سریال «پوست شیر» به کارگردانی جمشید محمودی و تهیه‌کنندگی نوید محمودی براساس رای کاربران سایت سینمایی «IMDB» توانست نمره خوب ۸.۴ به دست بیاورد تا به این ترتیب عنوان محبوب‌ترین سریال ایرانی را از آن خودش کند.

این سریال در سه فصل هشت قسمتی پخش شد و توانست مخاطبان زیادی را جذب کند. همچنین منتقدان و کارشناسان حوزه‌های مختلف نیز به تحلیل این اثر پرداخته و آن را از موفق‌‌ترین سریال‌های سال‌های اخیر دانسته‌اند.

«پوست شیر» اولین تجربه برادران محمودی در شبکه نمایش خانگی بود. فیلمنامه این سریال را جمشید محمودی به همراه رضا بهاروند نوشته‌اند که در نگارش اسپین‌آف هم محمودی و بهاروند همکار خواهند بود.

جزئیات بیشتر درباره اسپین‌آف «پوست شیر» متعاقباً اطلاع رسانی خواهد شد.

هادی حجازی‌فر، پانته‌آ بهرام، مهرداد صدیقیان، علیرضا کمالی، پردیس احمدیه، ژیلا شاهی مجتبی پیرزاده و شهاب حسینی از جمله بازیگران «پوست شیر» بودند.

اسپین‌آف به روایتی گفته می‌شود که بر اساس داستان یا مفهوم یک اثر دیگر باشد. اسپین‌آف ممکن است جزئیات بیشتری از آن را روایت کند و یا روایتگر داستان متفاوتی باشد. اسپین‌آف‌ها معمولاً بر اساس کارهای بسیار موفق ساخته می‌شوند و گاه بر اساس شخصیت‌های فرعی آن داستان هستند.

نوشته اسپین‌آف «پوست شیر» ساخته می‌شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته آخرین اثر سازندگان «پوست شیر» آماده اکران شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

کمی بیشتر که نگاه کردم، به روزهای قبل از شروع کرونا رسیدم، روزهایی که حال و هوای سینماها تا این اندازه بی‌رمق نبود. روزهایی که مردم با سینما قهر نبودند. روزهایی که اکران‌های مردمی فیلم‌ها با حضور عوامل و چهره‌های پرطرفدار فیلم برگزار می‌شد. روزهایی که خیلی هم دور نیستند…

«پوست شیر»؛ سریالی که به‌عنوان پربیننده‌ترین سریال در نمایش خانگی مطرح شد و به‌اندازه‌ای ماجراجویانه و معمایی بود که هر هفته با اماواگرهای مخاطب روبه‌رو می‌شد.

طی مدت پخش، کشش، تعلیق و گره‌های روایی در سریال توانست مخاطب را هر هفته با خود همراه کند، مخاطبی که هر چهارشنبه رأس ساعت هشت صبح انتظار پخش قسمت جدید را می‌کشید تا بتواند جوابی برای سؤال‌هایش پیدا کند. تصویر کردن پلیس مقتدر در مقابل جرائم رخ‌داده، شخصیت‌پردازی‌های صحیح و از همه مهم‌تر رفاقت بی‌چون‌وچرای رضا پروانه‌ی داستان مخاطب را درگیر کرد.

نویسنده در این سریال نبض مخاطب را در دست گرفت و کارگردان آن را با خود برد، سکانس‌هایی که نفس بیننده را حبس می‌کرد با بازی کاراکترها موزون بود. برگ برنده «پوست شیر» جدای از بازی بازیگران محبوبش، مخفی‌کردن اطلاعات از تماشاگر و اندک سرنخ‌هایی بود که به او می‌داد. حالا این سریال از ایستگاه پایانی خود هم پیاده شده و باید دید آیا بعدازآن سریال دیگری با این مختصات را خواهیم داشت یا خیر.

* در آخرین اکران «پوست شیر» چه گذشت؟

شب گذشته، اکران آخرین قسمت از سریال پرطرفدار «پوست شیر» با حضور عوامل و بازیگران آن در پردیس سینمایی لوتوس مال برگزار شد.

جمشید محمودی (کارگردان)، نوید محمودی (تهیه‌کننده)، هادی حجازی‌فر (بازیگر نقش نعیم)، پانته‌آ بهرام (بازیگر نقش لیلا)، علیرضا کمالی (بازیگر نقش رضا پروانه)، پردیس احمدیه (بازیگر نقش ساحل)، ژیلا شاهی (بازیگر نقش مژگان) در این اکران حضور داشتند.

شور و اشتیاقی که مردم برای لحظه‌ای دیدن بازیگران داشتند از تصورم خارج بود. حالا دیگر مردم هادی حجازی‌فر را با اسم نعیم مولایی در خاطر ثبت کرده‌اند و یا علیرضا کمالی‌ای که دیگر برای مردم یک رضا پروانه‌ی تمام‌عیار بود.

در میان ازدحام جمعیت با هر مخاطبی که صحبت می‌کردم از نقش پلیس در سریال می‌گفت. پلیسی که کاراکتر آن را شهاب حسینی (محب مشکات) ایفا می‌کرد. بازی بی‌نقص این بازیگر کهنه‌کار چنان مخاطب را به وجد آورده بود که توانست چهره مقتدر و حمایتگر پلیس را تصویر کند.

«پوست شیر» با هر ماجراجویی که داشت تمام شد. شاید در قسمت پایانی منتظر گرفتن پاسخ‌ سؤال‌های زیادی بودیم و شاید پایان‌بندی که دیدیم با انتظار بسیاری از ما تفاوت داشت اما هر چه که بود با کم‌وکاستی‌هایش به یک سریال پرطرفدار و محبوب تبدیل شد، سریالی که از بالای شهر تا کوچه و پس کوچه‌های پایین شهر آن را دنبال می‌کردند و دوستش داشتند…

نوشته صف طولانی سینما برای یک درام پلیسی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در ژانر تریلر آثار سینمایی در ضمن آنکه از فضای رازآلود و مرموزی برخوردار هستند اما از هیجان، تعلیق و کشش در داستان و فرم فیلم به وفور استفاده می‌کنند. مخفی‌کردن اطلاعات از تماشاگر، سکانس‌های تعقیب و گریز و مبارزه، موقعیت‌های خطرناک و تضاد کاراکترها یا وجود یک نیروی خارجی تهدیدکننده از مؤلفه‌های ژانر تریلر هستند. مضامینی همچون بی‌قاعده و متغیر بودن حقیقت، ماهیت غیرقابل‌انکار ظلم بشر و ته‌‎مایه‌هایی همچون سایه، رویا، جنایت، پارانویا، توطئه و تعلیق، عناصر تشکیل دهنده اکثر فیلم‌های تریلر هستند. عناصری که به وضوح در سریال «پوست شیر» قابل ردیابی است.

در این مجموعه با عوامل و عناصر ژانریک مواجه هستیم که در بستر یک داستان با لوکیشن‌های تهران و شمال کشور روایت می‌شود.علیرغم وابستگی  این مجموعه به لوکیشن ایران و انطباق عناصر روایی ژانر تریلر با فضاهای ایرانی فیلم شباهت چندانی به تریلرهای دور و نزدیک در سینمای ایران ندارد؛ از تریلرهای خاچیکیان گرفته که در آن عناصر روانی و دلهره و اضطراب نقش کلیدی‌تری به نسبت سایر عناصر دارد تا تریلرهای امنیتی که در سال‌های اخیر مورد تاکید قرار گرفته است. «پوست شیر» اما به نمونه‌های خارجی این ژانر شباهت دارد و نقطه قوت آن انطباق دادن آن عناصر با یک فضای خوش ساخت است و گام مهمی در پیش‌برد سینمای پلیسی ایران است که نمونه شاخص و قابل توجهی در این حوزه تولید نکرده‌ایم.

