سوره سینما- نسخه خانگی فیلم «روزگاری عشق و خیانت» را موسسه هنرهای تصویری سوره وارد بازار کرده و قیمت آن ۴۰۰۰ تومان است. این فیلم داستان زنی به نام پروانه است که در زندگی او و دخترش مسئله‌ای به وجود می آید. جمشید هاشم‌پور، سحر قریشی، نسرین مقانلو، حسن جوهرچی، شهرزاد کمال زاده، میلاد کیمرام، جعفر دهقان، همایون ارشادی و … بازیگران این فیلم هستند.

«روزگاری عشق و خیانت» را روح‌الله شمقدری تهیه کرده است.

نوشته «روزگاری عشق و خیانت» میهمان خانه‌ها شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

کیمرام به سوره سینما گفت: «غیر مجاز» که فیلمبرداری آن یک ماه قبل به پایان رسید فیلمنامه ای داشت که ۱۵ سال قبل نوشته شده بود و به همین دلیل در اولین مواجهه با آن نتوانستم با قصه ارتباط برقرار کنم، اما بعد از اینکه متن بازنویسی شد، داستان را پسندیدم و برای همکاری با پروژه راغب شدم. حسن یکتا پناه کارگردان اثر نیز کسی است که قبلا جایزه دوربین طلایی را از فستیوال کن به دست آورده و می دانم در حرفه خود تواناست.

وی افزود: «غیر مجاز» یک موضوع آشنا برای مخاطب مثل هجرت را انتخاب کرده اما یک نگاه متفاوت به آن داشته است. این فیلم سینمایی درباره دختری است که از شهرستان به تهران می‌آید و با مشکلات عجیب و غریبی روبرو می شود. ما تلاش داشتیم نگاه به روز و جدید نسبت به این سوژه داشته باشیم. جالب اینجاست موضوعی مثل مهاجرت چیزی است که هر چه بیشتر در مورد آن حرف بزنی، به لایه های متعددی در آن دست پیدا می‌کنی که پنجره جدیدی را پیش روی تو باز می کند.

این بازیگر در پاسخ به این سوال که آیا بعد از رونمایی شدن فیلم «۳۶۰ درجه» در جشنواره بین المللی فیلم فجر او با پیشنهادات تازه ای روبرو شده، توضیح داد: فیلمنامه های زیادی به دستم رسید، اما متأسفانه اغلب آنها ضعیف بودند یا اینکه نتوانستم با آن ارتباط برقرار کنم. هیچ وقت حاضر نمی‌شوم در فیلمی بازی کنم که آن را دوست نداشته باشم و این روند را در آینده هم ادامه خواهم داد.

فیلم سینمایی «غیر مجاز» به نویسندگی محمد سلیمانی و به کارگردانی حسن یکتاپناه این روزها در مراحل پس از تولید به سر می‌برد. میلاد کیمرام، لیلا زارع و پریوش نظریه از جمله بازیگران آن هستند.

نوشته «غیر مجاز» یک نگاه تازه به مهاجرت دارد/ نظر کیمرام درباره فیلمنامه‌ها اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- در ادامه مراسم اختتامیه زمانی که مجید مجیدی کارگردان فیلم محمد (ص) روی سن آمد، حضار دقایقی برای این سینماگر سرشناس ابراز احساسات کردند. او به همراه مسعود رایگان سیمرغ بلورین بهترین تدوینگر را اهداکرد. نیما جعفری جوزانی که این جایزه را برای «عصر یخبندان» دریافت می‌کرد آن را به مادر و همسرش تقدیم کرد. همچنین از مصطفی کیایی کارگردان فیلم و عمویش مسعود جعفری جوزانی تشکر کرد و تولد کیایی را به او تبریک گفت.

بغض سحر دولتشاهی

اهدای جوایز بازیگران، همواره از بخش‌های جذاب هر رویداد سینمایی است. زمانی که مهتاب نصیرپور عضو هیات داوری و هانیه توسلی برای اهدای تندیس بهترین بازیگر زن نقش مکمل روی سن رفتند، سالن غرق در تشویق و شور بود. حاضران برای نامزدها ابراز احساسات می‌کردند و با توجه به حساسیت رقابت در این بخش، نفس در سینه حاضران حبس شده بود. هانیه توسلی نام سحر دولتشاهی را برای بازی در «عصر یخبندان» خواند و از او به عنوان همبازی خوبش در «شکاف» یاد کرد. دولتشاهی با بغض روی سن آمد و خدا را شکر کرد. :«از پدر و مادرم که همه چیز زندگی ام هستند، ممنونم. من امسال سه فیلم خوب در جشنواره داشتم. از دوستانم برای انتخاب من در این پروژه ها ممنونم.»

