هیچ ارتباطی میان کتاب «ماهی سیاه کوچولو»، فیلم و واقعه آمل وجود ندارد!

در ابتدای این نشست شادمانی با بیان اینکه «ماهی سیاه کوچولو» اولین کار مجید اسماعیلی در مقام کارگردان است، گفت: اسماعیلی پیش از این کارهای زیادی در حوزه مستند و حتی تله فیلم داشته است ولی یک کار اولی به شمار می رود و امیدوارم این فیلم شروع خوبی برای حضور وی در سینما باشد.

وی ادامه داد: در این فیلم بیش از هر چیز فیلمنامه مورد توجه قرار می گیرد؛ چرا که ما کتابی به نام «ماهی سیاه کوچولو» نوشته صمد بهرنگی و واقعه آمل را که از جریانات تاثیرگذار انقلاب به شمار می رود را داریم، ولی هیچ ارتباطی میان این ۳ وجود ندارد و این نشان دهنده عدم وجود فیلمنامه در «ماهی سیاه کوچولو» است.

«ماهی سیاه کوچولو» به معنای واقعه‌ای کلمه فاقد فیلمنامه است

این منتقد سینما اظهار داشت: اگر فیلم کپشن مرتبط با واقعه آمل را نداشت، مخاطب اصلا متوجه نمی شد که «ماهی سیاه کوچولو» در ارتباط با واقعه آمل است و حتی اگر اسم فیلم نیز تغییر می کرد هیچ اتفاقی برای آن نمی افتاد. به عبارت دیگر در بخش پایانی فیلم با لحاظ کردن یک کپشن به مخاطب فهمانده می شود که این فیلم درباره واقعه آمل است.

شادمانی با بیان اینکه فیلمنامه «ماهی سیاه کوچولو» اصلا فیلمنامه نیست، بلکه یک طرح از واقعه آمل است، تصیح کرد: طرحی که قرار است به فیلمنامه تبدیل شود در اختیار کارگردان قرار گرفته و حتی در زمان تولید نیز هیچ فیلمنامه ای به دست اسماعیلی نمی رسد، البته این مسئله تنها در سینمای ایرا رخ می دهد که فیلمی بر اساس طرح و نه فیلمنامه تولید شود.

عدم توجه به سوژه‌های ناب تاریخ انقلاب باعث خلق آثاری ضعیف شده است

وی با طرح این سوال که چرا اسماعیلی ساخت فیلم بدون فیلمنامه را پذیرفت، جای سوال است؛ ادامه داد: نبود فیلمنامه در «ماهی سیاه کوچولو» همه مخاطبان را آزار می دهد تا حدی که نمی تواند به راحتی از کنار آن گذشت.

این منتقد گفت: در نظام جمهوری اسلامی ایران که مسیر تاریخ دنیا را تغییر داده و بزرگ ترین انقلاب قرن به شمار می رود به اندازه ای سوژه های ناب وجود دارد که نپرداختن به آنها باعث خلق «ماهی سیاه کوچولو» شده است و امیدوارم دیگر شاهد چنین اتفاقی در سینمای ایران نباشیم؛ البته در این فیلم با قصه تکراری روبه رو نیستیم ولی متاسفانه این قصه که اتفاقا یک واقعه مهم تاریخی نیز است، در این فیلم نابوده شده است.

اگر وقایع تاریخ انقلاب اسلامی برای آمریکایی‌ها بود، تمام دنیا را تحت سلطه قرار می دادند

شادمانی با اشاره به کارگردانی «ماهی سیاه کوچولو» افزود: از لحاظ کارگردانی باید نمره خوبی را به اسماعیلی داد؛ چرا که با نبود فیلمنامه کار از لحاظ کارگردانی خوب است، همچنین اسماعیلی توانسته علاوه بر توانایی بازیگران، ولی از انها بازی های خوبی بگیرد و از سوی دیگر علاوه بر سخت بودن کار در جنگل شاهد قاب های چشم نواز در فیلم هستیم و همین مسئله باعث شده مخاطب تا پایان با فیلم همراه باشد.

وی گفت: اگر وقایع انقلاب اسلامی ما برای آمریکایی ها بود، با آن چه می کردند؟ در حالی که آنها از یک آدمکش دیوانه که با اسلحه خود ۲۰۰ نفر ار می کشد، فیلمی می سازند که نه تنها مخاطب با آن همراهی می کند، بلکه برای شخصیت نیز دلسوزی می کند. در حقیقت آمریکایی ها از بی هویت به دنبال هویت سازی هستند، ولی ما که انقلاب مان مسیر تاریخ را تغییر داد هیچ اقدامی نمی کنیم.

اگر نسبت به وقایع انقلاب بی‌تفاوت باشیم، نسل‌های آینده این حقایق را یک افسانه تلقی می کنند

این منتقد گفت: اگر دفاع مقدس را نیز کنار بگذاریم، انقلاب اسلامی به تنهایی سوژه های ناب زیادی برای فیلمسازی دارد و حتما روزی از یک تئوریسین بزرگ می پرسم که اگر آمریکایی ها جای ما بودند چز اینکه تمام دنیا را از طریق جنگ نرم تحت سلطه خود قرار می دادند، کار دیگری می کردند؟.

شادمانی تصریح کرد: اگر ما باز هم به درنگ خودمان نسبت به سوژه های انقلاب ادامه دهیم قطعا نسل های آینده وقایع انقلاب را افسانه تلقی خواهند کرد، متاسفانه در این سال ها همیشه به سوژه های آپارتمانی پرداخته شده، در حالی که نمی دانم دستاورد این سوژه ها چیست.

در «ماهی سیاه کوچولو» حداقل اطلاعات تاریخی نیز لحاظ نشده است

در ادامه این نشست رضا کردلو منتقد سینما با بیان اینکه کارگردان فیلم در نشست خبری عنوان کرده بود که فیلمنامه کار در عین تولید به دستش رسیده است، گفت: نکته مهمتر از فیلمنامه این است که «ماهی سیاه کوچولو» هیچ ارتباطی به جشنواره مقاومت ندارد؛ چرا که جز یک کپشن در پایان فیلم دیگر هیچ اثری از ارتباط فیلم با واقعه آمل وجود ندارد.

وی ادامه داد: در فیلم حداقل اطلاعات تاریخی درباره این واقعه نیز لحاظ نشده است؛ چرا که واقعه امل بعد از جریانات بنی صدر و حادثه ریاست جمهوری رخ داد، در حالی که در دیالوگ ها می بینیم که شخصیت ها درباره جریانات چپ و راست که دیگر آن زمان خبری از آنها نبود، صحبت می کنند.

عجله زیاد در مرحله پژوهش و ساخت فیلم، جای سوال دارد

این منتقد تصریح کرد: پیش از این کارگردان فیلم گفته بود که مرحله پژوهش را به سرعت انجام دادند، سوالی که مطرح است اینکه وقتی «ماهی سیاه کوچولو» فیلم سفارشی نبوده و قرار هم نبود حتما در جشنواره فیلم فجر شرکت کند، چرا عوامل فیلم تا این حد عجله داشتند.

کردلو با بیان اینکه «ماهی سیاه کوچولو» از لحاظ کارگردانی خوب است، اظهار داشت: با این حال کاش اسماعیلی اولین کار خود را با اثری شروع می کرد که فیلمنامه داشته باشد، نه این فیلمی که به خاطر نبود فیلمنامه نمی توان حتی درباره آن صحبت کرد، حتی اگر ۶ ماه زمان برای پژوهش فیلم گذاشته می شد، حتما وضعیت فیلم بهتر از الان بود.

چرا نویسنده اثر تا به حال در هیچ نشستی شرکت نکرده است؟

وی به بازی بازیگران اشاره کرد و گفت: کارگردان توانسته بود علی رغم بر نبود فیلمنامه ولی بازی های خوبی از بازیگران بگیرد.

این منتقد افزود: متاسفانه علی طالب آبادی به عنوان نویسنده فیلمنامه نیز تا به حال در هیچ کدام از نشست های فیلم حضور نداشته تا جایی که محمدرضا شفیعی، تهیه کننده به وی اعتراض و عنوان کرده که باید در نشست ها حضور پیدا کند و جواب سوالات را بدهد.

در فیلم های دفاع مقدس و «ماهی سیاه کوچولو» سعی کردیم بعثی ها و منافقین را خوب نشان دهیم

دبیر سرویس فرهنگی روزنامه وطن امروز با بیان اینکه کارگردان فیلم در جایی عنوان کرده بود که فضای انسانی و روابط انسانی برایش مهم بوده است، تصریح کرد: در «ماهی سیاه کوچولو» به فضای انسانی پرداخته شده در حالی که اگر قرار بر به تصویر کشیدن این مسائل بود، در فیلم آپارتمانی نیز می شد چنین کاری کرد.

وی گفت: یکی از مشکلات ما در فیلم های دفاع مقدس این است که بعثی ها را افراد خوبی نشان می دهیم و «ماهی سیاه کوچولو» نیز اینگونه است، در حالی که تمام فریادهایمان در این ۳۰ سال این بوده که منافقین کاری با مردم کردند که حتی داعش نیز تابه حال چنین کاری نکرده است، حال در فیلم از نگاه یک کمونیست روابط انسانی را می بینیم.

قاطبه سینما ما می خواهند وقایع انقلاب را سانسور کنند

کردلو با بیان اینکه ما در انقلاب اسلامی سوژه های ناب کم نداریم، تصریح کرد: متاسفانه قاطبه سینما ما می خواهند این وقایع را سانسور کنند و تنها به تعداد انگشت های دست فیلمسازانی داریم که دغدغه ساخت وقایع انقلاب را داشته اند که از میان آنها نیزتنها ۲ یا ۳ فیلمساز آثار بدون شعارزدگی ساخته اند.

وی خاطر نشان کرد: ما باید فیلمنامه نویس تربیت کنیم تا بتوانیم فیلم های مناسب مرتبط با انقلاب اسلامی بسازیم؛ البته یکی دیگر از بحث هایی که باید به آن توجه شود، بحث هزینه کردن ارگان ها برای فیلم ها است؛ جرا که بیشتر ارگان ها هزینه ها را دست سانسورچی های سینما می دهند و کمتر ارگانی برای ساخت فیلم های مرتبط با انقلاب هزینه می کند و قطعا اگر همین فیلم «ماهی سیاه کوچولو» را یک جریان نزدیک به انقلاب می ساخت، قطعا فیلم چنین وضعیتی نداشت.

گفتنی است در پنجمین روز از برگزاری نشست‌های نقد و بررسی آثار حاضر در بخش مسابقه ایران جشنواره مقاومت، نشست چهار فیلم «ایستاده در غبار»، «نبرد خلیج فارس ۲»، «گزارش مریم» و «روباه» به ترتیب در ساعت‌های ۱۷، ۱۸، ۱۹ و ۲۰:۳۰ با حضور عوامل و منتقدین سینما در محل پردیس ملت برگزار خواهد شد.

نوشته شادمانی: اگر وقایع تاریخ انقلاب اسلامی برای آمریکایی‌ها بود، تمام دنیا را تحت سلطه قرار می‌دادند/ کردلو: قاطبه سینما می‌خواهند وقایع تاریخ انقلاب سانسور شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

***

مهم‌ترین مانع برقراری ارتباط مخاطب با فیلم، فضای آن است. در «ماهی سیاه کوچولو» اصلا معلوم نیست این‌جا کجاست و این آدم‌ها چکاره‌اند و دنبال چه چیزی هستند. نوشته ابتدای فیلم هم نه‌تنها کافی نیست، بلکه فیلم را به واقعه‌ای تاریخی ارجاع می‌دهد که خود اثر هیچ ربطی به آن ندارد. این‌که بفهمیم این‌جا جنگل‌های آمل است هیچ دردی را دوا نمی‌کند(اگر مثلا جنگل‌های لرستان بود فرقی می‌کرد؟).

مهم این است که بفهمیم چه چیزی در حال روی دادن است، که نمی‌فهمیم. به این‌ها اضافه کنید دیالوگ‌های غیرقابل هضم شخصیت‌ها را که بی‌وقفه بر سر مخاطب می‌بارند و او را دورتر می‌کنند. هم‌چنین رفتارهای عجیب و بی‌توجیه کاراکترها، در هم‌جواری بازی‌های-در بهترین حالت- معمولی بازیگران، بیش از پیش به عدم درک مخاطب از این فضا دامن می‌زند.