وفاداری به یک سنت انتقام

از زمانی که مسعود کیمیایی فیلم «قیصر» را ساخت الگویی در سینمای ایران رقم خورد که کمابیش در بسیاری از فیلم‌ها تکرار شد. تم اصلی این فیلم انتقام بدون بهره گرفتن از دستگاه قانون است. قیصر کسی بود که به شخصه دست به چاقو برد تا انتقام خون عزیزان خود را بگیرد، درحالی که می‌توانست با توسل به قانون به نتیجه دلخواه خود برسد. این الگو در فیلم «صادق کرده» ساخته ناصر تقوایی به نوع دیگری تکرار شد. در این فیلم نیز که بر مبنای داستانی واقعی ساخته شده است صادق (سعید راد)، مشهور به صادق کرده برای گرفتن انتقام از قاتل همسرش کشتار رانندگان کامیون را آغاز می‌کند. در این فیلم هم با انتقام بدون توسل به قانون مواجه هستیم. الگویی که تا امروز به طرق مختلف در سینمای ایران تکرار می‌شود. به طور مثال «فروشنده» اصغر فرهادی نیز با این نقش‌مایه قابل بررسی و تحلیل است. در «فروشنده» رعنا توسط مردی متجاوز مورد تعدی قرار می‌گیرد و عماد همسر او به طور محلی و شخصی به دنبال عامل تجاوز است. در حالی که یافتن متجاوز توسط پلیس بدیهی‌ترین رفتاری است که اتفاقا از هرکسی در این شرایط ممکن است سر بزند.

الگوی انتقام‌گیری شخصی بدون توسل به قانون به نوعی در «پوست شیر» قابل ردیابی است. نعیم(هادی حجازی‌فر)  که پانزده سال زندان را به عشق دیدن دخترش تاب آورده، پس از رهایی و یک سفر تفریحی دخترش را از دست می‌دهد. نعیم نیز مانند قیصر و صادق کرده درصدد برمی‌آید تا علاوه بر آنکه کلانتر موضوع قتل دخترش را دنبال کند خود نیز دست به انتقام بزند و ورای قانون مظنون‌ها را گوشمالی بدهد تا بتواند از قاتل جانی دخترش انتقام بکشد. این بی‌اعتمادی به قانون یکی از نقش‌مایه‌های گسترده در سینمای ایران است که امتداد آن تا این سریال گسترده شده است.

نعیم در «نامکان»

یکی از وجوه قابل توجه سریال «پوست شیر» گنجاندن کاراکتر نعیم در فضاهایی است که به قول مارک اوژه انسان‌شناس فرانسوی «نامکان» (non-place ) نامیده می‌شوند. او کاراکتری است که به جای حضور در مکان مدام در نامکان (مکان فاقد هویت) حضور داشته و به تصویر کشیده می‌شود.

«نامکان» (non-place ) مفهومی است که در مقابل «مکان انسان‌شناختی» قرار دارد. به عقیده این پژوهشگر انسان پسامدرن در مکانی خالی از هویت ایام می‌گذراند که در مقابل مکان قرار دارد. وی معتقد بود که انسان سوپرمدرن در دنیای خارج مکان‌هایی خالی از هویت می‌سازد و به آنها نامکان می‌گویند.

اگر یک مکان را بتوان به مثابه «جایگاهی» هویت‌بخش، رابطه‌ساز و تاریخی تعریف کرد، فضایی که نتواند در هیچ‌یک از این موارد هویتی، رابطه‌ای یا تاریخی تعریف شود، یک نامکان است. فرضیه‌ای که در اینجا از آن دفاع می‌شود آن است که سوپرمدرنیته تولیدکننده نامکان‌ها است؛ یعنی فضاهایی که خود به خود مکان‌های انسان‌شناختی نیستند و افراد نمی‌توانند در جاهای قدیمی قرار بگیرند. جهانی که انسان‌ها در کلینیک به دنیا می‌آیند و در بیمارستان از دنیا می‌روند، جایی که نقاط گذار و اشتغال موقت به صورتی لوکس‌گرایانه یا غیرانسانی افزایش می‌یابند. زنجیره هتل‌ها و کلوب‌های تعطیلات، اردوگاه‌های پناهندگان، حومه‌های حاشیه‌نشینان در معرض تخریب یا زوال و رو به فساد و… جهانی است که برای فردیت تنها، گذار، موقت‌بودن و ناپایداری… ساخته شده‌است.

با این توضیحات نعیم کاراکتری زندانی است که بعد از ۱۵ سال نه به جامعه که به نامکان تبعید شده است. او همچون انسان رانده شده و حاشیه‌نشی است که به جای حضور در مکان و جمع انسان‌ها در نامکان‌هایی چون قهوه‌خانه، مهمانسرا، سالن سینما و نامکان‌هایی از این دست اسیر شده است و دیگر ارتباطی بین او و چنین مکان‌هایی نیست. قهوه‌خانه‌ای که نعیم در آن قدم می‌گذارد قهو‌ه‌خانه مربوط به دوران اینترنت است و ربطی به روابط سنتی از نوعی که در فیلم «کندو» می‌بینیم ندارد.

حضور در نامکان بخش بسیار مهمی از این مجموعه است که شخصیت اصلی خود را گاه بیش از رفتار و منش و دیالوگ‌هایش معرفی می‌کند.

انگیزه‌های ناکافی برخی از شخصیت‌ها

«پوست شیر» مجموعه‌ای قابل توجه از لحاظ بازیگری، فیلمبرداری  و مجموع بازی‌ها است. این فیلم از لحاظ تدوین ریتم مناسبی را (در ارتباط با ریتم داستان) برگزیده است که نشان از یکدست بودن کیفی این سریال‌ در بحث کارگردانی دارد.

این فیلم اگرچه در فصل‌هایی، تداعی کننده آثار سینمایی و سریال‌های خارجی است که در سال‌های گذشته به نمایش درآمده اما آنچه بیش از پرداختن به برداشت و اقتباس برای ارزیابی «پوست شیر» اهمیت دارد کیفیت اجرای این فیلم است و نحوه انطباق دادن آن با جهان قابل باور در شرایط حال حاضر کشور است.

فیلمنامه این مجموعه از لحاظ دیالوگ‌نویسی و انسجام ساختاری برجستگی‌های زیادی دارد. شکل چینش فصل‌ها و رفت‌وآمد بین گذشته و حال بخش عمده‌ای از بافت روایی این فیلم را تشکیل می‌دهد. اگرچه این رفت‌وآمدها تا اینجای کار (هفت قسمت اول) خوب درامده است اما تعدد فلاش ‌بک‌ها معمولا به ازدست رفتن انسجام فیلم می‌انجامد. حتی اگر این فلاش بک‌های متعدد در فیلمی مانند «زن ناشناس» تورناتوره نیز تکرار شود رشته کار را ازهم می‌گسلد.

یکی دیگر از مشکلات فیلمنامه سریال «پوست شیر» جانیانداختن و عدم توجیه انگیزش‌ شخصیت‌ها برای همراهی در مسیر داستان است. فیلم تلاش چندانی ندارد تا انگیزه افراد را برای تغیر رفتار و تصمیمات‌شان توجیه کند. برای همین تغییر عزم کاراکترها آنی و بدون توجیه کافی انجام می‌شود. نمونه‌ها برای این موضوع بسیار است: انگیزه ساحل برای پذیرش پدرش بعد از ۱۵ سال دوری کامل به یکباره عوض می‌شود، انگیزه محب مشکات برای پذیرفتن مسئولیت جنایتی که در آن جان دخترش را از دست داده با چند پلان کوتاه تغییر پیدا می‌کند و…

مونولوگ، عرصه فوران احساسات

یکی از مشکلات دیالوگ نویسی در سینمای ایران عدم توجه به منطق گفتگو است. معمولا در بسیاری از آثار سینمایی، مخصوصا در بزنگاه‌های احساسی منطق دیالوگ به مونولوگ تبدیل می‌شود. به این اعتبار فیلم به صورت مکالمه‌محور پیش می‌رود اما ناگهان با فوران‌های احساسی مواجه می‌شویم که منطق گفتگو را درهم می‌شکند و اجازه نمی‌دهد روابط به صورت ارتباطی پیش رود.

