همه چیز برای آغاز تولید دهمین فیلم تارانتینو در اواخر سپتامبر آماده بود که ناگهان اعتصابات سگ – افترا کلید خورد. آن اتفاق همه چیز را از جریان انداخت.

تعدادی از بازیگران شامل نقش‌های مکمل که قرار بود بخشی از این پروژه باشند، بالاجبار از آن خارج شدند. گویا نقش اصلی قراردادش را لغو نکرده است. با همه این اوصاف هنوز زمان دقیقی هم برای آغاز کار ارائه نشده است. به نظر می‌آید در شرایط کنونی ریتم پیشبرد کارها کند شده است.

به نظر می‌آید در بهترین حالت آغاز پروژه آخرین فیلم تارانتینو در اوایل تا اواسط سال آتی در لس آنجلس کلید بخورد. البته در صورتی که شروع فیلم‌برداری تا تابستان یا حتی پاییز عقب بیافتد نباید متعجب شد: «آن‌ها برای چیزی عجله ندارند، و تارانتینو فیلم‌برداری را زمانی آغاز خواهد کرد که همه چیز راست و ریست باشد.»

اگر چه به دلیل اعتصابات سگ – افترا انتخاب بازیگران برای این پروژه به صورت رسمی و علنی اعلام نشد، اما شایعات مبنی بر آن است که نفراتی همچون کِرت راسل، ساموئل اِل. جکسون، جان تراولتا، لئوناردو دیکاپریو و شاید پل والتر هاوزر در این فیلم حاضر باشند.

فیلم «منتقد سینما» که در فضای سال ۱۹۷۷ واقع خواهد شد، از ایالت کالیفرنیا تخفیف مالیاتی دریافت کرد تا این فیلم را در لس آنجلس فیلم‌برداری کنند. تارانتینو شخصیت اصلی این فیلم را «تراویس بیکل اگر منتقد سینما بود» تعریف کرده است. فردی منزوی و گوشه‌گیر که دست بر قضا منتقد سینمایی است که برای یک مجله زیرزمینی کار می‌کند.

نوشته تولید فیلم بعدی تارانتینو به تعویق افتاد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

برخی از کارشناسان معتقدند هاوزر حقیقتاً گزینه خوبی برای این نقش خواهد بود. از مهم‌ترین آثار پرونده کاری هاوزر می‌توان به فیلم‌هایی نظیر «ریچارد جول»، «من تونیا هستم» و «بلک‌کلنزمن» اشاره کرد.

هاوزر در صورت قبول این پیشنهاد در نقش منتقد سینما، جیم شلدون، بازی خواهد کرد. نوشته‌های تارانتینو تحت نام مستعار شلدون در وبسایت نیو بِورلی نظر بسیاری را به خود جلب کرده است. گفته می‌شود این کاراکتر ساختگی از منقدان هالیوود پرس است.

تارانتینو این کاراکتر را به این شکل توصیف کرده: «تراویس بیکل (کاراکتر مشهور فیلم «راننده تاکسی» مارتین اسکورسیزی با بازی رابرت دنیرو) اگر منتقد سینما می‌بود.» فردی گوشه‌گیر و منزوی که برای یک مجله زیرزمینی در نقش منتقد فیلم فعالیت می‌کند.

بر اساس برنامه‌ریزی‌ها قرار بود این فیلم- که داستان آن در دهه ۷۰ میلادی می‌گذرد- در پاییز امسال فیلم‌برداری شود، اما اعتصابات جلوی کار را گرفت. تا کنون جزئیات دیگری در رابطه با پی‌رنگ، انتخاب بازیگران و یا دیگر کاراکترهای این فیلم ارائه نشده است. البته شایعه شده که ساموئل ال جکسون و کرت راسل نیز در این فیلم حضور خواهند داشت. گزارشی مبنی بر این منتشر شد که تارانتینو برای فیلم آخرش «نقشی افتخاری» را برای بروس ویلیس کنار گذاشته، و همچنین وی تایید کرد داستان این فیلم او شبیه به چند فیلم آخرش «انتقام‌جویانه» نخواهد بود.

از طرف دیگر کوئنتین تارانتینو که به خاطر زندگی مشترکش زمان زیادی را در تل آویو سپری می‌کند همزمان با نسل کشی ساکنان غزه توسط ارتش رژیم صهیونیستی، با حضور در کمپ IDF (ارتش رژیم صهیونیستی) حمایت خودش را از اسرائیلی‌ها نشان داد. چیزی که باعث شد بعد از مدت‌ها دوباره نامش در صدر خبرهای سینمای جهان قرار بگیرد.

