به نقل از باشگاه فیلم تهران ، داستان این فیلم درباره زنی به نام شیرین است که در مراسم ختم پدرش به روابط جدیدی در زندگی او پی می‌برد و حقایقی تازه را کشف می‌کند.

عوامل فیلم جامه دران عبارتند از:

کارگردان: حمیدرضا قطبی ، تهیه کننده: سید جمال ساداتیان ، نویسنده: ناهید طباطبایی، حمیدرضا قطبی ، بازنویسی فیلمنامه: امیر مهاجر ، بازیگران: مهتاب کرامتی درنقش شیرین، باران کوثری در نقش گوهر، پگاه آهنگرانی در نقش مه لقا، مصطفی زمانی ، افسر اسدی، محمود بهروزیان، فرزانه نشاط خواه، الهام نامی دستیار اول کارگردان، برنامه ریز: واهیک خچومیان ، مدیر فیلمبرداری: علی محمد قاسمی ، صدابردار: یدالله نجفی ، منشی صحنه: سعیده دلیریان ، طراح چهره پردازی: ایمان امیدواری ، طراح صحنه و لباس: بابک کریمی طاری ، تدوین: حسن حسندوست، ، موسیقی: سعید انصاری ، صداگذاری و میکس: امیرحسین قاسمی ، مشاور رسانه ای و روابط عمومی: آریان امیرخان ، عکاس: سید محمد حسین ساداتیان.

حمیدرضا قطبی(کارگردان ، نویسنده فیلمنامه) ، سید جمال ساداتیان (تهیه کننده) ، ناهید ظباطبایی(نویسنده فیلمنامه) ، مریم کاظمی(بازیگر) آرامه اعتمادی (منتقد) و جمعی دیگر از عوامل فیلم میهمانان سیصد و هشتاد و یکمین نشست باشگاه فیلم تهران هستند.‌

باشگاه فیلم تهران هر هفته یکشنبه ها ساعت ۱۸ به دبیری کوروش جاهد و مجید فراهانی با اکران ، نقد و بررسی یکی از آثار کوتاه ، مستند و یا بلند سینمایی برگزار می شود.

علاقه‌مندان برای حضور دراین نشست می‌توانند به فرهنگ سرای ارسباران واقع در خیابان شریعتی بالاتر از پل سیدخندان‌، خیابان جلفا مراجعه و یا با شماره‌های ۲۰- ۲۲۸۷۲۸۱۸ تماس بگیرند.

نوشته «جامه دران» در فرهنگ‌سرای ارسباران اکران و نقد می‌شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی ادامه داد:پس از اکران موفق دو فیلم ارزشی «چ» و «شیار ۱۴۳» در طرح ملی سینمای روشن توسط ستاد اکران‌های جنبی سینمای ایران، به منظور بازدهی حداکثری مدتی را به فراهم سازی مناسب زیرساخت‌ها پرداختیم و با توجه به بازخورد مناسب فیلم سینمایی «جامه دران» دور جدید فعالیت‌های ستاد با اکران این فیلم در ۱۰ استان کشور آغاز شد.

نجفی‌زاده تصریح کرد: استان‌های خراسان جنوبی،خراسان شمالی،خراسان رضوی،اصفهان،خوزستان،شیراز،گلستان،همدان،یزد،کرمانشاه،گیلان و البرز ۱۰ استانی هستند که در تمامی شهرهای بدون سینمای آنها فیلم سینمایی «جامه دران» در طرح ملی سینمای روشن توسط ستاد اکران‌های جنبی سینمای ایران و تحت پوشش و نظارت کانون پخش‌کنندگان سینمای ایران اکران خواهد شد.

مدیر ستاد اکران‌های جنبی سینمای ایران خاطرنشان کرد: طرح ملی سینمای روشن با همکاری اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی هر استان و همکاری همه جانبه سازمان سینمایی بخصوص اداره کل سینمای حرفه‌ای و شورای صنفی نمایش انجام می‌شود و بزودی این طرح در تمامی ۳۲ استان کشور اجرا خواهد شد.

وی در ادامه افزود: همچنین با همکاری پخش‌کنندگان و گروهی از مشاوران بنده در ستاد اکران‌های جنبی سینمای ایران مشغول رصد آثار متقاضی حضور در جشنواره فیلم فجر هستند که به نوعی ظرفیت اکران سال آینده سینمای کشور را تشکیل می‌دهند، تا بتوانیم برای برنامه‌های آتی ستاد نیز آثار مناسبی را انتخاب و در شهرهای فاقد سینما در طرح ملی سینمای روشن اکران عمومی کنیم.

نجفی‌زاده تاکید کرد: هرچند ایده اولیه طرح ملی سینمای روشن اکران فیلم‌های ارزشی بود که به همین دلیل نیز ستاد اکران‌های جنبی سینمای ایران کار خود را با دو فیلم «چ» و «شیار ۱۴۳» آغاز کرد اما به درخواست نمایندگان ستاد در استان‌ها و همچنین مخاطبان از این به بعد تنوع موضوعی را در دستور کار خود قرار داد‌ه‌ایم و تمامی آثار مناسب در حوزه‌های کودک،اجتماعی،دفاع مقدس و ارزشی در این طرح اکران خواهند شد.

مدیر ستاد اکران‌های جنبی سینمای ایران در خاتمه اظهار داشت: همچنین بدلیل محتوای ارزشی فیلم سینمایی «آوازهای سرزمین من» اکران این فیلم از مدت‌ها قبل در دستور کار ستاد قرار گرفته است اما با وجود همکاری سازمان سینمایی و اداره کل سینمای حرفه‌ای و خصوصا شورای صنفی نمایش تاکنون اقدام عملی از سوی تهیه‌کننده و پخش‌کننده اصلی درباره اکران عمومی آن صورت نگرفته گرفته و همچنان بلاتکلیف است.

نوشته آغاز دور جدید فعالیت ستاد اکران‌های جنبی سینمای ایران با «جامه دران»/گسترش فعالیت در ۳۲ استان اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در این برنامه زنده تلویزیونی که پنجشنبه شب از شبکه چهارم سیما به صورت زنده پخش شد سید غلامرضا موسوی با اشاره به نقش دفاتر پخش در فیلمسوزی گفت: به نظر من اشکال بیشتر برمی­گردد به دفاتر پخش و اینکه تهیه­کنندگان فیلم ها را کاملا توجیح نمی­کنند. تهیه­کننده برای بستن قرارداد می­رود، آخر سال است و یک سال است که فیلمش آماده شده و از طرفی هم نگران فیلم های جدید سال آینده است. پخش برای اینکه خودش را راحت کند به تولیدکننده می­گوید می­توانید اکران آزاد داشته باشید. ولی این را توضیح نمی­دهد. فقط می­گوید ۱۵ سالن برایت فراهم می­کنم.

وی یادآور شد: اصلا ۱۵ سالنی وجود ندارد. در حقیقت ۱۵ سانس می­گیرد با ۳ سالن سینما برای نمایش یک فیلم در نظر گرفته می شود. پخش باید به تهیه­کننده اطلاعات درست بدهد. در این صورت است که تهیه­کننده متوجه می­شود فیلمش فروش نمی­رود.

تهیه کننده فیلم چهارشنبه خون به پا می شود اظهار کرد: شاید تولیدکنندگان با تعریف و تمجید اطرافیان به فروش فیلم امیدوار شوند، اما بیننده خیلی باهوش است و گاهی دیده شده که حتی سانس اول اکران تماشاچی جذب نمی­کند.

موسوی عنوان کرد: به رغم فشارهای موجود، شورای صنفی باید تنظیم بازار را به دست بگیرد. چون ما به عنوان صنف تهیه­کننده تبعات اینکه شورا فیلمی را اکران نکند، می­پذیریم. به نظرم تنظیم بازار باید وجود داشته باشد و هرجا حتی اگر لازم بود، یک گروه را تعطیل کنند. مثلا بهتر است تا پایان سال دیگر فیلمی در گروه آزاد پخش نشود. به این دلیل که کشش نداریم.

