جوایز جشنواره فیلم ونیز ۲۰۲۵ به شرح زیر است:

*بخش مسابقه اصلی

شیر طلای بهترین فیلم: «پدر مادر خواهر برادر» ساخته جیم جارموش

جایزه بزرگ هیات داوران: «صدای هند رجب» به کارگردانی کوثر بن هنیه

شیر نقره‌ای بهترین کارگردانی: بنی صفدی برای فیلم «ماشین خرد کننده»

جایزه ویژه هیات داوران: فرانچسکو رُزی برای مستند «زیر ابرها»

جایزه بهترین فیلمنامه: والری دونزلی و ژیل مارشان برای فیلم «در حال کار» ساخته والری دونزلی

جام ولپی بهترین بازیگر زن: شین ژی لی برای فیلم «خورشید بر همه ما می تابد» ساخته کای شانگ جون

جام ولپی بهترین بازیگر مرد: تونی سرویلو برای «گریس» ساخته پائولو سورنتین

جایزه مارچلو ماسترویانی برای بهترین بازیگر جوان: لونا ودلر برای فیلم «دوست ساکت» ساخته ایلدیکو انیدی

*بخش افق‌ها

بهترین فیلم: «سال نو که هرگز نیامد» به کارگردانی بوگدان موره‌سانو

بهترین کارگردان: سارا فریدلند برای فیلم «لمس آشنا»

جایزه ویژه هیات داوران: «یکی از آن روزها که همه می‌میرند» به کارگردانی مراد فیرات اوغلو

بهترین بازیگر زن: کاتلین چالفانت برای بازی در فیلم «لمس آشنا»

بهترین بازیگر مرد: فرانچسکو گِگی  برای بازی در فیلم «خانواده»

بهترین فیلمنامه: اسکندر قبطی برای فیلم «تعطیلات شاد»

بهترین فیلم کوتاه: فیلم «کیست که خورشید را دوست دارد» ساختۀ ارشیا شکیبا

*بخش کلاسیک ونیز

بهترین مستند درباره سینما: «ماتا هاری» به کارگردانی جو بشنکوفسکی و جیمز اِی. اسمیت

بهترین فیلم بازسازی‌شده: «باشو، غریبه کوچک» به کارگردانی بهرام بیضایی

* بخش فیلم‌های ایمرسیو (واقعیت مجازی)

جایزه بزرگ: «ابرها دو هزار متر بالاترند» ساخته سینگینگ چن

جایزه ویژه هیات داوران: «نیم مثقال زعفران» ساخته نگار مطلبی میدانشاه

جایزه دستاورد: «وداعی طولانی» ساخته کیت فوت و ویکتور ماز

نوشته شیر طلای ونیز به جیم جارموش رسید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

جوایز جشنواره فیلم ونیز ۲۰۲۴ به شرح زیر است:

*بخش مسابقه اصلی

شیر طلای بهترین فیلم: پدرو آلمودوار برای «اتاق بغلی»

جایزه بزرگ هیات داوران: مائورو دلپرو برای فیلم « ورمیلیو، عروس کوهستان»

شیر نقره‌ای بهترین کارگردانی: بردی کوربت برای فیلم «بی‌رحم»

جایزه ویژه هیات داوران: دی کولومبگ اشویلی برای فیلم «آپریل»

جایزه بهترین فیلمنامه: موریو هاوسر و هیتر لورگا برای فیلم «من هنوز اینجا هستم»

جام ولپی بهترین بازیگر زن: نیکول کیدمن برای فیلم «دختربچه»

جام ولپی بهترین بازیگر مرد: ونسان لیندان برای فیلم «پسر خموش»

جایزه مارچلو ماسترویانی برای بهترین بازیگر جوان: پل کرچر برای فیلم «و فرزندانشان پس از آنها»

*بخش افق‌ها

بهترین فیلم: «سال نو که هرگز نیامد» به کارگردانی بوگدان موره‌سانو

بهترین کارگردان: سارا فریدلند برای فیلم  «لمس آشنا»

جایزه ویژه هیات داوران: «یکی از آن روزها که همه می‌میرند» به کارگردانی مراد فیرات اوغلو

بهترین بازیگر زن: کاتلین چالفانت برای بازی در فیلم «لمس آشنا»

بهترین بازیگر مرد: فرانچسکو گِگی  برای بازی در فیلم «خانواده»

بهترین فیلمنامه: اسکندر قبطی برای فیلم «تعطیلات شاد»

بهترین فیلم کوتاه: فیلم «چه کسی خورشید را دوست دارد» ساختۀ ارشیا شکیبا

*بخش شیر آینده

جایزه لوییجی دی لورنتیس بهترین فیلم اول: سارا فریدلند برای فیلم «لمس آشنا»

*بخش افق‌های ویژه

جایزه تماشاگران: «شاهد» به کارگردانی نادر ساعی‌ور

*بخش کلاسیک ونیز

جایزه بهترین فیلم مرمت شده: اکه بمبو – نانی مورتی

جایزه بهترین مستند درباره سینما: واکنش‌های زنجیره‌ای – الکساندر او فیلیپ

*بخش ونیز غوطه‌ور

جایزه بزرگ: ایتو مِیکیو – بوریس لابه

جایزه ویژه هیات داوران: سیاره اوتو – گوانائل فرانسوا

جایزه دستاورد: تحریک: بازی با واقعیت – بری جین مورفی و می عبداالله

نوشته شیر طلای ونیز برای پدرو آلمودوار اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

اما فارغ از همه این حرف‌ها و حواشی بد نیست نگاهی سینمایی هم به این فستیوال بیندازیم و ببینیم مهم‌ترین جشنواره ایتالیا از نظر هنری واقعا چه در چنته داشته.

ایوا دوورنی و فیلمی در رابطه با میراث نژادپرستی در آمریکا

تعدادی از مهم‌ترین فیلم‌های امسال جشنواره ونیز توسط بانوان کارگردانی شده بودند.

ایوا دوورنی کتاب سنگین و پژوهشگرانه «طبقه حاکم: منشأ نارضایتی‌های ما» ایزابل ویلکرسون در رابطه با ریشه‌ها و میراث ماندگار نژادپرستی در جامعه آمریکا را به «منشأ»، فیلمی قدرتمند با داستان عاشقانه عمیق، تبدیل کرد.

او این کار را با پیوند زدن تاریخ و مضامین موجود در کتاب – که بین تئوری‌های نژادی و برتری سفیدپوستان در آمریکا به فضای مشابه آن در آلمان نازی و فراتر از آن ارتباط برقرار می‌کند – با تجربیات خود ویلکرسون در هنگام نوشتن کتاب (که با فوت ناگهانی همسرش، مادرش و یکی از اقوام نزدیکش در مدتی کوتاه مواجه شد) انجام می‌دهد.

زنگ بیدارباش برای اروپا

فیلم «مرز سبز» آگنیشکا هولاند، زنگ بیدارباشی برای تمام کسانی است که آن اتفاقات هولناک در مرز اروپا که ناشی از سیاست‌های کشورهای به ظاهر دموکراتیک به وجود آمد را فراموش کرده‌اند.

این فیلم‌ساز لهستانی وضعیت اسفبار مهاجرانی از شمال آفریقا و غرب آسیا را به تصویر می‌کشد که با وعده‌های تبلیغاتی عبور بی دردسر (به اتحادیه اروپا) دولت بلاروس به مرز لهستان و بلاروس آمدند، و در آنجا دریافتند که بازیچه بازی‌های جغراسیاسی شده‌اند. پس از مواجهه دولت لهستان با این مهاجران، آن‌ها سرگردان شده و در جنگل‌های باتلاقی و عهدشکنانه میان دو کشور، به تقلا و گرسنگی رها شدند.

شکستی برای رومن پولانسکی

در این میان تعدادی از کارگردانان کهنه‌کار در پروژه‌های جدیدشان با شکست مواجه شدند.

«کاخ» پولانسکی فیلمی افتضاح، ناخوشایند و مبارزه طبقاتی‌ای بی‌مزه بود – این فیلم نمایشی از رویارویی ثروتمندان و کارکنان هتل شیکی در سوئیس همزمان با مراسمات جشن سال نو است.

اگر این آخرین فیلم کارگردان ۹۰ ساله فیلم‌هایی چون «محله چینی‌ها»، «بچه رزماری» و «دیوانه‌وار» است، او مشخصاً در اوج خداحافظی نخواهد کرد.

«فراری»: فیلمی از تصادف و لهجه‌های ایتالیایی مصنوعی

مایکل مان، یکی از بزرگترین کارگردانان تاریخ هالیوود، که پس از شکست بزرگش در پروژه پرخرج «کلاه سیاه» با بایکوتی از سوی استودیوها مواجه شد، با فیلم «فراری» به ونیز آمده، و امیدوار است که با این فیلم مستقل با بازی آدام درایور در نقش خودروساز افسانه‌ای انزو فراری مسیر کاری خود را متحول کند.

صحنه‌های مسابقات این فیلم، با فراری‌های کروک آلبالویی‌ رنگ دلربای دهه ۱۹۵۰، بسیار هیجان‌انگیز هستند، اما این فیلم آن‌قدرها هم چنگی به دل نمی‌زند.