هومن سیدی کارگردان بداخلاق، بازیگری خوش اخلاق

در بخش بهترین بازیگر نقش مکمل مرد میلاد کیمرام روی صحنه آمد. همان طور که خود دو بار عنوان کرد او با بیشتر نامزدهای دریافت سیمرغ بلورین بهترین بازیگر مرد دوست است. کیمرام که در کنار مجیدی و علیرضا شجاع نوری از اعضای هیات داوری حضور داشت. ازدواج ساعد سهیلی را به او تبریک گفت و ابتدا دیپلم افتخار را به بهمن زرین‌پور بازیگر و کارگردان باسابقه تلویزیون و سینما تقدیم کرد.

کیمرام پیش از نام بردن از برنده سیمرغ این بخش گفت: «می‌خواهم از کسی نام ببرم که وقتی کارگردان است، خیلی جدی است. وقتی بازیگر است، خوش اخلاق است.» حاضران در سالن نام هومن سیدی را فریاد زدند و او روی سن آمد. سیدی مثل همیشه با چاشنی طنز صحبت کرد: «من روی هر چیزی تمرکز می‌کنم، یک چیز دیگر درست می‌شود. از سال دیگر سعی می‌کنم تمرکز نکنم! از بهرام توکلی ممنونم. بهرام تو بهترینی.»

صدای جادویی علی زندوکیلی

علی زندوکیلی که یکی از چهره‌های جوان اما مستعد موسیقی در سال‌های اخیر است که همکاری‌های تئاتری‌اش با محمد رحمانیان او را به شهرت رسانده، حضور او یکی از بهترین‌ بخش‌های اختتامیه جشنواره فیلم فجر است. قطعاتی که او اجرا می‌کند مورد توجه واقع می‌شود. مهران مدیری هم از صدای او و غم درونش تعریف می‌کند و در اجرای قطعه پایانی کمی با این خواننده زمزمه می‌کند.

هیات داوران دوباره روی سن

اگرچه مراسم طولانی شده، اما حضور مهران مدیری برگ برنده ای است تا دوستدارانش سالن را ترک نکنند و به تماشای شیرین کاری‌های او روی سن بنشینند. هیات داوران سی و سومین جشنواره فیلم فجر دوباره روی سن می‌آیند تا آخرین بخش مراسم انجام شود. ابتدا بازیگر نقش اول زن معرفی می‌شود. در این بخش حاضران از ابتدا نام باران کوثری را برای بازی در «کوچه بی‌نام» صدا می‌زنند و بلاخره سیمرغ به دست باران می‌رسد.

همان طور که انتظار می‌رود سعید آقاخانی شایسته ترین بازیگر برای دریافت سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول مرد است که این جایزه را برای «خداحافظی طولانی» دریافت می‌کند.  داوران در بخش فیلمنامه هم یک دیپلم و یک سیمرغ می‌دهند. فرزاد موتمن کارگردان «خداحافظی طولانی» که به جای اصغر عبدالهی نویسنده فیلمنامه روی سن آمده، از دوست و همکارش یاد می‌کند. در بخش کارگردانی رقابت دشوار است. ابوالحسن داوودی در میان تشویق حاضران سیمرغ را دریافت می‌کند و سهم بهرام توکلی  محجوب و ماخوذ به حیا، دیپلم افتخار است.

شب خوش برای خانواده داوودی

ابوالحسن داوودی مرد خانواده است. او زمانی که سیمرغ بلورین بهترین کارگردانی را دریافت می‌کند، از همسرش بیتا منصوری تشکر می‌کند. از دخترش که دور از آنهاست یاد می‌کند و از پسرش که در کنار مادر و پدر به آیین اختتامیه آمده است. بیتا منصوری همسر  ابوالحسن داوودی دقایقی بعد برای دریافت سیمرغ بلورین بهترین فیلم روی سن می‌رود و دست آخر «رخ دیوانه» سیمرغ بهترین فیلم مردمی را دریافت می‌کند.

دلخوری نیکی کریمی از بی‌مهری داوران

دلخوری نیکی کریمی از بی مهری هیات داوران سی و سومین جشنواره فیلم فجر به «شیفت شب» و بازی متفاوت او در «چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت» و «مرگ ماهی» را می‌شد در چهره این بازیگر بی حاشیه سینمای ایران دید. در پایان این رویداد کریمی که برای دریافت دیپلم افتخار ویژه هیات داوران روی سن آمده بود گفت: «من در این سینما مستقل کار کرده‌ام. رابطه و فامیلی نداشتم. پدر و مادرم ۳۰ سال است در لندن زندگی می‌کنند و حتی از نظر عاطفی کمبود آنها را حس می‌کنم. متاسفم که حاصل کار گروه همکاران من در «شیفت شب» نادیده گرفته شد. اما به قول خانم پوران درخشنده هیس! دخترها فریاد نمی‌زنند.»

نوشته تشویق مجید مجیدی/ گلایه نیکی کریمی از هیات داوران اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- این فیلم  از ۱۵ بهمن‌ماه در گروه سینمایی آزاد اکران می‌شود. فیلم سینمایی «روزگاری عشق و خیانت» به کارگردانی داود بیدل و به تهیه‌کنندگی روح‌الله شمقدری ساخته شده است و در آن شهرزاد کمال‌زاده، میلاد کی‌مرام، همایون ارشادی،نسرین مقانلو،سحر قریشی، حسن جوهرچی، جعفر دهقان، علی اوسیوند، آتش تقی‌پور و جمشید هاشم‌پور بازی کردند.