این مضوع گذشته از آنکه یک مشکل اجتماعی محسوب می‌شود یک ضعف عمده فیلمنامه‌ای محسوب می‌شود. سریال «پوست شیر» نیز در لحظات حساس احساسی مانند دروغ‌ گقتن زن به شوهرش، خرده‌گرفتن ساحل به پدرش و در تمام او‌ج‌های احساسی قابل ردیابی است.

فوران احساسات در مونولوگ‌ها و عدم‌ توجیه و پرداخت مناسب انگیزه کاراکترها از جمله نقایص فیلمنامه این سریال است اما جدا از آن، ساختار داستان و در مواردی دیالوگ‌ها درخشندگی زیادی دارد. کارگردانی جمشید محمودی در مجموع قابلیت بالایی دارد و این موضوع در تدوین بدون شتاب این مجموعه، فیلمبرداری پویا، بازی‌های بقاعده و موسیقی مفهومی کار قابل رویت است.

یکی از وجوه این مجموعه پرداختن به بازیگرانی چون هادی حجازی‌فر و شهاب حسینی در هیئتی تازه است. اگرچه حجازی‌فر در فیلم «لاتاری» نقشی متفاوت و شخصیتی غیرتی دارد اما نقش او در آن کاراکتر تاحدودی به حال‌وهوای «پوست شیر» شباهت دارد. شهاب حسینی نیز در «پوست شیر» یک بازی برونگرا را به نمایش گذاشته است. همچنین پس از سال‌ها که از بازی‌اش در سریال «پلیس جوان» گذشته، او دوباره در نقش پلیسی است که گذشته خود او هم با پرونده‌های جنایی گره خورده است.

در این مجموعه زخم‌های تازه و دردهای مشترک است که آدم‌های داستان را به حرکت وامی‌دارد و دیگر کاراکترها را به همراهی با آ‌ن‌ها مجبور می‌کند. کاراکترهایی که علیرغم قلب‌هایی کوچک و پرنده‌وار، پوست شیر به تن کرده‌اند.

نوشته زخم‌های تازه و جستجوی دردهای مشترک اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«هفت و نیم» محصول مشترک ایران و افغانستان است که در فستیوال بین المللی فیلم بوسان سال گذشته افتتاح شد و مورد استقبال منتقدان آسیایی قرار گرفته است. این فیلم ماجرای زندگی هفت دختر افغانی و ایرانی را در هفت اپیزود روایت می کند. نوید محمودی غزال طلایی جشنواره جهانی فیلم پارسی را  برای این فیلم دریافت کرد.

نوشته رونمایی از جدیدترین پوستر فیلم سینمایی «هفت و نیم» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

آرامه اعتمادی منتقد حاضر در نشست در ابتدا بیان داشت: از برادران محمودی به خاطر اینکه عموما سوژه‌های سخت را انتخاب می‌کنند تقدیر می‌کنم. «مردن در آب مطهر» فیلم خوب و قابل تقدیری است و حتما دیده می‌شود.

او ادامه داد: بازیگران بسیار خوبی در این فیلم بازی کرده‌اند و تمام تلاششان را برای بهتر به تصویر کشیدن زندگی افغان‌ها کرده‌اند.

در ادامه  نوید محمودی کارگردان فیلم درباره چرایی انتخاب سوژه گفت: مهم‌ترین مساله‌ای که باعث انتخاب یک سوژه برای من و برادرم می‌شود دغدغه‌هایمان است. نشان دادن مشکلات افغان‌ها باعث می‌شود درام بهتر روایت شود، سال‌های گذشته نیز درباره افغان‌ها فیلم ساخته‌ایم و فیلم‌هایی بوده‌اند که به آن‌ها توجه شده است. در همین راستا قرار است با شبکه سه فیلمی درباره دو برادر جوان و موفق افغان بسازیم.

جمشید محمودی نیز درباره پیش‌بینی‌اش از وضعیت گیشه و‌اکران فیلم «مردن در آب مطهر» گفت: به گیشه امید زیادی نداریم اما مخاطبی که در ذهنمان است حتما از این فیلم استقبال خواهد کرد.

همچنین نوید محمودی، کارگردان درباره اکران این فیلم عنوان کرد: قرار است این فیلم در افغانستان و تاجیکستان هم اکران  شود. در افغانستان شهر کابل تنها ۶ سالن سینما دارد و در آن‌ها فیلم‌های هندی نشان می‌دهند. احساس می‌کنم اکران این فیلم در آن کشورها مقداری به بازگشت سرمایه کمک کند.

در ادامه آرامه اعتمادی منتقد اظهار داشت: برادران محمودی جزو کسانی هستند که معمولا استقبال خوبی از فیلم‌هایشان توسط مردم افغان می‌شود و در افغانستان به عنوان افراد موفق شناخته می‌شوند.

همچنین نوید محمودی در پاسخ به این سوال که چگونه بنیاد فارابی را برای گرفتن وام و‌ ساخت این فیلم مجاب کردید، گفت: شورایی در بنیاد فارابی وجود دارد که فیلمنامه‌ها را بررسی می‌کنند و نهایتا تعدادی را برای تولید و پرداخت وام و تعدادی را برای شراکت انتخاب می‌کنند. ما دو برادر به شدت کار می‌کنیم و با بودجه کم فیلم می‌سازیم. باتوجه به نوع بودجه‌ای که برای ساخت فیلم نیاز داریم گرفتار نمی‌شویم. معمولا کسانی که در تولید فیلم با ما همراه می‌شوند دستمزدهایشان را کمتر می‌کنند یا حتی گاهی از گرفتن آن صرف نظر می‌کنند.

وی با اشاره به برخورد ایرانی‌ها با مردم افغان گفت: اگر از برخورد ایرانی‌ها با مردم افغان ناراحت شدید برداشت شخصی خودتان است. در فیلم من ایرانی‌هایی که نشان داده شده‌اند قاچاقچیان انسان هستند. زمان مهاجرت کسی با شما شوخی ندارد؛ زیرا هدف تنها رساندن شما به مقصد و گرفتن پول است.

او در ادامه افزود: در همین فیلم پلیس حضور دارد که به پرونده دختر گم شده رسیدگی می‌کند یا حتی زنی را در فیلم می‌بینیم که از دختران افغان مراقبت می‌کند و به آن‌ها سقفی برای خواب می‌دهد. در تمام دنیا شخصیت‌های منفی بد هستند و شخصیت‌های مثبت خوب.

این کارگردان درباره فروش فیلم «مردن در آب مطهر» در گیشه عنوان کرد: هر فیلمسازی که فیلم می‌سازد و به سوژه‌اش فکر می‌کند، مانند این است که نقاشی می‌کشد. فکر نمی‌کنم این فیلم شکست بخورد مانند فیلم «چند متر مکعب عشق» که زمان اکران یک میلیارد و نیم فروخت و مردم از آن استقبال کردند با وجود اینکه ساعد سهیلی در آن زمان هنوز چهره نشده بود.

او همچنین در پاسخ به این سوال که آیا قصد دارد باز هم به ساخت فیلم درباره افغان‌ها ادامه دهد یا نه، بیان داشت: شاید در تلویزیون برای کسی تماشای فیلم یا سریال درباره افغان‌ها جذاب نباشد؛ اما در سینما مخاطب هر تصمیمی که بخواهد می‌گیرد و می‌تواند این فیلم را برای تماشا انتخاب کند یا نکند. تا روزی که احساس کنم هنوز قصه درباره افغان‌ها وجود دارد و جذاب است به ساخت فیلم درباره آن‌ها ادامه خواهم داد.

محمودی درباره اسم این فیلم عنوان کرد: وقتی می‌گوییم «مردن در آب مطهر» به این معنی است که یک آدم برای رفتن به کشوری دیگر باید دین خود را کنار بگذارد و دین آن کشور را برگزیند و این اجبار به معنی مرگ است.