نوشته بازدید از کمپ سربازان اسرائیل همزمان با انتخاب نقش اول فیلم جدید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

تارانتینو به دفعات گفته است که او بیش از ده فیلم، نخواهد ساخت و فیلمی که درباره یک منتقد است، اثر دهم اوست. لذا جایی برای ساخت قسمت سوم «بیل را بکش» نمی‌ماند.

اوما تورمن نیز چند سال پیش گفته بود که با تارانتینو صحبت‌هایی کرده است، اما به عمل ختم نشد. ویویشا ای فاکس نیز با حضور در یک موزیک ویدیو با تم «بیل را بکش» دوباره این شایعات را بر سر زبان‌ها انداخت. اما او هم اشاره داشت که اطلاعی از قسمت سوم ندارد.

نوشته قسمت سوم «بیل را بکش» ساخته نمی‌شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

*روایت «ویم وندرس»ِ آلمانی از توالت‌های ژاپنی!

ویم وندرس که خود را در دو دهه گذشته، عمدتاً از طریق مستندهای بلند متمایز کرده بود، بار دیگر با یک فیلم بلند سینمایی به رقابت بازگشته است. فیلم «روزهای کامل» مینیمالیستی بسیار زیبا است که در توکیو (ژاپن) فیلمبرداری شده و در آن فیلمساز آلمانی تلاش می‌کند تا آنچه که مردم ژاپن را خاص می‌سازد به تصویر بکشد.

وندرس که یکی از فیلمسازان برجسته سینمای جهان است، با فیلم «پاریس تگزاس» در سال ۱۹۸۴ برنده نخل طلای جشنواره کن شد و سه سال بعد در سال ۱۹۸۷ برای فیلم «بال‌های هوس(فرشتگان بر فراز برلین)‏» جایزه بهترین کارگردانی کن را دریافت کرد. اگرچه جدیدترین فیلم‌های داستانی او تأثیر مشابهی با این دو فیلم نداشته‌اند، اما این فیلمساز آلمانی در طول سال‌ها به‌ویژه به لطف آثار مستندش در مسیر حرفه‌ای خود باقی مانده است.

نزدیک به ۴۰ سال بعد، وندرس به خاطر پروژه‌ای که به او پیشنهاد شده بود به ژاپن، کشوری که دوستش دارد، بازگشت. این پروژه ساخت یک سری فیلم کوتاه داستانی با روحیه آزادی کامل هنری بود. اما ویم وندرس ترجیح داد خود را وقف یک فیلم سینمایی بلند با موضوع توالت‌های عمومی در توکیو کند. فیلمساز که فیلمنامه خود را با تاکوما تاکاساکی نوشت، امیدوار بود رویکردی اتخاذ کند که از طریق آن، بیننده بتواند جوهر فرهنگ ژاپن را درک کند. در این فیلم توالت‌های عمومی کشور ژاپن نقشی کاملا متفاوت با ویژگی‌های جوامع غربی ایفا می‌کند.

ویم وندرس طی مصاحبه‌ای که توسط جشنواره پخش شد، توضیح داد: «از یک طرف حس حاد خدمات عمومی و از طرف دیگر زیبایی معماری این سرویس‌های بهداشتی عمومی وجود دارد. از این که چقدر یک توالت می‌تواند بخشی از فرهنگ روزمره باشد، شگفت‌زده شدم.»

جدیدترین ساخته این کارگردان آلمانی با نام «روزهای کامل» شب گذشته در جشنواره هفتاد و ششم فیلم کن رونمایی و اکران شد و تماشای آن برای تماشاگران بسیار جذاب بود.

در فرش قرمز این فیلم دوناتا وندرس، ویم وندرس و کوجی یاکوشو حضور داشتند.

*کنایه «نانی مورتی» به پلتفرم‌های خانگی

روز گذشته کنفرانس مطبوعاتی فیلم «شور و شوق دودین بوفنت» ساخته تران آن هونگ و «خورشید آینده» به کارگردانی نانی مورتی در کن برگزار شد.

تران آن هونگ که از ویتنام می‌آید در فیلم خود، یک عشق فرانسوی را با ظرافتی تکان‌دهنده به تصویر کشیده است. این فیلمساز در مورد ساخت این فیلم گفت: «قصدم ساختن فیلمی بود که واقعاً فرانسوی باشد.»