اما عجیب‌تر از همه این‌ها اظهارات فیلمساز است مبنی بر این‌که ایرادهای فیلم به کلی متوجه فیلمنامه است! راستش موضع کارگردان هم در این مورد اصلا قابل درک نیست و این‌طور شانه خالی کردن از زیر بار فیلم-در حدی که اضافه کردن نوشته‌های اول و آخر فیلم توسط تهیه‌کننده را بی‌ایراد می‌داند چون بالاخره «صاحب» فیلم اوست- باعث کم‌رنگ شدن ایرادهای واضح کارگردانی نمی‌شود. ضمن این‌که نفس این کار هم چندان معقول نیست. مثل این است که کسی غذای مسمومی را بخورد و بعد بگوید مقصر آن کسی است که غذا را مسموم کرده. بله، او هم مقصر است. اما نهایتا «مسمومیت» نصیب آن کسی می‌شود که غذا را خورده.

***

البته این‌ها که گفته شد به این معنا نیست که کارگردان با یک فیلمنامه شسته رفته روبرو بوده و آن را خراب کرده. یک بار دیگر به همان چیزی که در ابتدا گفته شد، برگردیم: زنی وارد جنگلی شده تا به سراغ تنها مدرکی برود که خائن را معرفی می‌کند؛ یک راهنما دارد و فقط اوست که می‌داند این مدرک کجاست؛ نهایتا هم قرار است مشخص شود که خائن خود زن است. از همین چند عبارت هم واضح است که آن‌چه بیش از هر چیز اهمیت دارد، اولا ماجرای مدرک و رابطه‌اش با راهنما و همسر زن است و ثانیا غافلگیری نهایی؛ یعنی این‌که چطور معلوم شود که خائن خود زن بوده.

درباره نکته اول که تقریبا هیچ‌چیز پرداخت نمی‌شود. اصلا معلوم نیست رابطه این راهنما با زن ماجرا؛ «شهرزاد»(مریلا زارعی) چیست؟ چرا فقط او از محل مدرک خبر دارد؟ چرا تا به حال به سراغ آن نرفته؟ اصلا چه شده که چنین مدرکی به وجود آمده؟ چرا و چطور سر از آن ماشین درآورده و… حتی خیلی از رفتارها هم توجیه منطقی ندارد، مثلا این‌که وقتی شهرزاد به دنبال محل مدرک است، اوایل فیلم چرا سعی می‌کند راهنما را بکشد. در کنار این مساله، حضور شخصیت‌های مصطفی زمانی و معشوقه‌اش کاملا بی‌ربط می‌نماید و بیشتر به نظر می‌رسد که به درد پر کردن مدت زمان فیلم می‌خورد تا این‌که به عنوان یک قصه فرعی جذاب تلقی شود.

به این ترتیب، فیلم تمام پتانسیل‌هایی که می‌تواند موجب جذابیت قصه شود را به باد می‌دهد و تنها احساسی که نهایتا می‌تواند با موفقیت به مخاطبش منتقل کند، سردرگمی است. اما مساله به همین‌جا ختم نمی‌شود و فیلم حتی بستر غافلگیری نهایی را هم به هدر می‌دهد. به این شکل که دخترک از همه‌جا بی‌خبر، بدون این‌که هیچ پیش‌زمینه‌ای وجود داشته باشد، در بین تمام احتمالات ممکن، حس می‌کند باید به شهرزاد یک‌دستی بزند-لابد با اتکا به هوش غریزی فوق‌العاده‌اش- و پرده از رازش بردارد. و با این وضعیت، بدیهی است که این گره‌گشایی، هیچ تاثیری بر تولید آن حس بهت‌زدگی خوشایند که نتیجه طبیعی غافلگیری است، ندارد و یحتمل، تنها فایده‌اش این است که نوید استعدادهای جدیدی را به فیلمسازان وطنی می‌دهد که در صورت تمایل به بازسازی بومی ماجراهای خانم مارپل، مورد استفاده‌شان قرار گیرند.

***

«ماهی سیاه کوچولو» فیلمی است که از همه جهت ابتر است. مساله چندان عجیبی هم نیست. فیلمی که صرفا به «آپارتمانی نبودن»ش افتخار کند و نفس حضور در لوکیشن جنگل را مزیت بداند، معلوم است که یک نتیجه حداقلی خواهد داد که هیچ‌کس را راضی نمی‌کند. اگر اساسا رضایت مخاطب و فروش برای سازندگان محل بحث بوده باشد!

نوشته راهنمای «ابتر» بودن با زبان ساده! / نقد «سوره‌سینما» بر «ماهی سیاه کوچولو»-۱ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

حالا اما به دلیل ایجاد این حاشیه‌ها، مجید اسماعیلی در توضیح و تکمیل مصاحبه‌ی خود و برای عدم برداشت‌های مختلف از صحبت‌هایش در این مصاحبه و ایجاد سوءتفاهم، متنی را در اختیار «سوره‌سینما» قرار داده است که آن را می‌خوانید:

حرف‌ها و گفتگوهایم واضح است و نیازی به مفسر ندارم….

با توجه به خبری که دیروز (دوشنبه) در مورد فیلم «ماهی سیاه کوچولو» از طرف اینجانب در یکی از رسانه‌ها درج شد؛ اعلام می‌کنم که به هیچ عنوان و در هیچ مصاحبه و گزارشی حرفی از سرمایه‌گذار دولتی نزده و این خبر را تکذیب می‌کنم. فیلم مذکور با حمایت و بودجه شخصی تهیه‌کننده فیلم ساخته شد. و در ادامه اعلام می‌کنم از آنجایی که فیلم در بستر تاریخی واقعه آمل رخ می‌دهد، همگان از این داستان اطلاع داشتیم و با علم بر این قضیه پا به عرصه تولید این اثر گذاشتیم و با قلب و وجودمان فیلم را ساختیم و کپشن ابتدا و انتهای فیلم نیز گویای این امر بوده و مطلبی فارغ از داستان فیلم نمی‌باشد.

اگر جایی گفته‌ام که راجع به واقعه آمل نساخته‌ام، منظور این بوده که فیلمی صرفا تاریخی در مورد واقعه مدنظر نساخته‌ام، نمی‌خواستیم به طور مستقیم به اصل واقعه بپردازیم و سعی بر این بوده که با ایجاد درام و کنش و کشمکش و به تصویر کشیدن فضای درونی آدم‌ها، درامی جذاب در کنار اصل واقعه خلق کنیم.

توصیه من به دوستانی که داعیه هنر و فرهنگ دارند این است که فارغ از هرگونه جناح و جناح‌بندی و زاویه با شخص یا دیدگاهی، در این روزها که سینمای ما به روی دست‌انداز سرمایه افتاده، به جای حاشیه‌سازی، از تهیه‌کنندگانی که با بودجه و سرمایه شخصی خود قدم در مسیر پرتلاطم تهیه فیلم می‌گذارند، حمایت و قدردانی کنند. آخرین نکته اینکه حرف‌هایم صریح و شفاف بوده و نیازی به مفسر ندارم، “جنگ و اعترافی در کار نیست.” حال همه ما خوب است. اگر بگذارم، بگذاری، بگذارند…

والسلام

مجید اسماعیلی

نوشته توضیحات مجید اسماعیلی در مورد حاشیه‌های مصاحبه اخیرش با «سوره‌سینما» در رسانه‌ها/ حرف‌ها و گفتگوهایم واضح است و نیازی به مفسر ندارم…. اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این پیش‌زمینه با انتشار اخباری مبنی بر ساختن فیلمی درباره حماسه امل در سال ۶۰ توسط او با حضور بازیگرانی مانند مریلا زارعی انتظارها را در مورد دیدن یک فیلم خوش‌ساخت در مورد انقلاب بالا برد، اما در «ماهی سیاه کوچولو» به جز متنی در ابتدا و انتهای فیلم، نه‌تنها اثری از واقعه‌ی آمل دیده نمی‌شد، بلکه مخاطبان شاهد اثری سردرگم بودند که به‌رغم کارگردانی نسبتا قابل قبولش توفیقی هم در جوایز و نظر منتقدان نیافت.

همین موضوع بهانه‌ای شد تا با «مجید اسماعیلی»، کارگردان «ماهی سیاه کوچولو» گپ و گفتی صمیمی داشته باشیم. صحبتی که او برای اولین‌بار از دلایل ضعف فیلم نخستش سخن می‌گوید:

ساخت اولین تله فیلم داستانی در سال ۸۸

فیلمسازی شما از کجا شروع شد و چه مسیری را در سینما طی کردید تا به ساخت «ماهی سیاه کوچولو» رسیدید؟

آغاز ورود من به کارهای هنری و سینمایی به سال ۱۳۷۵ برمی‌گردد که وارد رشته گرافیک هنرستان تجریش صدا و سیما ـ که الان اسمش کمال‌الملک شده است ـ شدم. دو سال گرافیک خواندم. همزمان تئاتر هم کار می‌کردم، ولی از همان اول، هدفم سینما بود و مسیری جز این نداشتم. برای کارگردانان بزرگی در تئاتر بازی کردم. تا اینکه دیپلم گرفتم و دوباره در همان رشته گرافیک وارد دانشگاه شدم که سه ترم خواندم و انصراف دادم، چون دیگر وارد سینما شده بودم و داشتم در زمینه‌های مختلف کار می‌کردم و دیگر وقت نداشتم به دانشگاه بروم و علاقه‌ای هم وجود نداشت. تخصص‌هایی را که به دردم می‌خوردند گذرانده بودم. در سینما سمت‌های مختلفی را مثل عکاسی، منشی‌گری، دستیار۳، دستیار۲، دستیار۱، برنامه‌ریز و… تجربه کردم و همزمان با این کارها فیلم کوتاه هم می‌ساختم. این مسائل تا سال ۱۳۸۸ ادامه داشتند که اولین تله‌فیلم خود را به اسم «نزدیک‌تر بیا» برای شبکه یک کارگردانی کردم.

پس سینما را به شکل تجربی شروع کردید؟

بله، سینما برایم امری کاملاً تجربی و با یاد گرفتن از اساتیدی بود که با آنها کار کردم.

بیشتر با فیلم دیدن، فیلمسازی یاد گرفته‌ام!

از کدام کارگردان بیشتر الهام و یاد گرفتید؟

واقعیت این است که بیشتر با فیلم دیدن، فیلم ساختن یاد گرفته‌ام. سر صحنه‌ها قطعاً خیلی چیز یاد گرفتم، ولی یاد گرفتن‌ها به این شکل نبود که مثلاً دکوپاژ یاد بگیرم. این اتفاق‌ها نمی‌افتاد. سر صحنه‌ها که می‌رفتم اتفاق خاصی نمی‌افتاد، در حالی که با کارگردان‌های بسیار مطرح کشورمان هم کار کرده بودم، ولی اتفاق خاصی ندیدم. می‌رفتم دستیارشان می‌شدم یا هر کار دیگری را قبول می‌کردم که ببینم چه اتفاقی می‌افتد، ولی از نظر من اتفاق خاصی نمی‌افتاد، اما سر صحنه از بدی صحنه‌ها خیلی چیزها یاد گرفتم. از بدی گروه‌ها. فکر می‌کنم برای همه این اتفاق می‌افتد که وارد گروه‌هایی می‌شوند که دعوا می‌شود و هماهنگ نیستند. فهمیدم اگر در صحنه هماهنگ نباشیم چقدر بد است. اگر گروه یکدست نباشد چقدر بد است و در کیفیت کار چقدر تأثیر می‌گذارد. به هر حال در تمام فیلم‌ها آموزه‌هایی وجود داشت. مثلاً در فیلمی آقای «مجید مجیدی» خیلی خوب از کودک بازی می‌گرفت. آنجا خیلی برایم خوشایند بود که چقدر ظریف کار می‌کرد. همه اینها بیشتر از لحاظ رویکرد، اخلاق و هماهنگی گروه برایم آموزه‌ای شد که بدانم در سینما همه مناسبات و تخصص‌ها مهم‌اند، ولی بحث تکنیکال و تخصصی را بیشتر از مطالعه و فیلم دیدن یاد می‌گرفتم. گاهی فیلمی را که به دلم می‌نشست و فضای آن را دوست داشتم، شاید بیشتر از ۴۰ بار می‌دیدم.

فیلمسازی گفت من ملحد هستم، ولی با فیلم تو گریه کردم

اولین تله‌فیلم شما؛ «نزدیک‌تر بیا» در سال ۸۸ ساخته شد و سرآغازی شد برای ساخت چندین و چند تله فیلم دیگر …

بله، در سال ۱۳۸۹ فیلم «کمی دورتر» را برای شبکه دو کار کردم. فیلم «کمی دورتر» را فیلمساز عزیزی دیده بود و این جمله را به شکل اغراق‌شده گفت که: «من ملحد هستم، ولی با فیلم تو گریه کردم. با سکانس آخر فیلم که در حرم حضرت معصومه(س) آن اتفاق می‌افتد تو کاری کردی که من گریه کردم.» گفتم: «دست من نبود و صاحب اثر، این کار را کرده است.» کاری که کاملاً دلی است، تأثیر می‌گذارد. من آدم‌هایی را دیده‌ام که تحت تأثیر این فیلم قرار گرفته‌اند که اصلاً نمی‌شود با آنها حرف مذهبی زد، ولی کاملاً ارتباط گرفته بودند. چرا؟ چون فیلم دکمه را درست زده است.