نوشته «روزگاری عشق و خیانت» اکران می‌شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- در این شماره علاوه بر جداول تولید و فروش و آخرین اخبار تولید و اکران سینمای ایران و همچنین معرفی فیلم های روز سینمای جهان، در بخش ویژه، پرونده مجموعه مشهور و جذاب «افسارگسیختگی» (Breaking Bad) را می خوانید. در این پرونده مفصل و خواندنی،  علاوه بر نقد و بررسی این سریال، با مفاهیم فلسفی و استعاری آن آشنا شده و گفتگوهایی با عوامل سازنده و بازیگران اصلی آن را می خوانید.

در بخش برداشت بلند نیز می توانید گزارش تولید و نقد و بررسی فیلم «دختر گمشده» اثر تحسین شده دیوید فینچر به همراه گفتگوهایی با کارگردان و نویسنده رُمان آن را بخوانید. گزیده ای از سایر بخش های این شماره عبارتند از  اخبار تولید و اکران جعفری، نقیبی و قصه دو نسل (گفتگو با خسرو نقیبی و قاسم جعفری کارگردان «عین شین قاف»)، کیایی و یک ملودرام اجتماعی پربازیگر (گفتگو با مصطفی کیایی کارگردان «عصر یخبندان»)، قوی تن و تنهایی در معادن ذغال سنگ (گفتگو با علی قوی تن کارگردان «آسمان آبی مادرم»)، جوانمرد و راه رفتن روی طناب باریک کمدی (گفتگو با مجید جوانمرد کارگردان «آدم باش»)، فرید و شخصیت‌هایش در قطاری به استانبول (گفتگو با علیرضا فرید کارگردان «خنده های آتوسا»)، شریفی و رافعی در قلب داعشی ها (گفتگو با امیرحسین شریفی تهیه‌کننده «آوازهای سرزمین من»)

قریبیان و یک معمایی «نئونوآر» (گفتگو با سام قریبیان کارگردان «۳۶۰ درجه»)، روی پرده: چالش نقش منفی (گفتگو با میلاد کی مرام بازیگر «مستانه»)، روی پرده: عبور از میدان ترس (گفتگو با محمدرضا لطفی کارگردان «روایت ناپدید شدن مریم»)، نبرد دانیل کریگ با کریستوفر والتز خبیث (همه چیز درباره «اسپکتر» بیست وچهارمین فیلم جیمز باند)، داستان را درست تعریف کن! (درگذشت مایک نیکولز)، یک بار برای همیشه! (ده بازیگری که فقط یک بار کارگردانی را تجربه کردند)، تازه های ۲۰۱۴: ناگفته های دراکولا، خشم، تخته احضار ارواح، بهترینِ من، بین ستاره ای، قاضی، الکساندر و آن روزِ وحشتناک…، جان ویک، خزنده ی شب ، کتاب زندگی، قهرمان بزرگ، بر صفحه ی تلویزیون: رهایی، زخم، بر پرده سینماها: مهمان داریم، پرویز، شیار۱۴۳

نقد فیلم: کُهنگیِ یک روایت مطوّل (شیار ۱۴۳)، مرگ در می زند (بخت پریشان ما)، راهنمای سریال های خارجی: لیست سیاه، یتیم سیاه، فارگو، رویدادهای سریال های خارجی، بخش ویژه: از عروسک اسباب بازی و آفتاب پرست کابوی تا هیولای پشمالو و روبات مهربان (ده شخصیت جذاب کارتونی قرن ۲۱)، تصویر صحنه: مردی برای تمام فصول، هفت پرده، ملاقات بانوی سالخورده، پنهان: اتوبوس خط ۱۷۴، شناخته ی ناشناخته، راهنمای بازی: شیطان درون، سیمز ۴، سرنوشت، بیگانه: انزوا، ۱۰۰۱ فیلمی که باید قبل از مرگ ببینید: پاترپانچالی، رگه نقره و کارمن جونز، روزی بد در بلاک راک، باب قمارباز و  اربابان دیوانه.

نوشته تازه‌های اکران در «دنیای تصویر»/ شماره تازه منتشر شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

کیمرام به سوره سینما گفت: این روزها آخرین سکانس‌های فیلم سینمایی «۳۶۰ درجه» به کارگردانی سام قریبیان را در اتوبان چمران و نمایشگاه بین المللی تهران ضبط می‌کنیم. احتمالا کل فیلم تا چند روز دیگر تمام می‌شود. البته سکانس نهایی ما در شهرستان گچسر فیلمبرداری می‌شود. پس از آن بازی در یک فیلم دیگر را برای یک کارگردان جوان شروع خواهم کرد.