در روز گذشته همچنین کنفرانس مطبوعاتی فیلم «خورشید آینده» به کارگردانی نانی مورتی نیز برگزار شد. این فیلم داستان فیلمساز سرشناس ایتالیایی است به نام جیووانی (با بازی نانی مورتی) که در آستانه فیلمبرداری فیلم جدیدش قرار دارد اما میان تهیه‌کننده فرانسوی‌اش ‌ دخترش که او را رها می‌کند گیر افتاده است و حالا برای آینده‌ای بهتر باید روش انجام کارهای خود را تغییر دهد.

مورتی که در این فیلم در مورد نتفلیکس به عنوان یک نماد در میان باقی پلتفرم‌ها صحبت می‌کند، در کنفرانس مطبوعاتی این فیلم گفت: «من در فیلم در مورد نتفلیکس صحبت می‌کنم، اما این یک نماد از تمام پلتفرم‌ها است. بسیاری از فیلمنامه‌نویسان و فیلمسازان مطیع این پلتفرم‌ها هستند و من این را دوست ندارم. وقتی فیلمنامه‌ای را می‌نویسم، قبل از هر چیز به سینما و صفحه بزرگی که تصاویر روی آن پخش می‌شود فکر می‌کنم، نه برای اینکه یک نوجوان ۱۳ ساله در حالی که سوار مترو می‌شود با تلفن همراهش فیلمی را تماشا کند. (منظور ارائه فیلم برای پلتفرم‌ها است) ما باید به سرمایه‌گذاری عاطفی، روانی و اقتصادی در سینما ادامه دهیم. این چیزی نیست که من به آن فکر می‌کنم بلکه چیزی است که آن را زندگی می‌کنم!»

*بازگشت کوئنتین تارانتینو به جشنواره کن

روز گذشته کوئنتین تارانتینو مهمان ویژه بخش جنبی دو هفته کارگردانان کن بود که به خاطر آن به کاخ جشنواره آمد تا در نمایشی غافلگیرانه نسخه ۳۵ میلی‌متری فیلم «رعد نورد» ساخته جان فلین که براساس فیلمنامه‌ای از پل شریدر است را نمایش دهد.

این فیلم که روایت یک نظامی بازگشته از اسارت ویتنام است که برای انتقام خانواده‌اش به سراغ یک دسته خلافکار می‌رود، یکی از محبوب‌ترین فیلم‌های عمر تارانتینو است. او در کتاب نقدهایش با نام «تأملات سینمایی» یک فصل کامل را به این فیلم با بازی ویلیام دیو و تامی لی جونز، اختصاص داده است.

تارانتینو قبلاً با فیلم «داستان عامه‌پسند» نخل طلای کن را از دستان هیات داورانی به ریاست کلینت ایستوود دریافت کرده بود. در آن سال کریشتوف کیشلوفسکی هم با فیلم «سه‌گانه رنگ‌ها: قرمز» در جشنواره حضور داشت و انتخاب تارانتینو سبب هو شدنش در مراسم شد و او هم با لبخندی به معترضین فرانسوی واکنش نشان داد. اما با گذر زمان مشخص شد که تارانتینو یکی از مهمترین فیلمسازان نسل خود است و «داستان عامه‌پسند» نیز به یکی از مهمترین آثار دهه ۹۰ بدل شد و روز گذشته، تارانتینو بعد از ۲۹ سال با تشویق ایستاده حاضرین، برای نمایش فیلم مورد علاقه‌اش به کن بازگشت.

پیش از اکران فیلم «رعد نورد»، تارانتینو برای حاضرین سخنرانی کرد. او جزئیات بیشتری از فیلم جدید خود با نام «منتقد فیلم» ارائه کرد و گفت: «این داستان بیشتر الهام گرفته شده از مردی است که واقعاً زندگی کرده و نوشته است. مردی که در مورد فیلم‌های رایج نوشته و درحالی‌که بسیار شخص خنده‌داری بود اما کاملاً هم بدبین بوده است. نقدهای این منتقد در فیلم، آمیزه‌ای است از آنچه هوارد استرن (بازیگر، تهیه‌کننده و کمدین) در روزهای اولیه‌اش بود و یا آنچه تراویس بیکل (شخصیت اصلی فیلم راننده تاکسی با بازی رابرت دنیرو) اگر منتقد فیلم بود، می‌نوشت!»

تارانتینو همچنین در مورد فیلم «رعد نورد» صحبت کرد و گفت: «شما اکنون نسخه‌ای از فیلم «رعد نورد» را می‌بینید که من آن‌را در بچگی، آن زمان که دو فیلم با یک بلیت نمایش داده می‌شد، در کنار فیلم «اژدها وارد می‌شود» تماشا کردم.»