فیلمنامه‌هایی را که دوست داشتم ساخته نشدند

بعد از «کمی دورتر» چه فیلم‌هایی را ساختید؟

فیلم «خشت بهشت» را در سال ۱۳۹۰ برای شبکه دو و بعد از آن هم فیلم‌های «خدا جیرجیرک‌ها را دوست دارد» و «رقص روی یخ» را کارگردانی کردم. نویسنده و تهیه‌کننده «خدا جیرجیرک‌ها را دوست دارد» خودم بودم. در آن مقطع پا به عرصه تهیه‌کنندگی تله‌فیلم‌های تلویزیون هم گذاشتم. غیر از دو فیلم «خدا جیرجیرک‌ها را دوست دارد» و «رقص روی یخ» که تهیه‌کننده‌شان هم بودم، حدوداً پنج فیلم دیگر را هم تهیه کردم. بعد دنبال ساخت اولین فیلم سینمایی‌ام بودم و فیلمنامه‌های مختلفی را دوست داشتم بسازم، ولی نمی‌شد… . در واقع نتوانستم فیلمنامه‌هایی را که دوست دارم را به عنوان اولین اثر سینماییم بسازم.

چرا؟ چرا نمی‌شد آن فیلم‌ها را ساخت؟

به دلایل مختلف. برای یک فیلم سرمایه نداشتیم و نمی‌توانستیم بسازیم. برای یک فیلم وارد مرحله پیش‌تولید شدیم و یکمرتبه به دلم بد افتاد که نکند این فیلم خوب نباشد و آن را نساختم و کاملاً آن متن را کنار گذاشتم. فیلمنامه‌ اصلی هم که دوست داشتم بسازم پروانه ساخت نگرفت.

باید به سطح بالایی برسید، بعد فیلم سیاه‌نمایی بسازید!

به خاطر موضوعش؟

دلایل آن را نمی‌دانم. چون چیزی را که می‌گویند سیاه‌نمایی است در فیلم‌های دیگر دیده‌ام. فکر می‌کنم سیاست مدیران سینمایی پیرامون فیلم‌های سیاه‌نمایی، بیشتر به فیلمساز می‌خورد و اینکه در این مرحله نمی‌توانی سیاه‌نمایی بسازی! باید کمی رشد کنی و بعد بسازی! احساس کردم ممیزی‌ها به فیلمنامه نمی‌خورد، بلکه به فیلمساز می‌خورد. وقتی فیلمسازی در سطح بالا هستی می‌توانی سیاه‌نمایی بسازی، ولی وقتی نیستی نمی‌توانی.

فیلمنامه‌های بعضی فیلمسازان را نمی‌توانند رد کنند!

یعنی با خود سیاه‌نمایی مشکل ندارند، مشکل با سازنده است.

نمی‌دانم. به هر حال یک‌سری از فیلمسازهای بزرگ ما قدرت‌هایی دارند که نمی‌توانند فیلمنامه‌شان را رد کنند و کمتر اذیتشان می‌کنند و آنها می‌توانند فیلم‌هایشان را بسازند، ولی کسی که تازه شروع کرده است را می‌توانند اذیت کنند و این کار را هم می‌کنند و دست او هم به جایی بند نیست. گاهی در جشنواره فجر شاهد فیلم‌هایی هستیم که آدم می‌بیند آن فیلم حتماً پروانه ساخت گرفته که به جشنواره آمده و اگر این گرفته، پس چرا فلان کارگردان فیلم اولی مجوز نگرفته است؟ آدم کمی سر در نمی‌آورد داستان از چه قرار است. اگر چیزی بد است، خب بد است دیگر. مانند قضیه حلال و حرام. مثل این است که بگوییم امسال دروغ حرام، سال دیگر مکروه و سال بعد واجب است و اگر نگویی اشتباه کردی! مثل خیلی چیزهای دیگر که در مملکت ما اتفاق افتاده است که اولش به‌شدت جلوی آن را می‌گیرند و بگیر و ببند، ولی بعد آزاد می‌شود و آدم نمی‌داند چه شد.

و بالاخره «ماهی سیاه کوچولو» …

همان‌طور که اشاره کردید در سال ۱۳۸۸ اولین فیلم تلویزیونی‌تان را ساختید. بعد چند تله‌فیلم خوب برای تلویزیون ساختید و تهیه‌کنندگی هم کردید. سپس می‌خواستید به سراغ آثار سینمایی بروید که به هر دلیلی نشد. این اتفاق چگونه برای «ماهی سیاه کوچولو» افتاد. جایی خواندم آقای شفیعی این طرح را به شما پیشنهاد داد. این ارتباط با آقای شفیعی چگونه شکل گرفت و چه شد قبول کردید؟

متن «ماهی سیاه کوچولو» نوشته علی طالب‌آبادی است. دو فیلم اولم یعنی «نزدیک‌تر بیا» و «کمی دورتر» هم نوشته آقای طالب‌آبادی است و به هر حال با هم همکاری داشتیم و دوست بودیم. با آقای شفیعی هم ارتباط داشتیم و ایشان فیلم‌هایم را دیده بودند و قبل از آن قرار بود با هم تله‌فیلمی را تجربه کنیم که به هر حال شرایط مهیا نشد. در اینجا وقتی آقای شفیعی و آقای طالب‌آبادی صحبت کرده بودند، من به ذهنشان رسیده بودم و زنگ زدند. رفتم و طرح را خواندم و مناسبات بعدی شکل گرفت. شاید انتخاب‌های دیگری هم داشته‌اند که نشده است. این‌گونه شد که طرح اولیه را که شاید دو سه سطر بود خواندم و نظراتم را دادم.

غیر از تیزر یک فیلم، تا کنون کار آپارتمانی نساخته‌ام

برایتان سخت نبود؟ چون می‌توانستید برای فیلم اول یک فیلم آپارتمانی بسازید.

آنها هم می‌‌دانستند به سراغ چه کسی بیایند، چون من هم در شمال و جنگل، و هم دو فیلم در کویر و در کوره آجرپزی و کارخانه یخ‌سازی ساخته بودم و هیچ‌‌یک از فیلم‌هایم در مدل معمول نبود. غیر از تیزر یک فیلم، تا کنون کار آپارتمانی نساخته‌ام، چون طبیعت را دوست دارم. شاید فیلم بعدی‌ام در آپارتمان باشد، نمی‌دانم، ولی کار در جنگل یا کویر واقعاً شرایط خاصی دارد. برایم این چیزها سخت نیست. یعنی اگر ایده فیلم داستانی و خود گروه خوب باشند، طبیعت به‌قدری مهربان است که هر لحظه اتفاقات خوبی را در اختیار آدم قرار می‌دهد و آدم لذت می‌برد. به هر حال شرایط خاص خودش را دارد.

ظاهراً قبل از «ماهی سیاه کوچولو» فیلم دیگری در حوزه کودک و نوجوان ساخته بودید که اکران نشد. ماجرای آن چه بود؟

موقعی که «ماهی سیاه کوچولو» به من پیشنهاد شد، در مرحله پیش‌تولید فیلم «گمیچی» بودم و به آقای شفیعی و طالب‌آبادی گفتم به شرطی می‌آیم که آن فیلم را بسازم و بعد بیایم که قبول کردند و منتظرم ایستادند. آن فیلم را در دریاچه ارومیه که خشک شده بود و به‌نوعی می‌شود گفت کویر ارومیه ساختم. آن فیلم را ساختم، ولی بعد از فیلمبرداری همه چیز آن متوقف شد و به سراغ «ماهی سیاه کوچولو» رفتم و این فیلم که تمام شد، به سراغ تدوین «گمیچی» رفتم و مراحل فنی فیلم انجام شد و اولین دوره آن را به جشنواره نوجوان همدان رساندم که در آنجا در بخش بین‌الملل فیلم برگزیده شد. الان هم نیت دارم این فیلم را به بخش هنر و تجربه جشنواره فجر امسال بدهم، البته اگر بشود.

علاقه‌ای به ساختن فیلم سیاسی ندارم

می‌دانستید اولین فیلمی که قرار است در سینما از شما پخش شود فیلم «ماهی سیاه کوچولو»ست. آیا در ذهنتان فکر خاصی بود که فیلم اولی که می‌خواهم بسازم باید مدل خاصی باشد یا به عنوان یک پیشنهاد آمده بود و تصمیم گرفتید بسازید.

فیلمساز به هر حال دوست دارد فیلم خودش را بسازد. هر کسی نظری دارد، ولی نحوه کارم طوری بود که دو سه تله‌فیلم که از من در تلویزیون پخش شد، بقیه کارهایم را بدون تیتراژ می‌فهمیدند کار من است. بعداً شنیدم گفتند معلوم است فضا، فضای فلانی است و وقتی می‌دیدند مطمئن می‌شدند که کار من است. داشتم در ادامه آن ماجرا می‌رفتم که فیلم سینمایی‌ام را بسازم ولی این اتفاق نمی‌افتاد و در این فاصله «گمیچی» یعنی همان فیلم کودک و نوجوان را ساختم. آن را هم اگر کسی فیلم‌هایم را دیده باشد، بدون تیتراژ هم متوجه می‌شود کار من است. «ماهی سیاه کوچولو» هم که به من پیشنهاد شد، از فضای انسانی‌اش خیلی خوشم آمد و آن را دوست داشتم. در آن هیاهوی جنگل و جنگ و فضاهای سنگین، یک عشق شکل می‌گیرد و یک مثلث عشقی پدید می‌آید و یک نفر با دوربین اسلحه‌اش عاشق کسی می‌شود. ‌این فضایی بود که به آن علاقه داشتم و خوشم آمد. از همان روز اول گفتم که هیچ‌وقت نه علاقه‌ای به ساختن فیلم سیاسی داشته‌ام و نه دارم و برایم جذابیتی هم ندارد. آدم‌هایی هستند که می‌توانند در این عرصه بیایند و فیلم‌های درجه یکی هم بسازند. کارم چیز دیگری است. تهیه‌کننده و نویسنده هم گفتند ما به این فضا وارد نمی‌شویم.

یعنی در طرح اولیه‌ای که به شما ارائه شد، فضای سیاسی وجود نداشت و اشاره‌ای به واقعه‌ی آمل نمی‌شد؟

در طرح اولیه، ما وارد شهر آمل می‌شدیم و درگیری و مسائل آن مقطع مطرح می‌شدند. گفتم می‌توانم بسازم و کاری ندارد، ولی اصلاً نشان دادن جنگ و درگیری را در این فضا را دوست ندارم. شاید نشان دادن جنگ و درگیری در طرح و فضای دیگری به دلم بنشیند، ولی در اینجا وقتی آدم به سمت فضای سیاسی می‌رود، یک مقدار عرصه برایش تنگ می‌شود، عده‌ای با آن موافقت و عده‌ای مخالفت می‌کنند. کلاً دوست دارم فیلم‌هایی بسازم که با فطرت انسان‌ها کار داشته باشد و نه به جناح و تفکر خاصی. دوست دارم بگویم این یک انسان است و کاری به حرف‌های دیگر ندارم. در این فیلمنامه هم عشق مطرح بود که به هر حال با فطرت انسان کار دارد و انسان در هر جای دنیا که باشد، این را می‌فهمد، به همین دلیل سعی کردیم از فضای سیاسی کار کم کنیم، که به این مرحله رسید.

هزاران داستان واقعی در ۲۴ ساعت ماجرای آمل وجود داشت!