ندا جبرئیلی بازیگر این فیلم درباره لهجه خود در «مردن در آب مطهر» گفت: لهجه من در این فیلم برای عده‌ای از مخاطبان باورپذیر بود و عده دیگری هم بودند که این اعتقاد را نداشتند. معلمی داشتیم و با او برای بازی و گویش تمرین می‌کردیم.

او ادامه داد: تصمیمم بر این بود که این نقش را به گونه‌ای بازی کنم و لهجه‌اش را به گونه‌ای ادا کنم که در یادها بماند.

متین حیدری‌نیا درباره غیبت خود در سینما با توجه به اینکه تجربه کار با اصغر فرهادی را در گذشته داشته، گفت: به دلایل شخصی مدتی از سینما فاصله گرفتم و می‌خواستم با فیلم قدرتمندتری به سینما بازگردم. کسانی که از بچگی وارد سینما می‌شوند بعد از مدتی از یادها می‌روند. اقای محمودی جسارت به خرج داد و با من که در کودکی وارد سینما شده بودم همکاری کرد. از این به بعد با انرژی و حساسیت بیشتری به کارم ادامه خواهم داد.

سوگل خلیق نیز درباره همکاری با برادران محمودی در این فیلم گفت: هرگز به بازی در فیلم‌های برادران محمودی نه نمی‌گویم. از هر شکل و اندازه همکاری با برادران محمودی استقبال می‌کنم. بازی در چنین نقش‌هایی که نیاز به لهجه  دارد چالش برانگیز و برایم جذاب است.

کارگردان فیلم «مردن در آب مطهر» درباره لهجه متین حیدری‌نیا عنوان کرد: می‌خواستم از بازیگران ایرانی یک افغان باورپذیر بسازم و این بسیار سخت است. برای ما دو برادر چنین چالش‌هایی جذاب است. بازیگران این فیلم در بهترین شکل ممکن همه چیز را اجرا کردند.

او در ادامه افزود: این فیلم در سینمای چارسو اکران شد و بعضی از مخاطبان متوجه نشدند که متین حیدری‌نیا ایرانی است و افغان نیست. برخی بازیگران سینما لطف کردند و برای بازی در یک نقش کوتاه در فیلم ما حضور پیدا کردند.

محمودی تصریح کرد: برای مهاجرت چیزی جز آنچه که در فیلم بیان شده نمی‌توان گفت. عموی من در شرایط خوبی از ایران مهاجرت نکرد. زمان رفتن تمام دارایی‌هایش را نصف قیمت فروخت. دلیل مهاجرتش نیز به خاطر فرزندانش بود.

نوید محمودی همچنین در پاسخ به این سوال که احتمال حضور فیلمش در بخش سودای سیمرغ جشنواره فجر را می‌داد یا خیر گفت: قطعا این فکر را می‌کردم حتی این فیلم باید جایزه بگیرد، از علی شادمان حتما باید تقدیر شود.

علی شادمان بازیگر فیلم «مردن در آب مطهر» گفت: من اصالتا کرد هستم و زبان کردی و افغان تقریبا شبیه هم هستند. ما با مشاور زبان ده روز و روزی هفت ساعت زبان تمرین می‌کردیم و درنهایت با آمادگی کامل جلو دوربین رفتیم.

محمودی همچنین در پاسخ به این سوال که آیا در آینده فیلمی با موضوع مدافعان حرم خواهد ساخت گفت: مدافعان حرم نسل دیگری از مهاجران هستند. هرکسی که از کشورش دور باشد مهاجر است. به معنای واقعی نباید به افغان‌ها فقط به چشم کارگر نگاه کرد. دختر من ۹ سال دارد و هنوز شناسنامه ندارد. بعد از کلی رفت و آمد به شرط ترک تابعیت قبلی به او شناسنامه خواهند داد. نمی‌شود دختر من را نادیده گرفت، فرشته محسنی در ایران به دنیا آمده حتی اگر ایرانی نباشد. در آینده فیلمی درباره مدافعان حرم خارج از بحث شعاری خواهیم ساخت.

نوید محمودی در پایان خاطر نشان کرد: بنیاد سینمایی فارابی ۲۷ درصد از بودجه این فیلم را تامین کرد.

نوشته نشست فیلم «مردن در آب مطهر» برگزار شد/ نوید محمودی: تا روزی که قصه جذاب وجود دارد به ساخت فیلم درباره افغان‌ها ادامه می‌دهم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- با ساخت ۳ فیلمنامه  در جلسه ۷ مرداد شورای پروانه ساخت فیلم های سینمایی موافقت شد. به گزارش روابط عمومی سازمان سینمایی،فیلمنامه‌های «آرام خواهیم گرفت» به تهیه‌کنندگی مهدی رحمانی و به کارگردانی و نویسندگی افشین هاشمی، «رونا جان» به تهیه کنندگی نوید محمودی و به کارگردانی و نویسندگی جمشید محمودی و «شاه‌ماهی» به تهیه کنندگی مشترک افسانه منادی و نادر مقدس و به کارگردانی نادر مقدس و نویسندگی افسانه منادی موافقت شورای ساخت سازمان سینمایی را دریافت کردند.

موافقت با عرضه ۷ فیلم برای شبکه نمایش خانگی

شورای صدور پروانه نمایش خانگی با عرضه ۷ عنوان موافقت کرد.

سوره سینما- به گزارش روابط عمومی سازمان سینمایی، در جلسه ۴ مرداد شورای پروانه نمایش خانگی که با حضور اکثریت اعضاء برگزار شد،با عرضه فیلم‌های انارهای نارس به تهیه‌کنندگی و کارگردانی مجید رضا مصطفوی، «دل آرام» به تهیه‌کنندگی محمد علیخانی و به کارگردانی بهادر اسدی ، «ماهرخ» به تهیه‌کنندگی و کارگردانی اصغر نصیری، «غریبه‌ها» به تهیه‌کنندگی فرحناز حسینی و به کارگردانی سید محسن یوسفی، «هشت بهشت» به تهیه کنندگی دهکده هشت بهشت و به کارگردانی مهران گهر بخش، «نقل و نبات» به تهیه‌کنندگی پیمان دارابی و به کارگردانی کمال مقدم  و «کوچه مروارید/ قسمت ۸/ لباس مناسب ۲» به تهیه کنندگی و کارگردانی سعید سالار زهی موافقت شد.

همچنین در این جلسه با عرضه ۹عنوان فیلم خارجی ، ۱عنوان فیلم مستند ،۲عنوان فیلم کوتاه و ۴عنوان فیلم های باز پخش تلویزیونی نیز موافقت شد.

نوشته مهدی رحمانی و جمشید محمودی پروانه ساخت گرفتند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوید محمودی به سوره سینما گفت: مدتی پیش ۱۵۰ هزار نسخه دی وی دی «چند متر مکعب عشق» منتشر شد و تا امروز درصد قابل توجهی از آن به فروش رسیده و برخی از فروشگاهها درخواست دریافت نسخه های جدید را داشته‌اند. بنابراین به زودی سری جدید این اثر سینمایی تکثیر و به شبکه نمایش خانگی وارد می‌شود.

این تهیه کننده همچنین درباره اینکه فیلم بعدی خود را چه وقت می سازد، گفت: در حال حاضر چند ایده و طرح داریم که باید از میان آنها دست به انتخاب بزنیم و ممکن است فیلم دوم من و جمشید محمودی نیمه دوم امسال کلید بخورد.

فیلم سینمایی «چند متر مکعب عشق» ساخته جمشید محمودی، درباره پسری ایرانی است که دل به یک دختر افغانی می‌بازد. ساعد سهیلی، حسیبا ابراهیمی، نادر فلاح و … ترکیب بازیگران اصلی این اثر را تشکیل می دهند. پخش این فیلم با سازمان توسعه سینمایی سوره بود.