وی افزود: «۳۶۰ درجه» فیلم متفاوتی می‌شود. فیلمنامه، فیلمبرداری، کارگردانی و نوع بازی‌ها در این فیلم به شیوه جدیدی انجام شده و ان‌شاالله در اولین نمایش اثر در جشنواره سال ۹۳، مخاطبان با یک فیلم سینمایی خوب و بدیع روبرو می‌شوند. به طور کلی امسال توجه خود را روی همکاری با فیلم اولی‌ها متمرکز کرده ام. فکر می کنم این فیلمسازان، جوانان با نشاط و پرشوری هستند که انرژی زیادی برای کارشان صرف می‌کنند و از همه مهم تر روحیه ریسک پذیری دارند و همین ویژگی شاید مهم‌ترین عامل جذابیت آنان برای من به عنوان یک بازیگر باشد.

کیمرام همچنین درباره فیلم دیگر خود که مدتی پیش به پایان رسانده توضیح داد: فیلم «هاری» ساخته احمد انصاری این روزها باید در مرحله صداگذاری و تدوین باشد و من نسبت به این تجربه بسیار حس خوبی دارم. کارگردان این فیلم، فیلمسازی خوشفکر است و مطمئنم مخاطب پس از دیدن حاصل زحمات تیم او راضی خواهد بود.

میلاد کیمرام در نیمه نخست سال ۹۳ بازی در فیلم‌های سینمایی «هاری»، «مستانه»، «صفر» و «۳۶۰ درجه» را به کارنامه خود اضافه کرد و امسال یکی از پرکارترین بازیگران سینمای ایران بوده است. او در سی و دومین جشنواره فیلم فجر برای حضور در فیلم «خط ویژه» دیپلم افتخار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد را دریافت کرد.

نوشته ترجیح می‌دهم با فیلم اولی‌ها کار کنم/ بازی کیمرام در «۳۶۰ درجه» تمام می‌شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما، میثم معراجی مدیر اجرایی شرکت فیلمسازان جوان گفت: پس از جشن خانه سینما و تقاضای مردم «ملکه» را مجدد در شبکه نمایش خانگی عرضه کردیم. این فیلم در جشن خانه سینما رکورد دریافت جوایز را شکست. «ملکه» جوایز بهترین جلوه های بصری: سید حسن ایزدی، بهترین صداگذاری و میکس: امیرحسین قاسمی، بهترین صدابرداری: عباس رستگارپور، بهترین طراحی صحنه : عباس بلوندی، بهترین بازیگر نقش مکمل مرد: حمیدرضا آذرنگ، بهترین بازیگر نقش اول مرد: میلاد کی مرام، بهترین تدوین: حمید باشه آهنگر، بهترین کارگردانی: محمدعلی باشه آهنگر، بهترین فیلم: مرحوم ابوالقاسم حسینی را از آن خود کرد.

این فیلم همچنین در جشنواره بین المللی فیلم فجر ۴ سیمرغ بلورین را از آن خود کرد و  نامزد دریافت ۱۴ سیمرغ بلورین از جشنواره فجر شد. انیمیشن‌های «آقای پی بادی» و «شرمن» از سوی این شرکت عرضه شده است. دوربین مخفی «شوخی با شما ۳» در آینده نزدیک از فیلمسازان جوان توزیع می‌شود.

نوشته پخش مجدد «ملکه» در شبکه نمایش خانگی/ فیلمی با ۱۰ تندیس خانه سینما اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- به گزارش روابط عمومی فیلم، «هاری» به تهیه  کنندگی مشترک علی شاه حاتمی و مهدی مددکار هفته گذشته با مراسم تقدیر از جمشید هاشم پور و با حضور سینما گران و اهالی رسانه در تهران کلید خورد. «هاری» نوشته امیرعلی محسنین است و مضمونی اجتماعی دارد. در خلاصه  داستان فیلم آمده است: من خطر کردم که همه چی درست شه یا هیچی! هر کاری می‌کنم واسه خاطر بچمونه که تو خیابونایی که من بزرگ شدم بزرگ نشه…

علیرضا کمالی، مینا ساداتی، حسین سلیمانی، مجید واشقانی، اکبر معززی، ماریه ماشاالهی، اصغر طبسی، علی گلبهاران و میلاد کیمرام، با هنرمندی هنگامه قاضیانی و نقش‌آفرینی جمشید هاشم‌پور گروه بازیگران «هاری» را تشکیل می‌دهند. همچنین علیرضا امینی به عنوان مشاور کارگردان با این پروژه همکاری دارد.

سایر عوامل «هاری» عبارتند از مدیر فیلمبرداری: فرشاد گل سفیدی، طراح صحنه و لباس: امیر حسین حداد، طراح چهره پردازی: دانیال شعاعی، صدابردار: امیر شاهوردی، مدیر تولید: مهدی مددکار، مجری طرح: علی گلبهاران، سرمایه گذاران: علیرضا اشکبوس، جهانگیر مهابادی، دستیار اول کارگردان و برنامه ریز: سمیرا شکوری، منشی صحنه: غزل رشیدی، عکاس: حسن هندی، مشاور رسانه‌ای: منصوره بسمل، فیلمبردار پشت صحنه: اشکان مستی، مدیر تدارکات: امیر هوشنگ فراهانی.