یعنی فضای مورد نظر نویسنده و تهیه‌کننده یک فضای سیاسی بود و شما مخالفت کردید؟

نه، هر سه به توافق رسیده بودیم که با بستر آن ماجرا، یک داستان فرعی را روایت کنیم. این داستان که واقعی نیست، بلکه پرداخت ذهن نویسنده و خود ماست. ما از آن بستر فقط استفاده کردیم، چون اگر می‌خواستیم ماجرای آمل را نشان بدهیم که هزاران داستان واقعی در آن ۲۴ ساعت درگیری وجود دارد. ما به این طرف آمدیم که یک کار خاص و ویژه انجام بدهیم و واقعاً تمام تلاشمان این بود و در این شرایطی که همه داخل یک آپارتمان می‌روند و یک فیلم سینمایی می‌سازند و بیرون می‌آیند، ساختن یک فیلم در جنگل ریسک بزرگی بود. ما وارد فضای طبیعت شدیم و تماشاچی مدت‌هاست از فضای طبیعت دور شده است و بازیگرها را وارد فضای جدیدی کردیم. ما آمدیم که در همه جنبه‌های ساختار، کارگردانی، فیلمبرداری و… فضای خلاقانه‌ای را جلو ببریم، ولی به هر حال در سینمای ما یک معضل وجود دارد و آن هم رساندن فیلم به جشنواره است که باعث می‌شود همه کارها با عجله انجام شوند. حالا این بخش قضیه درباره کار ما زیاد مهم نیست، چون از نظر تهیه و تولید به‌قدری خوب حمایت می‌شدیم که این فشارها را نفهمیدیم، ولی وقتی فیلمنامه در این دایره قرار می‌گیرد که عجله کنید و برسانید، موضوع فرق می‌کند، مخصوصاً که از منِ کارگردان دور می‌شود و یک نفر دیگر دارد می‌نویسد و من باید آن را بسازم.

فیلمنامه‌ای که درنیامده کار را دچار معضل می‌کند

بیشتر انتقاداتی هم که به فیلم شما شده، به فیلمنامه برمی‌گردد نه کارگردانی.

بله. می‌گویند کارگردانی فیلم، فیلمبرداری، بازی‌ها و… خوب است، ولی وقتی فیلمنامه‌ای به قولی در نیامده، یعنی یک بار نوشته نشده، بعد از آن فاصله گرفته نشده، دو باره مرور و اشتباهات برطرف نشده و کلاً پخته نشده باشد، آدم را دچار معضل می‌کند. معتقدم اگر برای این فیلمنامه زمان کافی صرف می‌شد، کار بسیار خوبی از آب در می‌آمد. به نظر من اگر زمان کافی صرف فیلمنامه‌ می‌شد، با توجه به تولید و اجرایی که سر صحنه شد، اگر فیلمنامه به پختگی کامل می‌رسید، خیلی فیلم خوبی می‌شد.

قطعاً دیگر این‌گونه فیلم نخواهم ساخت

پس شما از برآیند فیلمنامه با توجه به زمانی که وجود داشت راضی نیستید.

قبلاً هم راضی نبودم، بعداً هم راضی نخواهم بود و قطعاً دیگر این‌گونه فیلم نخواهم ساخت. فیلمنامه باید آماده و پخته شده باشد و بعد وارد مرحله ساخت شود، چون در هر حال فیلمنامه است که دارد روایت تصویری می‌شود.

یک‌سری شخصیت‌ها هم در فیلم شما وجود داشتند که یک مقدار سردرگمی مخاطب را بیشتر می‌کرد. مثلاً دختری که در آخر فیلم می‌آمد و نقاشی می‌کشید. این یک پرداخت نمادین یا تفسیری بود؟ ماجرا چه بود؟

جواب شما را در پاسخ به سئوال قبلی‌تان دادم.

وقتی وارد ساخت فیلم شدم۳۳ صفحه فیلمنامه داشتم!

اگر هدف خاصی از این شخصیت نبود، چرا آن را از فیلم برنداشتید؟ واقعا تکلیف این شخصیت در فیلم مشخص نیست.

وقتی وارد ساخت فیلم شدم، فکر می‌کنم دقیقاً ۳۳ صفحه فیلمنامه داشتم و با ۳۳ صفحه فیلمنامه وارد ساخت فیلم شدم. حالا دارم فیلم را می‌سازم و جلو می‌روم و یکمرتبه فیلمنامه به دستم می‌رسد. حالا تصورش را بکنید که فیلم در دو جنگل مختلف با فاصله زمانی سه ساعت تصویربرداری می‌شود، رج زدن و وصل کردن این جنگل‌ها به هم، زرد شدن برگ‌ها و برگریزان و به هم ریختن شرایط و فیلمی با آن لوکیشن و فضای سخت، حالا فیلمنامه رسیده است و من باید همان لحظه اجرا کنم…

بعد از تقریبا دو ماه، فیلمنامه هیچ پیشرفتی نداشت

چرا از ابتدا قبول کردید؟ شما که شرایط را می‌دانستید.

نه، شرایط این‌گونه نبود. وقتی درمورد طرح صحبت کردیم، فکر می‌کنم مرداد ماه بود. قرار شد بعد از تصویربرداری «گمیجی» و در تاریخ اول مهر ماه بازگردم. آقای طالب‌آبادی گفت پس من تا آن موقع فیلمنامه را آماده می‌کنم. به‌جای اول مهر ۱۹ مهر آمدم. برگشتم و دیدم فیلمنامه در همان موقعیت قبلی است! در حالی که به‌واسطه اوکی دادن من با خانم زارعی قرارداد بسته بودند پروانه ساخت گرفته شده و تعدادی از کارهای پیش‌تولید انجام شده بود. حالا من رسیده‌ام. چرا فیلمنامه آماده نیست؟ این در واقع یک نوع رکب زدن است.

فیلمنامه‌نویس خودش می‌داند چه کرده است!

آقای شفیعی هم در نشستی گله کرده بودند که آقای «طالب آبادی» در نشست‌های این فیلم شرکت نمی‌کنند.

همین دیگر. نیامدند، چون خودشان می‌دانند چه کار کرده‌اند. وقتی چنین اتفاقی رخ می‌دهد، خودشان هم در جلسات حاضر نمی‌شود. این اولین بار است که دارم اینها را می‌گویم، چون واقعاً دیگر به من برخورد. به فلان نشست و اکران جلسه و منتقدین می‌روم و می‌‌بینم تنها هستم. قرار است بیایند، به آنجا می‌روم و می‌بینم تنها هستم. چهار روز دیگر جای دیگری می‌رویم، قبلاً هماهنگ کردیم، می‌رسم و می‌بینم تنها هستم. دلیلش چیست. نویسنده باید بیاید و از اول بگوید چه شده است؟

اصلاً نمی‌خواستم راجع به حادثه آمل فیلم بسازم و نساختم

به قول شما اگر از ابتدا قرار بود فیلم شما، در حاشیه، به ماجرای سال ۱۳۶۱ آمل بپردازد، موردی نبود، ولی قبل از ساخته شدن فیلم، تمام اخباری که در باره «ماهی سیاه کوچولو» می‌آمد این بود که قرار است فیلمی در باره حادثه آمل ساخته شود. خود آقای شفیعی هم مصاحبه می‌کردند و می‌گفتند تا حالا راجع به این موضوع فیلمی ساخته نشده است و در سینمای ما جایگاهی نداشته است و همه منتظر این اتفاق بودند، اما درنهایت می‌دیدند عملا غیر از نوشته‌های ابتدایی و انتهایی هیچ چیزی از حادثه آمل وجود ندارد، یعنی شما اگر این دو نوشته را برمی‌داشتید، فیلم هیچ ربطی به حادثه آمل نداشت. چرا باید قبل از جشنواره چنین اتفاقاتی بیفتد که چنین انتظاراتی رقم بخورند؟

قبل از جشنواره چرا گفتند؟ چون فیلمنامه آماده نبود. من همه‌ی این گرفتاری‌ها را مربوط به فیلمنامه می‌دانم. وقتی فیلمنامه آماده نیست می‌گویند راجع به حادثه آمل است. کجای قضیه راجع به حادثه آمل است؟ قبل از جشنواره فجر، یک اکران خصوصی برای بعضی از بزرگان گذاشتیم، وقتی فیلم را دیدند گفتند چه جالب! اصلاً ربطی به حادثه آمل ندارد. اینکه یک فیلم عاشقانه است. متنی را به اول و آخر فیلم اضافه کردند. متنی که زیردست فیلمساز نیست و تهیه‌کننده آن را اضافه کرده است. در طی ساخت تمام تلاشم را کردم که کار یک کار انسانی و بدون زمان باشد. به هر حال آن متن زده شد. حرف شما را قبول دارم که اصلاً فیلمی در باره حادثه آمل نساخته‌ام. اصلاً نمی‌خواستم راجع به حادثه آمل فیلم بسازم و نساختم.

فیلمنامه شب به دستم می‌رسید و صبح باید سر صحنه می‌رفتیم

و اگر دست شما بود متن‌های ابتدا و انتها را هم اضافه نمی‌کردید.

قطعاً، ولی به هر حال تهیه‌کننده‌ی فیلم، صاحب کار است و تصمیم‌ می‌گیرد این کار را بکند و کرد و کاملاً هم تصمیم ایشان محترم است، ولی چون تا به حال خالصانه کار کرده و فیلم ساخته‌ام، از حرف زدن ابایی ندارم که اصلاً علاقه‌ای به ساختن فیلم‌های تاریخی و سیاسی نداشته‌ام و ندارم. شاید در آینده این علاقه به وجود بیاید. الان دغدغه‌ام نیست و زمان ساخته شدن فیلم «ماهی سیاه کوچولو» هم نبود. قرار بود ما داستان دو تک تیرانداز را روایت کنیم. طرح اولیه هم این نبود و بحث تک‌تیرانداز را من مطرح کردم و گفتم چقدر داستان دو تک‌تیرانداز که در جنگل به دنبال ماجرایی هستند و حالا یکی از آنها عاشق می‌شود، جالب خواهد بود. این کجا و قصه فعلی کجا؟ همین بستری را که مطرح کردم جلو بروید و ببینید چه فیلمنامه خوبی از آن بیرون می‌آید. به آقای طالب‌آبادی حق می‌دهم، چون زمان کافی برای نوشتن فیلمنامه نداشت. البته شاید بعضی از فیلمنامه‌ها را بشود در ده روز هم نوشت، ولی به نظر من این فیلمنامه زمان بیشتری می‌خواست و هنوز نمی‌دانم وقتی به من گفتند موقعی که از شهرستان برگردی فیلمنامه آماده است، چرا آماده نکردند؟ بازیگر سر صحنه می‌پرسد آقای اسماعیلی! این در اینجا یعنی چه؟ اگر آینده فیلمنامه را داشته باشم می‌گویم اینجا این یعنی این، چون بعدش این می‌شود و به این نقطه می‌رسد. حالا تصورش را بکنید که می‌گویم چون… چون چه؟ البته این‌طور نبود که ندانیم بعد از آن چه اتفاقی می‌افتد. کلیت ماجرا را می‌دانستیم، ولی ریز جزئیات را نمی‌دانستیم. فیلمنامه شب به دستم می‌رسید و صبح باید سر صحنه می‌رفتیم و هنرپیشه جلوی دوربین می‌رفت. بازیگر فیلمنامه را می‌خواند و بعد از آن باید تحلیل کنیم. هم خود من بدانم و بازیگر بداند. در وهله‌ی اول اگر خودم ندانم و ارتباط قبلی برقرار نکنم، نه می‌توانم به بازیگر بگویم چه کار کند، نه جای درست فیلمبرداری را مشخص کنم، نه به گریم و صحنه تسلطی داشته باشم.

با همه اینها هنوز هم انتقاد خاصی به کارگردانی وارد نیست.

اگر واقعا این اثر،ً فیلم اولم بود، این اتفاق نمی‌افتاد. قبل از این شش فیلم ساخته بودم و ساعت‌ها دستیاری کارگردان، ساخت فیلم کوتاه و… مرا کمک کرد تا بتوانم این فیلم را بسازم، به‌علاوه یک گروه خوب، مرا بسیار کمک کردند. فیلمبرداری که همه فیلم‌هایم را فیلمبرداری کرده، صدابرداری که دوست نزدیکم بود و بازیگرهای درجه یک، هم از لحاظ بازی و هم از لحاظ اخلاقی. همه اینها دست به دست هم دادند که بتوانم اجرای خوبی داشته باشم.

خانم زارعی بعد از بازی شاهکاری که در فیلم «شیار ۱۴۳» کردند، قرار بود اولین فیلمی که بازی می‌کنند فیلم شما باشد. برای شما کار کردن با بازیگری که درست سال قبل یک تجربه فوق‌العاده داشت ترسناک نبود؟ فضای بازیگرها چطور بود؟

جالب اینجاست که هنوز «شیار ۱۴۳» را ندیده‌ام.

حتی یک بار نشد که من زودتر از خانم زارعی سر تمرین برسم

جدی؟ ولی در باره‌اش که شنیده‌اید.