نوشته استقبال از «چند متر مکعب عشق» در شبکه نمایش خانگی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- وب سایت حوزه هنری نوشت: سایت در دهه ۷۰ شمسی موجی از فیلم‌های موسوم به فیلم‌های افغانی در سینمای ایران تولید و با اقبال مواجه می‌شد. تعدادی از کارگردان‌های ایرانی با ساخت آثاری درباره وضعیت رقت‌‌انگیز زندگی مهاجران افغان در ایران و کشورهای اطراف با این اقشار همدردی کرده و می‌کوشیدند تصویری دوست داشتنی و همدلی برانگیز از این قوم مظلوم و محروم ارائه دهند. بسیاری از این آثار در جشنواره‌های خارجی مورد توجه قرار گرفتند. سینمای ایران در این دوران، توانسته بود چهره ای از افغانستان و مردمانش ارائه کند که برای مخاطب غربی جذاب بود. مردمانی که دوست داشتند زندگی کنند، اما شرایط مانع از آن می‌شد که حداقل های زندگی این مردم تامین شود. مجید مجیدی در «باران»، حسن یکتاپناه در «جمعه»، ابوالقاسم طالبی «عروس افغان» و … نمونه‌هایی از فیلم‌هایی هستند که بیش از یک دهه در سینمای ایران دوام آوردند. آهسته آهسته موج ساخت فیلم درباره افغان‌ها در ایران فروکش کرد. «چند متر مکعب عشق» فیلمی است درباره مهاجران افغان که با فاصله ای بیش از یک دهه از تولد موج فیلم های افغانی ساخته شده و وجه بارز آن این است که توسط تهیه کننده و کارگردانی مهاجر ساخته شده است.

فیلم در بستر یک درام عاشقانه، تصویری از زندگی مهاجران افغان در حاشیه تهران اوایل دهه ۹۰ شمسی است. در ناکجاآبادی غم گرفته و دورافتاده با مردمانی که در چشمان غمگینشان می توان حسرت و اندوه را به تماشا نشست. «چند متر مکعب عشق» برخلاف فیلم های مشابه ای که درباره سرنوشت تلخ افغان ها در ایران ساخته شده، تنها نمایش دهنده شوربختی زندگی این ملت نیست. مرونا (حسیبا ابراهیمی) دختری جوان است که همچون مادری دلسوز از پدرتنهایش مواظب می کند. فیلمساز فصل‌هایی از زندگی مشترک این پدرو دختر را به ما نشان می دهد تا به حس عطوفت و محبت بی پایانی که میان آنهاست، اشاره کند. فصل نماز خواندن پدر و دختر در اتاقک محقر، ناهار خوردن آنها و مواظبت عبدالسلام (نادر فلاح) از دختر جوانش تاکیدی است بر تعلق خاطری که میان آنها وجود دارد.

در آن سو صابر (ساعد سهیلی) قرار دارد که اگر چه در وطن خود زندگی می کند، اما تنهاست. تنهاتر از حسیبا و عبدالسلام. حتی خویشاوندی ندارد تا برای خواستگاری همراهی اش کند. تنهایی زنجیر اتصال مرونا، عبدالسلام و صابر است. در نگاهی کلان تر حلقه اتصال تمام افغان‌هایی که در فیلم، نگران و سراسیمه به دنبال مامن هستند. سرنوشتی که شرایط برای مرونا و صابر رقم می زند، دور از انتظار و غافلگیرکننده است. فیلمساز برگ بنده‌اش را با مرگ ناگهانی دو دلداده جوان رو می‌کند و فیلم را با نمایی از زمستانی آرام با بارش یرفی زیبا روی خانه‌های محقر مهاجران تمام می‌کند. در سکون و سکوت پس از مرونا و صابر، زندگی ادامه دارد. در جهانی که عشق در آن به مسلخ برده شده است، آرامشی مرگبار حاکم است.

همه جذابیت «چند متر مکعب عشق» وابسته به مضمون و قصه نیست. فیلم ساختار بصری منحصر به فرد و زیبایی دارد که به دلیل همخوانی با مضمون عاشقانه فیلم در نگاه اول طبیعی به نظر می‌رسد. فرم و محتوا در نخستین ساخته جمشید محمودی در خدمت هم هستند. نیمه اول فیلم، که شخصیت ها معرفی شده و فضا عاشقانه و آرام است غلبه رنگ های گرم به ویژه قرمز در تصویر بیشتر است. در طراحی صحنه سعی شده فضایی واقع گرا بر فیلم حاکم باشد. فقر، خشونت و استیصال عناصر همراه با زندگی مهاجران با نشانه‌های عینی به تصویر کشیده می‌شوند. در اثاثیه محقری که در کلیه لوکیشن‌ها می بینیم، در خانه هایی که شبیه به ویرانه‌هایی باقی مانده از حمله نظامیان هستند و باور این که در آنها زندگی جریان دارد دشوار است. در لباس های مندرس و صورت های غمزده ساکنان حلبی آباد همه و همه جهانی ترسیم می شود که ذهنیت نویسنده و کارگردان را عینی کرده است.

و البته فیلمساز در دل این تلخی و فقر، رگه هایی از زیبایی را نشانمان می دهد. در رنگ شاد روسری مرونا، در لباس نوی صابر و در جشن محقر مهاجران که اندکی لبخند را به زندگی آنها برمی گرداند. نیمه دوم فیلم که با درگیری عبدالسلام و صابر به اوج می رسد غلبه رنگ های سرد و خاکستری در تصاویر فضایی به شدت غمبار می‌سازد و مرگ پایان ماجرای دلدادگانی است که در جهانی پرآشوب و دور از آرامش زندگی می‌کنند.

«چند متر مکعب» به عنوان یک فیلم اول، اثری است امیدوارکننده. فیلمی درباره دشواری‌های زندگی در سرزمینی غریب و رنج استثمار شدن توسط همنوع. از این منظر و از جهت همدلی با مهاجران، «چند متر مکعب عشق»، فیلم ستایش شده «بیوتیفول» را به یادمان می‌آورد. وضعیتی که کارگران چینی در شهر زیبا و اروپایی بارسلونا دارند شبیه وضعیتی است که افغان‌ها در «چند متر مکعب عشق» دارند. نگاه انسانی به مهاجران و قربانی شدن آنها توسط همنوعانشان موضوعی است که فیلم جمشید محمودی را به فیلم ایناریتو نزدیک کرده است. «چند متر مکعب عشق» با توجه به همین نگاه انسانی، در هر بار دیدن رازهایی برای کشف دارد و این امتیازی است که نمی توان آن را نادیده گرفت.

***

«چند متر مکعب عشق» ساخته جمشید محمودی و تهیه‌کننده این فیلم نوید محمودی است. ساعد سهیلی، حسیبا ابراهیمی، نادر فلاح، مسعود میرطاهری و … بازیگران این فیلم هستند که توسط سازمان سینمایی سوره پخش شد. موسسه هنرهای تصویری سوره عرضه نسخه خانگی این فیلم را برعهده دارد.

نوشته عاشقانه‌ای فراتر از مرزهای جغرافیایی/ به بهانه عرضه «چند متر مکعب عشق» در شبکه نمایش خانگی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سعید خندق آبادی مدیر عامل موسسه هنری های تصویری سوره به سوره سینما گفت: «شکرستان ۱۰» امروز شنبه دوم خردادماه توزیع می‌شود. توزیع نسخه نمایش خانگی «چند متر مکعب عشق» هم از دوشنبه این هفته آغاز می شود. در دی وی دی «چند متر مکعب عشق» کلیپ ترانه این فیلم با صدای بنیامین بهادری گنجانده شده است. تیراژ نسخه نمایش خانگی این فیلم ۲۰۰۰۰۰ عدد است.

«چند متر مکعب عشق» به کارگردانی جمشید محمودی و تهیه‌کنندگی نوید محمودی پارسال روی پرده رفت. صابر ابر، حسیبا ابراهیمی، نادر فلاح، مسعود میرطاهری و … بازیگران این فیلم هستند که پخش آن را حوزه هنری برعهده دارد.