این تهیه­کننده سینما پیشنهادی هم به شورای صنفی داد و افزود: به نظر من یکی از اتفاقهایی که باید در آیین نامه شورای صنفی سال آینده بیفتد، تعریف این نکته است که آیا سینماهای پردیس حق دارند فیلم به صورت آزاد چند سانس نمایش بدهند یا نه در بهترین شکل حق دارند در یک سالن حداکثر ۲ فیلم بگذارند. اگر این تعریف انجام شود، می­شود تا حدودی از آن بهره برداری بهتری کرد.

موسوی سینماگران حرفه­ای را از پروسه گرفتن پروانه ساخت معاف دانست و گفت:به گمان من باید پروانه ساخت برای سینماگران و تهیه­کنندگان حرفه­ای حذف شود. یعنی این عده حرفه­ای وقتی به شورا رجوع می­کنند باید فقط فیلم آنها ثبت شود و پروانه را بگیرند و برگردند.

وی درباره تعداد سالن­های موجود گفت: ما در بهترین شکل ۵۰۰۰ سالن سینما نیاز داریم. چیزی که الان داریم ۳۶۰ پرده سینما است. در این بین ۵ سالن سینما است که ۵۰درصد هزینه تولید را برمی­گرداند، ۵۰ سالن ۹۰ تا ۹۵درصد فروش سالیانه را دارد و ۳۱۰ سالن باقی مانده هم ۱۰درصد فروش را برمی­گردانند.

این تهیه کننده سینما یادآور شد: معتقدم اکنون بهترین فصل سرمایه­گذاری در سالن­ها است. اگر در تهران چند پردیس دیگر مانند کورش داشته باشیم مشکل اکران حل خواهد شد.

*لباسی تنگ به تن آدمی چاق

ابوالحسن داودی رئیس شورای صنفی نمایش فیلم نیز بزرگترین مشکل اکران سینمای ایران را عدم تطابق ورودی و خروجی­های سینما دانست و بیان کرد: اگر بخواهم نتیجه بحثم را در یک جمله خلاصه کنم، باید بگویم که همه این مشکلات از آنجایی نشات می­گیرد که ورودی سینمای ایران با خروجی­اش هیچ نسبتی ندارد.

وی یادآور شد: ما یکسری سیاست های تولیدی داریم که از پروانه ساخت شروع می­شود تا پروانه نمایش و بعد به مرحله اکران می­رسد. در این سیاستها که بخشی از آن به عهده دولت است، فیلمهایی تولید می­شوند که گاهی ظرفیت اکران را ندارند و یا اگر ظرفیت دارند جایگاه مناسب خود را ندارند. یعنی ناوگان نمایشی ما به اندازه فیلمهایی که سالانه تولید می­شود، رشد نداشته است.

وی مشکل دوم را عدم توجه سینماگران به منافع کلی سینما عنوان کرد و گفت: داستان ثانویه این است که شرایط ما هیچوقت بر مبنای یک منافع کلی نیست. همه باید با هم در برنامه ریزی­های کل شرکت کرده و خارج از منافع شخصی­شان به یک متوسطی برسند و منافع کل سینما را تامین کنند. در بسیاری از موارد می­بینیم که کارشناسان و متخصصان، کمتر آن منافع کل را در نظر می­گیرند. که به نظرم به دلیل همین ضعف ناوگان نمایشی ما و فرسوده بودن بخشهایی از آن است.

داودی به تجریبات سال گذشته در زمینه اکران اشاره کرد و توضیح داد که چرا بخش اکران آزاد را امسال بیشتر کردند: تصور این بوده که شاید این عمل بتواند به فیلم هایی کمک کند، که بیایند اکران شوند و خلاص! پارسال تعداد گروه­ها یکی کمتر بود و امسال ۶ گروه داریم. یک گروه اکران آزاد هم داریم که با توجه به تجربه پارسال سعی کردیم از فروردین فعال شود.

وی ادامه داد: دوستان در ۶ ماه اول رغبتی به نمایش ندارند و یک جاهایی برای همین گروه آزاد فیلم نداشتیم. پارسال در نیمه دوم سال ما با شرایطی روبرو شدیم که یکدفعه از حوالی آبان و آذر، یک یورش از طرف دوستانی که می­خواستند به هر قیمتی فیلمشان را اکران کنند، به شورای صنفی شروع شد. شرایط به گونه­ای شد که در شورای صنفی اعلام کردیم کسانی که می­خواهند فیلم اکران کنند، پخش­کننده، تهیه­کننده و کارگردان بنویسند که خودشان می­خواهند فیلمشان اکران شود و نظر شورا این است که اینها سالن کافی یا حتی سانس کافی در اختیار نخواهند داشت. خیلی­ها این نامه را نوشتند ولی بعد به برنامه هفت رفتند و ادعای فیلم سوزی کردند. ولی درنهایت بخش آزاد به همان یک سالن برگشت.

رییس شورای صنفی نمایش فیلم اظهار کرد: داستان شورای صنفی مثل داستان ملا و خرش می­ماند. هر اتفاقی که بیفتد ما همیشه یک عده معترض داریم. به خاطر دارم پارسال از چند تن از تهیه­کنندگان پرسیدم شما بر اساس تجربه، حتما می­دانید که اگر فیلمتان اکران شود، به شدت لطمه می­بیند. اما پاسخ آنها این بود که ما فیلم را تولید کردیم و الان می­خواهیم رایت­هایش را بفروشیم و تا زمانی که فیلم به اکران نرسد، رایت را از ما نمی­خرند.

داودی بحث درباره مسائلی مثل تنظیم بازار را در مرحله تئوری بسیار ساده دانست و افزود: در مرحله عمل با مناسبات خیلی پیچیده­ای سروکار داریم. دولت تمام شرایط خود را در پروانه ساخت گذاشته و خودش پروانه ساخت و پروانه نمایش و تعداد ورودی فیلمها را اداره می­کند. در سمت دیگر تعداد سینماهای ما که با توجه به استاندارد جهانی« سینما» هستند، بیش از ۷ پردیس نیست. باقی سینماها فرسوده هستند و مناسبات سینما در آنها رعایت نشده.

رئیس شورای صنفی نمایش درباره صحبت بعضی­ها که اکران را یک جریان مافیایی می­دانند گفت: چرخه خیلی کوچکتر از آن است که ما بخواهیم اسم مافیا روی آن بگذاریم. به نظر من بیشتر غیر تخصصی است و اکثر مسائل هم از همان ناهمخوانی بین عرضه و تقاضا برمی­خیزد. در عرصه تولید گذرگاه­های مختلف مثل پروانه ساخت و پروانه نمایش داریم. ولی به عرصه اکران که می­رسد همه چیز آزاد می­شود. همه می­خواهند بر اساس عرضه و تقاضا اکران صورت گیرد. اما این مکانیزم باید از ابتدا باشد.

وی درباره حضور شورا در خانه سینما توضیح داد: ما مدتها بود می­گفتیم شورای صنفی به عنوان تنها شورای قانونی که مربوط به صنف است، باید برود به خانه سینما. همان طور که قبلا بوده. ما در هفته گذشته شرایط را فراهم کردیم ولی خانه سینما نپذیرفت که شورا به آنجا برود. در شورای صنفی هم سینمادار هست، هم تولیدکننده، هم پخش­کننده و هم کارگردان، شاید مناسب ترین جا برایش خانه سینما باشد. البته خانه سینما هم حق دارد بر اساس شرایط خودش به هرجا که می­خواهد آن را واگذار کند.