نوشته ادامه فیلمبرداری «هاری» در تهران/ آغاز بازی کی‌مرام اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- محیا رضایی: میلاد کیمرام ویژگی‌های یک ستاره را دارد. فیزیک مناسب، هوش بازیگری و صدای خوب امتیازهایی است که در نسل تازه وارد به سینما کمتر دیده می‌شود و او همه این‌ها را دارد. کیمرام از نخستین حضورهایش مقابل دوربین سینما مورد توجه قرار گرفت و در سال‌های اخیر با حضور در فیلم‌های سینمایی «ملکه»، «برف» و «خط ویژه» استعدادش را ثابت کرد. او در تلویزیون هم بازی‌هایی به یادماندنی داشته و در مجموعه «نابرده رنج» و «بچه‌های نسبتا بد» حضورش بیش از دیگر بازیگران در خاطر مانده است. با میلاد کیمرام درباره حال و هوای این روزها و فعالیتش در سینما صحبت کردیم.

میلاد کیمرام در شرایط فعلی سینمای ایران خود را در چه جایگاهی می بیند؟

میلاد کیمرام: حال سینما تازه روبه بهبودی است و شرایط که باشد میلاد کیمرام همه سعی‌اش را می کند تا با انتخاب های فکرشده تماشاگری که بازی او را همیشه زیر نظر دارد غافلگیر کند. جوایزی که در جشنواره‌های مختلف رقم خورد اگرچه برای من خوشایند بود، اما قطعا کافی نیست. من فقط ۲۸ سال دارم و راه زیادی پیش رویم است تا بتوانم خودم را ثابت کنم. هیچوقت از خودم راضی نیستم و می‌دانم باید بیش از این تلاش کنم، اما تاکید می‌کنم همه چیز تنها به من بستگی ندارد. برای رقم خوردن یک اتفاق بزرگ من جزئی از یک کل هستم و همه چیز باید دست به دست هم دهد تا یک فیلم آنطور که شایسته است دیده شود.

کارنامه بازیگری‌تان نشان می‌دهد در انتخاب حساسیت تان زیاد است که البته نتیجه بخش هم بوده.

شاید همین سخت گیری در انتخاب نقش و موقعیت باعث شد این اقبال را داشته باشم تا در هر فیلمی که بازی کردم دیده شوم و بتوانم جوایز مختلفی برای فیلم «ملکه» و «خط ویژه» دریافت کنم و از سریال تلویزیونی «بچه های نسبتا بد» و «نابرده رنج» بازخوردهای خوبی دریافت کنم، اما اینها باعث نمی‌شود بخواهم به همین حد بسنده کنم. در واقع من هنوز راضی نیستم و همیشه به دنبال نقشی نو و متفاوتم که بتوانم حرفی برای گفتن داشته باشم. هر چند که این اتفاق همیشه رخ نخواهد داد چون هیچ آدمی به خصوص در فضای فعلی سینمای ایران صد در صد تعیین کننده شرایطش نیست. من هم ازاین امر مستثنی نیستم. دیده شدن برایم مهم است اما شهرت عجیب و غریب جزو عاشقانه‌های زندگی من نیست.

بازیگری شما چه ویژگی‌هایی دارد که به این دیده شدن کمک می‌کند؟

من فقط تلاش می‌کنم دقتم را بالا ببرم و درست کار کنم تا بازی‌هایم در «ملکه»، «خط ویژه»، «نابرده رنج»، «برف» و «بچه های نسبتا بد» مثل هم نباشد و مطمئن باشم در دایره کلیشه ورود نکرده‌ام. در ذهنم افکار و دغدغه های زیادی دارم که می‌خواهم آنها را با انتخاب و درک درست و البته حضور کارگردان و یک تیم خوب به اجرا درآورم، چون معتقدم بدون کارگردان امکان ندارد هیچ بازیگری بتواند خوب بازی کند. سینما کار گروهی است و تک تک جزئیات در تولید یک محصول ارزشمند دخیلند. بازیگران ذهن خلاقی دارند و هنگام بازی ممکن است به هر سمتی پیش بروند این کارگردان است که می‌تواند بازیگر را به مسیر درستی از بازیگری هدایت کند.

با حساسیتی که نسبت به کارتان دارید حضور در فیلم یک کارگردان فیلم اولی ریسک نبود؟ قرار است در فیلم سینمایی «هاری» با امیراحمد انصاری همکاری کنید.

شاید، اما کار با فیلمسازان جوان را دوست دارم تجربه کنم، چون جسارتشان برایم قابل تامل است و از طرفی تعامل با آنها راحت است. این تعامل با کارگردانان باسابقه هم اتفاق می افتد اما جوانان به خاطر هم نسل بودن و داشتن حرف‌های مشترک زبان هم را بهتر درک می‌کنند. «هاری» را هم به همین دلیل انتخاب کردم چون کارگردانی جوان و جسور پشت کار بود که حرفی جدید برای گفتن داشت.