او افزود: «من آن زمان، به هر دلیلی دیدن «اژدها وارد می‌شود» را از دست می‌دادم و هر بچه‌ای که در مدرسه بود این فیلم را دیده بود به جز من! و این فیلم آنقدر برای من توصیف شده بود که حس می‌کردم کامل آن را دیده‌ام در حالیکه ندیده بودم! پس دو فیلم با یک بلیت ما در آن شب با نمایش «اژدها وارد می‌شود» آغاز شد و من آن را دیدم و از فیلم خوشم هم آمد اما بعد از اینکه آنقدر در موردش شنیده بودم کمی کمتر از انتظاراتم ظاهر شده بود.»

این کارگردان ادامه داد: «این را هم بگویم که من آن زمان فیلم پاردوی جان لندیس با نام «کنتاکی فراید» را هم دیده بودم که ادای «اژدها وارد می‌شود» را به طرز بی‌رحمانه‌ای درآورده بود و آن‌را کلمه به کلمه مسخره کرده بود. پس «اژدها وارد می‌شود» برایم نسخه بی‌مزه‌تری از فیلم «کنتاکی فراید» بود. وقتی فیلم اول تمام و نور سالن روشن شد مادرم پرسید: فیلم چطور بود؟ حالا که این همه در مورد آن صحبت می‌کردی نظرت را جلب کرد؟ حالا که تماشا کردی چطور بود؟ و من اینطور بودم که بدی نبود! خوشم آمد، خوب بود! اما بعد نور سالن کم شد و صدای پروژکتور آمد و سپس نسخه ۳۵ میلی‌متری فیلمی از استودیو آمریکن اینترنشنال با نام «رعد نورد» از درون پروژکتور به نمایش درآمد و تمام افکارم در مورد «اژدها وارد می‌شود» ناپدید شد… و این قصه، ما را اینجا به امروز می‌آورد.»

*برنده هفته منتقدان کن معرفی شد

شصت و دومین بخش هفته منتقدان کن که به فیلم‌های اول یا دوم اختصاص دارد به کار خود پایان‌ داد و فیلم «پوست راه راه ببر» (Tiger Stripes) به عنوان اولین فیلم آماندا نل یو؛ کارگردان مالزیایی جایزه بزرگ هفته منتقدان کن را به دست آورد.

این جایزه توسط هیات داوران به ریاست آدری دیوان؛ کارگردان برنده جایزه فرانسوی اعطا شد و روی پوکاس؛ مدیر فیلمبرداری پرتغالی، فرانتس روگوفسکی؛ بازیگر آلمانی، میناکشی شید) روزنامه‌نگار هندی و از مشاوران برنامه‌نویسی برلیناله و کیم یوتانی؛ مدیر برنامه‌ریز جشنواره فیلم ساندنس، دیگر اعضای هیات داوران بودند که فیلم‌های بخش هفته منتقدان جشنواره کن را داوری کردند.

«پوست راه راه ببر» داستان زفان، دختر ۱۲ ساله‌ای را روایت می‌کند که به راز وحشتناکی در مورد بدن خود پی می‌برد. زفان که توسط جامعه خود طرد شده است، به مقابله می‌پردازد و یاد می‌گیرد که برای آزادی باید بدنی را که از آن می‌ترسید در آغوش بگیرد و به عنوان یک زن مغرور و قوی ظاهر شود.

این فیلم توسط کمپانی «Jour۲Fete» در فرانسه و توسط «Films Boutique» در بازارهای بین المللی اکران می‌شود.

نوشته بازگشت تارانتینو به جشنواره کن و تشویق ایستاده فرانسوی‌ها اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته تارانتینو چگونه از تمام فیلم‌های تاریخ سینما سرقت می‌کند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«منتقد سینما» نام فیلمنامه این فیلم است که تارانتینو خودش نوشته و قصد دارد آن را پاییز آینده فیلمبرداری کند.

جزییاتی از داستان فیلم فاش نشده اما گفته شده داستان فیلم در اواخر دهه ۱۹۷۰ در لس‌آنجلس می‌گذرد و شخصیت اصلی آن یک زن خواهد بود.

احتمال می‌رود آخرین داستان آخرین فیلم تارانتینو با الهام از «پائولین کائل» که از تاثیرگذارترین منتقدان سینما در همه تاریخ بوده، نوشته شده باشد. این منتقد که سال ۲۰۰۱ درگذشت، نه تنها یک منتقد بود بلکه یک مقاله نویس و رمان نویس پیشرو بده است.