داودی به نقش پروانه ساخت و پروانه نمایش اشاره­ای کرده و گفت: به دلیل محدودیتی که در تعداد سالن داریم، اگر قرار است اتفاقی بیفتد، این اتفاق در هر زمینه­ای باید با مشارکت دولت و صنف باشد. چراکه افراد پروانه ساخت و پروانه نمایش اکثرا منصوب هستند و گذرگاه دولتی به حساب می­آیند. مقدار محصولی که از اینجا خارج می­شود، ۸۰ تا ۹۰ فیلم است. اما عملا بیشتر از ۴۰ فیلم امکان اکران عادلانه ندارند. بقیه می­توانند اکران شوند اما غیر عادلانه. اگر دولت یک مراتبی را تعریف می­کند باید مسئولیت پایانش را هم بپذیرد. اکران در سینمای ایران مثل لباس تنگی است به تن یک آدم چاق!

*اتوبوسی با مسافران بیشتر از «ظرفیت تکمیل»

سید جمال ساداتیان که خود از عدم تعادل رابطه عرضه و تقاضا در سینما زخم خورده است می­گوید: در سال ۳۰ تا ۳۳ فیلم می­تواند در شرایط خوب اکران شود. وقتی که ما ۸۰ تا ۹۰ فیلم در سال تولید می­کنیم، چنین معضلی را خواهیم داشت. آمارها نشان می­دهد که ما به لحاظ تولید رده دهم دنیا را داریم. ولی به لحاظ یکی به آخر هستیم. یعنی بعد از ما کامبوج قرار دارد! یک زمان سینمای پلیسی فرانسه خیلی مشهور بود و سالی ۱۰۰ فیلم می­ساخت. ولی الان آن ولع را ندارند و در سال کلا ۱۵ فیلم می­سازد. ما در ایران این ولع را داریم. شاید از مدیران خودمان هم نشات می­گیرد که هر سال تعداد تولیدات باید بالا برود.

وی دلیل انتخاب پاییز برای اکران جامه دران و همچنین نارضایتی­اش از نتیجه کار را اینطور بیان کرد: من پارسال در شورای سیاست گذاری آیین نامه اکران سال ۹۴ بودم. آنجا بحث سر این بود که همیشه ۵ فیلم با سرگروه بیاید و ۱ فیلم آزاد. مفهوم با سرگروه آمدن این بود که هرگاه فیلمی از فروش افتاد، کنار برود و فیلم دیگری به جای آن بیاید.

این تهیه کننده سینما یادآور شد: یا یک فیلم آزاد اکران می­کنیم با ۱۰ سالن. یعنی یک ضابطه و یک متر و اندازه­ای گذاشتند. تصور بنده این بود که فشار اکران زیاد است و در تابستان اکران بالا خواهد بود. در پاییز هم مردم به استراحت و اوقات فراقت نیاز دارند و باید به سینما بروند. با فرض اینکه فیلم بنده قابلیت جذب مخاطب دارد، فیلم را برای پاییز نگه داشتم که کمی فشار اکران های تابستان تمام شده باشد. الان به شدت ناراضی هستم. چرا که من تصور می­کردم اکران فیلم یعنی سینما ۵ سانس موظف باید داشته باشد.

ساداتیان ادامه داد: در آمار می­گویند ۲۰ سالن نمایش داریم درحالی که در واقعیت فقط ۵ سالن قابل اعتنا وجود دارد. در پاییز عملا سانس ساعت ۱۰ صبح و ۱ بعد از ظهر به درد کسی نمی­خورد. درواقع در این ایام ما شاید فقط ۲ سانس مفید داشته باشیم.

ساداتیان به وضعیت اکران سایر کشورها اشاره­ای کرد و گفت: این اتفاقات در همه جای دنیا رخ می­دهد. همه فیلمهای ساخته شده روی پرده سینما به نمایش در نمی­آیند. بلکه راه کارها و ابزارهای دیگری مثل شبکه خانگی برای ارائه وجود دارد. متاسفانه در ایران تمام این روزنه­ها بسته است و فقط اکران سینما باقی می­ماند. حتی تلویزیون هم در چند سال گذشته فیلمهای بسیار کمی برای نمایش خریداری کرده است. ارگانهای زیادی مثل هواپیمایی، راه آهن و … داریم که فیلمها را نمایش می­دهند. اگر ما بتوانیم این پتانسیلها را به فعل تبدیل کرده و برای فیلمها کسب درآمد کنیم، آن آدمهایی که می­دانند فیلمشان ظرفیت مخاطب عام را ندارد، و اگر بدانند که بخشی از سرمایه­هایشان را می­توانند از جاهای دیگری کنند، شاید دیگر به سینما و به طرف نمایش عام هجوم نیاورند.

وی افزود: از طرف دیگر، سی دی قاچاق و شبکه­های ماهواره­ای دارند به یغما می­برند و این اسفناک است. ما چون درحال حاضر جز سینما منبع درآمد دیگری نداریم، این اتفاق درحال رخ دادن است. مگر اینکه یک هارمونی در بین تمام ارگانها به وجود بیاید و بتوانیم از جای دیگری غیر از سینما هم درآمد داشته باشیم.

ساداتیان اکران ایران را اتوبوسی دانست که بیشتر از ظرفیتش مسافر سوار کرده. وی تصریح کرد: تهیه­کننده فیلمش روی دستش مانده، برای پخش به شورای صنفی فشار می­آورد، حواله می­گیرد، به محض گرفتن حواله برای این پخش کننده حقی ایجاد می­شود که فیلمش را باید ببرد به سینما آزادی، سینما آزادی هم جا ندارد و باید هر طور شده از سانسهای دیگران بزند تا آن فیلم را در لیست اکران خود جای دهد.

او نسبت به ساخت سالن در آینده ابراز امیدواری کرده و گفت: شاید اگر مثل فیلمسازی ولعی هم برای سالن سازی به وجود بیاوریم، این ظرف چند سال آینده بسیاری از این معضلات حل شوند. از طرفی اگر ما فیلمهای جذاب بسازیم که بتواند با مخاطب ارتباط برقرار کند، دیگر شاهد پر شدن فقط ۵% ظرفیت صندلی­ها نخواهیم بود.

*نقد جامه دران

در ادامه این برنامه نقد فیلم جامه دران با حضور حمید رضا قطبی کارگردان، سید جمال ساداتیان تهیه کننده و آنتونیا شرکا منتقد سینما برگزار شد.

در ابتدای بحث حمبدرضا قطبی، کارگردان فیلم جامه دران، تجربیات خود را از اولین کارگردانی به مطرح کرد:از ابتدا قصد این را نداشتم که کار سینمایی­ام را با فیلمنامه اقتباسی شروع کنم. بلکه برای کار اول به دنبال قصه محکمی بودم. با قصه خانم طباطبایی احساس کردم می­توانم اثری بسازم که مقبول مخاطبین باشد. خصوصا که خانم طباطبایی به عنوان یکی از عوامل و در جایگاه فیلمنامه نویس همواره در کنار ما بوده و این حضور نشان از رضایت ایشان دارد.

قطبی درباره نحوه اقتباس از کتاب و وفادار بودنش به متن گفت: وقتی از یک نوشته طرح یا ایده­ای گرفته می­شود، شاهد هستیم که فیلمساز طرحها و نقشهای دیگری از خودش خلق می­کند. ولی ما به قصه وفادار بودیم و شخصیتها را درست و مناسب قصه می­دانستیم. با این حال روایت را عوض کردیم و دانای کل را به اول شخص تغییر دادیم. در ابتدا قرار نبود هر سه اپیزود نریشن داشته باشد. ولی در طول تدوین لازم دیدیم که باشند. در بخش اول نریشن حدیث نفس بود و کارکرد دراماتیک داشت. ولی در دو بخش بعدی روایت گذشته بود و بیشتر اطلاعات می­داد.