در ابتدای صحبت گفتید شرایط سینما رو به بهبود است. به نظرتان ریشه اصلی این ضعف از کجا نشات گرفته و چگونه می‌توان روند بهبود را سرعت بخشید؟

زمانی سینما بسیار مورد توجه بود چون قهرمان داشت. اما الان سینمای ما نه قصه دارد نه قهرمان. سینمای دنیا راجع به قهرمان حرف می‌زند. حتی بچه ۶ ساله سوپرمن و بت من و در دنیای کودکی‌اش قهرمان دارد. حذف این عنصر مهم از سینمای ایران لطمه بدی به فیلم‌ها وارد کرده است. سینما باید قهرمان داشته باشد تا مردم دلیلی برای سینما آمدن پیدا کنند. آنها باید روی پرده کاراکتری ببینند که در ذهن‌شان نفوذ کند و تا آخر قصه دنبالش بروند. خیلی کم می بینیم فیلمهایی که بدون قهرمان گل می‌کنند. در شرایطی که نه قصه خوب هست نه قهرمان نباید توقع داشته باشیم سینما از رکودی که در آن هست نجات پیدا کند.

به تازگی در چه فیلم‌هایی بازی کرده‌اید؟

به تازگی فیلم «صفر» ساخته مسعود یزدانی فر و تهیه کنندگی علیرضا اشکبوس را تمام کردم. این روزها درحال بازی در فیلم سینمایی «هاری» به کارگردانی امیر احمد انصاری هستم و سعی دارم طبق روالی که از ابتدا برای حرفه‌ام پیش گرفته‌ام کاری نو و متفاوت انجام دهم.

نوشته باید در نقش‌هایم حرفی برای گفتن داشته باشم/ در سینمای ما قهرمان گم شده است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- میثم محمدی: مهدی رحمانی از سینماگران مستقلی است که در این سال‌ها و با کارگردانی «دیگری»، «پنهان» و «برف» گرایش خاصش را به فیلمسازی و روایت قصه‌هایی درباره زوایای پنهان روابط انسانی نشان داده است. «برف» پخته‌ترین اثر او فضایی واقع‌گرا دارد و تصویری از جامعه امروز است.

خلاصه داستان :«برف» داستان یک روز از زندگی خانواده ای است که در اوج بحران اقتصادی قرار دارد و پدر خانواده بدلیل ضامن شدن برای چک های پسرش مجید (افشین هاشمی) به دادسرا رفته و در این بین قرار است برای سارا ، تنها دختر خانواده (آناهیتا افشار) که پیش از این یکبار ازدواج کرده خواستگاری متمول بیاید . امید پسر کوچک خانواده (محمدرضا غفاری) هم از پادگان می رسد و تازه با اتفاق ها و مشکلات مواجه می شود و مادر (رویا تیموریان) و مادربزرگ خانواده هم درصدد رفع مشکل بر می آیند و همه با هم غرق در این پستی و بلندی ها داستان «برف» را روایت می کنند.

چند نکته درباره فیلم : «برف» فیلم قابل تاملی است و شاید در مواجهه با لحظات ابتدایی ، ذهن مخاطب را به سمت موج رایج آثار رئال بی قاعده و عاری از منطق روایی و ساختاری ببرد ، اما این اتفاق نمی افتد و فیلمنامه را می توان بعنوان یکی از نقاط قوت این اثر سینمایی به حساب آورد که به لحاظ ساختاری همه اجزا را به اندازه و با قاعده ارائه می کند و اجرای مهدی رحمانی با توجه به شرایط ویژه ای که از لحاظ فضا و لوکیشن با آن مواجه بود در مجموع جایی برای خرده گرفتن های آنچنانی نمی گذارد . نگاهی به نام و جایگاه واژه برف در ادبیات و در عرف رایج جوامع مختلف است که تعابیر بسیاری از جمله ظلمت و اندوه و از طرفی نوعی پوشش و پاکی را حاصل می کند . مفاهیمی که کاربرد آنها را در این اثر شاهد هستیم . در زمینه اندوه و تشویش درونی که همه چیز مشهود و قابل درک است و از سوی دیگر هم پوشش ها یک به یک کنار می رود و بحران ها عیان می شود که مصداق بارز آن در جمله ای است که امید پشت شیشه شکسته به خواهرش می گوید که «برف آب شد و رفت» «برف» داستان یک روز از زندگی یک خانواده در حال فروپاشی و در واقع راوی زندگی انسان هایی است که می توان هر یک از آنها را حلقه ای از یک زنجیر در حال گسست دانست که در بطن وجودشان تلاش می کنند تا این گسستگی به وجود نیاید .

