان کار بسیار سختی دارند و دستمزد پایینی دریافت می کنند. برای نوشتن محدودیت دارند اما ادامه می دهند. با این حال، این موارد چیزی را توجیه نمی کند و باید بگویم خیلی از فیلم ها از فیلمنامه و مونتاژ ضربه خوردند. همه ما باید در بخش فیلمنامه با حساسیت بیشتری جلو برویم و البته خود من هم جزئی از این همه، به حساب می آیم. دیگر آنکه، باید از انتقادات کلی که به صورت یک موج گسترده مطرح می شوند دوری کرد. برای مثال، در چند وقت اخیر، همه نسبت به شیوه دوربین روی دست انتقاد داشتند و ما امسال دیدیم تعداد قابل توجهی از فیلم ها با دوربین ثابت فیلمبرداری شده بودند. ما نباید خودمان را فراموش کنیم و به خاطر ترس از نقد شدن، سعی در راضی کردن دیگران داشته باشیم.

بسیاری از فیلمسازان هستند که معروفند به اینکه فیلم های کند و بدون قصه می سازند. من اما وقتی به تماشای کارشان می نشینم شروع شدن قصه آنان را از دقیقه سوم می فهمم. می‌گویند فیلم های هانکه، جیلان و … قصه نمی گویند، کند هستند و … . من اما آثار این کارگردانان را به شدت داستان پرداز یافتم و به شما می گویم هم قصه شان را زود شروع می کنند و هم تا دقیقه آخر پای آن قصه می ایستند. در کشور ما هم اینطور جا افتاده که فیلم های غیر شهری قصه نمی‌گویند. زمانی فیلم هایی داشتیم که قصه شان در روستا تعریف می شد و مورد اقبال عموم قرار نمی گرفتند و در جشنواره ها می درخشیدند و تصور ما این بود که این ها قصه نمی گویند در حالی که اینطور نبود. به نظر من مشکلات اقتصادی است که فیلمسازان جوان را به سمت لوکیشن محدود و حضور اجباری چند چهره برای تضمین فروش و … می برد. ای کاش فیلم اولی ها حتی اگر مشکل مالی دارند تسلیم این فضا نشوند. من فیلم «چند متر مکعب عشق» را زمانی نوشتم که اصلا نمی دانستم حضور ۳۰ نفر هنرور در فیلم یعنی چه . نمی فهمیدم آمدن کانتینر و تریلی چه مفهومی دارد! همه چیز را راحت می نوشتم. ملاحظات اقتصادی همیشه برای فیلمنامه کشنده تمام می شود. وقتی تو از فیلمنامه بزنی، از اساس کار زده‌ای. امیدوارم همه فیلمسازان بدون دغدغه های حاشیه ای کار کنند.

برای دومین تجربه فیلمسازی که ان شا الله در سال ۹۴ اتفاق می افتد، چه دستاوردی از فیلم اول دارید؟

من از آدم هایی هستم که هیچ چیز راضی ام نمی‌کند. «چند متر مکعب عشق» را دوست دارم اما تنها به عنوان تجربه اولم. در فیلمنامه آن مواردی دیده ام که با تماشای کار در کنار اقشار مختلفی مثل جشنواره‌ها، منتقدان و مردم نصیبم شده است. قصه من می‌توانست قصه ای خوش ریتم تر(و نه پر گره‌تر) باشد و راحت‌تر و روان‌تر جلو برود.