وی در طرفداری از ساختار اپیزودیک فیلم خود، به فیلمنامه خطی که خود خانم طباطبایی ان را نوشته بودند، اشاره کرده و گفت: یک فیلمنامه خطی از رمان سه قسمتی خودش نوشته بود. به نظر من او در فیلمنامه به ساختار خود وفادار نبوده. این بود که من سیناپس کار دیگری را بر اساس سه قسمتی نوشتم و از ایشان خواستم که همکاری کنند. اصلا با خطی بودن داستان موافق نیستم. چون به نظرم نمی­توانست آن تعلیق ها و هیجانهای لازم را برای مخاطب ایجاد کند.

کارگردان جامه دران به بازنویسی­های مکرر فیلمنامه هم اشاره­ای داشت و عنوان کرد: اولین اقتباس را سال ۸۶ از خانم طباطبایی گرفتم و خیلی زود همکاری ما با ایشان شروع شد. تا سال ۹۰ دنبال تهیه­کننده بودیم. چون عواملی مثل تاریخی بودن، اپیزودیک بودن، فضای روستا و … باعث می­شد که تهیه­کنندگان رغبت نشان ندهند. اما نکته مهم این است که در این مدت کار بارها و بارها بازنویسی شد و در آخر با کمک آقای امیر مهاجر سلطانی یک بازنویسی چند ماهه داشتیم.

وی در پاسخ به این سوال که هنگام اقتباس کدام بخش­ها را باید حفظ کرد و کدام را بخش را فدای بخش دیگر، گفت: هیچ وقت یک فرمول مشخص برای هنر وجود نداشته و هر کسی از هر راهی که فکر می­کند می­تواند برداشت کند، برداشت می­کند. قصه برای من جذاب بود. به همین دلیل اصل قصه را حفظ کردم. یک مرد و تاثیر او بر زندگی سه زن. ولی به روایت و راوی قصه دقت نکردم. و هرجا که توانستم آن را عوض کردم تا نقاط تعلیق و کلیدی کار برای مخاطب از دست نرود و آن فاصله­ای که باید با رمان داشته باشد نیز حفظ شود.

وی افزود: شخصیت مرد تلفیقی است از انگیزه­های درونی و مقتضیات درام. شخصیت پردازی در فیلم یعنی رفتار پردازی و کنش. شخصیت وقتی تعریف می­شود که در رفتارش چیزی دیده شده باشد.

طبی ارتباط سه اپیزود را مناسب دانسته و معتد است در داستان، شخصیتها و قصه­ها در هر اپیزود تمام نی­شوند. بلکه قصه­ها می­مانند و بعضی از ابهاماتی که در هر اپیزود حل نشده باقی مانده، در قسمت بعد پاسخ داده می­شود.حمیدرضا قطبی از تجربه اول کارگردانی خود راضی است. چرا که بازخورد خوبی از جانب مخاطبان دریافت کرده.

*چشم امید ما به حمایت مردم است

سید جمال ساداتیان، تهیه­کننده فیلم، کم بودن فیلمنامه­های اقتباسی را معلول سخت بودن پیاده کردن پیام داستان در فیلم دانست و گفت: رمان این امکان را دارد که در ۷۰۰ صفحه مفصل به تعریف قصه بپردازد. ولی وقتی می­خواهیم آن را در ۱۰۰ دقیقه جا بدهیم و به اثر وفادار هم بمانیم، باید عصاره و پیام قصه را در فیلم بیاوریم. همچنین باید به آن حالت درام هم اضافه کنیم که برای مخاطب جذابیت داشته باشد. البته این آداپته کردن و درآوردن پیام کار سختی است.

ساداتیان حضور خان طباطبایی به عنوان فیلمنامه نویس را هم مفید توصیف کرد و هم مضر: خاصیتش این بود که ابعاد قصه را خوب می­شناخت و توانسته بود آنها را در نوشتار جدید منتقل کند. مضراتش هم این بود که وقتی خود آدم مجری باشد نمی­تواند مشاور خوبی باشد. بالاخره همیشه باید یک چشم ناظر از بیرون بر کار نظارت داشته باشد. البته یک بخشی هم سلیه است. داستان برای من به عنوان تهیه­کننده جذاب بود و در راستای سیاستهای کاری من قرار داشت.

او در ادامه به موانع کار اشاره کرد. موانعی که تهیه­کنندگان را از انتخاب یک فیلم بازمی­دارد: یکسری عوامل مانند اپیزودیک بودن کار، فیلم اول بودن و فضاسازی قدیمی هستند که تهیه­کنندگان به سرمایه­گذاری در آنها رغبتی نشان نمی­دهند. البته به نظر من اینها ضعفهای سینمای ما است. یک تهیه­کننده بعد از اینکه می­بیند فوندانسیون کار صحیح است، باید به وظایفی که به عهده­اش است توجه کند و شرایطی را فراهم کند که گروه با آرامش کامل کار را به انتها برساند.

ساداتیان شرایط بد سینماها و نبود ابزار تبلیغانی مناسب را موانع اصلی پیشرفت و دیده شدن کار عنوان کرد و گفت: چون قصه برای من جذاب بود، سعی کردم تمام امکانات را فراهم کنم که فیلم خوب ساخته شود. باید به مخاطب احترام گذاشت. به همین دلیل همه امکانات تکنیکی فیلم فراهم بود. ولی متاسفانه امروزه ما فیلمها را در با شرایط خیلی بدی در سالنهای نمایش می­بینیم. بحث دوم این است که ابزار تبلیغاتی مناسبی در اختیار ما نیست و فقط حمایت مردم است که باعث می­شود فیلم دیده شود. برای ساخت این فیلم زحمت فراوان کشیده شده و جزو فیلمهایی است که فکر می­کردم دیده شود. یک فیلم خوب با قصه خوب که مردم از دیدنش لذت ببرند. در پایان دست نیاز به طرف مردم دراز می­کنم که از فیلم حمایت کنند.

*مردم امروزه طرفدار داستان کوتاه هستند

آنتونیا شرکا اتصال فیلمنامه به اثر خانم طباطبایی را پررنگ دانست و گفت: ادبیات همیشه یک گنجینه­ای را در اختیار فیلمسازان می­گذارد که نگاه غنی­تری نسبت به فیلم یا درام داشته باشد. جامه دران دومین کتاب خانم ناهید طباطبایی است که از آن اقتباس شده و این اتفاق خوبی است. چون خود طباطبایی در مقام فیلمنامه نویس هم بودند توانستند اتصال خودشان را با فیلم حفظ کنند و در شکل گیری فیلم هم نقش داشته باشند. ولی همین موضوع می­تواند یک نقص باشد و آن اینکه در فیلم وابستگی به ادبیات وجود دارد. از نریشنها گرفته تا نگاه و پردازش موضوع. به نظر بنده کسانی که فیلم را با اقتباس ادبی می­سازند و از آن اثر مستقل می­شوند، احتمالا کار آنها یک وزنه سینمایی بیشتری پیدا می­کند. با وجود این نقص و اتصال حفظ شده باز هم فیلم، فیلم جذابی است. ولی به نظرم لازم بود این پیوند با قاطعیت بیشتری قطع شود.

از نظر شرکا ساختار اپیزودیک دارد در سینمای ایران برای خود جا باز می­کند و مردم از این سبک استقبال می­کنند. او گفت: در حال حاضر سینمای ایران ساختار اپیزودیک خیلی رایج و قالب شده و به نظر من یک پدیده جالب است. چون تا قبل از این تصور می­شد که کتابهایی که داستانهای کوتاه دارند یا فیلمهایی که به صورت اپیزودیک تعریف می­شوند، مخاطب خود را از دست می­دهد. ولی حالا چون مردم از داستان طولانی خسته می­شوند. به نظر می­رسد روش اپیزودیک خیلی متداولتر شده.

اما او ساختار اپیزودیک را مناسب فیلم جامه دران نمی­داند. چرا که به عقیده او داستان جامه دران خیلی کلاسیک است. یک داستان کلیشه­ای ولی نه کلیشه به مفهوم منفی کلمه: همه چیز طبق یک روال عادی پیش می­رود و همه آنچه کا ما انتظار داریم شخصیتها انجام بدهند را کارگردان به ما نشان می­دهد و ما فقط در یک نقطه کلیدی داستان حیرت زده می­شویم. و به خاطر همین کلیشه­ای بودن داستان، فکر می­کنم که بهتر بود به جای اپیزودیک، داستان خطی تعریف می­شد.