درایور در نقش انزو مرد عبوس و مغروری را به تصویر می‌کشد که با قلدری و رشوه مسیر خود را تا قله هموار کرده، و همزمان با معشوقه ایتالیایی‌اش (با بازی شیلین وودلی با لهجه ایتالیایی تصنعی) به همسر ایتالیایی‌اش (با بازی پنه لوپه کروز، که با همان لهجه اسپانیایی خودش در این فیلم صحبت می‌کند) خیانت می‌کند.

بازگشت لوک بسون با فیلمی عجیب و غریب

لوک بسون از کارگردانان نامدار دهه ۹۰، با فیلم عجیب و غریب «مرد سگی» به عرصه سینما بازگشت.

او با آثاری از جمله «عنصر پنجم» و «لئون حرفه‌ای» در دهه ۹۰ سینما حکمرانی می‌کرد. اما شلیک کهکشانی نافرجامش – والرین و شهر هزار سیاره – اعتبار او را به خرابه‌های هالیوود کشاند. چندین اتهام MeToo# او را در همان‌جا نگه داشت، گرچه از یک اتهام تجاوز تبرئه شد و  هرگونه اتهام بزهکاری را رد کرد. او با «مرد سگی» به دنبال رستگاری در باکس آفیس است.

کلب لندری جونز در این فیلم در نقش پسری که مورد آزار قرار گرفته و رستگاری خود را در سگ‌ها یافته به جلوی دوربین رفته است. او که به نظر در دهه ۱۹۳۰ آلاباما متولد شده، به طور نامشخصی در دنیای مدرن نیوجرسی بزرگ می‌شود و به واسطه تواناییش در ارتباط برقرار کردن با سگ‌ها، به رابین هود ایالت گاردن تبدیل شده، و با کمک ارتش چهارپایانش از ثروتمندان دزدی کرده و به فقرا کمک می‌کند.

فیلم بسون این حس را به آدم می‌دهد که گویی سه یا چهار فیلم را با هم ترکیب کرده‌اید – بخشی از آن اکشن است، بخشی درباره درام هویت جنسی در دوران بلوغ است، و بخش دیگر «تنها در خانه» با سگ‌هاست – خلاصه که به هنگام دیدنش با آشفتگی دیوانه‌باری مواجه می‌شوید.

«بیچارگان»: یورگوس لانتیموس با سوگلی جدید

اما برجسته‌ترین فیلم هشتادمین دوره جشنواره ونیز که شیر طلای جشنواره را هم تصاحب کرد، اثر خارق‌العاده «بیچارگان» یورگوس لانتیموس بود.

این کارگردان یونانی آخرین بار با فیلم «سوگلی» در لیدو حاضر شد؛ درام تاریخی‌ای که تمام عرف‌های ژانرش را شکست، و با کنار هم قرار دادن تکه‌های آن اثر جدید شگفت‌انگیزی خلق کرد.

این اتفاق به طور مجدد در «بیچارگان» قابل مشاهده است. اما استون در این فیلم نقش بلا بکستر را بازی می‌کند؛ زن خانه‌دار ویکتوریایی نومیدی که پس از خودکشی، در قالب موجودی فرانکنشتاینی در بدن یک زن و ذهن یک کودک به او زندگی داده شده است. اما این هیولای فرانکنشتاینی بسیار شیداست. و البته فمنیست هم هست. خالی از لطف نیست که بگویم، مسیر او از وسط مردسالاری پر رویداد و شگفت‌انگیز است.

عملکرد استون در این فیلم شجاعانه و حیرت آور است، و دیالوگ‌هایی دارد که به زودی بر سر زبان همه خواهد افتاد. («باید یه سر برم و یه مشت به اون بچه بزنم!!»).  از همین حالا می‌توان استون را در لیست نامزدهای اسکار سال آینده متصور شد.

فیلم کالتی کورین بدون پی‌رنگ فقط به دنبال ایجاد یک حس است

فیلم «آگرو دریفت» هارمونی کورین قرار نیست جوایزی ببرد. فیلم جدید او، البته اگر بتوان این اثر تجربی را با این عنوان خطاب کرد – کاملاً با دوربین‌های مادون قرمز فیلم‌برداری شده، و بازی ویدئویی توهم‌زا و زیبایی را به تصویر کشیده – کمتر به دنبال بازآفرینی سینما است و بیشتر به دنبال معدوم کردن است.

کورین می‌گوید که علاقه‌ای کمتری به «پی‌رنگ» دارد تا «ایجاد یک حس» و امیدوار است که فیلمش سینما را به سمت هنر جدیدی سوق دهد؛ هنری که فیلم، موسیقی و بازی را درهم می‌آمیزد. آگرو دریفت اینچنین حسی را ایجاد نمی‌کند. ولی دیدنش تجربه جالبی است. کسانی که مثل آن را در ونیز دیدند، تا مدت‌ها فراموشش نخواهند کرد.

نوشته سیاست بر سینما چیره شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

جوایز جشنواره فیلم ونیز ۲۰۲۳ به شرح زیر است:

*بخش مسابقه اصلی

شیر طلای بهترین فیلم: «بیچارگان» ساخته یورگوس لانتیموس

جایزه بزرگ هیات داوران: «شیطان وجود ندارد» ساخته ریوسوکه هاماگوچی

شیر نقره‌ای بهترین کارگردانی: ماتئو گارونه برای فیلم «من کاپیتان هستم»

جایزه ویژه هیات داوران: «مرز سبز» ساخته آگنیشکا هولاند

بهترین فیلمنامه: گیرمو کالدرون و‌ پابلو لارائین برای فیلم «اِل کوند»

جام ولپی بهترین بازیگر زن: کیلی اسپائنی برای فیلم «پریسیلا»

جام ولپی بهترین بازیگر مرد: پیتر سارسگارد برای فیلم «حافظه»

جایزه مارچلو ماسترویانی برای بهترین بازیگر جوان: سیدو سار برای فیلم «من کاپیتان هستم»

*بخش افق‌ها

بهترین فیلم: «توضیح برای همه چیز» به کارگردانی گابور ریس

بهترین کارگردان: میکا گوستافسون برای فیلم «بهشت می‌سوزد»

جایزه ویژه هیات داوران: آلن پارونی برای «یکشنبه بی‌پایان»

بهترین بازیگر زن: مارگریتا روسا دی فرانچسکو برای فیلم «بهشت»

بهترین بازیگر مرد: ترگل  بولداردن برای فیلم «شهر باد»

بهترین فیلمنامه: انریکو ماریا آرتله برای فیلم «بهشت»

بهترین فیلم کوتاه: «سفر کوتاه» ساخته ارنیک بقیری

*بخش شیر آینده

جایزه لوییجی دی لورنتیس بهترین فیلم اول: «عشق یک اسلحه است» ساخته لی هونگ چی

*بخش افق‌های ویژه

جایزه تماشاگران: «فلچیتا» ساخته میکلئا رامازوتی

*بخش کلاسیک ونیز

جایزه بهترین فیلم مرمت شده: «در حال حرکت» ساخته شینجی سومای

جایزه بهترین مستند درباره سینما: «از شما خیلی متشکرم» ساخته آلکس بریومن

نوشته شیر طلای ونیز برای «بیچارگان» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

اتحادیه سگ-افترا با توجه به مستقل بودن فیلم بیوگرافی انزو فراری، به درایور اجازه حضور در جشنواره را داد. شرکت نئون در اوایل سال جاری حق پخش فیلم «فراری» به کارگردانی مایکل مان را خریداری کرد.

درایور با حضور در کنفرانس مطبوعاتی فیلم «فراری» در رابطه با حضور خود در جشنواره به سوال خبرنگاران پاسخ داد. بازیگر «جنگ ستارگان» و «خاندان گوچی» اظهار داشت: من بسیار مفتخرم که در اینجا با ترویج رهبری دستوری و همچنین به نمایندگی از فیلمی که جزء اتحادیه تهیه‌کنندگان فیلم و تلویزیون نیست، حضور دارم.»

او توضیح داد که این توافق موقت «دو وجه» دارد: «به فیلم‌های مستقلی که ارتباطی با نویسندگان غیر عضو انجمن نویسندگان ندارند، اجازه می‌دهد تا فرآیند ساختشان را پیش بگیرند.»

درایور در ادامه توضیج داد «هدف دیگرش» از حضور در جشنواره «تاکید بر این بوده که شرکت‌های پخش کوچکتر نظیر نئون و اس‌تی‌اکس اینترنشنال می‌توانند از پس تقاضاهای سگ-افترا بربیایند، در حالی که شرکت‌های بزرگتر اعم از نتفلیکس و آمازون این‌چنین توانایی‌ای ندارند.»

او افزود: «هر بار که اعضای سگ-افترا به حمایت از فیلم‌هایی می‌پردازند که با آن‌ها به توافق موقت رسیده‌اند، این نکته روشن‌تر می‌شود که اعضای این انجمن حمایت خود را از کسانی که با ایشان همکاری می‌کنند دریغ نکرده، در حالی که دیگران به این شکل برخورد نمی‌کنند.»

«فراری» به نویسندگی تروی کندی مارتین، بر اساس کتاب انزو فراری:انسان و ماشین براک یت است. در این فیلم ستارگان دیگری اعم از پنه لوپه کروز، شیلین وودلی، جک اوکانل و پاتریک دمپسی به نقش آفرینی می‌پردازند.