این کلمه «ندیده‌ام» ابداً خوب نیست و باید حتماً ببینم. بعضی وقت‌ها آدم می‌گوید ندیده‌ام که بگوید «من آنم که رستم بود پهلوان»، ولی این بد است. کمی در فیلم دیدن داخلی ضعیف هستم. من این سینما بزرگ شده‌ام و اگر حساب کنید از سال ۱۳۷۵ تا حالا نزدیک به نوزده سال است که در این سینما کار می‌کنم. از توانایی‌های خانم زارعی به‌شدت باخبر بودم. فیلم شیار را ندیده‌ام، ولی از فیلم «چ» به قبل اکثر فیلم‌های ایشان را دیده‌ام. بماند که در آن زمان که داشتیم فیلم «ماهی سیاه کوچولو» را می‌ساختیم، هنوز فیلم «شیار ۱۴۳» اکران نشده بود. یادم هست داشتیم با خانم زارعی با ماشین می‌رفتیم و بیلبورد «شیار ۱۴۳» را دیدیم. گمانم فیلم در آبان ماه اکران شد. در جشنواره هم که موقعیت دست نداده بود ببینم. خانم زارعی، به‌گونه‌ای سر تمرین می‌آمد که انگار کار اولش است! حتی یک بار نشد که من زودتر از خانم زارعی سر تمرین برسم. همیشه زودتر از من می‌آمد. درست مثل کسی است که عشق و علاقه به بازیگری دارد و بار اول است می‌خواهد جلوی دوربین برود. خانم زارعی تا پلان آخر فیلمبرداری چنین حسی داشت و ببینید این برخورد چقدر به عوامل قوت قلب می‌دهد. دوستانی که با من کار کرده‌اند می‌دانند تا پلانی اوکی نشود، بارها و بارها آن را می‌گیرم و کاری ندارم بقیه چه می‌گویند. با این وسواس تصورش را بکنید تازه وقتی من اوکی می‌دادم، خانم زارعی می‌آمد و بارها می‌پرسید: «خوب بود؟ مطمئنی؟ نمی‌خواهی دو باره بگیریم؟» حالا مثلاً پلانی بود که ایشان باید می‌دوید و زمین می‌خورد. آن‌قدر می‌پرسید که می‌گفتم: «به خدا خوب بود.» این ویژگی‌های خانم زارعی بی‌نظیر است. مصطفی زمانی هم که جای خودش. همه‌شان درجه یک بودند. دلیل انتخاب خانم زارعی توانمندی ایشان بود. وقتی کار کردیم، دیدیم چه ویژگی‌های خوب و بارز دیگری هم دارند. ایشان وقتی وارد صحنه می‌شود، به همه گروه انرژی می‌دهد.

اشاره کردید یکی از مواردی که در تجربه‌هایتان به آن رسیدید این است که گروه پشت صحنه باید همدل باشند. این همدلی وجود داشت؟

صد در صد.

موقعی که فیلم در جشنواره پخش شد، نمی‌دانم در نشست مطبوعاتی بعد از جشنواره بود یا بعد از آن که خانم زارعی ظاهراً فیلم را برای اولین بار در آنجا دیده بودند، به صورت کنایه‌آمیزی گفتند ما در پشت صحنه خیلی زحمت کشیدیم، ولی آن زحمت در فیلم نمود نداشت. شاید خود بازیگرها هم از نتیجه کار راضی نبودند. شما بعد از اکران با بازیگرها ارتباط گرفته‌اید، چون خانم زارعی و آقای زمانی به عنوان دو بازیگر اصلی، در هیچ نشستی حضور نیافتند.

قطعاً با آنها صحبت کردم و دقیقاً می‌دانم منظورشان چه بود، ولی شاید نخواهند حرف‌هایشان منتقل شود و باید از خودشان بپرسید. اگر خودشان بگویند مسئول صحبت خودشان خواهند بود. اجازه ندارم بگویم.

فرصت کردید در جشنواره قبلی یک‌سری فیلم‌ها را به‌خصوص در بخش نگاه نو ببینید؟

بله، چند فیلم دیدم، از جمله «بدون مرز» امیرحسین عسکری و «احتمال باران اسیدی» را دیدم.

مدیران باید پنج دقیقه فیلم کوتاه بسازند تا بفهمند چقدر انرژی می‌برد

شرایط برای کارگردان‌های فیلم اولی چگونه است؟

یک مقدار باید شرایط فیلم اولی‌ها را راحت‌تر بگیرند. فیلم اول را که گذراندم، ولی واقعاً فیلم اولی‌ها را در شرایطی گرفتار می‌کنند که کلافه‌کننده است. بگذارید فیلمساز فیلمش را بسازد. فیلم اول خود من حاصل نوزده سال تلاش در سینما، تئاتر و تلویزیون است. مدیران باید پنج دقیقه فیلم کوتاه بسازند تا بفهمند چقدر انرژی می‌برد. فیلم اولی‌ها سال‌ها فیلم کوتاه ساخته، جشنواره رفته و حالا به فیلم اول رسیده‌اند، با تمام عشقشان فیلم اول می‌سازند. با تمام انرژی و امیدشان می‌آیند. این انرژی، انگیزه و امید را از فیلم اولی‌ها نگیرند. پارسال دو سه تا فیلم اولی دیدم که با سرمایه بسیار کمی ساخته شده بودند. خود کارگردان‌ها هم روی سن گفتند چقدر سرمایه گذاشته‌اند، اما بسیار فیلم‌های خوبی بودند. کارگردان‌هایی که با استفاده از روابط خودشان سرمایه‌های اندکی را تهیه کرده بودند کسانی بودند که فیلم خودشان را ساخته بودند.

جشنواره فجر پارسال هم یک اتفاق معمولی بود

کلاً نظرتان راجع به سینما و جشنواره فجر قبلی چه بود؟ فیلم‌هایی که پخش شدند به دلتان می‌نشستند؟

دو سه تا فیلم خوب دیدم که نسبت به جشنواره دو یا سه سال پیش که خیلی جشنواره ضعیفی بود، نسبتاً بهتر بود. جشنواره پارسال هم یک اتفاق معمولی بود که در آن هم چند فیلم خوب بودند و فیلم‌های ضعیفی هم حضور داشتند. نظر خاصی روی جشنواره ندارم. هر سال دعا می‌کردیم جشنواره بعدی جشنواره خوبی باشد. امسال هم همین دعا را می‌کنیم. ان‌شاءالله امسال اتفاق خوبی در جشنواره رخ بدهد.

از ابتدا روی فروش فیلم حساب نکرده بودیم

از نحوه اکران و فروش فیلمتان راضی بودید؟

از ابتدا روی فروش فیلم حساب نکرده بودیم، چون می‌دانستیم داریم چه فیلمی می‌سازیم. فیلمساز موقعی که دارد فیلم می‌سازد ذائقه مخاطب را می‌شناسد. شاید برای فیلمی میلیاردها هزینه هم بشود، ولی در اکران شکست بخورد. به دلیل ذائقه‌ی ببیننده در آن مقطع زمانی است. تماشاچی به دنبال یک حرف انسانی یا حرفی است که دغدغه روز و جامعه‌اش باشد. اینکه دقیقاً آن شخصیت را از نزدیک لمس کرده و در خانواده و دوستانش دیده باشد. «ماهی سیاه کوچولو» از این فضا دور می‌شود و تماشاچی به خودش می‌گوید: «سال ۶۰؟ اسلحه؟» و دور می‌شود و در نتیجه چنین ارتباطی را برقرار نمی‌کند.

درفاز تبلیغاتی فیلم، به مشکلات متعددی برخوردیم

مخاطب صد در صدی برای شما مهم هست یا نه؟

قطعاً مهم است، اما در باره این فیلم می‌دانستیم داریم در چه فضایی فیلم می‌سازیم. می‌دانستیم این فیلم از جنس فیلم‌های پر فروش نیست و داریم فیلم خاصی را می‌سازیم. از طرف دیگر اکران ما دقیقاً به بعد از محرم و مراسم عزاداری خورد و از لحاظ بار تبلیغاتی خیلی به ضررمان تمام شد. غیر از این مراسم به ۱۳ آبان هم برخوردیم و بسیاری از بیلبوردهای سطح شهر رزرو بودند. بعد به شهادت امام سجاد(ع) هم تقارن داشت. آقای شفیعی تعدادی تیزر تلویزیونی گرفته بود، ولی ما به همین دلایل به مشکل برخوردیم. در فاز تبلیغاتی اینها هم به ضرر ما تمام شدند.

فیلم بعدی را دارید می‌سازید؟

فیلم بعدی‌ام همان فیلم کودک و نوجوان است.

به‌جز آن چطور؟

یک فیلمنامه آماده دارم، صحبت‌هایش را هم کرده‌ایم، ولی در مرحله بحث سرمایه متوقف شد تا آن بخش اوکی شود.

یعنی دوباره به سراغ یک فیلم سینمایی رفته‌اید؟

کارم سینماست.

یعنی دیگر تله نمی‌سازید؟

چرا، نمی‌گویم نمی‌سازم. اتفاقاً یک تله‌فیلم را که خیلی دوست دارم به تلویزیون داده‌ام و اگر اوکی شود آن را می‌سازم. این‌طور نیستم که بگویم فقط در سینمایی می‌سازم. کار خوب را چه در فضای تله باشد چه در فضای سینمایی علاقه دارم که انجام بدهم. این‌طور نیست که بگویم چون وارد کار سینمایی شده‌ام، دیگر تله نمی‌سازم. این‌طور نیست.

اگر زمان بیشتری داشتیم، فیلم به مراتب بهتری تولید می‌کردیم

و صحبت پایانی …

من حقیقتاً آمدم که یک فیلم خاص بسازم. نیامدم که فقط با این فیلم وارد شوم و بگویم من آمدم، بسم‌الله! من آمدم که در فیلم اولم یک فیلم انسانی در شرایط سخت و با مختصات یک فیلم جهانی بسازم، ولی به معضل زمان خوردیم. مطمئنم اگر آقای طالب‌آبادی شش ماه وقت داشت، فیلمنامه را می‌نوشت، می‌خواندیم، صحبت می‌کردیم، بازنویسی می‌شد، با این سرمایه‌ای که همه جوره اعم از مالی و انسانی برای فیلم هزینه شد و با این گروه خوب قطعاً اتفاق بهتری می‌افتاد. آقای طالب‌آبادی خیلی تلاش کرد. از لحاظ ریتم کار، واقعاً هر صحنه به یک حادثه ختم می‌شود. صحنه‌ای دورریز نیست. هر حادثه‌ای واقعاً به صورت کلاسیک حادثه بعدی را تعریف می‌کند. یک مقدار از فضای مدرن فاصله گرفتیم که یک فیلم کلاسیک بسازیم و آقای طالب‌آبادی واقعاً در این زمینه‌ها خیلی تلاش کردند. خود ایشان اگر یک ماه بیشتر زمان داشتند، کار بی‌نقص‌تری می‌شد. یکی از نقدهایی که شدیم این بود که جاهایی را که در فیلمنامه گفتیم و اجرا کرده‌ایم تماشاچی نگرفته است. ما این را در فیلمنامه و اجرا نمی‌دانستیم که دیالوگ‌ها سنگین هستند و وقتی ادا می‌شوند تا تماشاچی بیاید آن را هضم کند، دیالوگ بعدی گفته می‌شود. او هنوز دارد به معنی دیالوگ قبلی فکر می‌کند و دیالوگ بعدی را از دست می‌دهد. اینها همه در فیلمنامه هستند، ولی قطعاً اگر دو باره مرور می‌کردیم، یک مقدار دیالوگ‌ها را لطیف‌تر می‌کردیم که تماشاچی بهتر هضم کند.اینها کلیت بود، ولی من‌حیث‌المجموع تمام تلاشمان را برای ساخت این فیلم کردیم و عنوان من هم کارگردان خورده است و تا به حال نقدی در باره کارگردانی اثر نشنیده‌ام، در حالی که دوستانی که مرا می‌شناسند می‌دانند چقدر آغوشم برای نقد باز است که مثلاً ایردهایی را که در دکوپاژ، بازی‌گیری، صحنه و… دیده‌اند بگویند و من از نقد استقبال می‌کنم.

ممنون از وقتی که گذاشتید.

نوشته اصلاً نمی‌خواستم راجع به حادثه آمل فیلم بسازم و نساختم!/ فیلمنامه‌نویسِ کار خودش می‌داند چه کرده است!/ تا کنون کار آپارتمانی نساخته‌ام اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در این جلسه مجید اسماعیلی کارگردان و علی اعلایی منتقد میهمان حضور داشتند و ضمن صحبت درباره فیلم ماهی سیاه کوچولو به پاسخ گویی به پرسش های حاضران پرداختند .قابل ذکر است که محمدرضا شفیعی تهیه کننده فیلم و علی طالب ابادی نویسنده فیلمنامه نیز قراربود در جلسه حضور پیدا کنند که به دلایلی حضورشان میسر نشد.