این منتقد سینما دو در بخش اپیزودیک بودن و شخصیت پردازی ایراداتی را بیان کرد:. به نظر من هر اپیزود که تمام می­شود، آدمهای هر اپیزود هم با همان اپیزود تمام می­شوند و ای کاش اینها یک جایی به هم می­رسیدند. هر اپیزودی حاوی یک سورپرایز است برای تماشاگر. ولی عکس­العمل­های عاطفی و شوکی که با هر اپیزود وارد می­شود را در اپیزودهای بعدی در کارکترها نمی­بینیم. همچنین احساس می­کنم یک بخشی از کنشهای آدمها مبهم مانده و خیلی برخاسته از درونشان نیست. در غیر این صورت فکر می­کنم.

وی افزود: مشکل من با شخصیت تنها مردی است که در زندگی سه زن نقش دارد. شخصیت او مبهم است. او از طبقه اربابی است. ولی رفتار و سکناتش نه مستبدانه است و نه عاشق. انگار ضروریات درام او را جلو می­برد نه انگیزشهای درونی­اش. ما به لحاظ هیجانی درگیر جوش درونی او نمی­شویم که او را یک آدم عاشق ببینیم یا یک آدم استثمارگر.

شرکا به نقاط مثبت کار هم اشاره­ای کرد و گفت: در قالب یک فیلم تاریخی سالها را خیلی خوب درآورده بودند. هم طراحی صحنه و لباس، هم جغرافیا، هم زمان و هم روابط بین آدمها. به نظر من فیلم در این زمینه خیلی موفق است. این خوب است که ما به کمک فیلم برمی­گردیم به تاریخ گذشته­مان و می­بینیم که ساختارهای اجتماعی چه سرنوشتهایی را تغییر داده و چه تاثیرهایی در زندگی انسانها گذاشته. درکل به عنوان فیلم اول خوب است.

نوشته بزرگترین مشکل اکران سینمای ایران عدم تطابق ورودی و خروجی­های سینما / مردم امروزه طرفدار داستان کوتاه هستند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

حمیدرضا قطبی به سوره سینما گفت: با گذشت ماه ها از جشنواره فیلم فجر هنوز زمان مشخصی برای اکران «جامه‌دران» تعیین نشده است. تا زمانی که فیلم نتواند در اکران هزینه خود را باز پس بیاورد هیچ تهیه کننده ای هم حاضر به سرمایه گذاری برای فیلم بعدی یک کارگردان نخواهد شد. در این اوضاع کارگردان ها با مشکل روبرو هستند چراکه تنها راه امرار معاش به خاطر چرخه ناقص و الکن سینما و عدم بازگشت سرمایه بسته می شود.

وی افزود: همه کارهای سینمایی به سرمایه بستگی دارد و تا زمانیکه اوضاع اقتصادی سینما سامان نگیرد نمی توان به کار بعدی فکر کرد. البته این رکود در همه بخش ها نفوذ کرده و همانطور که می بینیم تلویزیون هم مثل سابق تله نمی سازد. سریال ها هم بین یک عده معدود و مشخص مار می شود که در مناسبت‌های معلوم روی آنتن می رود. این روزها همه چیز در یک کادر کوچک قاب بندی شده است و اغلب هنرمندان و سینماگران از شرایط فعلی گلایه دارند.

این کارگردان گفت: بعد از «جامه دران» دو فیلمنامه اقتباسی دیگر از بلقیس سلیمانی را به نام های «بازی آخر بانو» و «خاله‌بازی» نوشتم تا سه گانه خود را کامل کنم. همین روزها با تهیه‌کننده ای در حال رایزنی هستم که بررسی کنیم تا هرچه زودتر بشود فیلم دوم را جلوی دوربین بیاوریم. «بازی آخر بانو» هم به نوعی اپیزودیک است اما با جنسی متفاوت از فیلم اولم روایت می‌شود و ساختاری مستقیم تر دارد.

قطبی گفت: در کارهای داستانی روایت گونه های مختلف دارد یا به صورت تک تک به تصویر می آید مانند «جامه دران» یا به صورت درهم و پازلی است که خیلی دراماتیک نیست. ما در «جامه دران» سعی کردیم فضاهای متفاوت مدرن و کلاسیک را به خصوص در اپیزود آخر به گونه ای چشم‌نواز به نمایش بگذاریم. از این رو داستان «بازی آخر بانو» اگر چه کاری دیگر از همان نویسنده است اما به شدت قضایی متفاوت دارد و در فیلمنامه هم این جنس تفاوت مشخص است.

وی افزود: اولویت من برای «جامه دران» اکران داخلی بود تا حضورش در جشنواره ها، اما با اینکه فیلم در بخش اصلی جشنواره شانگهای به نمایش درآمد و رقبای جدی داشت متاسفانه خیلی به آن پرداخته نشد و فیلمی دیگر از ایران که در بخش جنبی بود مورد توجه قرار گرفت.

نوشته «بازی آخر بانو» در انتظار تامین سرمایه/ رکود در همه بخش‌های سینما نفوذ کرده است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

حمیدرضا قطبی درباره زمان اکران اولین فیلم سینمایی خود «جامه‌دران» به سوره سینما گفت: زمان دقیق نمایش عمومی این فیلم را باید از تهیه‌کننده اثر پیگیری کرد. به خصوص که من این روزها درگیر امور مربوط به پیش‌تولید فیلم دوم خود هستم. فیلمی که همچون تجربه اول، یک فیلمنامه اقتباسی دارد و از رمان «بازی آخر بانو» نوشته بلقیس سلیمانی برگرفته شده است. این فیلمنامه با نام همان رمان به زودی برای گرفتن پروانه ساخت ارائه می‌شود.

وی در پاسخ به این سوال که برای نوشتن این فیلمنامه تا چه حد به اصل رمان وفادار بوده، توضیح داد: به هر حال در یک کتاب مضامین و محتوا با تفصیل زیادی مطرح می‌شود، چیزی که از حوصله یک اثر سینمایی خارج است. بنابراین ما تلاش کردیم بدون اینکه به ساختمان اصلی قصه آسیبی وارد کنیم، فیلمنامه را با ایجاد تغییراتی جزئی از کتاب اقتباس کنیم. خانم سلیمانی نیز این فیلمنامه را خوانده و رضایت خود را اعلام داشته است.

قطبی همچنین گفت: من اساسا به فیلمنامه های اقتباسی علاقه دارم و با خواندن آثار خانم سلیمانی به این نتیجه رسیدم که مضمون قصه های ایشان بسیار به فضای ذهنی من نزدیک است. به همین دلیل رمان دیگر ایشان با نام «خاله بازی» را هم مورد توجه قرار دادم و فیلم سوم من بر اساس این کتاب ساخته خواهد شد تا به این ترتیب، سه‌گانه سینمایی من تکمیل شود. رمان‌های «خاله بازی» و «بازی آخر بانو» از نظر قصه و محتوا به «جامه‌دران» نزدیک هستند.

فیلم سینمایی «جامه‌دران» به تهیه کنندگی جمال ساداتیان و کارگردانی حمیدرضا قطبی، در جشنواره سی و سوم فجر رونمایی شد. مهتاب کرامتی، باران کوثری، پگاه آهنگرانی، مصطفی زمانی، مریم کاظمی و … در این اثر بازی دارند. «جامه‌دران» داستان زندگی دو نسل را با محوریت سه زن تعریف می‌کند.