فیلم قبلی مایلکل مان، تریلر «کلاه سیاه» با نقش‌آفرینی کریس همسورث بود، که در سال ۲۰۱۵ منتشر شد.

فیلم «فراری» در ۲۵ دسامبر در ایالات متحده منتشر خواهد شد. اما همچنان تاریخ دقیقی از انتشار آن در بریتانیا اعلام نشده است.

پس از ملحق شدن ۱۶۰ هزار عضو اتحادیه سگ-افترا به اعتصابات نویسندگان، تعطیلی هالیوود هم‌اکنون دومین ماه خودش را سپری می‌کند. انجمن نویسندگان آمریکا در حال مبارزه با جبران خدماتی بهتر و تضمینی است که کارش را به هوش مصنوعی واگذار نکنند.

بیلی پورتر ستاره فیلم ژست در مصاحبه‌ای اخیراً عنوان داشته که بر اثر پیامدهای اعتصابات مجبور به فروش خانه‌اش شده است.

نوشته درایور نتفلیکس و آمازون را به باد انتقاد گرفت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

آدم‌کش (The Killer)

کارگردان: دیوید فینچر

دیوید فینچر این کارگردان نامدار آخرین بار با فیلم باشگاه مشت‌زنی در سال ۱۹۹۹ در جشنواره ونیز حاضر شد. او در سال جاری با اقتباسی از رمان گرافیکی فرانسوی از الکسیس نولنت با تصویرگری لوک جاکامان به جشنواره بازگشته است. فینچر سال‌ها بر روی آدم‌ کش کار کرده، و این فیلم از موردانتظارترین برندگان جوایز اصلی جشنواره امسال است. این فیلم که به تعریف فینچر «بی‌رحم، خونین، و جنایتی آمیخته به ابهامات اخلاقی» توصیف شده در مورد آدم کشی هدفمند (با بازی مایکل فاسبندر) است که با بیداری وجدانش با درهم‌شکستگی روانی مواجه می‌شود. او در پی عملیاتی ناموفق در می‌یابد که خودش به یک هدف تبدیل شده است. دیوید فینچر که در ارائه فیلم بد ناتوان است، فیلم‌نامه نویس فیلم هفت، اندرو کوین واکر را در کنار خود دارد که وظیفه اقتباس از این رمان را به عهده گرفته، و ترنت رزنور و اتیکوس راس، همکاران همیشگی فینچر نیز او را در این فیلم همراهی می‌کنند، و همه این‌ها دلایلی هستند که ما را در مورد این فیلم هیجان‌زده می‌کنند. اگر همه این‌ها کافی نبود، می‌توانیم به ایفای نقش تیلدا سوئینتون نیز در این فیلم اشاره کنیم.

منشأ (Origins)

کارگردان: ایوا دوورنی

ایوا دوورنی فیلم‌ساز نامزد اسکار به اولین زن سیاه‌پوست آفریقایی آمریکایی تبدیل شد که در جشنواره فیلم ونیز به رقابت خواهد پرداخت. فیلم او بر اساس کتاب برنده جایزه پولیترز ایزابل ویلکرسون با عنوان «طبقه حاکم: منشأ نارضایتی‌های ما» می‌باشد، و ستارگانی اعم از  آنجانو الیس تیلور، ورا فارمیگا، در کنار آدرا مک‌دانلد، نیک آفرمن و کانی نیلسون در این فیلم به ایفای نقش می‌پردازند. فیلم منشأ به نابرابری نژادی سیستماتیک در آمریکا، و سلسله مراتب طبقات حاکم ناعادلانه‌ای که آمریکا را شکل داده‌اند، می‌پردازد.

مایسترو (Maestro)

کارگردان: بردلی کوپر

بردلی کوپر ستاره‌ای متولد شده است را برای اولین بار در جشنواره ونیز پیش چشم همگان برد. این پلتفورم برای کوپر ثمربخش بود، که در ادامه منتج به نامزدی فیلمش در هشت بخش اسکار شامل نامزدی بهترین فیلم و بهترین بازیگر مرد برای کوپر شد. او با دومین فیلمش به لیدو بازگشته، و در این فیلم در نقش آهنگساز افسانه‌ای لئونارد برنستاین به جلوی دوربین رفته، و همچنین در مقابل او کری مولیگان در نقش همسرش فلیشیا مونته‌آلگره، بازیگر و فعال مدنی، به ایفای نقش می‌پردازد. طبق گزارشات، این فیلم ۳۰ سال از زندگی برنستاین را در بر می‌گیرد و موضوع فیلم عمدتاً بر روابط شخصی او با همسرش متمرکز است تا بر زندگی حرفه‌ای این فرد. با وجود صحبت‌هایی که از پیش از جشنواره در رابطه با این فیلم مطرح بوده است.

اِل کوند (El Conde)

کارگردان: پابلو لارین

پابلو لارین کارگردان شیلیایی در فیلم جکی و اسپنسر به کاوشگری در تاریخ پرداخت. او با حس و حالی تاریخی از نوع متفاوتی، مجدداً به ونیز بازگشته است. اِل کوند اثری راز آلود با رویکرد تجدیدنظر طلبانه‌ای است که دیکتاتور شیلیایی آگوستو پینوشه را به عنوان خون‌آشامی ۲۵۰ ساله به تصویر می‌کشد که خون مردم را در شیشه کرده است. فیلم لارین که به آسیب‌های روحی طولانی‌مدت دیکتاتوری می‌پردازد، فیلم با شکوه سیاه و سفیدی است که توسط تصویربرداران کهنه‌کار تاد هینز و اد لاکمن فیلمبرداری شده، و با ترکیب رئالیسم جادویی با فرضیاتی دیوانه‌وار، پیغام نویدبخشی را برای ما می‌فرستد. با علم به این موضوع که لارین در فیلم نامزد اسکار «نه» به بررسی موضوع ظلم و ستم طولانی‌مدت تحت دیکتاتوری پرداخت، می‌توانیم انتظار داشته باشیم که اِل‌کوند را در میان نامزدهای شیر طلایی ببینیم.

بیچارگان (Poor Things)

کارگردان: یورگوس لانتیموس

آخرین فیلم یورگوس لانتیموس این فیلمساز مشهور یونانی از فضای سورئال تا طنز تلخ، شبیه به فرانکنشتاینی است که جنسیتش تغییر کرده است (این اولین فیلم او پس از سوگولی است که در جشنواره ونیز به اکران گذاشته شد). اما استون در این فیلم نقش زنی را بازی می‌کند که توسط دانشمندی دیوانه (ویلم دفو) به زندگی بازگردانده شده است. او با مارک رافلو فرار می‌کند و روز به روز به انسانیت خود آگاه‌تر می‌شود. تیزر این فیلم نمایانگر عامه‌پسندتر بودن این فیلم لانتیموس است.

مقدس (Holly)

کارگردان: فیِن تراک

آن‌چیزی که در جشنواره امسال به قدر کافی ارائه شده فیلم‌های ژانر وحشت است. بیچارگان با طبع رازآلودش؛ اِل کوند و شرح آن از ژانر خون‌آشامی… و همچنین فیلم مقدس. فیِن تراک این کارگردان بلژیکی با فیلمی درباره دختری ۱۵ ساله با موهبت و مصیبتی ویژه به لیدو بازگشته است. این دختر مقدس می‌تواند به هر کسی که در حضورش است حس آرامش دهد. که خب اصلاً چیز بدی نیست… اما بعد از این که مردم تلاش می‌کنند از او سوء استفاده کنند همه چیز تغییر می‌کند. طبق گزارشات، این فیلم به بررسی موضوع ملالت‌های نوجوانی می‌پردازد، ‌و به گفته مدیر جشنواره ونیز، آلبرتو باربرا، «این فیلمی عاشقانه است که با نماد‌های ژانر وحشت بازی می‌کند.»

شیطان وجود ندارد (Evil Does Not Exist)

کارگردان: رایوسکه هاماگوچی

رایوسکه هاماگوچی ژاپنی در سال ۲۰۲۱ با دو فیلم ماشینم را بران که برنده جایزه اسکار شد، و چرخ بخت و فانتزی (فیلمی فوق‌العاده اما کمتر دیده شده) همه را حیرت زده کرد. او امسال با رونمایی از فیلم جدیدش شیطان وجود ندارد همه را شگفت‌زده کرده است. این فیلم پس از معرفی و سوپرایز کردن همه، مستقیماً وارد فهرست اصلی جشنواره شد. این فیلم که در شهر کوچکی در ژاپن جریان دارد، نشان می‌دهد که چگونه یک شرکت توکیویی بزرگ برنامه دارد تا یک کمپ لاکچری دائمی در دل طبیعت ساخته، بدون این‌که ذره‌ای به ساکنانی اهمیت دهد که قرار است شاهد تصرف محیط زندگیشان با سازه‌های ضمخت و آسیب زا به محیط زیست باشند.