او به خاطر دعواهایی که با تدوینگران و فیلمسازان داشت، شهرت پیدا کرده بود. در اواخر دهه ۱۹۷۰، کائل مدت کوتاهی به خواست وارن بیتی، به عنوان مشاور برای پارامونت کار می کرد و اینکه این تاریخ با تاریخ داستان فیلمنامه تارانتینو تطابق دارد، می تواند احتمال اینکه کائل سوژه فیلم باشد را بیشتر کند.

هنوز استودیوی سازنده پروژه روشن نیست و احتمالا در اوایل هفته جاری فیلم، در اختیار استودیوها یا خریداران قرار می گیرد. یکی از پیشتازان این زمینه می‌تواند «سونی» باشد که تارانتینو رابطه نزدیک با «تام راثمن»؛ مدیر آن دارد. «سونی» فیلم «روزی روزگاری در هالیوود» اثر سال ۲۰۱۹ این فیلمساز را توزیع کرد و قراردادی منحصر به فرد به او داد که در آن حق چاپ به مرور زمان به او باز می گردد. این فیلم پس از ۱۰ نامزدی، دو جایزه اسکار را نیز از آن خود کرد و بیش از ۳۷۷ میلیون دلار در سرتاسر جهان فروش کرد.

این فیلمساز در ۲ دهه اخیر توانایی جذب مهم‌ترین بازیگران برای فیلم‌هایش را داشته و ۲ بار با «لئوناردو دی‌کاپریو» و ۲ بار با «برد پیت» همکاری کرده و «کریستوف والتز» با بازی در فیلم‌های تارانتینو ۲ جایزه اسکار دریافت کرد. «ساموئل ال‌جکسون» هم از بازیگران همیشگی او است و اگر این فیلم آخرین فیلم تارانتینو باشد او هیچ نگرانی بابت ردیف کردن بهترین بازیگران را نخواهد داشت.

تارانتینو از مدت‌ها پیش تاکید کرده که می‌خواهد ۱۰ فیلم کارگردانی کند و در ۶۰ سالگی از کارگردانی فاصله بگیرد. اگر ۲ فیلم «کیل بیل» را یکی در نظر بگیریم، او تا به حال ۹ فیلم ساخته و اواخر همین ماه ۶۰ ساله می‌شود.

تارانتینو معتقد است کارگردان‌ها با بالا رفتن سن ارتباط موثر خود با سینما را از دست می‌دهند و او قصد دارد در یک نقطه خاص از کار دست بکشد چون باور دارد با افزایش شمار فیلم‌های یک کارگردان، آنها بهتر نمی‌شوند و معمولا بدترین فیلم‌هایشان ۴ فیلم آخری است که ساخته‌اند. وی گفته نمی‌خواهد مردم با تماشای یک فیلم بگویند: «ای بابا او فکر می‌کند هنوز ۲۰ سال پیش است!» وی تاکید کرده است که وقتی کارگردان‌ها تاریخ مصرف گذشته می‌شوند اصلا جالب نخواهند بود.

تارانتینو از کارگردان‌های مولف است که علاقه زیادی هم به تاریخچه سینما و ژانرهایی دارد که در حاشیه صنعت مطرح بوده‌اند و برداشت مدرن او از این ژانرها ۲ جایزه نویسندگی برای «داستان عامه پسند» و «جنگوی زنجیرگسسته» برای وی داشت و ۳ نامزدی بهترین کارگردانی و یک نامزدی بهترین فیلم را برایش همراه داشته است.

وی پس از بازنشستگی از سینما قصد دارد به ساخت سریال‌های کوتاه بپردازد. او اولین رمانش «روزی روزگاری در هالیوود» را سال ۲۰۲۱ منتشر کرد.

نوشته آخرین فیلم تارانتینو مشخص شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

خطر لوث شدن داستان وجود دارد.

نوشته درس‌هایی از فیلمنامه/ قسمت دهم/ حرامزاده‌های لعنتی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته سرگرمی پنجشنبه‌ها/ تارانتینو و خوردنی‌ها اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

به گزارش ایندیپندنت، تارانتینو در ادامه اضافه کرده: «موقع نوشتن فیلمنامه، خودم هم نمی‌دانستم که او نابغه زبان‌شناسی است.» به عقیده فیلمساز برنده اسکار، شخصیت لاندار احتمالا تنها مامور نازی تاریخ است که با چنین مهارتی به زبان‌های دیگر صحبت می‌کند.