نوشته «چند متر مکعب عشق» میهمان خانه‌ها می‌شود/ کلیپ بنیامین در نسخه خانگی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فلاح به سوره سینما گفت: به تازگی برای بازی در فیلم «ثارالله» به کارگردانی مجتبی فرآورده قرارداد بسته ام. در مورد اینکه چه نقشی را بازی کنم چیزی قطعی نشده اما کاراکتر من، یکی از افرادی است که در مقابل سپاه امام حسین (ع) می ایستد و با این حضرت و یاران شان مبارزه می کند. برای بازی در فیلم سینمایی «لانتوری» به کارگردانی رضا درمیشیان هم صحبت هایی کرده ایم و ان شا الله سال ۹۴ را پربار شروع خواهم کرد.

وی افزود: در اسفندماه سال گذشته در فیلم «شن جن ین» ساخته مانی حقیقی بازی کردم و در نقش یک صیاد کوسه ظاهر شدم، البته برای ایفای این نقش نیازی به نشان دادن صحنه های شکار و غواصی من نبود. فیلم سینمایی «گیتا» به کارگردانی مسعود مددی هم یکی دیگر از تجربه هایی بود که در آخرین ماه های سال گذشته پشت سر گذاشتم.

بازیگر نقش عبدالسلام در فیلم «چند متر مکعب عشق» همچنین درباره این روزهای خود گفت: از امشب نمایشی را به کارگردانی رضا صابری در تالار ایرانشهر روی صحنه می‌بریم. این نمایش «مظلوم پنجم» نام دارد. این روزها در حال تمرین برای نمایشی به کارگردانی آقای کوشک جلالی هم هستیم که از بیست و دوم اردیبهشت‌ماه اجرا خواهد شد.

نادر فلاح در جشنواره فیلم فجر سال گذشته با فیلم‌های «دریا و ماهی پرنده» و «طعم شیرین خیال» حضور داشت که دومی این روزها روی پرده است.

نوشته بازیگر «چند متر مکعب عشق» در فیلم‌های ثارالله (ع) و لانتوری اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- آزاده احمدی در روزنامه همشهری امروز چهارشنبه ۲۶ فروردین‌ماه نوشت: «چند متر مکعب عشق» ساخته جمشید محمودی پدیده اکران سال ۹۳ است که به زودی وارد شبکه نمایش خانگی می‌شود. فیلمی جمع و جور و بدون بازیگر که داستانی تلخ و اجتماعی دارد اما مورد توجه مردم قرار گرفته و این قاعده را که در این سال‌ها فقط فیلم‌هایی فروخته‌اند که یا ستاره داشته‌اند یا کمدی بوده‌اند شکسته است. «چند متر مکعب عشق» بر خلاف بسیاری از آثاری که در سینمای ایران و جهان درباره زندگی مهاجران ساخته می‌شود، از منظری کاملا متفاوت و بدون قضاوت چالش‌های این نوع زندگی را به تصویر کشیده است. آنچه فیلم را تا انتها سرپا نگه داشته، رابطه عاطفی صابر (ساعد سهیلی) و مرونا (حسیبا ابراهیمی) است. سرنوشت آنها در جهانی مملو از خشونت، جنگ و آوارگی همان پایانی است که فیلمساز برایشان در نظر گرفته، که یکی از بهترین پایان بندی‌های سینمای ایران در این سال‌ها است و بدون آنکه بر موج احساسات تماشاگر سوار شود، از واقعیتی سخن می‌گوید که با همه تلخی‌اش هر روز در زندگی مهاجران تکرار می‌شود.

فیلم از یک سو تلاش صابر برای ازدواج با دختر افغان را روایت می‌کند، از سویی دیگر ارتباط خوب مرونا با پدر رنج کشیده‌اش را به تصویر می‌کشد. سکانس نماز خواندن دختر و پدر، یا مراقبت‌های او از مرونا عمق این ارتباط را به تصویر می‌کشد. وجه مشترک زندگی مرونا و صابر تنهایی آنهاست، اگرچه می‌توان در نگاهی کلان عبدالسلام (نادر فلاح) و همه افغان‌هایی که در آن بیغوله‌ها رنج می‌برند و با شادی‌هایی کوچک دور هم جمع می‌شوند را قربانی تنهایی دانست و مگر نه این که آوارگی، غربت و دوری از وطن رنج تنهایی را تشدید می‌کنند.

«چند متر مکعب عشق» دو نیمه دارد. در نیمه اول سرخوشی دو شخصیت دلداده و پرداخت شرقی و محجوبانه به این رابطه عاطفی فضا را تلطیف کرده و در نیمه دوم با آغاز مخالفت عبدالسلام با این ازدواج، فیلمساز فرصتی فراهم می‌کند تا درد و اندوه زندگی سراسر رنج مهاجران را به نمایش بگذارد. پس از نمایش موفق فیلم در سی و دومین جشنواره فیلم فجر، «چند متر مکعب عشق» در اکران‌های خارجی هم تحسین و از آن استقبال شده است. در روزگاری که خشونت در خاورمیانه فضای بسیاری از کشورهای مسلمان همسایه را ناآرام کرده، تماشای «چند متر مکعب عشق» تلنگری است به آنهایی که رنج عظیم جنگ زده‌ها و غربت ابدی آنها را نمی‌بینند.

تهیه‌کننده «چند متر مکعب عشق» نوید محمودی است. ساعد سهیلی، حسیبا ابراهیمی، نادر فلاح، مسعود میرطاهری و … بازیگران این فیلم هستند. پخش داخلی «چند متر مکعب عشق» با سازمان سینمایی سوره است.

نوشته وقتی رویاها به حقیقت می‌پیوندند/ «چند متر مکعب عشق» در شبکه نمایش خانگی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- «چند متر مکعب» را نوید محمودی تهیه کرده است. این فیلم داستان علاقه یک پسر ایرانی به دختری افغان است. ساعد سهیلی، حسیبا ابراهیمی، نادر فلاح، مسعود میرطاهری و … بازیگران این فیلم هستند که سال ۹۳ اکران عمومی شد. پخش این فیلم تحسین شده را سازمان سینمایی سوره بر عهده دارد.

شرکت دریم لب پخش‌کننده بین‌الملی فیلم سینمایی «چند متر مکعب عشق» است. این فیلم پس از حضور در بین فیلم‌های برگزیده ۸۷ امین دوره اسکار و جلب توجه منتقدان، سینماگران، مورد توجه فستیوال‌های فیلم در آمریکا قرار گرفته است. این چندمین حضور فیلم در جشنواره های آمریکاست. «چند متر مکعب عشق» قرار است در بخش رقابتی جشنواره فیلم بلمونت ایالت ماساچوست روی پرده برود.

مسئولان این فستیوال نگاه ویژه‌ای به فیلم برگزیده جشنواره فجر که تحسین منتقدان و اهالی سینمای ایران را برانگیخت دارند و با قرار دادن مستندی در مورد فیلم به معرفی کامل آن در سایت اصلی جشنواره پرداخته و مخاطبان خود را به تماشای این فیلم عاشقانه دعوت کرده‌اند. این جشنواره در روزهای پایانی فروردین‌ماه ۹۴ برگزار و پیش بینی می‌شود که فیلم مانند جشنواره ریل ورد کانادا و جی پور هند که موفق به دریافت جوایز اصلی جشنواره‌ها شد، در این جشنواره هم موفق به دریافت جایزه شود.

«چند متر مکعب عشق» به زودی وارد شبکه نمایش خانگی می‌شود.