دیو (The Beast)

کارگردان: برتراند بونلو

فیلم علمی تخیلی بونلو ما را به آینده نزدیکی می‌برد که احساسات به یک تهدید تبدیل شده‌اند. گابریل (لیا سیدو) نهایتاً تصمیم می‌گیرد که از احساسات رهایی یابد، و از ماشینی استفاده می‌کند که او را به زندگی‌های قبلی‌اش خواهد برد و او را از احساسات عمیقش رهایی خواهد داد. او در طی این مسیر با لوئیس (جوج مک‌کی) آشنا می‌شود، و در ادامه رابطه آن‌ها همه‌چیز را پیچیده خواهد کرد. این فیلم که از رمان «دیوی در جنگل» هنری جیمز (۱۹۰۳) الهام گرفته شده است.

فِراری (Ferrari)

کارگردان: مایکل مان

این اولین فیلم مایکل مان در طی هشت سال گذشته است. هشت سال به خصوص بعد از پروژه ناموفق کلاه سیاه زمان زیادی است. بنا بر این انتظارات از فیلم بیوگرافی فراری بالاست؛ آدام درایور در این فیلم در نقش انزو فراری راننده مسابقات که به موسس شرکت اتومبیل تبدیل می‌شود، به بازی پرداخته و پنه‌لوپه کروز نقش همسرش لارا را ایفا می‌کند. از باقی ستارگان این فیلم می‌توان به شایلین وودلی، جک او‌کانل و پاتریک دمپسی اشاره کرد. این پروژه که سال‌هاست ذهن و دل مایکل مان را تسخیر کرده و او از سال ۲۰۰۰ (با کریستین بیل و سپس هیو جکمن) پیگیر ساخت آن است، زندگی یکی از صاحب‌نفوذ‌ترین تولیدکنندگان اتومبیل را به تصویر خواهد کشید. و از آنجایی که درایور در ایفای نقش افراد مشهور ایتالیایی بسیار ماهر است (با اشاره به بازی در نقش مائوریتزیو گوچی در فیلم خانه گوچی)، از این فیلم انتظار زیادی می‌رود.

پریسیلا (Priscilla)

کارگردان: سوفیا کاپولا

پس از فیلم ماکسیمالیستیِ الویس باز لورمن که با اقتباس از کتاب «من و الویس» پریسیلا پریسلی (۱۹۸۵) زندگی حرفه‌ای پادشاه راک ‌اند رول را به تصویر کشید و با فروش ۲۸۸.۷ میلیون دلاری عملکرد خوبی را در باکس آفیس از خود به جای گذاشت، فیلم پریسیلا کاپولا به جنبه دیگری از زندگی الویس خواهد پرداخت. سوفیا کاپولا (کارگردان خودکشی باکره‌ها، سرگشته در غربت) در این فیلم زندگی همسر سابق الویس، پریسیلا پریسلی (کیلی اسپینی) و تجارب او با الویس (جیکوب الوردی) را به تصویر کشیده است. کاپولا این فیلم را به ماری آنتوانت در گریس‌لند (شهر محل تولد الویس) تشبیه کرد، و اولین تصاویر از این فیلم نویدبخش اصالت آن بوده – به خصوص که پریسیلا پریسلی تهیه‌کننده آن است.

حالا با توجه به این همه فیلم و بازیگران کمی که به ونیز رفته‌اند باید دید در روز اختتامیه عوامل کدام اثر شادمان خواهند شد.

نوشته سینما زیر سایه سیاست اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

همچنین فرش قرمز ونیز انتظار حضور کیلی اسپینی و جیکوب الوردی را دارد، که در نقش‌های پریسیلا و الویس پریسلی در آخرین اثر از سوفیا کاپولا با نام «پریسیلا» به بازی پرداخته‌اند؛ همچنین خود پریسیلا پریسلی نیز در کنار این تیم حاضر خواهد شد.

با توجه به این که تمام فیلم‌های فوق مستقل بوده و توسط اعضای اتحادیه تهیه‌کنندگان سینمای آمریکا ساخته نشده‌اند، انجمن سگ-افترا مجوز موقتی به آن‌ها برای حضور در این جشنواره اعطاء کرده است.

البته جشنواره ونیز از اعتصابات سگ-افترا بی‌تاثیر نماند، و رویداد آرمانی به دلیل عدم حضور کیت بلانشیت لغو شد.

با اعلام ورایتی، ایوا دو ورنی که با فیلم درام «منشأ» (الهام گرفته از کتاب برنده جایزه پولیتزر ایزابل ویلکرسون «کاست: منشأ نارضایتی‌های ما»)، به اولین کارگردان زن سیاه‌پوست آمریکایی آفریقایی بدل خواهد شد که درقابت جشنواره ونیز حضور می‌یابد، در طی مراسم شام گالا جایزه الهام را از سازمان بین‌المللی ایدز، آمفار، دریافت خواهد کرد. اما همچنان حضور ستارگان فیلم اعم از آنجو آن الیس تیلور، نیسی نش بتس، جان برنتال و ورا فارمیگا در جشنواره قطعی نیست.

هشتادمین دوره جشنواره ونیز از ۳۰ آگوست تا ۹ سپتامبر برگزار خواهد شد.

نوشته موقع اعتصاب اعتصاب، موقع فرش قرمز فرش قرمز! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این رویداد که برای دومین سال در لیدو ونیز برگزار می‌شود، «در جهت تجدید همبستگی سازمان مادر جشنواره و بنیاد دو سالانه ونیز با مردم اوکراین و تجربیات حزن‌انگیز آنان است.» این برنامه در طی اقداماتی مشابه برای حمایت از اوکراین با مدیریت بنیاد دو سالانه صورت گرفته است.

برنامه «روز اوکراینی» جشنواره ونیز در هتل اکسلسیور برگزار خواهد شد. این برنامه شامل مراسم معارفه‌ای با حضور رئیس دو سالانه جشنواره، روبرتو چیکوتو، و آلبرتو باربِرا، مدیر هنری این جشنواره می‌شود.

اولین هم‌اندیشی با عنوان «صنعت سینمای اوکراین در طی جنگ» شامل ارائه‌ای از وضعیت کنونی اوکراین توسط مارینا کودرچوک، رئیس آژانس دولتی سینمای اوکراین خواهد بود.

پس از آن گردهمایی دیگری با عنوان «فیلم‌سازی با اوکراین: حمایت و همکاری» با حضور چندین تهیه‌کننده برگزار خواهد شد. از جمله این تهیه‌کنندگان می‌توان به آرتم کولیبائف، رئیس شورای فیلم‌سازی کشور؛ ویکتوریا یارموشچوک، مدیر انجمن سینمای اوکراین؛ سرهی لاورن‌یوک، مدیر انجمن صنعت فیلم اوکراین؛ آندری نوگین، تهیه‌کننده و مدیر ان‌جی‌او اوکراین‌فِست؛ و فیلیپ آزولای کارگردان اشاره کنیم. مدیریت هر دو هم‌اندیشی توسط ولادیمیر آستاپچوک بازیگر، تهیه‌کننده و شخصیت معروف تلویزیون اوکراین صورت خواهد گرفت.

در بخش افق‌های امسال جشنواره ونیز فیلمی از آنا بوریاچکوا با عنوان «تا ابد-تا ابد» اکران خواهد شد؛ بوریاچکوا که اولین تجربه کاری خود را پشت سر گذاشته درست دو ماه قبل از هجوم تمام عیار روسیه به اوکراین، بخش عمده فیلم‌برداری این فیلم را در کی‌یف تکمیل کرده بود.

هشتادمین جشنواره فیلم ونیز از ۳۰ آگوست تا ۹ سپتامبر در ایتالیا برگزار خواهد شد.

نوشته روز اوکراین در جشنواره ونیز! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

اگرچه ونیز چند روز پیش مجبور شد به دلیل عوارض تبلیغاتی ناشی از اعتصاب، اولین فیلم برنامه‌ریزی‌شده خود را که قرار بود به عنوان فیلم افتتاحیه اکران شود، کنسل کند (فیلم افتتاحیه پیش از این «چلنجرز» به کارگردانی لوکا گوادانینو و با بازی زندایا بوده است.)، اما ترکیب تقریباً کامل جشنواره که امروز در نشست خبری اعلام شد، قدرت جشنواره را نشان می‌دهد که از کمبود احتمالی ستاره‌هایی که روی فرش قرمز فیلم‌های ایالات‌متحده خواهند بود، جلوتر رفته است.

آلبرتو باربرا؛ مدیر هنری ونیز، در نشست مطبوعاتی گفت: هفته گذشته به دلیل اعتصاب بازیگران که همراه با اعتصاب فیلمنامه نویسان، ما را غافلگیر کرد، هفته آشفته‌ای بود؛ اما تأثیر اعتصاب بازیگران (که دلایل آن تا حد زیادی قابل درک است) بسیار ناچیز بوده است.

باربرا در ادامه ابراز امیدواری کرد که بازیگرانی که در تولیدات مستقل (ایالات متحده) حضور دارند و تعداد زیادی که در ونیز وجود دارند، به این جشنواره خواهند آمد.

براساس این خبر، نام چهار ایرانی در فهرست فیلم‌های هشتادمین جشنواره فیلم ونیز دیده می‌شوند. امیر نادری با فیلم «ساز دهنی» در بخش کلاسیک، فیلم «تاتامی» به کارگردانی مشترک زر امیر ابراهیمی و گای ناتیو محصول گرجستان/آمریکا در بخش افق‌ها، حسین ملایمی با فیلم «در سایه سرو» در بخش کوتاه افق‌ها و امید زارعی با فیلم واقعیت مجازی «چشم‌انداز آوایی» محصول دانمارک و آمریکا در این فهرست قرار دارند.