«برف» از همان ابتدا خوب پیش می رود و به موقع بحران ایجاد می کند و در این راستا شخصیت های خود را به خوبی پرورش می دهد تا در یک کلیت منسجم روایتی باورپذیر را به مخاطب ارائه کند . برخلاف آنچه که در ابتدا با عنوان موج رئالیسم بی قاعده به آن اشاره کردم ، «برف» تکلیفش با خودش و مخاطب روشن است و همراه با آن پیش میرود. خبری از پیچیدگی ها و تعلیق های بی مناسبت و تمهیدات و ابتکارات خلق الساعه و دور از فضای داستان نیست که در نهایت منجر به یک آشفتگی و پارگی ذهن و ابهام در هسته اصلی می شود . فیلمنامه مهکام با وجود اینکه یک بحران اجتماعی پیچیده و روابطی سرشار از خلاء را به نمایش می گذارد ، اما لحن خود را غامض نمی کند و با وجود پتانسیل موجود در شخصیت ها و فضای داستان در ورطه ابزوردیسم تظاهرگرانه نمی افتد و براساس اصول ساختاری و فرمال صحیح ، فضای داستان را شکل می دهد . در همین راستا هم رحمانی با توجه به جهان داستانی موجود و حس ذاتی آن و در واقع شخصیت کلی فیلمنامه که تعریف مشخصی دارد ، در انتخاب لوکیشن و طراحی صحنه و رنگ و اتمسفر کار به خوبی در جهت منطبق کردن با مساله اصلی و حس درونی اثر عمل کرده و نتیجه ای قابل قبول را حاصل کرده است. «برف» قضاوت و نصیحت نمی کند و شعار نمی دهد ، به خوبی طرح موضوع و به مرور شخصیت هایی سرپا را به مخاطب معرفی می کند و بی دلیل قطعه گمشده ای را تا پایان به همراه نمی آورد تا به مخاطب ضربه ای آنچنانی بزند و همین ها باعث می شود که اثر ادعای خاص بودن و سینه سپر کردن بعنوان یک اثر آنچنانی را نداشته باشد .

نکاتی درباره نقش آفرینی های «برف»:  پرداختن موردی به نقش آفرینی تک تک بازیگران این فیلم به دلیل تعدد شخصیت ها موجب اطاله کلام می شود و فقط به چند نکته در این زمینه بسنده می کنم . با توجه به شرایط اجرایی اثر و اتمسفر حسی موجود ، در گام ابتدایی انتخاب ها باید با درستی صورت می گرفت که نتیجه حاصل شده از کار گواه بر این امر است و بازیگران فارغ از نام و شهرت با هدایت صحیح به انسجام و تداوم لحن و ایجاد یک هارمونی حسی کمک بسیاری کرده اند که بخشی از این موفقیت حاصل وجود شخصیت خلق شده در فیلمنامه و ابعاد مختلف آن است و بخش دیگر نیز محصول تجزیه و تحلیل و شکل و جان دادن به این شخصیت ها براساس قابلیت و توانایی بازیگرانی است که در این اثر حضور داشتند و در مجموع متناسب با فضای فیلمنامه به ایفای نقش پرداخته بودند.

آمار فروش: فیلم سینمایی «برف» که تهیه کنندگی آن را هم مهدی رحمانی بر عهده دارد ، توسط موسسه نسیم صبا در ۱۵ سینمای تهران به اکران درآمده و در مدت ۹ روز نمایش خود به فروش بالای ۴۰ میلیون تومان دست پیدا کرده است . به نظر نمی رسد که عوامل این فیلم با توجه به تعداد سالن ها و همچنین عوامل و فاکتورهای موجود انتظار فروش بالایی را داشته باشند ، ولی «برف» با برخورداری از ویژگی های مثبت دراماتیک ، پتانسیل جذب مخاطب بیشتر و در حد و اندازه های خود در روزهای آینده را دارد.

نوشته «برف»‌ها یک روز آب می‌شوند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

کیمرام درباره فعالیت های اخیر خود به سوره سینما گفت: یک ماه و نیم است بازی در سریال «بچه‌های نسبتا بد» را شروع کرده ام و فکر می کنم کارمان تا اواخر ماه مبارک ادامه داشته باشد. در این مجموعه نقش سمیر را بازی می‌کنم، می توانم بگویم مخاطبام تلویزیون بی‌شک اثر بسیار متفاوتی را خواهند دید. به لحاظ ساختار و محتوا، این مجموعه  ویژگی هایی دارد که آن را از دیگر کارها متمایز می کند. این واقعا یک ادعا نیست و واقعیت دارد.

کیمرام تصرح کرد: در ماههای اخیر  پیشنهادهای سینمایی زیادی داشتم، اما سریال آقای مقدم به قدری دوست داشتنی بود که نتوانستم پروژه دیگری را جایگزین آن کنم. اساسا سیروس مقدم کارگردانی است که هر بازیگری را ترغیب به پذیرش نقش می‌کند. ضمن اینکه، گروه خوبی به کار دعوت شده اند و در ایام ماه مبارک رمضان آثار تلویزیونی به خوبی دیده می شوند و بر همین اساس برای بازیگر فرصت مغتنمی است.

این بازیگر درباره شرایط کاری این روزهایش اضافه کرد: همه داریم به سختی تلاش می کنیم و گاهی ساعات کاری مان به ۲۰ ساعت در روز می رسد و گاهی در محل لوکیشن ، دو ساعتی به استراحت می پردازیم. امیدوارم با توجه به داستان خاصی که این سریال دارد مسوولان تلویزیون لطف کنند و شرایط نمایش آن را در ماه رمضان یعنی ایامی که برای آن ساخته شده، فراهم کنند.