نوشته تکمیل سه‌گانه کارگردان «جامه‌دران» با «خاله بازی» و «بازی آخر بانو» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

حمیدرضا قطبی کارگردان فیلم سینمایی «جامه‌دران» درباره اکران اولین اثر بلند سینمایی خود به سوره سینما گفت: هنوز زمان اکران «جامه‌دران» مشخص نیست و ما در حال پیگیری هستیم، هر چند که دوست داشتیم در ایام نوروز فیلم به نمایش گذاشته شود و اکنون هم تمایل داریم در صورت مهیا شدن شرایط فیلم را در اکران دوم نوروز روی پرده بیاوریم که تهیه‌کننده کار آقای ساداتیان بیشتر در جریان جزییات هستند.

وی درباره ادامه فعالیت خود در سال جدید گفت: ما هیچ انتظاری نمی کشیم تا «جامه‌دران» اکران شود و بعد سراغ دومین فیلم برویم ، بلکه در حال حاضر هم اقداماتی انجام داده ام و مشغول بررسی هستم تا یک متن خوب را تهیه کنیم و با همان محوریت مسائل اجتماعی و انسانی کار کنیم ، ضمن اینکه دوباره از یک داستان ایرانی اقتباس خواهم کرد و تمایل دارم در این زمینه کار را دنبال کنم.

فیلم سینمایی «جامه‌دران» سه روایت را در بر می‌گیرد که با نگاهی اجتماعی ساختمان خود را بنا کرده است و در آن مصطفی زمانی، پگاه آهنگرانی ، مهتاب کرامتی و باران کوثری بازی کردند. این فیلم توانست با حضور در بخش نگاه نو سی و سومین جشنواره فیلم فجر سیمرغ بهترین فیلمنامه اقتباسی را از آن خود کند.

نوشته کارگردان «جامه‌دران» دوباره سراغ فیلمنامه اقتباسی می‌رود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- کارگردان فیلم سینمایی «جامه دران» به بهانه فرا رسیدن نوروز ۱۳۹۴ در یادداشتی کوتاه درباره تولید این فیلم صحبت کرده است. در این یادداشت نوشته شده:

« دو قسمت از سه قسمت فیلم «جامه‌دران» گذشته قبل از انقلاب را حکایت می‌کرد. می اندیشیدم که برای رفتن به گذشته چه رنج ها که نبردیم. حقیقتا یا نمی دانستیم چه کار سختی می‌کنیم یا می دانستیم و دل به دریا زده بودیم. با خسرو معصومی بخشی را تجربه کرده بودم اما باور آنچه گذشته ، با بازیگرانی که نمایشگر وقایع روزاند، قدری دشوار و هراس‌انگیز بنظر می‌آمد.

کار از آنجا دشوارتر می شد که نمی خواستی سکانس ها را در دکورهای کلیشه ای و بی روح اجرا کنی. گشتیم و گشتیم تا خیابانی پیدا کنیم که بگوییم اینجا تهران سال پنجاه بوده است. هیچ چیزی از گذشته به جا نمانده بود مگر سردر قدیمی پارک شهر که مزین به تابلویی جدید بود. طراح صحنه کلافه بود و می‌گفت همه چیز آلوده است. فی الواقع دست تخریب گر گذشته چنان با سرعت و عنان گسیخته عمل کرده بود که دیگر پدری نمی توانست به پسرش بگوید من اینجا زندگی می کردم. آنچه ما می خواستیم فراهم شدن امکاناتی بود که تنها کمتر از یک دقیقه به گذشته برگردیم. شاید اتوبوسی دو طبقه ؟! که خندیدند و گفتند شهردار هم نتوانست با آن پل صدر را افتتاح کند. باید دست مریزاد گفت به اینهمه تدبیر.

در سفر به گذشته چندین هزار کیلومتر راه رفتیم ، باور نمی کنید. چه استان ها و شهرهایی را پیمودیم تا روستایی چهل ساله بیابیم . چندین بار مایوس و ناامید در دل بیابان‌ها ماندیم و برگشتیم. شاهدمان چند بار پیش تولید و چند گروه تدارکات. مزدمان ، جوینده بودنمان بود ، که یافتیم . اما آیا چگونه میراث دار گذشته گانیم؟! آیا باید به بهانه نو کردن و ایجاد امکانات ،گذشته را خراب کرد؟! نمی توان اندیشید و نوآوری کرد، بی آنکه دست به تخریب زد؟ بیاییم باور کنیم که پیشینه ماست که ، هویت ما را پاسداری می‌کند. هنوز چیزهای زیادی است که می‌توان آنها را از نیستی نجات داد. کافیست به اطرافمان نگاهی بیندازیم . مطمئنم چیزهایی پیدا می شود.»

نوشته بهاریه کارگردان «جامه‌دران»/ گذشته چراغ راه آینده اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

حمیدرضا قطبی کارگردان فیلم سینمایی «جامه‌دران» که در بخش «نگاه نو» جشنواره فیلم فجر حضور داشت و توانست دیپلم افتخار بهترین فیلمنامه اقتباسی را دریافت کند، به سوره سینما گفت: جشنواره فیلم فجر در این دوره از لحاظ نظم و ترتیب خوب برگزار شد، اما به لحاظ سیاست گذاری‌ها و تقسیم بندی فیلم ها و گروه های حاضر در جشنواره کارشناسی صورت نگرفته است و باید بازنگری شود تا به شرایط ایده‌آل نزدیک شویم .

وی در مورد ارزیابی کیفی فیلم های حاضر در جشنواره فیلم فجر گفت: به دلیل تراکم نمایش فیلم «جامه دران» در سینماهای مردمی و پیگیری این نمایش ها به همراه عوامل در کنار مردم فرصت مناسبی برای تماشای فیلم های دیگر نداشتم ، اما فیلم های «چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت» ، «احتمال باران اسیدی» و «بدون مرز» را دیدم که فیلم های خوبی بودند و تعداد محدودی هم از فیلم های بخش سودای سیمرغ را تماشا کردم .

قطبی درباره استقبال مردم از فیلم سینمایی «جامه‌دران» در سینماهای مردمی ادامه داد: به هر حال استقبال گرمی دیدم و فکر می کنم بدلیل شرایط بسته تری که در سال‌های گذشته در سینما و بین دست‌اندرکاران داشتیم در این دوره مردم و اهالی سینما بطور ناخودآگاه حس و حال خوبی داشتند و باید این شرایط را به فال نیک بگیریم و در آینده منتظر اتفاقات خوبی در زمینه سینما باشیم.

این کارگردان درباره وضعیت اکران فیلم سینمایی «جامه‌دران» گفت: طبیعی است که تهیه کننده در صدد است که در اولین فرصت و در شرایط مناسبی فیلم را اکران کند و با توجه به اینکه ما پیش از جشنواره و در اکران های محدودی که داشتیم و همچنین در جشنواره که برق رضایت را در چشمان بسیاری از تماشاچیان دیدیم، به اکران خوبی امیدوار هستیم و درباره زمان اکران هم فکر می کنم علاوه بر پارامترهای ثابتی که تاثیر گذار هستند، زمان تعطیلات مانند عید نوروز و همچنین اعیاد و مناسبت ها برای اکران مناسب تر است و ما هم ترجیح می دهیم در یک سیکل زمانی قابل قبول اکران داشته باشیم.