اسامی فیلم‌های حاضر در هشتادمین دوره جشنواره فیلم ونیز به شرح زیر است:

*بخش مسابقه

«فرمانده» (فیلم افتتاحیه) ساخته ادواردو دی آنجلیس

«سرزمین موعود» ساخته نیکولای آرسل

«داگمن» به کارگردانی لوک بسون

«لا بته» به کارگردانی برتراند بونلو

«خارج از فصل» به کارگردانی استفان بریزه

«آنئا» به کارگردانی پیترو کاستلیتو

«استاد موسیقی» به کارگردانی بردلی کوپر

«پریسیلا» به کارگردانی سوفیا کاپولا

«بالاخره سحر» به کارگردانی ساوریو کوستانزو

«لوبو» به کارگردانی جورجیو دیرتی

«اصل و نسب» به کارگردانی ایوا دوورنی

«آدم‌کش» به کارگردانی دیوید فینچر

«حافظه» به کارگردانی میشل فرانکو

«من کاپیتان» به کارگردانی ماتئو گارونه

«شیطان وجود ندارد» به کارگردانی ریوسکه هاماگوچی

«مرز سبز» به کارگردانی آنیسکا هالند

«نظریه همه چیز» به کارگردانی تیم کروگر

«بیچارگان» به کارگردانی یورگوس لانتیموس

«شمردن» به کارگردانی پابلو لارین

«فِراری» به کارگردانی مایکل مان

«آداجیو» به کارگردانی استفانو سولیما

«زنی از» به کارگردانی مالگورستا سوموسکا، میکال انگلرت

«هالی» به کارگردانی فاین تروچ

*بخش خارج از مسابقه – داستانی

«جامعه برف» (فیلم پایانی) به کارگردانی جی‌آی بایونا

«کودتای شانس» به کارگردانی وودی آلن

«داستان شگفت انگیز هنری شوگر» به کارگردانی وس اندرسون

«توبه کننده» به کارگردانی لوکا باربارسکی

«نظم زمان» به کارگردانی لیلیانا کاوانی

«زندگی کردن» به کارگردانی آلیکس دلاپورت

«به بهشت خوش آمدی» به کارگردانی لئوناردو دی کوستانزو

«دااااالی!» به کارگردانی کوئنتین دوپیو

«دادگاه شورش کین» به کارگردانی ویلیام فریدکین

«ساخت از» به کارگردان سدریک کان

« Aggro Dr1ft» به کارگردانی هارمونی کورین

«هیتمن» به کارگردانی ریچارد لینکلیتر

«قصر» به کارگردانی رومن پولانسکی

«پلنگ برفی» به کارگردانی پما تسدن

*بخش خارج از مسابقه – غیر داستانی

«عشق» به کارگردانی ویرجینیا الوتری سرپیری

«به جلو گوئرنیکا»(نسخه کامل) به کارگردانی یروان جیانیکیان، آنجلا ریچی لوچی

«هالیوود گیت» به کارگردانی ابراهیم نشاط

«ریویچی ساکاموتو | اپوس» به کارگردانی نئو سورا

«انزو جاناچی ونگو آنچیومن هم می‌آیم» به کارگردانی جورجیو وردلی

«منوهای دلپذیر» به کارگردانی فردریک وایزمن

*خارج از مسابقه – سریال

«نقره و خون» (اپیزود ۱ و ۲) به کارگردانی خاویر جیانولی، فردریک پلانشون

«من روح تو را می شناسم (اپیزود ۱ و ۲) ساخته جاسمیلا زبانیچ، دمیر ابراهیموویچ

*بخش اکران ویژه

«سهم شیر: تاریخچه ای از نمایشگاه» به کارگردانی باپتیسته اچگارای، جوزپه بوچی

*بخش افق‌ها

«آسمان باز» به کارگردانی ماریانو آریاگا، سانتیاگو آریاگا

«بهشت» به کارگردانی انریکو ماریا آرتاله

«پشت کوه ها» به کارگردانی محمد بن عطیه

«چمدان قرمز» به کارگردانی فیدل دوکوتا

«تاتامی» به کارگردانی گای ناتیو، زر امیر ابراهیمی

«بهشت در حال سوختن است» به کارگردانی میکا گوستافسون

«پر وزن» به کارگردانی رابرت کولودنی

«سطح بالا» به کارگردانی سیمون ماسی

«زخم تردید» به کارگردانی سلمار نکار

«بی دل» به کارگردانی نارا نورماند، تیائو

«یک یکشنبه بی پایان» به کارگردانی آلن پارونی

«شهر باد» به کارگردانی لکاگوادولام پورو-اوچیر

«توضیح برای همه چیز» به کارگردانی گابور ریس

«رنگین کمان بنزینی» به کارگردانی بیل راس، ترنر راس

«در انتظار شب» به کارگردانی سلین روزه

«خانه داری برای مبتدیان» به کارگردانی گوران استولوسکی

«سایه آتش» به کارگردانی شینیا تسوکاموتو

«خوابگاه» به کارگردان نهیر تونا

*بخش افق‌های ویژه

«بوتا جون» به کارگردانی لوانا باجرمی

«برای همیشه برای همیشه» به کارگردانی آنا بوریاچکووا

«نجات» به کارگردانی دانیلا گوگی

«در سرزمین مقدسین و گناهکاران» به کارگردانی رابرت لورنز

«روز مبارزه» به کارگردانی جک هیوستون

«فلیسیتا» به کارگردانی میکایلا رامازوتی

«پت شاپ پسران» به کارگردانی اولمو اشنابل

«دزدیده شده» به کارگردانی کاران تژپال

«مرد سفالی» به کارگردانی آنایس تلن

هشتادمین دوره جشنواره ونیز از ۳۰ آگوست تا ۹ سپتامبر (۸ تا ۱۸ شهریور) برگزار خواهد شد.

ترجمه: ملیسا اصلانی

نوشته وودی آلن، فینچر و پولانسکی در ونیز اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در حالی که دیمین شزل ریاست هیات داوران بخش اصلی جشنواره فیلم ونیز را برعهده گرفته، آلیس دیوپ نیز به عنوان رئیس بخش فیلم اول این جشنواره انتخاب شده است. در همین حال جوناس کارپینانو نیز هیات داوران بخش اوریزونتی را رهبری می‌کند.

سال گذشته، آلیس دیوپ اولین فیلم بلند داستانی خود را با عنوان «سن اومر» در ونیز به نمایش گذاشت و ۲ جایزه شیر نقره‌ای شامل جایزه بزرگ هیات داوران و شیر آینده را دریافت کرد. این فیلم همچنین برگزیده رسمی فرانسه در نود و پنجمین دوره جوایز اسکار شد و برنده سزار بهترین فیلم اول و جایزه ژان ویگو نیز شد.

دیوپ در مصاحبه‌ای در مورد انتخابش به عنوان رئیس بخش فیلم‌های اول جشنواره ونیز گفته است: «خوشحالم که امسال سکان را به دست می‌گیرم و کار می‌کنم تا شاهد ظهور نسل جدیدی در چشم‌انداز سینمایی باشم که جشنواره ونیز همیشه به دنبال تجدید آن بوده است.»

براساس این خبر، جوناس کارپینیانو ایتالیایی که چندین جایزه سینمایی را برای فیلم‌هایش دریافت کرده و با فیلم «کیارا» به عنوان برنده بخش دو هفته کارگردانان جشنواره فیلم کن ۲۰۲۱ شناخته شد هم ریاست داوران بخش افق‌های ونیز را پذیرفته است.

گفتنی است؛ هیات داوران دیمین شزل شیر طلایی بهترین فیلم، شیر نقره‌ای (جایزه بزرگ هیات داوران و بهترین کارگردانی)، جایزه کوپا وولپی (برای بهترین بازیگر زن و بهترین بازیگر مرد)، جایزه ویژه هیات داوران، جایزه بهترین فیلمنامه و جایزه مارچلو ماسترویانی برای برای بهترین بازیگر مرد یا زن جوان اهدا می‌کند.

نوشته «دیمین شزل» رئیس هیات داوران ونیز ۲۰۲۳ شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

هیات داوران مسابقه به رهبری جولیان مور ۹ جایزه از جمله شیر طلایی بهترین فیلم را اهدا کرد.