تارانتینو همچنین به یادآوری خاطره‌ای جالب در رابطه با انتخاب بازیگر مورد نظرش برای ایفای نقش یادشده پرداخته است. او می‌گوید به قدری پیدا کردن بازیگر مناسب برای بازی در این نقش دشوار بود که چیزی نمانده بود از ساخت کل فیلم انصراف بدهد.

کارگردان ۵۳ ساله اعتراف کرده: «داشتم نگران می‌شدم. اگر لاندای دلخواهم را پیدا نمی‌کردم، فیلم ساخته نمی‌شد. به خودم یک هفته دیگر فرصت دادم تا بعد از آن تکلیف کار را یکسره کنم. بعد کریستوف والتس پا پیش گذاشت و جای تردید نبود که او همان بازیگر موردنظرم است؛ همه کار می‌توانست انجام بدهد. او خارق‌العاده بود و سرنوشت فیلم‌مان را تغییر داد.»

اجرای درخشان والتس در فیلم «حرامزاده‌های لعنتی»، به دومین همکاری بازیگر دورگه اتریشی-آلمانی با تارانتینو در فیلم «جنگوی رهاشده» انجامید و دومین جایزه اسکار کارنامه‌اش را برایش به ارمغان آورد.

منبع: آی سینما

نوشته بهترین شخصیت فیلم‌های تارانتینو از نگاه خودش کدام است؟ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

اهدای این مدرک دکترای افتخاری یک سنت سالانه است و سال گذشته به آنجلا لَنزبری و لارنس کازدان اهدا شد. از دریافت‌کنندگان گذشته این دکترای افتخاری می‌توان به رابرت آلتمن، مایا آنجلو، کاترین بیگلو، مل بروکس، کلینت ایستوود، راجر ایبرت، نورا افران، جیمز ارل جونز، جفری کتزنبرگ، آن وی. کوتس، کتلین کندی، جان لَسِتِر، اسپایک لی، دیوید لینچ، هلن میرن، رابرت تاون، سیسلی تایسون، هسکول وکسلر و جان ویلیامز اشاره کرد.

مورنو سال ۱۹۶۱ برای فیلم «داستان وست‌ساید» برنده جایزه اسکار شد و یکی از چند بازیگری است که توانسته در طی مسیر حرفه‌ای بازیگری خود هر چهار جایزه امی، گرمی، اسکار و تونی را دریافت کند. اخیرا در فستیوال فیلم بیچ‌ نیوپورت از او تجلیل شد و از پروژه‌های آینده‌اش می‌توان به ریبوت «یک روز یک روز» برای نت‌فلیکس اشاره کرد. او کتاب اتوبیوگرافی «ریتا مورنو: کتاب خاطرات» را سال ۲۰۱۱ منتشر کرد و از دیگر افتخارات او می‌توان از دریافت مدال آزادی ریاست‌جمهوری در سال ۲۰۰۴، مدال ملی هنر در سال ۲۰۱۰ و جایزه افتخاری مرکز کندی در سال ۲۰۱۵ نام برد.

تارانتینو هم در جدیدترین پروژه‌اش فیلم «هشت نفرت‌انگیز» را برای کمپانی واینستین کارگردانی کرد. فیلم «داستان‌های عامه‌پسند» سال ۱۹۹۴ او در لیست «۱۰۰ سال، ۱۰۰ فیلم» انستیتوی فیلم آمریکا که لیستی از بزرگترین فیلم‌های آمریکایی در تاریخ است، جای دارد.

هنرستان هنرهای زیبای انستیتوی فیلم آمریکا در شش شاخه فیلمسازی شامل فیلمبرداری، کارگردانی، تدوین، تهیه، طراحی صحنه و فیلمنامه‌نویسی مدرک دکترای هنرهای زیبا اهدا می‌کند که می‌توان آن را طی دو سال دریافت کرد.

منبع: مهر

نوشته کوئنتین تارانتینو دکتری افتخاری گرفت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

اما از جهت دیگر، همین وجه فیلم می‌تواند مایه امیدواری باشد. همین که این بخش از فیلم، ربط زیادی به سبک کارگردانش ندارد اما با این حال باز هم می‌تواند سرگرم‌کننده باشد و مخاطب را پیگیر ادامه ماجرا کند، خوشحال‌کننده است. شروع «هشت نفرت‌انگیز» می‌تواند به خوبی نشان دهد که تارانتینو مستقل از سبک منحصربه‌فرد خودش هم می‌تواند قصه جذابی را تعریف کند، معما طرح کند، شخصیت‌ها را معرفی کند و سروقتش گره‌گشایی قابل قبولی هم داشته باشد.