نوشته «چند متر مکعب عشق» در یک جشنواره دیگر/ عاشقانه ایرانی در راه آمریکا اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- در جلسه ۲۴ اسفندماه شورای پروانه نمایش خانگی که با حضور اکثریت اعضاء برگزار شد، با عرضه فیلم‌های «ابله/ قسمت‌های ۹ و۱۰» به تهیه‌کنندگی مشترک تصویر گستر پاسارگاد- محمد مسعود و به کارگردانی کمال تبریزی، «پوسته» به تهیه کنندگی مرکز گسترش سینمای مستند وتجربی و به کارگردانی مصطفی آل احمد، «چند متر مکعب عشق» به تهیه‌کنندگی نوید محمودی و به کارگردانی جمشید محمودی، «فیتیله عیدا تعطیله/ قسمت‌های ۹تا۱۳» به تهیه کنندگی علیرضا آقایی گلدیانی و به کارگردانی محمد مسلمی، «پاشنه بلند۲» به تهیه کنندگی مشترک تدبیر و امید ماندگار و سیروس ذوالفقاریان و به کارگردانی محسن منشی‌زاده، «ضد ضرب» به تهیه کنندگی سید مجتبی اسدی‌پور و به کارگردانی هادی شامانی و «شرم گفتن» به تهیه‌کنندگی حسین علی گمرکی و به کارگردانی حسین بابائیان موافقت شد.

همچنین در این جلسه با عرضه ۶ عنوان فیلم خارجی نیز موافقت شد.

نوشته «چند متر مکعب عشق» به خانه‌ها می‌آید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

گروه سینمای ایران-سارا کنعانی: در ابتدای سال ۹۳ هیچکس فکرش را نمی‌کرد گیشه سینمای ایران بتواند در تمام فصل های سال سر پا باشد، اما با اکران برخی از فیلم ها مثل «چند متر مکعب عشق» این پیش بینی غلط از آب در آمد و تماشاگران ثابت کردند که هر فیلمی، چه متعلق به کارگردانی تازه کار باشد و چه نباشد، چه ستاره داشته باشد و چه نداشته باشد، می تواند محبوب باشد اگر داستانش را به درستی تعریف کند. جمشید محمودی این راز مهم را در ابتدای مسیر فیلمسازی خود به خوبی فهمیده است!

در اینکه سال ۹۳ برای شما سال خوبی بوده، شکی نیست. اتفاق خوب این چند وقت اخیر هم که حضورهای جهانی «چند متر مکعب عشق»، بوده. موافقید؟

جمشید محمودی: موافقم اما در جشنواره های خارجی جوایز زیادی کسب نکردیم، اما صرف پذیرفته شدن در این فستیوال ها اتفاق با اهمیتی بود. فیلم ما تا الان حدودا در ۲۰ جشنواره حاضر بوده است. با فستیوال شیکاگو شروع کرد و بعد در پوسان نمایش داشت. با اینکه ما در بخش غیررقابتی شرکت کرده بودیم، اما تجربه های خیلی خوبی برایمان رقم خورد. همانطور که حضور در جشنواره فیلم فجر و قرار گرفتن فیلم روی پرده برای من یک اتفاق تازه بود، حاضر شدن در این رویدادهای جهانی هم به همان اندازه جذابیت داشت و اندوخته های مرا غنی تر کرد.

فکر می‌کنید چه عاملی باعث شد تماشاگری که نه ایرانی است و نه افغانی، با فیلم ارتباط برقرار کند؟

دغدغه فیلم، مهاجرت است و آن را می توان در میان تمام مردمان دنیا سراغ گرفت. به همین دلیل مهاجران حاضر در آن کشورها از قصه تأثیر می پذیرفتند و با آن ارتباط برقرار می کردند. بعضی از آنان بعد از نمایش فیلم به سراغ من می آمدند و طی گفت و گوی شخصی که داشتیم می فهمیدم باورپذیری در میان آنان تا چه حد اتفاق افتاده است. من همیشه فکر می کردم به خاطر محدودیت هایی که در نشان دادن رفتار محبت آمیز زن و مرد داریم، سینمای عاشقانه ما برای خارجی ها قابل درک نباشد، اما برایم خیلی جالب بود که آنان خودشان هم می گفتند که ما می دانیم ایران یک کشور اسلامی است و در مواجهه با سینمای شما، با این پیش‌فرض که برای نشان دادن چیزهایی باید نکاتی را رعایت کنید، به تماشای فیلم هایتان می نشینیم!

یکی از ویژگی های به خصوص فیلم شما این است بدون هیچ بازیگر ستاره ای، فروخت. این موضوع را از ابتدا پیش بینی می کردید؟

فیلم های بی ستاره ای مثل «چند متر مکعب عشق» که به جای اینکه بازیگر سوپراستار داشته باشند قصه عاشقانه خود را با سروشکلی تازه تر تعریف می کنند، به همین دلیل جای خود را در دل تماشاگر باز می کنند. البته از نگاه من بازیگران خوب فیلم همه در حد ستاره ها ظاهر شدند، اما ما الان داریم درباره ستاره با تعاریف رایج صحبت می کنیم. فیلمی که به مخاطبش احترام می گذارد، او را با خودش درگیر می کند. این تماشاگر بعد از اینکه از سالن بیرون آمد، تماشای اثر را به دیگران توصیه می کند؛ این توصیه و تبلیغ مردمی اتفاق خیلی مهمی است. من فکر می کنم خیلی از فیلم ها شروع بسیار هیجان انگیز و خوبی دارند اما چون قصه خود را به خوبی ادامه نمی دهند، تماشاگر بعد از پایان کار یادش نمی ماند که می شود دیدن این فیلم را به کسی پیشنهاد داد. فیلم ما وقتی چند هفته از فروش خود را در اکران عمومی پشت سر گذاشت، تازه به مخاطب شناسانده شد و این معرفی را مدیون تماشاگرانی بودیم که کارمان را دوست داشتند. اینطور شد که فروش یکی از هفته های ما افزایش چهاربرابری نسبت به هفته اول داشت. شما وقتی قصه تان را خوب تعریف می کنید، مخاطبی که شاید هیچ کدام از بازیگران را نمی شناسد، با تعریف کردن بخشی از ماجرای فیلم به دوستش می گوید به سینما برو شاید اگر با اسم بردن از یک بازیگر، کسی را به دیدن فیلمی دعوت می کرد، او ترغیب نمی شد.

اگر به عقب برگردید و این امکان را داشته باشید که زمان اکران فیلم تان را خودتان انتخاب کنید، چه می کنید؟ باز هم یک فصل بد را برمی گزینید تا سرتان بالا باشد که گیشه سینما را از رکود نجات داده اید یا به اکران های خوبی مثل نوروز و عید فطر می اندیشید؟

من طرفدار هر چیزی هستم که در یک نگاه کلی به نفع سینما باشد؛ برای مثال من از فروش فیلم های کمدی خیلی راضی هستم و می گویم در این فصل بد اکران، خدا را شکر که آنها گیشه خوبی دارند. مخاطب باید به سینما بیاید و به تماشای فیلم روی پرده عادت کند. آن هنگام است که می توان عمیقا خوشحال بود. از طرف دیگر، خیلی خوشحالم که فیلم ما یک فصل به اصطلاح مرده اکران را زنده کرد و با داشتن بازیگرانی نه چندان شناخته شده که آشنا ترین شان ساعد سهیلی بود، به خوبی فروخت. عامه مردم با دیدن پوستر فیلم فکر می کنند با یک فیلم غیرشهری طرف هستند و این غیرشهری بودن، همیشه برای اکران عمومی خطرناک است، اما با تبلیغات خوب و حمایت رسانه ها موفق شدیم.

همین جا لازم می دانم از رسانه هایی همچون بانی فیلم، تسنیم، فارس، ایسنا و البته سوره سینما تشکر کنم که هوای ما را خیلی داشتند. فیلم ما عملا در اواخر پاییز اکران شد و قشر دانشجو که می‌توانست بخش عمده ای از مخاطبان مان را تشکیل دهد، درگیر امتحانات بود. ما بدون سرگروه بودیم و شروع جشنواره فیلم فجر هم برای خود موضوع جداگانه ای بود که باعث می شد توجهات از سینمای اکران کاسته شود. من حتی به برادرم هم گفتم که این فیلم اتفاقات خیلی خوبی را رقم زده و وقتی با یک موقعیت نامطلوب مواجه می‌شود ما به عنوان سازندگان آن نباید ناراحت باشیم، کما اینکه در نهایت همه چیز به نفع ما بود و همه گفتند فیلم به قدری خوب بود که توانست در یک شرایط بد، گیشه خوبی داشته باشد. من فیلم را با برخی آثار دیگری که از چهره ها بهره برده اند و در زمان بهتری هم اکران شده اند مقایسه می کنم و می بینم فروش ما بیشتر بوده. دلمان هم گرم می شود و همین خوب است!