جوایز جشنواره فیلم ونیز ۲۰۲۲ به شرح زیر است:

*بخش مسابقه اصلی

بهترین بازیگر جوان مرد: تیلور راسل (Taylor Russell) برای بازی در فیلم «استخوان ها و همه» (  Bones and All)

بهترین بازیگر مرد: کالین فارل (Colin Farrell) برای بازی در فیلم «بنشی های اینشیرین» (The Banshees of Inisherin)

بهترین بازیگر زن: کیت بلانشت (Cate Blanchett) برای بازی در فیلم Tár –

بهترین فیلمنامه: مارتین مک دونا (Martin McDonagh) برای فیلم «بنشی های اینشیرین» (The Banshees of Inisherin)

جایزه ویژه هیات داوران: فیلم «خرس نیست» (No Bears)  به کارگردانی جعفر پناهی

شیر نقره ای بهترین کارگردانی: لوکا گوادانینو (Luca Guadagnino) برای کارگردانی فیلم «استخوان ها و همه» (  Bones and All)

شیر نقره ای جایزه بزرگ هیات داوران: فیلم «سنت اومر» (Saint Omer) به کارگردانی آلیس دیوپ

جایزه شیر طلایی: فیلم «آن‌همه زیبایی و خون‌ریزی» (All The Beauty And The Bloodshed) به کارگردانی لورا پویتراس

*بخش افق‌ها

بهترین فیلم کوتاه: فیلم «برف در سپتامبر» (Snow in September ) به کارگردانی لاگوادولام پورو-اوچیر

بهترین فیلمنامه: فیلم «بنگوچیتا» (Blanquita ) به کارگردانی فرناندو گوزونیی

بهترین بازیگر مرد: محسن تنابنده برای بازی در فیلم «جنگ جهانی سوم» به کارگردانی هومن سیدی

بهترین بازیگر زن: ورا جما (Vera Gemma) برای بازی در فیلم «ورا» (Vera ) به کارگردانی تیزا کووی (Tizza Covi) و رینر فریمل (Rainer Frimmel) –

جایزه ویژه هیات داوران: فیلم «نان و نمک» (Bread and Salt ) به کارگردانی دامیان کوچور (Damian Kocur) –

بهترین کارگردان: تیزا کووی (Tizza Covi) و رینر فریمل (Rainer Frimmel) برای کارگردانی فیلم (Vera)

بهترین فیلم: فیلم «جنگ جهانی سوم» به کارگردانی هومن سیدی

*بخش  شیر آینده

جایزه بهترین فیلم اولی: فیلم (Saint Omer ) به کارگردانی آلیس دیوپ

*بخش  افق‌های ویژه

جایزه بینندگان: فیلم «نزو» (Nezouh ) به کارگردانی سوداده کادان

*بخش  کلاسیک ونیز

بهترین فیلم بازسازی شده: فیلم « مارک برای کشتن» (Branded to Kill ) به کارگردانی سیجون سوزوکی

بهترین مستند سینما: فیلم«تکه هایی از بهشت» (Fragments of Paradise ) به کارگردانی کی. دی. داویسون

*همه جانبه

جایزه ویژه هیات داوران: فیلم Eggscape به کارگردانی جرمن هلر، یورگه ترسو و فدریکو هلر

جایزه بزرگ داوران: فیلم From the Main Square به کارگردانی پدرو هارس (Pedro Harres)

بهترین تجربه جالب توجه: فیلم (The Man Who Couldn’t Leave ) به کارگردانی چن سینگینگ

گفتنی است محسن تنابنده پس از دریافت جایزه بهترین بازیگر مرد خود طی صحبت هایی گفت: این جایزه را به همسرم که در زمان فیلمبرداری فیلم باردار بود و در عین حال باید از بچه دیگرمان نیز مراقبت می کرده، تقدیم می کنم.

او همچنین جایزه اش را به تمام جامعه کارگران ایران تقدیم کرد و افزود: کارگران ایرانی زندگی شان می تواند شبیه کاراکتر کارگر این فیلم باشد.

محسن تنابنده که با همراهی محمد اطبایی پخش کننده فیلم روی صحنه حاضر شده بود در عین حال از گرفتن این جایزه ابراز خرسندی کرد و با خنده گفت: آنقدر خوشحالم که می توانم پیاده تا تهران بروم!

همچنین هومن سیدی پس از دریافت جایزه بهترین فیلم در بخش افق های جشنواره ضمن تشکر از هیات داوران این بخش و همچنین آلبرتو باربرا؛ مدیر جشنواره فیلم ونیز، جایزه خود را به مردم ایران تقدیم کرد.

لازم به ذکر است که اختتامیه هفتاد و نهمین جشنواره فیلم ونیز ساعاتی پیش در سالن اصلی کاخ جشنواره با حضور داوران و عوامل فیلم ها برگزار شد.

نوشته شیر طلایی ونیز هم سهم همجنس‌گرایان شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

*«شب، داخلی، دیوار»؛ یک روایتی پارانوئیدی

فیلم با نمایش مردی با بازی نوید محمدزاده آغاز می شود، مردی به نام علی که  زیر دوش سلولی که به نظر می‌رسد یک سلول زندان است، اقدام به خودکشی دلخراشی می‌کند. (در راستای فیلم مشخص می شود سلولی که علی در آنجا زندگی می کند، آپارتمان فرسوده او است.)

علی که تقریبا نابینا است در آپارتمان خود که آن را تبدیل به یک سلول انفرادی کرده است، زندگی غم انگیزی را سپری می کند اما بعضا مهمانانی به او سر می زنند و او نیز پذیرای آن ها می شود.

یکی از آن مهمان‌ها، دکتر نریمان (امیر آقایی) است، پزشکی کاملا جدی اما خوش‌برخورد و صمیمانه که چشمان علی را درمان می‌کند. دیگری که کمتر مورد استقبال علی قرار می‌گیرد، مدیر ساختمان (دانیال خیری‌خواه) است که شخصیتی فضول و کنجکاو دارد و به صورت سرزده به آپارتمان علی می آید و سعی می‌کند علی را متقاعد کند تا در جلسه ساکنان ساختمان شرکت کند.

در سکانسی که با یک ضربه خشمگینانه به درب همراه است، جلیلوند (کارگردان فیلم) اعلام می کند که یک زن جوان از دست مقامات امنیتی فرار کرده است. در ادامه این سکانس، با فلش بکی مشخص می‌شود که زن فراری شخصیتی با نام لیلا (دایانا حبیبی) است که در آپارتمان علی پناه گرفته است.

لیلا از اینکه در میان هیاهوی اعتراضاتی که در آن شرکت کرده است پسر خردسالش را گم کرده، نگران و وحشت‌زده است…

اما سوالاتی که در طی داستان ایجاد می شود این است که لیلا دقیقاً به چه جرمی متهم است؟ نامه‌های مرموزی که علی به صورت مداوم دریافت می‌کند چیست؟ چرا یک بازرس پلیس بداخلاق و جدی (سعید داخ) تا این حد به علی و آپارتمان او حساس شده است؟ و چرا به نظر می‌رسد که دوربین مداربسته دقیقاً سر در خانه علی نصب شده است؟

همه این پرسش‌ها با نیرنگی زیرکانه در روایتی پارانوئیدی (نوعی اختلال که مخاطب را دچار بدبینی، شک و حدس و گمان می‌کند.) قرار می‌گیرند که هرگاه در طی داستان بخواهند پاسخ داده شوند بیشتر باعث گیجی مخاطب می شوند!

درست در زمانی که درام قصه در اتاق تیره و تاریک علی شکل می گیرد، اکشن ماجرا در روز روشن حرکت می‌کند. در کنار زندگی تاریک علی در آپارتمانش که اوج درام قصه را شکل می دهد، سکانس اکشنی را می بینیم که لیلا در تظاهراتی شرکت کرده و با آشفتگی در تلاش است تا از دست ماموران امنیتی فرار کند.

در ادامه ماجرای بیماری صرع لیلا نمایان شده و در چند سکانس به آن اشاره می شود که او چگونه در شرایط مختلف از حمله صرع رنج می برد.

پیچ و تاب در روایت قصه با وجود فیلمبرداری گیج کننده و حتی لوکیشن هایی که بیشتر مخاطب را گنگ و گیج می کنند مکررا در فیلم دیده می شوند. طراحی صحنه ای که شاید گمان شود بی فایده است اما در نهایت قرار است گره ای را از داستان باز کند. این پیچ و تاب بسیار خلاقانه در فیلم نمود پیدا می کند و کافی است بگوییم این فیلم به همان اندازه که متافیزیکی، سیاسی و یک معمای اگزیستانسیالیستی است، یک تریلر جاسوسی-اطلاعاتی نیز محسوب می شود.

اما حیف است که این فیلم دراماتیک بیش از حد طول می‌کشد تا به نقطه اصلی برسد و اساساً به محض ایجاد موقعیت پر تعلیق اولیه اش، تنش روایی خود را هدر می‌دهد.

بازیگری همیشه در خدمت درام نیست! در بیشتر مواقع، نوید محمدزاده حالت یکنواخت غم‌انگیزی را حفظ می‌کند در حالی که دایانا حبیبی به شدت عصبانی بازی می کند و مقداری اغراق در او وجود دارد. برای نشان دادن این عصبانیت بیش از حد و بالا بردن سطح اضطراب، از جلوه‌های صوتی تکراری نیز استفاده شده است.

در مقابل، برخی از سکانس ها جلوه های ویژه بصری خوبی دارند مانند صحنه تظاهرات و درگیری های پلیس با اعتراض کنندگان که به صورت دقیق بازسازی شده و برای یک فیلم ایرانی کاملا شگفت انگیز است.

از تصاویر بصری فیلم نیز می‌توان به اقدام خودکشی اولیه علی در سکانس ابتدایی و یا علاقه ای که میان زن و مرد قصه ایجاد می‌شود، اشاره کرد اگرچه اغلب آن‌ها در یک شات دیده نمی‌شوند اما با جلوه‌های بصری درست و فیلم‌برداری ادیب سبحانی که آپارتمان را در روز با رنگ‌های خاکستری سنگی و در شب به رنگ سبز تیره زیرآبی می‌پوشاند، به خوبی تصویر شده اند.