مجید اسماعیلی : قبل از پیشنهاد ساخته شدن این فیلم اطلاعی از ماجرای تاریخی آمل نداشتم

مجید اسماعیلی کارگردان فیلم ماهی سیاه کوچولو درباره چگونگی ساخته شدن این فیلم گفت : زمانی که ساخته شدن این فیلم به من پیشنهاد شد من مشغول ساخت فیلم دیگرم در دریاچه ارومیه بودم که مربوط به گروه سنی نوجوان است. فیلم نامه کار نیز آماده نبود و فقط به صورت یک طرح یک صفحه ای پیشنهاد ساخت آن مطرح شد. من در ابتدا چند دلیل از جمله داشتن مشغله و نیز آشنا نبودن با این موضوع تاریخی که در آمل اتفاق افتاده است از قبول آن سرباز زدم اما در نهایت باتوجه به اینکه سابقه آشنایی با آقای طالب آبادی نویسنده فیلم نامه و نیز آقای شفیعی تهیه کننده کار را داشتم با ارائه پیشنهاداتی مسئولیت ساخت آن را پذیرفتم.

وی همچنین افزود : این موضوع تاریخی دغدغه من نبوده و الان هم نیست. صادقانه بگویم که قبل از پیشنهاد این طرح من اطلاعی از این موضوع نداشتم. بنابراین پیشنهاد کردم به جای اینکه به سراغ آن موضوع تاریخی برویم با به پس زمینه بردن آن به بیان یک قصه از روابط انسانی بپردازیم. همین طور درباره انتخاب اسم فیلم هم که باعث به وجود آمدن حرف و حدیث های زیاد شده است باید بگویم که از ابتدا این طرح نام دیگری با عنوان طوفان سنجاقک داشت که وقتی متوجه شدیم فیلمی با همین نام قبلا توسط شهرام مکری ساخته شده است مجبور به تغییر آن شدیم و وقتی درباره نام ماهی سیاه کوچولو از من سوال شد من هیچ نظری ندادم زیرا مشغله فکری و کاری من در آن مقطع زیاد بود . این نام جهت دریافت پروانه ساخت انتخاب شد اما بعدها نیز دیگر نسبت به تغییر آن اقدام نکردیم.

وی افزود:پوستر ، آنونس ، نام فیلم و دیگر المان هایی که برای فیلم در نظر گرفته می شوند نشانی و آدرسی هستند برای مخاطبان که به دیدن فیلم بروند و اگر نام این فیلم باعث به اشتباه افتادن مخاطبان شده است از این بابت عذرخواهی می کنم. صادقانه بگویم که من در تعدادی از تله فیلم هایم هم تهیه کننده بوده ام و هم نویسنده و هم کارگردان و واقعا روی تمام جنبه های ساخت فیلم احاطه داشته ام اما زمانی که وارد شرایط ساخت فیلم اول سینمایی ام شدن اصلا فضا کلا برایم تغییر کرد و با اینکه هم آقای طالب آبادی نویسنده فیلم نامه و هم آقای شفیعی تهیه کننده کار کمک بسیار زیادی به من کردند اما باز هم به نوعی گرفتار مسائلی شدم که از اختیار من خارج بود و این مساله باعث شده که من نتوانم مسئولیت بخشی از چیزهایی را که در فیلم به وجود آمده است پذیرا باشم. از جمله همین عنوان فیلم .

اما در نظر بگیرید که در شرایطی که ۵ روز قبل از فیلم برداری هنوز فیلم نامه آماده نشده بود من چطور می توانستم به تصور ذهنی آن بپردازم و نسبت به جنبه های مختلف فیلم نامه فکر کنم. بنابراین تصمیم گرفتم که با وجود این شرایط فقط در اجرا موفق باشم و کار ساخت و کارگردانی را به درستی انجام دهم. من تمام سعی ام را به کار برده ام تا در اجرا موفق باشم . دوست داشتم بازی های متفاوت از بازیگران بگیرم. امیدوارم همواره شرایطی وجود داشته باشد که تمام فیلم سازان بتوانند به ساخت فیلم هایی بپردازند که دغدغه واقعی شان است .

وی افزود : هر آنچه در فیلم دیده می شود همه ساختگی است از جمله ماشین ها و پاسگاه و … همین طور از هیچ جلوه های ویژه کامپیوتری در این فیلم استفاده نشده است و تمام انفجار ها واقعی است . شرایط کار کردن در فصل پاییز بخصوص در جنگل بسیار سخت است . در ابتدای شروع کار ما با جنگل هزار رنگ روبرو بودیم و همین طور که کار پیش می رفت من نگران بهم خوردن راکورد جنگل نیز بودم. جانمایی دوربین در اعماق بکر جنگل کار بسیار سختی بود که وقت زیادی از ما می گرفت. همین طور در روزهای ابری ما به دلیل کمبود نور مجبور به نورپردازی بودیم یعنی تایم کاری ما از ساعت ۱۰ صبح تا ۲ ظهر محدود می شد. اما از آنجایی که من کار کردن در جنگل را دوست دارم و ۶ فیلم از ۷ فیلم من در جنگل ساخته شده است شرایط کار را پذیرفتم.

علی اعلایی : عنوان هر فیلمی دعوت نامه تماشای آن فیلم است و باید روی انتخاب نام ها حساس تر باشیم

علی اعلایی منتقد میهمان این برنامه درباره فیلم ماهی سیاه کوچولو گفت : از آنجای که کتاب ماهی سیاه کوچولو نوشته صمد بهرنگی زمانی در لیست سیاه قرار گرفته است آشنایی نسل های بخصوص جوان تر با آن کم تر است. اما باید در انتخاب اینگونه اسامی برای فیلم ها بیشتر دقت شود ، زیرا درست است که این کتاب توسط یک نویسنده با گرایش چپ نگاشته شده است اما تنها توسط این طرفداران این جناح مورد توجه قرار نگرفته است بلکه تمامی گروه های مخالق رژیم شاه آن را می خواندند و قبول داشتند ، زیرا این کتاب در ستایش آزادی است . کتاب ماهی سیاه کوچولو یک نماد و سمبل است . ماهی سیاه کوچولو سمبل آزادی و در ستایش آزادی است . اما این عنوان آنقدر در طول فیلم به کار میرود که دیگر به یک طعنه جنسی تبدیل می شود و تبدیل به آدرس غلط می شود و باعث مواجه غلط با نام کتاب می شود. هیچ اشاره ای از آزادی و ستایش آزادی در فیلم دیده نمی شود که به ماهی سیاه کوچولو مربوط باشد.

وی افزود: در این فیلم سمبل ماهی سیاه کوچولو مصادره به مطلوب نمی شود. اصلا گویا عمدی درکار بوده تا این سمبل ماهی سیاه کوچولو اینگونه دست کاری شده و کم ارزش شود. این آدرس اشتباه دادن باعث گمراه شدن مخاطبانی می شود که با کتاب و این سمبل آشنایی دارند. از سویی دیگر مخاطبانی که با کتاب آشنایی نداشته باشند نیز در مواجهه با نام فیلم فکر می کنند که با یک فیلم ژانر کودک طرف هستند و از این جنبه هم نام فیلم به درستی انتخاب نشده است .

وی گفت : درباره شخصیت های این فیلم باید بگویم که کارگردان هوشمندانه سعی کرده است که در فیلم اولش با کاراکتر های کم کار کند تا بتواند به شخصیت پردازی بپردازد و از پرداختن به آن ماجرای تاریخی با توجه به اینکه فیلم اولش بوده و انجام آن را در توان خود نمی دیده اجتناب کرده است. بنابراین سعی کرده تا به بیان روابط انسانی بپردازد. یعنی یک ملودرام بسازد. ملودرام مشخصه هایی دارد که باید در صورت ساخت این مشخصه ها رعایت شده و وجود داشته باشند تا جذابیت وجود داشته باشد از جمله اینکه در ملودرام با دنیای آرمانی فیلم ساز طرف می شویم و این یعنی فیلم ساز لزومی ندارد که حتما پایبند به واقعیت های تاریخی باشد اما این دور شدن از واقعیت نباید آنقدر زیاد باشد که فیلم را به سوررئال که ژانری دیگر است تبدیل نماید.

در ملودرام کشمکش های زندگی و واقعیت های نمادین شده و نیز اغراق را شاهد هستیم. در ملودرام باید از حتما از ستاره های سینمایی استفاده شود زیرا مخاطب باید حداقل نسبت به یکی از بازیگرها حس داشته باشد. در ملودرام اخلاق گرایی و قصه گفتن اهمیت دارد. در این فیلم نیز بعضی جنبه های ملودرام رعایت شده است . اما در شخصیت پردازی مشاهده می کنیم که ناگهان شخصیت شهرزاد حیف می شود. ناگهان او از کنش گری تبدیل به کنش مندی می شود. هر کنشی رفتار است اما هر رفتاری کنش نیست. آدم افسوس می خورد که چرا شخصیت شهرزاد در میانه قصه از دست می رود.

وی افزود: اصلا حضور آن دختری که روی دیوار نقاشی می کشد در آن شرایط امنیتی در میانه جنگل محلی از اعراب ندارد. او چرا آنجاست تا آن ماجرای عاشقانه بین او و دیده بان نیز پیش بیاید ، حتی در جایی از فیلم پیرمرد به او می گوید تو این وسط جنگل چکار می کنی؟!! این نکته ها به فیلم ضربه زده است . شخصیت های خوب و شخصیت های بد این فیلم مشخص نیستند و تنها شخصیت کمی مثبت فیلم دیده بان است که عاشق شده است و اصلا عاشق شدن او هم جای پرسش دارد. البته ناگفته نماند که مریلا زارعی با انتخاب این نقش بعد از شیار ۱۴۳ بسیار هوشمندانه عمل کرده است .

علی اعلایی گفت : به نظرم اشکال اصلی فیلم نظام تولید آن بوده است . زمانی که کارگردان در حال ساخت فیلم دیگری بوده است و تم فیلم مورد نظر او نبوده در بین مشغله های بسیار ساخت این فیلم به جای دغدغه اصلی به دغدغه آخر او تبدیل شده و این کاملا در فیلم مشهود است . امیدوارم که آقای شفیعی از من ناراحت نشوند اما این کارگردان در شرایط نامناسب وارد تولید این فیلم شده است . کارگردانی که ۵ روز قبل از فیلم برداری هنوز فیلم نامه را در اختیار ندارد باید بر وسوسه ساخت فیلم غلبه می کرد اما حالا که فیلم ساخته شده فروتنانه می گوید که من فقط سعی کردم که کار ساخت فیلم را به درستی انجام دهم و در اجرا موفق باشم و بنابراین مسئولیت تمام جنبه های فیلم را به عهده نمی گیرد.

همین طور من قبلا به آقای طالب آبادی هم گفته ام چنین داستانی که جنبه های انسانی دارد اصلا لزومی ندارد که در زمینه تاریخی ساخته شود و گویا این کار از نقطه عزیمت اولیه که روایت ماجرای آمل بوده است ادامه پیدا کرده است و شاید این اصرار تهیه کننده بوده است .

از سویی دیگر از این بابت که کارگردان برای ساخت فیملش به فضایی خارج از آپارتمان های شهر تهران رفته است خوشحالیم. از فیلم های آپارتمانی خسته شده ایم و از انجام این کار استقبال می کنیم. کارگردان هوشمندانه تصمیم گرفته تا با کاراکتر های کم کار کند که این کار را کاگردان های بزرگ جهان نیز انجام داده اند. به نظر من او در اجرای موفق بوده است و مسئولیت خود را به خوبی با توجه به شرایط سختی که کارکردن در جنگل دارد ، انجام داده است .

این جلسه نقد و بررسی با پرسش و پاسخ بین میهمانان و مخاطبان ادامه یافت و به پایان رسید.