نوشته برق رضایت را در چشم مخاطبان «جامه‌دران» دیدم/ سینماگران نسبت به گذشته حس و حال خوبی دارند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته عکس‌های نشست رسانه‌ای «جامه‌دران»/ لبخند باران کوثری اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته آنونس فیلم‌های جشنواره فجر ۳۳/ فیلم سینمایی «جامه‌دران» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما – به گزارش ارتباطات و اطلاع رسانی سی و سومین جشنواره فیلم فجر، هیات داوران بخش نگاه‌نو، اسامی نامزدهای دریافت جوایز جشنواره سی و سوم فجر را اعلام کرد:

* نامزدهای بهترین فیلم‌نامه:
۱ – مریم مقدم و بهتاش صناعی‌ها  برای فیلم احتمال باران اسیدی
۲ – امیرحسین عسگری برای فیلم بدون مرز
۳ – حمیدرضا قطبی و ناهید طباطبایی برای فیلم جامه‌دران
۴ – علی زرنگار، وحید جلیلوند و حسین مهکام برای فیلم چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت
۵ – آیدا پناهنده و ارسلان امیری  برای فیلم ناهید

* نامزدهای بهترین کارگردانی:
۱ – امیرحسین عسگری برای فیلم بدون مرز
۲ – حمیدرضا قطبی برای فیلم جامه‌دران
۳ – وحید جلیلوند برای فیلم چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت
۴ – مصطفی احمدی برای فیلم نزدیکتر

* نامزدهای بهترین فیلم:
۱ – مجتبی امینی  تهیه کننده فیلم بدون مرز
۲ – سیدجمال ساداتیان  تهیه کننده فیلم جامه دران
۳ – محمدحسین لطیفی تهیه کننده فیلم چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت

شایان ذکر است هیأت داوران این بخش، چهار جایزه برای بهترین فیلم‌نامه، بهترین کارگردانی، بهترین فیلم و جایزه ویژه هیأت داوری را اعطاء می‌کند.

محمدمهدی عسگرپور، حسن بلخاری، رضا مقصودی، فرشته طائرپور و همایون اسعدیان اعضای هیات داوران بخش نگاه نو سی و سومین جشنواره فیلم فجر را تشکیل می دهند.

نوشته نامزدهای بخش «نگاه‌‌نو» جشنواره فیلم فجر اعلام شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما – محسن جسور: «جامه‌دران» فیلمی با جامه و قبای داستان گویی است که با اقتباس از رمانی معاصر بر این لواح و جامه تکیه زده است و از معدود فیلمنامه های اقتباسی این جشنواره به حساب می‌آید که موفق هم بوده است. قصه آدم ها و جامعه ای چند طبقه، که از حاکمیت جامعه بورژوآزی رنج می برد. آدم‌هایی در جامه ی خان و ارباب و حاکمیت که آدم هایی محکوم به رعیت و دسته چندم بودن را در چنگال خودخواهی های خود قربانی می کنند. طبقه ای که در بازی ارباب و رعیتی، عشق و زندگی و در نهایت فرزند خود را نیز برای اربابان حاکم و حاکمیت خود باید ببازند. داستان تلخ فرزند فروشی این بار نه به دلخواه که به اجبار اربابی که نمی تواند از معشوقه و زن هم طبقه ی نازای خود بچه ای داشته باشد و از دیگر زن خود گوهر که کارگرزاده‌ای است در حسرت عشق و نقش ماشین فرزندزا را برای آقا بازی می کند به جبران نازایی معشوق هم طبقه ی خود تصمیم می‌گیرد.

فیلم «جامه‌دران» تماماً قصه می گوید و به داستانگو بودن فیلم تا پایان وفادار است. اگرچه کارگردانی کار در روایتِ خوب و یکدست خود گاهی با خطاهای روایی و چند دستگی فرم و شکل مواجه می شود ، اما همه ی عناصر فیلم به معنای واقعی در خدمت قصه و داستان فیلم است. فیلمبرداری خوب و بی زرق و برق «جامه‌دران» از ویژگی مرسوم کارگردانان فیلم اولی که گاهی در پله ی دیده شدن و فرم و شکل می ماند و فیلم را تهی از ژرفا و معنا و بطن می کنند به دور است. صحنه و لباس خوب و در خدمت کار که از ویژگی‌های مهم این فیلم است و فیلم را در دو دوره تاریخی و سه جغرافیای متفاوت از یکدیگر روایت می کند و با همه سختی های صحنه و لباسی که قرار است دوره معاصر تاریخی را روایت کند، در فرم و شکل یکدست است و به ذوق نمی زند. چه بسا در بسیاری از برهه های زمانی این صحنه و صحنه آرایی است که به کمک قصه و فیلم می آید. بازی های به فراخورِ داستان، رنگارنگ و به اندازه و فیلمنامه ای که نمره ی قبولی می گیرد، «جامه‌دران» را به یک فیلم شریف و سلامت بدل ساخته است که تلاش دارد تا با تماشاگر خود گفتگو داشته باشد و از متلکم الوحده بودن دوری می‌جوید.

«جامه‌دران» ارزش توجه بیشتری دارد ، چرا که جامعه شناسانه به سراغ داستانی با رگه های اجتماعی و تاریخی رفته است و جدا از جسارت تهیه کننده و کارگردان ، درک هم معنایی این اتفاق در تاریخ گذشته با اتفاقاتی از این دست در حال جامعه ، نشان از بلوغی فکری و اندیشگون در سازندگان اثر دارد که بسیاری از مدعیان سینمای اجتماعی این درک را نداشته و تنها به لحن اجتماعی در فیلم‌هایشان بسنده می کنند. باید به همه عوامل این فیلم خسته نباشید گفت، علی‌الخصوص تهیه کننده که این جسارت را داشته است تا به عنوان فیلم اول یک کارگردان به سراغ یک فیلم سخت تاریخی برود و کاش «جامه دران» در سودای سیمرغ جایی داشت تا دیگر عوامل این فیلم دیده می‌شدند.

نوشته «جامه‌دران» با جامه و قبای داستان‌گویی/ فیلمی شفاف و سالم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

اسدی به سوره سینما گفت: چندین سال در سینما فیلمی بازی نکردم و شاید بهتر باشد علت این سکوت را از خود سینما بپرسید. از کسانی که قصه های تکراری می‌نویسند و از کسانی که نقش های محوری را تنها به بازیگران جوان می‌سپارند. گویی بازیگرانی به سن و سال ما را فراموش کرده اند. «تا آمدن احمد» و «جامه‌دران» هم فیلمنامه هایی نبودند که برای من به شکل صد در صدی مطلوب بوده باشند، اما به هر حال پیشنهادهایی بود که دریافت شده بود. سناریوها را خواندم، از قصه‌ها خوشم آمد و در این دو فیلم بازی کردم.

وی افزود: همیشه دلم می خواست دین خودم را به سینمای دفاع مقدس ادا کنم. من هم مثل بسیاری از ایرانیان، آن روزهای سخت را در تاریخ خاطرات این کشور به یاد دارم و همیشه دلم می‌خواست در فیلمی که آن روزها را روایت می‌کند، سهیم باشم. با دریافت فیلمنامه «تا آمدن احمد» این اتفاق رخ داد و من خوشحال بودم از اینکه دلخواسته ام برآورده شده است. داستان این فیلم در جزیره خارک می‌گذرد و  دقیقا در دل آتش دشمن اتفاق می‌افتد. این فیلم مرا به لحاظ روحی اغنا کرد. احساس کردم کاری برای مردمم انجام می‌دهم.

اسدی درباره فیلم دیگرش «جامه‌دران» توضیح داد: این فیلم، سه اپیزودی است و من در یکی از این قسمت‌ها بازی دارم. پگاه آهنگرانی نقش جوانی مرا بازی می‌کند و در میانسالی نیز، مادر دختری هستم که مهتاب کرامتی ایفاگر نقش آن است. من در اپیزود خودم نریشن می‌خوانم و در حقیقت راوی ماجرا هستم.

این بازیگر در ادامه توضیح داد: فیلمنامه ای که عواطف بازیگر را به چالش بکشد، همیشه برای من جذاب بوده است. فیلمنامه باید بازیگر را به تحقیق و جست و جو وا دارد. مثلا تلاش کند تا برای ما به ازای بیرونی نقش خود، از میان مردم جامعه کسی را پیدا کند و او را الگوی خود قرار دهد. در مدتی که از سینما دور شده بودم، سناریوهای این چنینی به دستم نمی‌رسید و البته حالا که با خودم فکر می کنم می گویم ای کاش همانطور که در سینما کمرنگ شدم، در تلویزیون هم سکوت می‌کردم.