پلان پایانی حیرت‌آور است اما نمی تواند به صورت واضح توضیح دهد که در نهایت فیلم درباره چه چیزی بوده است! ای کاش جلیلوند اندکی از روش‌های مختصر و مستقیم تری بهره می گرفت تا درام خود را با روایت شاعرانه‌تری بیان کند!

نوشته «شب، داخلی، دیوار»؛ زوزه‌ای از خشم سیاسی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در خبری که در سایت اسکرین از این مراسم منتشر شده، آمده است:

آلبرتو باربرا (مدیر جشنواره ونیز)، جولیان مور (بازیگر آمریکایی) و ماریانو کوهن (کارگردان آرژانتینی)، لئوناردو دی کوستانزو (تهیه‌کننده و کارگردان ایتالیایی) از جمله هنرمندانی بودند که برای حمایت از جعفر پناهی، روی فرش قرمز فلش ماب حاضر شدند.

حامیان حاضر شده روی فرش قرمز فلش ماب، پلاکاردهایی به رنگ آبی روشن با عکس های کارگردان در دست داشتند که روی آن نوشته شده بود «جعفر پناهی را آزاد کنید».

در حاشیه این فلش ماب، آلبرتو باربرا به اسکرین گفت: «پیام این است که همه ما در کنار فیلمسازان هستیم. در درجه اول باید به این افراد اجازه داده شود تا ایده های خود را بیان و هنر خود را خلق کنند، به همین دلیل است که ما آنها را دوست داریم و از آنها حمایت می کنیم. حملات به آزادی بیان در سراسر جهان در حال افزایش است و این واقعاً نگران کننده است.»

گفتنی است فلش ماب طراحی شده، روی فرش قرمز در کاخ جشنواره (Palazzo del Cinema) که در آن مراسم افتتاحیه و اختتامیه نیز برگزار می شود، برگزار شد اما با وجود تمام تلاش های جشنواره ونیز برای پررنگ نشان دادن این مراسم، هیچ یک از هنرمندان حاضر در ونیز از جمله هومن سیدی، وحید جلیلوند، نوید محمدزاده، فرشته حسینی، محسن تنابنده، طناز طباطبایی و یا حتی لیلا حاتمی به عنوان یکی از اعضای هیات داوران در این فلش ماب حضور نداشتند.

نوشته مراسم حمایت از پناهی بدون سینماگران ایرانی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این بازیگر تاکید کرد: هیچ  چیز رسمی در این باره اعلام نشده است و من در حال حاضر در حال بازی در سریال «آکتور» نیما جاویدی هستم.

وحید جلیلوند نویسنده، کارگردان و تدوینگر فیلم در پاسخ به پرسش سیاسی بابک غفوری آذر خبرنگار رادیو فردا در مورد اینکه آیا ماموران امنیتی درون ایران پیام فیلم مبنی بر کنار گذاشتن خشونت را دریافت می کنند و آیا شما با آثار هنری می توانید این تاثیر را بگذارید، گفت: دوست نداشتم وارد مسائل سیاسی شوم با این حال دوست دارم به سوال شما پاسخ بدهم. شاعر گفت هر کسی از ظن خود شد یار من، جناب غفوری آذر، همان گونه که از پیام من درباره جریانات خوزستان یک عده آنچه را می‌خواستند برداشت کردند به گمانم شما هم آنچه را می خواستید از فیلم برداشت کردید. شما صرفا از آن پیام برداشت کردید که تفنگت را زمین بگذار، در حالی که این نکته را برداشت نکردید که در کل آن پیام من ماموران امنتیی و پلیس را برادرم خطاب کردم. من در این فیلم هم این کار را کردم، قهرمان فیلم من یک مامور امنیتی است که برادر من است.

این سینماگر تاکید کرد: چنانکه نگاه ما دو قطبی باشد یا له یک جریان هستیم یا علیه یک جریان، در حالی که نگاه ما به یک تعادل برسد که چه کسی که آن طرف است و چه کسی که این طرف قرار دارد هر دو برادر هستند، آن زمان گفتگو سهل تر و ساده تر می‌شود. طبیعتا شما فکر می کنید من این حرف ها را برای این می زنم چون در ایران کار دارم و زندگی می کنم و می خواهم به سرنوشت پناهی دچار نشوم، نه واقعا اینگونه نیست. من در صورت برادران امنیتی در ایران گفته‌ام برادم به شما (خبرنگار رادیو فردا) هم می گویم برادرم.

کارگردان «بدون تاریخ، بدون امضا» تصریح کرد: این دوقطبی به شدت آزارم می دهد. من در آن وَن امنیتی دو مامور دارم که یکی وظیفه‌محور و دیگری (با بازی نوید محمدزاده) وجدان‌محور است. شخصی که وظیفه اش را انجام می دهد فقط به کارش فکر می کند در حالی که کاراکتر نوید در کنار وظیفه به قلبش هم رجوع می کند. برمی گردم به پیامم درباره خوزستان، من به ماموران امنیتی و پلیس گفتم برادرم علاوه بر انجام وظیفه به قلبت هم رجوع کن. داخل فیلمم نیز همین را گفتم و از شما هم خواهش می کنم علاوه بر وظیفه نگاه سیاسی داشتن، به قلبت هم رجوع کنی، همه چیز «یین و یانگ» است یعنی سیاه مطلق یا سفید مطلق وجود ندارد. اگر نگاه حاکمیتی و اپوزیسیون همدیگر را برادر هم ببینند احتمال برقراری گفتگو و به وجود آمدن خشونت کمتر وجود دارد. به واقع این باور من است حتی اگر در اروپا و آمریکا هم زندگی می کردم این گونه بود.

سپس در ادامه نشست نوید محمدزاده درباره رسیدن به نقش علی در فیلم «شب، داخلی، دیوار» گفت: من و دایانا هرکدام قوانین مختلفی در مرحله پیش‌تولید و فیلمبرداری داشتیم. من در مدت دو ماه نزدیک ۱۷ کیلو وزن کم کردم. ضمنا تمرین های ندیدن زیادی داشتیم، من در این مدت تنها یک بار لوکیشن را دیدم و تجربه تاثیرگذاری بود و باعث شد به نوید حقیقی بیشتر نزدیک شوم.

او درباره تجربه اولین تماشای فیلم در دفتر برادران جلیلوند بیان کرد: پس از تماشای فیلم، یکی دو ساعتی را در سکوت گذراندم. هیچ حرفی نزدم و وقتی به همراه همسرم فرشته (حسینی) به بیرون رفتم، یک آن شروع کردم به گریه کردن. او به من گفت چه احساسی داری، گفتم تمام رویاهای من بعد از ورود به بازیگری در این فیلم به واقعیت مبدل شد و خیلی خوشحال هستم که در این فیلم نقشی داشتم.

دایانا حبیبی نیز درباره چگونگی ورودش به این فیلم گفت: من دو سال شاگرد آقای جلیلوند بودم و دو سالی در دفتر ایشان کار می‌کردم. من با وجود گذشت دو سال از روند تولید فیلم هنوز یک ورق از فیلمنامه این کار را نخوانده ام.

این بازیگر اضافه کرد: تنها یک بار این فیلمنامه را در شبی که وحید جلیلوند برای معرفی فیلم همه ما را کنار هم جمع کرد، شنیدم. او از همه خواست اتاق را ترک کنند و به من به گفت تو نقش لیلا را در فیلم بازی خواهی کرد. من به او گفتم با توجه به لحن حرف زدن لیلا متوجه شدم که من برای این نقش انتخاب شده ام.

حبیبی که با این فیلم به سینمای ایران معرفی می شود، ادامه داد: در جلسه بعدی گفتگوی ما، وحید جلیلوند گفت که از این به بعد تو باید لیلا بشوی و نحوه لیلا شدن این گونه بود که من محل کارم را ترک کردم، بدون حقوق، بدون کمک گرفتن از خانواده و نزدیکان به درون جامعه رفتم و با سبک زندگی لیلا و طبقه او زندگی کردم.

این بازیگر تاکید کرد: وحید جلیلوند شناسنامه لیلا را کاملا در اختیار داشت ولی اعتقاد داشت که من باید لیلا را خودم کشف کنم. یعنی من از کفش تا عطر لیلا را خودم پیدا کردم و البته جالب تر اینکه من حتی بچه لیلا را خودم پیدا کردم. در این دوره ایزوله و قرنطینه بودم، هیچ کسی از اعضای خانواده ام را نمی دیدم، بعد از مدت ها یک بار خواهرم را دیدم که اصلا باورش نمیشد که من هستم. من البته رسیدن به این نقش را مدیون استاد عزیزم وحید جلیلوند هستم.