نشان داده شدن زندگی افغان، چیزی بود که در خلال روایت شما خود به خود اتفاق افتاد یا اینکه عامدانه روی آن تأکید داشتید؟

نه، برایش برنامه ریزی کرده بودیم. من خودم مهاجر افغان هستم و الان حدود سی سال است در ایران زندگی می کنم و برایم مهم بود حالا که دارم زندگی مردم افغانستان را به تصویر می کشم دست روی چیزهایی بگذارم که کمتر دیده شده باشد. می‌خواستم اشتراکات فرهنگ ایرانی و افغانی را نشان بدهم. با دوستانی که اخیرا از افغانستان آمده بودند صحبت می کردم و از آنان می خواستم در مورد رسم و رسومات خاصی که شاید فراموش کرده باشم حرف بزنند تا ببینم آیا به فراخور داستان جای وارد کردن آنها به قصه وجود دارد یا نه. جشن بعد از ختنه پسرک، هم برای ما آشنا بود و هم برای آنان و در عین حال بخشی از عشق بین صابر و مرونا را به شکل جان دار تر و سرحال تری نشان می داد. نان محلی پختن هم چیزی بود که از اشتراکات فرهنگی به حساب می آمد و می‌شد به آن پرداخت. من این روند را برای فیلم بعدی هم در پیش می‌گیرم و آنجا هم وجوه تازه‌ای از زندگی افغان ها را خواهیم دید.

اگر قرار باشد جشنواره سی و سوم را آسیب شناسی کنید چه می گویید؟

من فیلمنامه نویسی را دوست دارم و همیشه از این قشر دفاع می کنم. آنان کار بسیار سختی دارند و دستمزد پایینی دریافت می کنند. برای نوشتن محدودیت دارند اما ادامه می دهند. با این حال، این موارد چیزی را توجیه نمی کند و باید بگویم خیلی از فیلم ها از فیلمنامه و مونتاژ ضربه خوردند. همه ما باید در بخش فیلمنامه با حساسیت بیشتری جلو برویم و البته خود من هم جزئی از این همه، به حساب می آیم. دیگر آنکه، باید از انتقادات کلی که به صورت یک موج گسترده مطرح می شوند دوری کرد. برای مثال، در چند وقت اخیر، همه نسبت به شیوه دوربین روی دست انتقاد داشتند و ما امسال دیدیم تعداد قابل توجهی از فیلم ها با دوربین ثابت فیلمبرداری شده بودند. ما نباید خودمان را فراموش کنیم و به خاطر ترس از نقد شدن، سعی در راضی کردن دیگران داشته باشیم.

بسیاری از فیلمسازان هستند که معروفند به اینکه فیلم های کند و بدون قصه می سازند. من اما وقتی به تماشای کارشان می نشینم شروع شدن قصه آنان را از دقیقه سوم می فهمم. می‌گویند فیلم های هانکه، جیلان و … قصه نمی گویند، کند هستند و … . من اما آثار این کارگردانان را به شدت داستان پرداز یافتم و به شما می گویم هم قصه شان را زود شروع می کنند و هم تا دقیقه آخر پای آن قصه می ایستند. در کشور ما هم اینطور جا افتاده که فیلم های غیر شهری قصه نمی‌گویند. زمانی فیلم هایی داشتیم که قصه شان در روستا تعریف می شد و مورد اقبال عموم قرار نمی گرفتند و در جشنواره ها می درخشیدند و تصور ما این بود که این ها قصه نمی گویند در حالی که اینطور نبود. به نظر من مشکلات اقتصادی است که فیلمسازان جوان را به سمت لوکیشن محدود و حضور اجباری چند چهره برای تضمین فروش و … می برد. ای کاش فیلم اولی ها حتی اگر مشکل مالی دارند تسلیم این فضا نشوند. من فیلم «چند متر مکعب عشق» را زمانی نوشتم که اصلا نمی دانستم حضور ۳۰ نفر هنرور در فیلم یعنی چه . نمی فهمیدم آمدن کانتینر و تریلی چه مفهومی دارد! همه چیز را راحت می نوشتم. ملاحظات اقتصادی همیشه برای فیلمنامه کشنده تمام می شود. وقتی تو از فیلمنامه بزنی، از اساس کار زده‌ای. امیدوارم همه فیلمسازان بدون دغدغه های حاشیه ای کار کنند.

برای دومین تجربه فیلمسازی که ان شا الله در سال ۹۴ اتفاق می افتد، چه دستاوردی از فیلم اول دارید؟

من از آدم هایی هستم که هیچ چیز راضی ام نمی‌کند. «چند متر مکعب عشق» را دوست دارم اما تنها به عنوان تجربه اولم. در فیلمنامه آن مواردی دیده ام که با تماشای کار در کنار اقشار مختلفی مثل جشنواره‌ها، منتقدان و مردم نصیبم شده است. قصه من می‌توانست قصه ای خوش ریتم تر(و نه پر گره‌تر) باشد و راحت‌تر و روان‌تر جلو برود.

فکر می کنید نسخه دی وی دی فیلم هم که توسط موسسه هنرهای تصویری سوره توزیع خواهد شد با استقبال مخاطب مواجه می‌شود؟

قبل از پاسخ به سوال شما می‌خواهم بگویم همه مردم و حتی خود ما سینماگران، متأسفانه سینما رفتن را فراموش کرده ایم و به امید اینکه دی وی دی اثر پخش می شود، قید تماشا را در اکران عمومی می‌زنیم. ای کاش پخش آثار در شبکه نمایش خانگی با تأخیر زیادی صورت بگیرد و مردم ترغیب شوند فیلم را روی پرده ببینند. با این حال حس من این است که از دی وی دی فیلم ما استقبال خوبی صورت می گیرد چون تا امروز پوستر و اسم فیلم، زیاد در معرض چشم و گوش مردم بوده و فیلم به صورت گسترده تر دیده خواهد شد. با تلویزیون هم صحبت هایی کرده ایم و امیدواریم بتوانیم آن را از تلویزیون پخش کنیم.

راستی فیلم بعدی هم رنگ و بوی عشق دارد؟

عاشقانه هست، اما نه عاشقانه ای که در زن و مرد خلاصه شود، بیشتر عاشقانه مادر و فرزندی است.

در یک سال گذشته علاقه شما و برادرتان نسبت به مرحوم مادرتان انعکاس خوبی بین مخاطبان تان داشته. مایلید درباره این مهر و محبت بیشتر صحبت کنید؟

نه تنها فوت مادرم، بلکه مسیری که او برای زندگی ما انتخاب کرد، بسیار در روزگارمان اثرگذار واقع شد. من در ذهنم دو سه سوژه فیلمنامه دارم که ربط مستقیمی به موضوع مادر دارد و شاید روزی یک سه‌گانه سینمایی باشد. من اساسا هنگام قصه نوشتن، خیلی تحت تأثیر یاد مادرم هستم و چیزهایی که از او آموختم.

و آرزوی شما برای سال ۹۴؟

امیدوارم نگاه همه نسبت به سینما مثبت تر بشود و آرزوی من این است که سینما و تلویزیون، همسو و هم جهت و هم فکر باشند و رسانه ملی حمایت خیلی بیشتری از فیلم ها داشته باشد. روزی که سینما توسط تلویزیون حمایت شود، اوضاع بسیار بهتری نسبت به حالا خواهد داشت.

نوشته جمشید محمودی و ساخت یک فیلم مادرانه/ گشت و گذار با «چند متر مکعب عشق» در جهان اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.