البته هم‌چنان طرفداران می‌توانند دنبال همان فیلمساز آشنای خودشان بگردند و روی خوشی به این فیلم نشان ندهند، اما حداقل می‌توانند امیدوار باشند که اگر روزی «ایده‌های تارانتینویی» فیلمساز محبوبشان ته بکشد (که شاید هم همین امروز باشد)، در حدی از توانایی هست که مثل خیلی از فیلمسازان آمریکایی دیگر که زمانی می‌درخشیدند و حالا خبری ازشان نیست، از دور خارج نشود.

***

اما همه این حرف‌ها تا قبل از بخش آخر صادق است. تا قبل از این‌که فیلم دوباره به مهمانخانه مینی برگردد و آدم‌هایی را نشان بدهد که هر کدام، مجروح و ناتوان گوشه‌ای افتاده‌اند. از این‌جا انگار فیلم به مسیر دیگری می‌رود و کاری می‌کند که تمام این حرف‌ها که گفته شد، اراجیف بیهوده‌ای به نظر برسد. بخش آخر هر چه که در طول فیلم رشته شده را پنبه می‌کند. حضور یک عنصر غیرمنتظره (مردی که در زیرزمین مخفی شده) باعث می‌شود که حل معمایی که وارن در پی‌اش بود، نیمه‌کاره رها شود و افراد قصه به دو گروه تقسیم شوند. بقیه داستان هم چندان پیچیده نیست: کلانتر جدید و وارن که اسلحه دارند، یک طرف‌اند و بقیه را نشانه رفته‌اند. برادر دامرگو را بیرون می‌آورند و بعد کشت و کشتار خونینی به پا می‌شود. انگار فیلمساز تازه یادش افتاده که مهرش را بزند و خودی نشان بدهد. درحالی‌که دیگر وقتی نمانده و در این شرایط، تنها مجال بروز خشونت افسارگسیخته‌ای است که به آن علاقه دارد. با این تفاوت که این‌جا «خشونت فانتزی تارانتینویی» جای خودش را به نوعی وحشی‌گری حیرت‌انگیز داده. اما مشکل به همین جا ختم نمی‌شود. مساله مهم‌تر این است که فیلمساز، همه‌چیز این بخش را فدای نمایش این یارکشی بین شخصیت‌ها و به راه انداختن حمام خون می‌کند: برادر دامرگو را بیرون می‌آورند و می‌کشند، پس چرا خودش را در زیرزمین مخفی کرده درحالی‌که می‌تواند از آن‌جا کسی را فقط مجروح کند؟ جو کیج به محض این‌که اسلحه جاسازی شده را برمی‌دارد کشته می‌شود، پس چرا این همه فیلم روی آن اسلحه مخفی تاکید می‌کند؟ کلانتر خودبه‌خود بیهوش می‌شود و خودبه‌خود به هوش می‌آید، پس این موضوع چه فایده و تاثیری در روند فیلم داشته جز تزریق هیجانی بی‌مورد و نشان‌دادن قطع کردن دست جان روث به وسیله دامرگو (دستی که جلوتر موقع دار خوردن او به طرز رقت‌انگیزی بالا و پایین می‌پرد)؟ کلانتر و هرکول پوآروی قصه (که خودش آدم‌کش قابلی است!)، ناگهان مهم‌ترین دغدغه‌شان این می‌شود که در آخرین نفس‌هایشان خواسته مردی که از شناختنش بیش از چند ساعت نمی‌گذرد را اجابت کنند؛ و به کشتن دامرگو هم رضایت نمی‌دهند و حتما باید او را «دار بزنند».