در ادامه کنفرانس خبری فیلم در هفتاد و نهمین دوره فستیوال ونیز که عصر ۱۷ شهریور ماه برگزار شد، علی جلیلوند تهیه کننده «شب، داخلی، دیوار» نیز درباره روند رسیدن دایانا حبیبی به نقش لیلا گفت: دایانا مدت یک سال که هشت ماه آن به صورت فشرده بود، برای رسیدن به نقش لیلا زحمت کشید و البته نکته دیگر اینکه او به مدت ۶ ماه زمان صرف کرد تا دوباره از لیلا به دایانا برگردد. به یاد دارم که می گفت دیگر توانایی ارتباط برقرار کردن با اعضای خانواده ام مثل خواهرم را ندارم. او به لطف خدا، کمک تراپی و تلاش های خودش توانست دوباره به زندگی برگردد. صادقانه بگویم که از این تغییر ما هم ترسیده بودیم و می ترسیدیم نتواند دوباره به جامعه برگردد.

در پایان نشست مطبوعاتی فیلم «شب، داخلی، دیوار» در جشنواره ونیز، علی جلیلوند تهیه کننده این فیلم خطاب به بابک غفوری آذر خبرنگار ایرانی رادیو فردا ساکن چک که در بخش ابتدایی نشست سوالی سیاسی مطرح کرده بود، گفت: آقای غفوری آذر، به قول اخوی من، برادر! فکر کنم شما اگر تمرین کنید در جلسه های سینمایی در مورد فیلم و سوالات سینمایی بپرسی؛ منظور من در مورد هر فیلمی است، احتمالا اتفاق بهتری بیفتد.

نوشته جلیلوند: مامور امنیتی و پلیس برادر من است! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

مطلبی که قابل تامل است حضور پررنگ سینمای ایران در ونیز ۲۰۲۲ است که با ۵ فیلم بلند و کوتاه در بخش‌های مختلف جشنواره حاضر شده است. آنچه این روزها در نشریات بین‌المللی رویت می شود، تمجیداتی است که از کارگردان فیلم‌هایی چون «شب، داخلی، دیوار» و یا «جنگ جهانی سوم» در خصوص پرداخت درست به سوژه‌هایی می‌شود که ممکن است در هر نقطه‌ای از دنیا وجود داشته باشند. با این وجود نشریات بین‌المللی قصد دارند تمام اتفاقات ناگوار یک سوژه سینمایی در یک فیلم را به جامعه‌ای نسبت دهند که فیلمساز فیلم در آن زندگی می‌کند.

در همین راستا نشریه ورایتی با انتشار مطلبی در مورد سینمای ایران از نمایندگان آن در هفتاد و نهمین جشنواره فیلم ونیز نوشت و حضور پررنگ ایران در ونیز را منعکس کننده انفجار انرژی سینمایی کشور تلقی کرد.

در ابتدای مطلبی که ورایتی در این خصوص منتشر کرده است آمده است:

«با وجود تمام محدودیت ها و موانعی که فیلمسازان در سینمای ایران با آن مواجه هستند اما این کشور سال بسیار خوبی را در سینما سپری کرده است.»

گرچه بخشی از این نظریه در ورایتی صحیح است که آن هم موفقیت سینمای ایران در سالی است که گذشت اما بخش ابتدایی آن با در نظر گرفتن تولیداتی که سینمای کشور داشته و موفقیت ها و حضورهای بین المللی که تجربه کرده است، یک نظریه بی اساس است، نظریه ای که تنها با اولویت یک کارگردان سیاسی مطرح شده است!

در بخش دیگری از این گزارش آمده است: «بازتاب این انفجارِ انرژیِ غیرقابل مهار سینمایی، آثاری است که در جشنواره های برلین، کن، کارلووی واری و ونیز حضور داشتند. امسال پنج فیلم از ایران در ونیز است که دو فیلم از این پنج فیلم در بخش اصلی با دیگر فیلم های جهان رقابت می کنند. همچنین لیلا حاتمی بازیگر فیلم «جدایی نادر از سیمین» ساخته اصغر فرهادی، یکی از اعضای هیات داوران اصلی ونیز ۲۰۲۲ است.»

آلبرتو باربرا؛ رئیس جشنواره ونیز، گفته است که هیچ سالی مانند امسال از کشور ایران متقاضی نداشته ایم، متقاضیانی که بسیاری از آن ها فیلم های خوبی هستند.»

وی در بخش دیگری از صحبت های خود این حضور پرتعداد را به شرایط کشور ایران ربط داده و با اطلاق صفت‌هایی مثل «سخت گیر» و «سرکوب گر» به نظام، آثار افرادی چون جعفر پناهی را پاسخی به قیام‌هایی دانسته که به دلیل شرایط اقتصادی ایران رخ داده‌اند. آن هم در شرایطی که این روزها به دلیل فرسایشی شدن جنگ روسیه و اوکراین کل اروپا آینده مطمئنی از نظر اقتصادی ندارد.

در بخش دیگری از گزارش ورایتی، باربرا فیلم سینمایی «بدون خرس» پناهی که دو داستان موازی را در هم می آمیزد، بهترین فیلم او در یک دهه اخیر سینمای ایران تلقی می کند و خاطرنشان می کند که «این یک فیلم سیاسی نیست. در واقع یک عاشقانه است.»

در این گزارش درخصوص فیلمسازان مخالف در کشور ایران آمده است: «جعفر پناهی و محمد رسول اف در بیانیه ای که برای جشنواره ونیز از زندان اوین تهران صادر کردند، «امید به آفرینش دوباره» را «دلیل هستی» دانستند. آنها همچنین تأکید کردند که سینمای مستقل، زمانه خودش را منعکس می‌کند. از جامعه الهام می گیرد و نمی توان نسبت به آن بی تفاوت بود.»

بخشی از این گزارش درخصوص صحبت های وحید جلیلوند، کارگردان فیلم سینمایی «شب، داخلی، دیوار» است که فیلمش در بخش اصلی رقابت های ونیز ۷۹ حضور دارد و پیش از این نیز دو فیلم دیگرش «چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت» و «بدون تاریخ، بدون امضا» در بخش افق های ونیز حضور داشته است. جلیلوند می‌گوید: « رنج‌ها،  توان قصه‌گویی بیشتری دارند. اگرچه وضعیت دشوارِ زندگی، ملال‌آور است، اما درام‌ها غالبا در همین فضا شکل می‌گیرند. شاید در سایر کشورهای غربی و یا در آمریکا، هنرمندان می‌بایست در جستجوی درام باشند، اما در خاورمیانه، درام بخشی از زندگیِ روزمره مردم است.»

جلیلوند همچنین تاکید کرده است: «شب، داخلی، دیوار» داستان مردی کم‌بیناست که زندگی‌اش در مواجه با زنی متواری تغییر می‌کند. لزوما این فیلم بازتابی از جامعه ایران نیست بلکه به‌واقع پرتره‌ای از جهانی‌ست که در آن زندگی می‌کنیم.»

پس از صحبت های وحید جلیلوند، ورایتی در خصوص فیلم سینمایی «جنگ جهانی سوم» ساخته هومن سیدی که در بخش افق های جشنواره ۷۹ فیلم ونیز حضور دارد، نوشت: «هومن سیدی، فیلمساز نوظهور ایرانی که «جنگ جهانی سوم» او در بخش افق‌های ونیز نمایش داده می‌شود، به نظر می‌رسد این مفهوم را پذیرفته است که یک استعاره سیاسی برای کشورش و فراتر از آن ساخته است.»

فیلم سینمایی «جنگ جهانی سوم» درباره یک کارگر روزمزد بی خانمان به نام شکیب است که در یک ساختمان کارگری می کند. شکیب برای بازی در فیلمی که در همان ساختمان قرار است فیلمبرداری شود، انتخاب می شود، فیلمی که درباره جنایات هیتلر در طول جنگ جهانی دوم، است.

در ادامه این گزارش آمده است: سیدی در بیانیه ای گفته است: «جوامع تحت حاکمیت رژیم های تمامیت‌خواه، مؤثرترین خالق شورشی‌ها هستند. من همیشه به این فکر می‌کردم که تا کی ظلم و ستم می تواند در جهان وجود داشته باشد و چه کسانی قرار است توسط حاکمان قدرتمند چنین جوامعی، درهم شکسته ‌شوند.»

همین ‌طور ورایتی به نقل از محمد اطبایی نوشت: « به خاطر همه فشارها و محدودیت‌هایی که مسئولین به فیلمسازان تحمیل می‌کنند، هیچ کس نمی‌داند سال آینده چه فیلم‌هایی داریم.» ورایتی همین طور نوشته: «اطبایی و دیگر فیلمسازان ایرانی نگرانند که علاوه‌بر انداختن فیلمسازان پشت میله‌های زندان، مسئولین ایرانی اکنون «علاقه‌ای به صدور پروانه ساخت هم ندارند.» او می‌گوید: «آنها فکر می‌کنند نباید مشکلات بیشتری برای خودشان بتراشند چرا که بیشتر فیلم‌هایی که جشنواره‌های مهم پذیرفته می‌شوند خشم مقامات دولت تندروی کنونی را به دنبال دارند.»

گفتنی است هفتاد و نهمین جشنواره فیلم ونیز، قدیمی‌ترین جشنواره سینمایی جهان، از تاریخ ۳۱ اوت تا ۱۰ سپتامبر (۹ تا ۱۹ شهریور) در ایتالیا برگزار می‌شود.

(نقل قول‌های سینماگران ایرانی از زبان انگلیسی و به نقل از ورایتی ترجمه شده‌اند.)

نوشته گزارش سیاسی ورایتی از حضور ایرانی‌ها در ونیز اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.