فکر می کنید نسخه دی وی دی فیلم هم که توسط موسسه هنرهای تصویری سوره توزیع خواهد شد با استقبال مخاطب مواجه می‌شود؟

قبل از پاسخ به سوال شما می‌خواهم بگویم همه مردم و حتی خود ما سینماگران، متأسفانه سینما رفتن را فراموش کرده ایم و به امید اینکه دی وی دی اثر پخش می شود، قید تماشا را در اکران عمومی می‌زنیم. ای کاش پخش آثار در شبکه نمایش خانگی با تأخیر زیادی صورت بگیرد و مردم ترغیب شوند فیلم را روی پرده ببینند. با این حال حس من این است که از دی وی دی فیلم ما استقبال خوبی صورت می گیرد چون تا امروز پوستر و اسم فیلم، زیاد در معرض چشم و گوش مردم بوده و فیلم به صورت گسترده تر دیده خواهد شد. با تلویزیون هم صحبت هایی کرده ایم و امیدواریم بتوانیم آن را از تلویزیون پخش کنیم.

راستی فیلم بعدی هم رنگ و بوی عشق دارد؟

عاشقانه هست، اما نه عاشقانه ای که در زن و مرد خلاصه شود، بیشتر عاشقانه مادر و فرزندی است.

در یک سال گذشته علاقه شما و برادرتان نسبت به مرحوم مادرتان انعکاس خوبی بین مخاطبان تان داشته. مایلید درباره این مهر و محبت بیشتر صحبت کنید؟

نه تنها فوت مادرم، بلکه مسیری که او برای زندگی ما انتخاب کرد، بسیار در روزگارمان اثرگذار واقع شد. من در ذهنم دو سه سوژه فیلمنامه دارم که ربط مستقیمی به موضوع مادر دارد و شاید روزی یک سه‌گانه سینمایی باشد. من اساسا هنگام قصه نوشتن، خیلی تحت تأثیر یاد مادرم هستم و چیزهایی که از او آموختم.

و آرزوی شما برای سال ۹۴؟

امیدوارم نگاه همه نسبت به سینما مثبت تر بشود و آرزوی من این است که سینما و تلویزیون، همسو و هم جهت و هم فکر باشند و رسانه ملی حمایت خیلی بیشتری از فیلم ها داشته باشد. روزی که سینما توسط تلویزیون حمایت شود، اوضاع بسیار بهتری نسبت به حالا خواهد داشت.

نوشته جمشید محمودی و ساخت یک فیلم مادرانه/ گشت و گذار با «چند متر مکعب عشق» در جهان اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

به گزارش خبرنگار سوره سینما، طی یک هفته گذشته فیلم سینمایی «چند متر مکعب عشق» در دانشگاه‌های شهرهای قم و کاشان برای دانشجویان به نمایش گذاشته شد، این فیلم در دانشگاه‌های شهید بهشتی و پردیس دانشگاه تهران اکران شد. قرار است در روزهای باقی مانده سال ۹۳، این فیلم در دانشگاه شهرهای تبریز و کرمان هم به نمایش در بیاید.

یکی دیگر از نمایش‌های مهم «چند متر مکعب عشق» در هفته پایانی اسفندماه در سفارت ایران در افغانستان اتفاق می‌افتد و سران این کشور به تماشای این اثر تحسین شده در جشنواره سی و دوم خواهند نشست. «چند متر مکعب عشق» را جمشید محمودی کارگردانی کرده است. ساعد سهیلی، حسیبا ابراهیمی، نادر فلاح، مسعود میرطاهری و … بازیگران این فیلم هستند. پخش داخلی و خارجی این فیلم را سازمان توسعه سینمایی سوره برعهده دارد.

نوید محمودی تهیه‌کننده «چند متر مکعب عشق» پیش از این بنا بود تهیه کنندگی برنامه ویژه سال تحویل شبکه اول سیما را هم بر عهده بگیرد اما به خاطر همین سفرها، از ادامه کار انصراف داد و آن را به تهیه‌کننده دیگری سپرد. «چند متر مکعب عشق» به تازگی وارد باشگاه میلیاردی‌ها شده است و با توجه به اینکه ستاره ای در این فیلم روی پرده نرفته، استقبال از این فیلم یکی از اتفاق‌های سال ۹۳ است.

نوشته نمایش «چند متر مکعب عشق» در دانشگاه‌ها/ فیلم برادران محمودی در افغانستان اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.