این ابهاماتی که در روابط شخصیت‌ها و روند قصه دیده می‌شوند، علاوه بر این‌که این بخش آخر را بسیار غیرمنطقی و نامتجانس جلوه می‌دهند، حتی می‌توانند تصورمان از بخش‌های قبلی را هم دستخوش تغییر کنند و این سوال را برایمان مطرح کنند که آیا اصلا با طرح داستانی ویژه‌ای روبه‌رو بودیم؟ و مگر اصلا تمام معماها بر اساس این، ایجاد و حل نشد که جان روث، کاملا «اتفاقی» در راهش به کسی برخورده که از قضا صاحب مهمانخانه را تا ریزترین رفتارها و جزئیات می‌شناخته و حالا متوجه توطئه شده؟ با این حساب چرا از چنین داستانی به وجد آمده بودیم؟

اما نکته حسرت‌برانگیز این نیست که تصورمان از فیلم خراب شده. مساله این است که اگر این پایان‌بندی نبود، درگیر آن قسمت‌های قبلی می‌شدیم و شاید اگر به ضعف آن پی‌بردیم هم چندان اهمیتی به آن نمی‌دادیم. اما حالا انگار فیلم در همان جهنم پایانی نابود شده. انگار این قتلگاه شخصیت‌ها، مسلخ خود فیلم هم هست. اتفاقی که می‌افتد این است که «هشت نفرت‌انگیز» با قصه نه‌چندان بی‌نقص و پایان‌بندی تاسف‌بارش در یاد می‌ماند. و موسیقی موریکونه و بازی بازیگرانش هم (به‌خصوص ال‌جکسون) دردی از فیلم دوا نخواهد کرد. بله، باورش سخت است که کسی حاضر شده باشد این‌چنین فیلمش را خراب کند. اما حقیقت این است که تارانتینو در نهایت تصمیم گرفته خون به پا کند. تصمیم گرفته از ساختن «فیلم خوب»، به نفع راضی کردن طرفداران متعصب و دوآتشه‌ی عجیبش صرف نظر کند. احتمالا «هشت نفرت‌انگیز» در این شرایط فقط برای آن‌ها لذت‌بخش است. برای آن‌هایی که با خشونت، از هر نوعش، «حال می‌کنند». آن‌هایی که جلد دوم «بیل را بکش» را به «پالپ فیکشن» ترجیح می‌دهند و از تمام لحظات «سگ‌های انباری»، قسمت گوش‌بری آن را به عنوان نشانه دل‌پذیری از سبک کارگردانش به خاطر می‌سپارند.

نوشته عقب‌نشینی از ساخت فیلم خوب، به نفع طرفداران!/ بررسی فیلم‌های روز جهان در «سوره سینما»؛ «هشت نفرت‌انگیز» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

پس از آن بود که تارانتینو  از بی رحمی پلیس در نیویورک سخن گفت و اعتراضات به او شدت گرفت تا آنجا که پاتریک لینچ رئیس انجمن پلیس‌های گشتی نیک خواه، اولین نفری بود که ضد حرف‌های تارانتینو موضع گرفت. پس از آن پلیس لس آنجلس هم از وی حمایت کرد و «هشت نفرت انگیز» فیلم جدید تارانتینو که در نوبت اکران قرار دارد را تحریم کرد.

اما به تازگی خبر رسیده قرار است ۲۱ سال اول از فعالیت «کوئنتین تارانتینو»، کارگردان صاحب سبک هالیوود و همچنین فیلمی که در دست ساخت دارد، تبدیل به مستند می‌شود. این مستند که «۲۱ سال :کوئنتین تارانتینو» نام دارد به کارگردانی «تارا وود» ساخته می‌شود. «وود» در واقع این فیلم را در ادامه فیلم «۲۱ سال: ریچارد لینکلتر» می‌سازد. او مستند قبلی را نیز با همکاری «مایکل دوناوی»، منتقد سینما، ساخت.

«وود» در بیانیه‌ای گفت: «کوئنتین» انقلابی‌ترین و شاخص‌ترین کارگردان زمانه ماست.

به گفته تهیه‌کنندگان این مستند، بسیاری از کسانی که تاکنون با «تارانتینو» همکاری داشته‌اند، در این پروژه آنها را همراهی خواهند کرد که از آن جمله می‌توان به «ساموئل ال.جکسون»، «جان تراولتا»، «کریستفر والتز»، «لوسی لیو»، «جنیفر جیسون لی» و «جیمی فاکس» اشاره کرد.

البته این اولین واکشن در جهت حمایت از این کارگردان سرشناس جهان نیست بلکه پیش از این نیز «جیمی فاکس»، بازیگر سیاهپوست هالیوود در مراسم جوایز فیلم هالیوود در بورلی هیلز خطاب به وی گفت: به گفتن حقیقت ادامه بده، درباره حقیقت صحبت کن و نگران منتقدان و متنفران هم نباش.

نوشته مستند زندگی کارگردان سرشناس معترض به خشونت پلیس آمریکا ساخته می‌شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته درخواست بایکوت تارانتینو به دلیل شرکت در راهپیمایی اعتراضی! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.