نوشته «ماهی سیاه کوچولو» در فرهنگ‌سرای ارسباران نقد و بررسی شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

به گزارش سوره سینما به نقل از باشگاه فیلم تهران ، این فیلم در بستر تاریخی دهه شصت و مبارزات نیروهای چپ در شمال کشور و در آمل روایت می شود و درباره یک زن به نام شهرزاد است که معروف به ماهی سیاه کوچولو است و برای انتقام مرگ شوهرش وارد مبارزه شده و…

کارگردان: مجید اسماعیلی/ نویسنده: علی طالب ‌آبادی/ تهیه کننده: محمدرضا شفیعی/ بازیگران: مریلا زارعی، مصطفی زمانی، همایون ارشادی، جمشید گرگین، یاسمن معاوی، قاسم یوردخانی / مدیر فیلمبرداری: هاشم مرادی/ صدابردار: حسین بشاش / صداگذاری: محمود موسوی‌نژاد/ طراح چهره پردازی: مهرداد میرکیانی/ طراح صحنه و لباس: فرهاد عزیزی فرد/ جلوه های ویژه میدانی: محسن روزبهانی/ تدوین: خشایار موحدیان، سودابه سعیدنیا / موسیقی: مسعود سخاوت‌دوست/ مدیر تولید: فرشید رئوفی/ منشی صحنه: شروین دیدنده/ مدیر روابط عمومی: مهسا همتی / عکاس: محمد حسن سعادت هندی از عوامل فیلم ماهی سیاه کوچولو هستند.

مجید اسماعیلی (کارگردان) ، محمد رضا شفیعی (تهیه کننده) ، علی طالب آبادی (نویسنده فیلمنامه) ،جمشید گرگین (بازیگر) و جمعی دیگر از عوامل فیلم میهمانان سیصد و هفتاد و هفتمین نشست باشگاه فیلم تهران هستند.‌

علاقه‌مندان برای حضور دراین نشست می‌توانند به فرهنگ‌سرای ارسباران واقع در خیابان شریعتی بالاتر از پل سیدخندان‌، خیابان جلفا مراجعه و یا با شماره‌های ۲۰- ۲۲۸۷۲۸۱۸ تماس بگیرند.

نوشته «ماهی سیاه کوچولو» درفرهنگ‌سرای ارسباران اکران و نقد می‌شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

به گزارش سوره سینما، اکران فیلم‌های «پدر آن دیگری»،‌ «ماهی سیاه کوچولو»، «ارغوان»، «عاشق‌ها ایستاده می‌میرند» و «چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت» از امروز آغاز می‌شود. آنچه که باید درباره این پنج فیلم بدانید در این گزارش آمده است:

پدر آن دیگری

«پدر آن دیگری» ساخته یدالله صمدی است که وی و حسین مهکام به صورت مشترک فیلمنامه آن را نوشته‌اند. این فیلم که سال گذشته نمایشش در بخش خارج از مسابقه سی و سومین جشنواره فیلم فجر مورد سوال قرار گرفت، اثری بود که پس از سال‌ها یدالله صمدی کارگردان کهنه‌کار را به سینما آورده است.

بازیگران «پدر آن دیگری» که درباره یک بچه ناشنوا است، حسین یاری، هنگامه قاضیانی، فریده سپاه منصور، مریم سعادت، شمسی فضل الهی، اکبر عبدی و جمشید مشایخی هستند.

چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت

«چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت» ساخته وحید جلیلوند که حضور موفقی در جشنواره فیلم فجر داشت، درباره یک آگهی غیر متعارف در بخش نیازمندی‌های روزنامه همشهری، است که جمعیت کثیری را در روز مشخصی به خیابان می‌کشد، دخالت پلیس قائله را علی الظاهر پایان می‌دهد اما…

تهیه کنندگی این فیلم حاصل همکاری مشنرک علی جلیلوند و محمدحسین لطیفی است و در آن بازیگرانی چون نیکی کریمی، امیر آقایی، شاهرخ فروتنیان، برزو ارجمند، وحید جلیلوند و آفرین عبیسی ایفای نقش می‌کنند.

ارغوان

«ارغوان» سومین فیلم بلند سینمایی امید بنکدار و کیوان علی‌محمدی است که براساس داستان کوتاهی از علی‌اکبر حیدری و توسط حیدری، امید بنکدار و کیوان علی‌محمدی نوشته شده است.

این فیلم هم که در جشنواره فیلم فجر به نمایش درآمد به عنوان اثری عاشقانه با بازی مهتاب کرامتی، مهدی احمدی، شقایق فراهانی، آزاده صمدی، الهام کردا، یاسمین پازوکی، مرتضی اسماعیل کاشی، نسیم ادبی، رابعه مدنی، مریم بوبانی و نیکی نصیریان، داستان یک زن و مرد است که در شب مرگ یک موزیسین معروف، برخورد اتفاقی‌شان روی گذشته و آینده هر دوی آنها تاثیر می‌گذارد.

عاشق‌ها ایستاده می‌میرند

«عاشق‌ها ایستاده می‌میرند» اولین ساخته شهرام مسلخی است که ملودرامی اجتماعی و قصه گو است و داستان آن در ارتباط با دو سرباز ایرانی و عراقی است که در زمان جنگ جان یکدیگر را نجات داده اند. آنها اکنون بعد از سال‌ها با یکدیگر روبرو می شوند. در واقع فیلم قصد دارد به سه مقوله عشق، خیانت و دوستی بپردازد.

در این فیلم بازیگرانی چون سروش صحت، لعیا زنگنه، پوریا پورسرخ و شوان عطوف بازیگر شناخته ‌شده عراقی بازیگران ایفای نقش می‌کنند.

ماهی سیاه کوچولو

«ماهی سیاه کوچولو» اولین تجربه سینمایی مجید اسماعیلی است که علی طالب‌آبادی فیلمنامه آن را نوشته و محمدرضا شفیعی تهیه‌کنندگی آن را بر عهده دارد. در خلاصه داستان این فیلم آمده است: «اگر ناگهان پرنده‌ها به پرواز درآمدند، یعنی دشمن پشت بوته‌هاست اما اگر پرنده‌ای پرید شاید پی دانه‌ای می‌رود. جنگجویان خطاکار تنها به پیروزی فکر می‌کنند، پس بدیهی است که به سمت هر جنبشی پشت بوته‌ها یورش می‌برند اما جنگجویان خردمند که حواس، درک و عکس‌العمل‌شان را یکپارچه کرده‌اند تفاوت پروازهای دسته جمعی و تنها را می‌دانند. آنها آگاهی بر نشانه‌ها را طی آموختن «آئین دلاوری» زیست کرده و می‌دانند موقعیت پس از پیروزی مهم است نه پیروز شدن.»

مریلا زارعی، مصطفی زمانی و همایون ارشادی ایفاگر نقش‌های اصلی فیلم سینمایی «ماهی سیاه کوچولو» هستند و بازیگرانی چون جمشید گرگین، یاسمن معاوی و قاسم یوردخانی نیز در این فیلم سینمایی حضور دارند.

نوشته فیلم‌های که می‌خواهند به گیشه آبان ماه سینماها جان بدهند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

به گزارش سوره سینما غلامرضا فرجی، سخنگوی شورای صنفی نمایش درباره اکران این آثار به خبرنگار سینمایی ایسنا گفت: در جلسه امروز ۲۰ مهر ماه شورا مقرر شد فیلم‌های «پدر آن دیگری» در گروه استقلال،‌ «ماهی سیاه کوچولو» در گروه ماندانا، «ارغوان» به سرگروهی سینما کورش ،«عاشق‌ها ایستاده می میرند» در گروه اریکه ایرانیان و «چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت» در گروه آزاد اکران شوند.

به گفته او، این فیلم‌ها پس از ایام سوگواری در گروه‌های نام برده به نمایش درخواهند آمد.

فرجی درباره اکران فیلم «چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت» در گروه آزاد گفت: سازندگان این فیلم خودشان تمایل داشتند تا فیلم‌شان در گروه آزاد اکران شود.

سخنگوی شورای صنفی نمایش درباره وضعیت اکران دیگر فیلم‌هایی که سال گذشته در جشنواره فیلم فجر نمایش داده شده است، توضیح داد: فعلا هیچ قرارداد جدیدی ثبت نشده و در حال حاضر اکران ۵ فیلمی را که اعلام شد، در پیش داریم.

فیلم «پدر آن دیگری» تازه‌ترین کار یدالله صمدی است که سال گذشته در سی وسومین جشنواره فیلم فجر اکران شد.

بازیگران این فیلم که درباره یک بچه ناشنوا است، حسین یاری، هنگامه قاضیانی، فریده سپاه منصور، مریم سعادت، شمسی فضل الهی و اکبر عبدی هستند.

«چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت» ساخته وحید جلیلوند است که بازیگرانی چون نیکی کریمی، امیر آقایی، شاهرخ فروتنیان، برزو ارجمند، وحید جلیلوند و آفرین عبیسی در آن ایفای نقش کردند و در خلاصه داستان آن آمده است: یک آگهی غیر متعارف در بخش نیازمندی‌های روزنامه همشهری، جمعیت کثیری را در روز مشخصی به خیابان می‌کشد، دخالت پلیس قائله را علی الظاهر پایان می‌دهد اما…

فیلمنامه فیلم «ارغوان» نیز براساس داستان کوتاهی از علی‌اکبر حیدری و توسط حیدری، امید بنکدار و کیوان علی‌محمدی نوشته شده است.

«ارغوان» که از آن به عنوان اثری عاشقانه یاد می‌شود، با بازی مهتاب کرامتی، مهدی احمدی، شقایق فراهانی، آزاده صمدی، الهام کردا، یاسمین پازوکی، با معرفی مرتضی اسماعیل کاشی، با حضور نسیم ادبی و رابعه مدنی، با هنرمندی مریم بوبانی، بازیگر کودک: نیکی نصیریان به نمایش در می‌آید.

«عاشق‌ها ایستاده می‌میرند» دومین ساخته شهرام مسلخی است که با بازی سروش صحت، پوریا پورسرخ ، لعیلا زنگنه و … اکران می‌شود.

در خلاصه داستان این فیلم سینمایی که به تهیه کنندگی یوسف صمدزاده تولید شده، آمده است: رضا رزمنده دوران جنگ تحمیلی است که اکنون به عنوان خبرنگار مشغول به فعالیت است، او یک روز حین کار متوجه گزارشی می شود که در حال پخش از تلویزیون است، در این گزارش همرزم کرد و ناجی او در دوران جنگ را می‌بیند که بر علیه صدام می‌جنگد. رضا برای دیدار همرزمش عازم کردستان عراق می‌شود.

«ماهی سیاه کوچولو» ساخته مجید اسماعیلی است که با بازی مریلا زارعی، مصطفی زمانی و همایون ارشادی ساخته شده که در خلاصه داستان آن آمده است:

در دهه ۶۰ اتفاق می‌افتد و در خلاصه آن آمده است: «اگر ناگهان پرنده‌ها به پرواز درآمدند، یعنی دشمن پشت بوته‌هاست اما اگر پرنده‌ای پرید شاید پی دانه‌ای می‌رود. جنگجویان خطاکار تنها به پیروزی فکر می‌کنند، پس بدیهی است که به سمت هر جنبشی پشت بوته‌ها یورش می‌برند اما جنگجویان خردمند که حواس، درک و عکس‌العمل‌شان را یکپارچه کرده‌اند تفاوت پروازهای دسته جمعی و تنها را می‌دانند. آنها آگاهی بر نشانه‌ها را طی آموختن «آئین دلاوری» زیست کرده و می‌دانند موقعیت پس از پیروزی مهم است نه پیروز شدن».

نوشته پنج فیلم جدید از ۵ آبان می‌آیند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

اسماعیلی پارسا به سوره سینما گفت: قبل از اینکه شروع به ساخت فیلم سینمایی «ماهی سیاه کوچولو» بکنیم، درگیر ساخت یک فیلم دیگر بودیم که فعلا از عنوان کردن اسم آن معذورم. با آغاز پروژه «ماهی سیاه کوچولو» و درگیر شدن تمرکز و انرژی من برای این فیلم، آن فیلم قبلی را کنار گذاشتم تا در فرصت مناسب، دوباره به سراغش بروم. بعد از پایان جشنواره سی و سوم مرحله پست پروداکشن آن فیلم را از سر گرفتیم و این روزها این اثر در حال آماده شدن است.

وی افزود: این فیلم سینمایی که در حقیقت قبل از «ماهی سیاه کوچولو» کلید خورده و می تواند اولین فیلم من به حساب بیاید، در ردیف آثار کودک و نوجوان قرار می گیرد و ما در تلاش هستیم آن را در جشنواره فیلم کودک و نوجوان اصفهان امسال به نمایش در بیاوریم. این فیلم مشترکا توسط من و امیر عبدی به نگارش در آمده است.

اسماعیلی پارسا همچنین درباره فیلم سینمایی «ماهی سیاه کوچولو» توضیح داد: تهیه کننده فیلم آقای شفیعی فرد با تجربه ایست و من همه امور مربوط به نمایش فیلم را به او سپرده ام. ایشان نیمه اول سال را برای اکران عمومی فیلم مناسب ارزیابی کرده و تلاش خود را نیز در همین جهت پیش می برد. من هم با تصمیمات او موافقم و بیشتر از هر چیز دیده شدن فیلم توسط مردم برایم اهمیت دارد، حالا هر زمانی که فرصت دست بدهد، فرقی ندارد.