افسر اسدی در پاسخ به این سوال که این روزها مشغول به چه کاری است گفت: مشغول منظوم کردن رمان «کلیدر» نوشته محمود دولت آبادی هستم. این کار چند سال است که طول کشیده و دیگر رو به پایان است. هنوز به طور قطعی مشخص نیست چه ناشری این کتاب را منتشر می‌کند. دوازده سال قبل نیز مجموعه شعری با عنوان «چوب حراج» از من چاپ شد.

افسر اسدی امسال با دو فیلم «جامه‌دران» و «تا آمدن احمد» در جشنواره فیلم فجر حضور دارد.

نوشته یک بازیگر رمان «کلیدر» را به نظم برمی‌گرداند/ ادای دین اسدی به دفاع مقدس اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

حمیدرضا قطبی کارگردان فیلم سینمایی «جامه‌دران» درباره اولین تجربه سینمایی خود به سوره سینما گفت: این فیلمنامه که توسط خانم طباطبایی نوشته شده است، قصه‌ای پرکشش دارد و یک ملودرام خانوادگی جذاب با روایت هایی متفاوت از انسان های داخل قصه است و در مجموع پیشرفت قصه و شکل درونی آن برای من جذاب بود و تصمیم به ساخت آن گرفتم.

وی در ادامه با اشاره به مضامین درون فیلم گفت: در درون قصه «جامه‌دران» مضامینی مانند بی عدالتی های اجتماعی و طبقاتی و ستم مضاعف بر زنان و نقد رفتار فردی و کتمان حقیقت وجود دارد ، اما بطور مشخص درباره یک موضوع صحبت نمی شود و این مضامین با هم پیوند خورده اند و از طرفی هم می توان گفت که روایت کنندگان قصه ها سه زن هستند.

قطبی با بیان اینکه «جامه داران» سه روایت از سه زن و در رابطه با یک مرد است درباره روایت موجود در این اثر گفت: این فیلم سینمایی بر اساس ساختار سه پرده ای نیست و روایتی حماسی دارد که در هر یک از اپیزودها یکی از زنان قصه را پیش می برند ، اما هیچ یک از نظر مضمون با هم بی ارتباط نیستند و در مجموع به یک نقطه اشتراک در داستان می رسند.

این کارگردان درباره استقبال از این اثر در سی و سومین جشنواره فیلم فجر گفت: با توجه به واکنش هایی که در طول زمان تولید نسبت به قصه و فیلمنامه وجود داشت، عده زیادی از اهالی سینما درخصوص اینکه سناریو بسیار دقیق و کارشده است ، اتفاق نظر داشتند و معتقد بودند که فیلمنامه منسجمی وجود دارد ، پس ما کار را آغاز کردیم و حالا هم پس از آماده شدن کامل و ارائه به جشنواره بازخوردهای مناسبی را دریافت کرده ایم. هفته گذشته یک مراسم رونمایی و اکران خصوصی برای اهالی سینما و صاحب نظران داشتیم که به تماشای این اثر نشستند و در مجموع امیدهای زیادی برای موفقیت وجود دارد.

قطبی درباره جایگاه برگزاری جشنواره فجر و تاثیر آن در سینما گفت : جشنواره فجر یک فرصت مناسب و رویداد قابل توجه است و زمان و محل بسیار مغتنمی برای توجه و تمرکز بر روی تولیدات اهالی سینما است، منتها مشکلی که وجود دارد، پس از اتمام جشنواره و در زمان اکران است، چون فیلم پس از تولید نیاز به شرایط لازم برای اکران دارد و باید با ساماندهی صحیح فضایی فراهم شود که چرخ صنعت سینما هم بچرخد.

وی در ادامه افزود: جامعه مشتاق است که آثار تولیدی را در سینما ببیند، اما ما در حال حاضر سالن های سینما و امکانات کافی نداریم و این در شرایطی است که طبق اظهارات هیات انتخاب استعدادهای بسیار خوبی به سینما ورود کرده اند و به نظر می‌رسد که دخالت بخش دولتی هم کمتر بوده و سرمایه گذاران بخش خصوصی بیشتر وارد عمل شده اند و اگر در زمان اکران نتیجه نگیرند عقب می‌نشینند و اتفاق ویژه و قابل توجهی در سینما نخواهد افتاد و شرایط به همین منوال پیش خواهد رفت.

نوشته «جامه‌دران» فیلمنامه‌ای جذاب و منسجم دارد/ به موفقیت در جشنواره فجر امیدوارم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

حسندوست تدوینگر باسابقه سینما که امسال با فیلم سینمایی «جامه‌دران» در جشنواره فیلم فجر حضور دارد در این باره به سوره سینما گفت: امسال با فیلم «جامه‌دران» در بخش نگاه نو حضور دارم. اگرچه فیلم اولین تجربه بلند سینمایی حمیدرضا قطبی است، اما او به واسطه تجربه ۲۵ ساله ای که در سینما دارد فراتر از یک فیلم اول را ساخته است و شایسته است که در بخش مسابقه جای گیرد. «جامه‌دران» اثری قوی و محکم است که برایش زحمت زیادی کشیده شده و به واسطه هوشمندی کارگردان فیلمی زیبا و تاثیرگذار را شاهد خواهیم بود.

وی همچنین درباره انتخاب نشدن «تابو» در بخش مسابقه افزود: متاسفانه هیچ دلیل قانع کننده ای برای حذف فیلم سینمایی «تابو» از بخش مسابقه وجود ندارد. من با خسرو معصومی سال‌هاست همکاری دارم. او از جمله کارگردانانی است که هر زمان در جشنواره فجر فیلم داشته، موفق بوده است. هنوز کسی توضیح منطقی برای انتخاب نشدن فیلم ارائه نکرده است. بنابراین باید تا زمان آغاز جشنواره صبر کرد و فیلم‌ها را دید و مقایسه را به عهده مخاطب واگذار کرد، اما من به جرات می‌گویم از این تعدادی که به بخش سودای سیمرغ راه پیدا کرده اند فیلم هایی ضعیف تر از «تابو» وجود دارند که بنا بر مصلحت در بخش مسابقه جای گرفته اند. از جمله چند فیلم که هنوز فیلمبرداری آنها تمام نشده است.

حسندو ست درباره تعداد فیلم های حاضر در جشنواره و ظرفیت فیلم ها در بخش های مختلف گفت: کم یا زیاد کردن ظرفیت فیلم ها در جشنواره فجر موضوع بحث نیست، چون این جشنواره مسایل زیادی دارد که بعد از سالها هنوز حل نشده است. تکلیف اصل ماجرا نامشخص است. کسی نمی داند مراسمی که هرسال برپا می شود جشن است یا جشنواره؟ امسال هم مباحث جدیدی برای بحث و بررسی راه انداختند اما نتیجه ای حاصل نشده است. چارچوب و شمایل کلی جشنواره مشخص نیست. هیئت انتخاب و هیئت داوری و شکل برگزاری و اهدای جوایز از معضل‌های کبیر این مراسم است.

وی افزود: تصمیم هایی که هرسال گرفته می شود اگرچه گاهی صدماتی به جشنواره وارد کرده اما بعضی سال‌ها هم به نفع سینما بوده است. به طور کل دهه ۶۰ تا اوایل دهه ۷۰ جشنواره راضی کننده بود، اما رفته رفته ضعیف شد و اعتبار خود را از دست داد. تا زمانی که تکلیف جشن یا جشنواره روشن نشود. این مراسم هرسال با حاشیه هایی فراوان و با دلخوری اعضای سینمای ایران همراه است. به نظر من مسئولین اگر واقعا تصمیم دارند جشنواره را از حاشیه دور نگهدارند باید به انتقادها و پیشنهادهای صنوف مختلف سینما گوش کنند تا از حواشی که هر سال پیش می‌آید، جلوگیری شود.

نوشته این جشن است یا جشنواره؟/ «جامه‌دران» فراتر از فیلم اول است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.