این کارگردان در پاسخ به این سوال که آیا از اکران شدن فیلم در گروه سینمایی «هنر و تجربه» استقبال می‌کند، گفت: ما هنگام ساخت «ماهی سیاه کوجولو» به مولفه های بین المللی توجه نشان دادیم و شرکت دادن فیلم در فستیوال‌های خارجی برای ما اهمیت ویژه ای دارد. بر همین اساس بود که از بازیگران حرفه ای برای این فیلم استفاده کردیم و به همین دلیل آن را برای اکران اصلی مناسب تر توصیف می کنم. من اکران هنر و تجربه را هم دوست دارم اما نه برای این فیلم، وگرنه هنر و تجربه یکی از بهترین اتفاقات ده سال اخیر سینمای ایران است و به مدد آن فیلمسازان خلاق ما جرأت کردند به سراغ مضامینی بروند که تا پیش از این مجال آن را نیافته بودند.

«ماهی سیاه کوچولو» به تهیه‌کنندگی محمدرضا شفیعی و به کارگردانی مجید اسماعیلی پارسا و با بازی مریلا زارعی، مصطفی زمانی و همایون ارشادی در جشنواره سی و سوم فجر رونمایی شد.

نوشته کارگردان «ماهی سیاه کوچولو» با فیلم کودک به جشنواره اصفهان می‌رود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما – محسن جسور: «ماهی سیاه کوچولو» نخستین فیلم سینمایی مجید اسماعیلی است که پیش از این با چند فیلم تلویزیونی و جوایز دریافت شده شناخته می‌شد. روایت منطقی کارگردان در فیلم «ماهی سیاه کوچولو» و برخورد روایی کارگردان در نوع شکل و فرم کارگردانی این فیلم از بزرگترین ویژگی‌های فیلم «ماهی سیاه کوچولو» است. اگرچه نواقص فیلنامه سرعت کارگردان را در روایت در نقاطی از قصه دچار دست انداز می‌کند اما کارگردان توانسته است با منطق روایی درست و جسورانه خود از پستی و بلندی فیلم به سلامت عبور کند و نواقص فیلمنامه را با کارگردانی خوب خود جبران کند.

«ماهی سیاه کوچولو» قصه شکارچی مشهوری است که این بار برخلاف انتظار جبهه همفکران ایدئولوژیک خود برای جبهه فکری خود نمی‌جنگد و مسئله ای شخصی دارد که با مسئله ایدئولوژیک هم جبهه‌ای‌ها گره خورده است. مسئله‌ای به فراخور زمان و عصر خود، عاشقانه.

در بستر طبیعت و میان آدم هایی اسلحه به دست که ترسی از شلیک کردن گلوله ندارند. فیلمبرداری روان فیلم با همه ویژگی‌های خوب یک قاب زیبایی شناسانه از دیگر ویژگی های فیلم ماهی سیاه کوچولو است که هم سو با کارگردانی، صحنه و بازی‌های منطقی و در خدمت قصه و فیلم، «ماهی سیاه کوچولو» را به فیلمی ویژه تبدیل کرده است. فیلم «ماهی سیاه کوچولو» به کارگردانی مجید اسماعیلی و به قلم علی طالب‌آبادی که گاهی در فیلم قدرت قلم خود را به فخر، به رخ می‌کشد فیلمی بیش از انتظار و توقع از یک فیلمساز جوان و فیلم اولی است. «ماهی سیاه کوچولو» در ابعاد پرده سینما است و به قواعد سینما بسیار وفادار است.

نوشته نگاهی به «ماهی سیاه کوچولو»/ ماهی بزرگ صید شده این فیلم، کارگردان است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- مجید اسماعیلی کارگردان فیلم «ماهی سیاه کوچولو» در ابتدای نشست خبری فیلم با اشاره به اینکه این طرح از سوی آقای طالبی و شفیعی ارائه شد گفت: این طرح را خواندم و مدتی روی آن کار کردیم و نهایتاً توانستیم آن را با گروه خوبی بسازیم.

محمدرضا شفیعی تهیه‌کننده این فیلم نیز گفت: حادثه آمل برای ما مهم بود چرا که درباره آن کاری ساخته نشده بود و آقای طالب‌آبادی برای آن دو سال کار کرده بودند که به شخصیت شهرزاد رسید که همان «ماهی سیاه کوچولو» بود.

وی در بخش دیگری از سخنان خود در این نشست خبری با بیان اینکه سرمایه ساخته این فیلم توسط شرکت وصف صبا تأمین شده است تأکید کرد: در این ژانر برخی دستگاه‌ها سرمایه‌گذاری می‌کنند و فیلم ما و محتوای آن مورد مشترک ما و آن دستگاه‌ها است اما روش بیان ما فرق داشت و آن دستگاه‌ها کمکی در این باره نکردند و ما مصمم شدیم که این فیلم را بسازیم و می‌دانستیم فیلم را بر اساس اقتصاد فیلم باید بسازیم و انشاءالله اقتصاد فیلم به ما کمک خواهد کرد.

مریلا زارعی نیز که بازی در نقش «شهرزاد‌»‌ را در این فیلم بر عهده داشت در این نشست خبری با بیان اینکه «ماهی سیاه کوچولو» بازی بسیار سختی بود گفت: بعد از حضور در فیلم «شیار ۱۴۳» و «چ» و اتفاقات آن و مهری که از مخاطبان گرفتم شفاف بود که امسال باید نقشی را بازی می‌کردم که ۱۸۰ درجه در برابر «الفت» باشد و دلیل آن چالش بازیگری برای من بود.من باید از «الفت» جدا می‌شدم که به آن نقش الصاق نشوم  که مبادا از آن سوءاستفاده شود.

این بازیگر سینما تأکید کرد: به احترام نقش «الفت» این نقطه‌گذاری را کردم که نقش بعدی‌ام مادرانه و زنانه نباشد و این عملاً پذیرش بیکاری بود تا نهایتاً از سوی آقای طالب‌آبادی با من تماس گرفته شد و برای اولین بار از ناحیه فیلمنامه‌نویس و تهیه‌کننده وارد فیلمی شدم که تجربه جدیدی بود.

وی با بیان اینکه نقش «شهرزاد» آنچه بود که می‌خواستم افزود: برای این نقش «شهرزاد» را قبول کردم که برهه زمانی خاصی از تاریخ کشورم را نشان می‌داد که من با آن آشنا نبودم.

مریلا زارعی ادامه داد: معتقدم باید نقش‌هایی برای زنان نوشته شود که جسورانه‌تر باشد و باید فیلمنامه‌نویسان و دست‌اندرکاران برای اینکه سالیان سال روی پرده قابل تأمل باشیم برای زنان نقش‌های بهتری بنویسند.

مریلا زارعی در بخش دیگری از این نشست خبری در پاسخ به سؤالی درباره اینکه آیا برخی فشارها باعث دور شدنم از نقش «الفت» شده یا نه؟ گفت: علیرغم تحلیل‌های احتمالی که ممکن است داشته باشید بازی در نقش «الفت» دلیل بر این نمی‌شود که در این قالب بمانم.

وی با بیان اینکه الفت واقعی اسطوره کشور ما است نه نقشی که بازی کردم افزود: به خاطر احترام به این نقش از آن دور شدم و نظرات جریانات مختلف برای من مهم نیست.

زارعی با دفاع از تمام فیلم‌هایی که در طول ۲۰ سال گذشته بازی کرده، تصریح کرد: الفت اتفاق جدیدی در من نبوده است و برای همه فیلم‌هایی که بازی کردم انرژی گذاشتم و ارزش قائلم و بدانید که اگر در «الفت» بمانم ۱۰ سال دیگر ممکن است شما به من بخندید. لذا انتخاب نقش «شهرزاد» آگاهانه بود و خوشحالم که در این نقش بازی کردم.

مصطفی زمانی در سخنانی با بیان اینکه قرار نبود بعد فیلم «جامه‌دران» در فیلمی بازی کنم گفت: احساسم این بود که فیلم درستی است و معتقدم اگر منتقدان ضعفی دیدند به کارگردان نوپای این فیلم باید بگویند.

نوشته باید از الفت جدا می‌شدم/ دفاع مریلا زارعی از «ماهی سیاه کوچولو» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته عکس‌های نشست رسانه‌ای «ماهی سیاه کوچولو» / مریلا زارعی و مصطفی زمانی در یک قاب اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته آنونس فیلم‌های جشنواره فجر ۳۳/ فیلم سینمایی «ماهی سیاه کوچولو» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

مجید اسماعیلی کارگردان فیلم سینمایی «ماهی سیاه کوچولو» درباره حضور عده زیادی از جوانان فیلمساز در جشنواره فیلم فجر و تاثیرات آن به سوره سینما گفت: طبیعی است که قشر جوان با انگیزه بالاتر و مضاعفی وارد عمل می شود و با توجه به ارتباط عمیق آنها با سینمای داخل و خارج و مسائل به روز در این عرصه و تحقیق و بررسی که در این زمینه انجام می دهند ، از لحاظ فکری و محتوایی بسیار عمیق و برخوردار از فکر نو و تازه هستند ، پس ورود چنین موجی می تواند کلیت سینمای ما را متفکرتر و به روز کند.

وی ادامه داد: البته که صحبت من ناظر بر این نیست که فیلمسازان قدیمی ما بروز نیستند و یا تحقیق نمی کنند ، بلکه معتقدم انرژی و تفکر جوانان را باید با تجربه پیشکسوتان این عرصه تلفیق کرد ، یعنی فیلمسازان قدیمی با تماشای آثار جوانان دغدغه های روز جامعه را بیش از پیش درک کنند و جوانان هم با بهره گیری از تجربه آنها خطاهای خود را بپوشانند تا در آینده نتیجه مطلوبی حاصل شود و در این صورت است که موج جدیدی به راه خواهد افتاد ، کما اینکه در سالهای اخیر هم شاهد بودیم که بسیاری از فیلمسازان قدیمی فیلم ها و تفکر و اندیشه بسیاری از جوانان را تحسین کرده اند.

اسماعیلی درباره فضای رقابتی موجود در جشنواره فیلم فجر گفت: بر اثر تجربه حضورم در جشنواره های مختلف با فیلم های تلویزیونی ، فضای رقابتی را بسیار تجربه کردم و با اینکه اولین تجربه سینمایی را پشت سر می گذارم ، اما جذابیت ویژه ای برای من ندارد ، اما نکته این است که فضای رقابت در صورتی مفید و موثر است که منجر به شکوفایی استعدادها در تجربه های فیلمسازی آینده شود و از اساتید و صاحب نظران این عرصه بیاموزیم.

وی در ادامه افزود: الویت من پس از تولید یک فیلم جلب نظر مخاطبان عام و خاص است و خودم را محدود به طیف خاصی نمی کنم و فارغ از هر گونه شعار فکر می کنم جایزه اصلی را از مخاطب می گیرم، هر چند که جایزه جشنواره هم در جایگاه خود اهمیت دارد و بعنوان یک تشویق از سوی اهل فن و کارشناسان ، نشان می‌دهد که تلاش ها و تجربه های فیلمساز در مسیر صحیح و حرفه ای قرار گرفته است.

کارگردان فیلم سینمایی «ماهی سیاه کوچولو» ادامه داد: در کل حضور در فضای جشنواره جذاب و زیباست و نه تنها من، بلکه تمامی فیلمسازان با دل و جان و ایمان کامل تلاش کردند و فیلم ساخته اند و از آنجایی که بیش از هر کسی در بطن جریان و در دل فیلم هستند، برای آنها مهم است که از سوی اساتید، منتقدان و صاحب نظرانی که بطور تخصصی فیلم ها را تماشا می‌کنند و حال و هوایی که بر فضای جشنواره حاکم است ، بازخورد مناسب دریافت کنند.

اسماعیلی در پایان با اشاره به نگاه منصفانه در قضاوت ها گفت: بدلیل اینکه در جریان جشنواره فیلم فجر مخاطب خاص و سینمایی زیاد است، امیدوارم که هیچ فیلمی را مغرضانه مورد قضاوت قرار ندهند و ارزیابی‌ها به گونه‌ای باشد که به فیلم اولی‌ها کمک کند تا در آثار آینده خود عملکرد بهتری داشته باشند و در صدد این بر آیند که مسیر را برای آینده این فیلمسازان هموار کنند.

نوشته امیدوارم فیلمی مغرضانه قضاوت نشود/ تجربه سینماگران باسابقه و تفکر جوانان تلفیق شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.