«بچه های نسبتا بد» به کارگردانی سیروس مقدم داستان چهار جوان خلافکار است که یک گاو صندوق را که دو هزار سکه بهار آزادی در آن وجود دارد، می‌دزدند، این سکه‌ها به همت یک موسسه خیریه و برای اهدا به زوج‌های نیازمند فراهم شده است که با دزدیده شدنشان موسسه دچار مشکلاتی می‌شود. به جز کیمرام، اشکان خطیبی، علی طباطبایی و حمید گودرزی بازیگران اصلی این مجموعه هستند.

نوشته میلاد کیمرام: «بچه‌های نسبتا بد» بی شک از متفاوت ترین های تلویزیون می شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- سارا سپاسیان: فیلم «ملکه» یک موسی دارد که به تنهایی بار جنبه عشق را به دوش می‌کشد و آن صحنه بردن شیشه عسل به خانه دختر جوان، هرچند خیلی کمرنگ، اما تصویر زیبا و ساده‌ای از یک دلدادگی را نشان می‌دهد. حسین باشه آهنگر که قبلا هم در فیلم‌های پدرش دیده شده بود، این بار در «ملکه» پررنگ تر ظاهر شده و در همان فرصت کوتاه هم موفق به ارائه بازی قابل قبول شده است.

برای شروع کمی از خودت بگو. خیلی ها تو را در «فرزند خاک» به یاد نمی‌آورند و با دیدن «ملکه» فکرشان مشغول شده که این موسی را قبلا کجا دیده اند؟

حسین باشه آهنگر: از سال ۷۹ به طور جسته گریخته شروع کردم و در یکی از فیلم های پدربا نام «نبات داغ» بازی کردم.در واقع خیلی ناگهانی بابا به من گفت: برای یک سکانس جلوی دوربین بیا!. این فیلم مخالفان زیادی داشت و اجازه نمایش به آن نمی دادند تا اینکه در سال ۸۰ یا ۸۱ این فیلم به جشنواره راه پیدا کرد، اما از بخش مسابقه بیرون آمد و الان هم نگاتیوهایش در تلویزیون موجود است. فیلم بعدی «فرزند خاک» بود. برای اولین بار به صورت جدی تر در فیلم پدر بازی می کردم و تجربه عجیبی برای من بود. حضور آقای زرین دست و تشویق های او در این کار و سایر کارها در بازیگری من خیلی پررنگ است. در آن کار با شبنم مقدمی همبازی بودم که هنوز هم مثل مادرم دوستش دارم. همچنین مهتاب نصیرپور و حمید ابراهیمی هم در آن فیلم همراه ما بودند که حضور خوبی بود.

بعد از «فرزند خاک» دیگر دیده نشدی ، البته سن و سالی هم نداشتی که نقش های مختلف را پیشنهاد بگیری.

بله. بعد از آن یک نمایش کار کردم. «انجمن شاعران شهید» که تجربه خیلی خوبی هم بود، اما به اجرای عمومی نرسیدیم. بعد از آن هم چند کار تئاتر دیگر انجام دادم تا اینکه رسیدیم به « بیداری رویاها» و من از تیم بازیگران و دوستان پشت صحنه خیلی چیزها یاد گرفتم. یک تجربه فیلم هم داشتم به نام «ممیزی» که رسول کاهانی آن را کار کرد و بالاخره رسیدیم به «ملکه» که از قبل در جریان فیلمنامه اش بودم. پدر برای پژوهش هایش از چند هزار نفر مصاحبه می گرفت. من این تلاش پدر را می‌دیدم و باید بگویم تنها کسی است که آرزوی کار کردن با او را همیشه دارم و اعتماد شگفت انگیزی به کار او دارم. چندین برابر زحمتی که به هنگام فیلمبرداری می کشید ، هنگام نگارش متن خرج کرد و برای آن انرژی بسیاری گذاشت.

از موسی بگو. چطور توانستی دلت را با او همراه کنی و بیاوری اش جلوی دوربین؟

خیلی سخت است که تو بخواهی نقش یک آدم واقعی را بازی کنی. همانطور که میلاد کی مرام نقش غلام زرقانی را بازی می کرد، من هم کاراکتری را بازی کردم که ما به ازای بیرونی داشت. من برای بازی کردن نقش شهید موسی به سراغ پدر او رفتم و ایشان استقبال گرمی از من داشت. او یک مغازه کبابی در آبادان دارد. قبل از اینکه بازیگر پدر باشم، دستیار او بودم و از روز اول تا روز پایانی با جان و دل بر سر صحنه حاضر می شدم، تا اینکه او نظر قطعی را برای نقش موسی به من داد. هر سکانس را که می گرفتیم علاوه بر پدر غلام زرقانی هم باید مرا تایید می کرد. ایشان همسنگر بود با آدم هایی که ما می خواستیم نقش شان را بازی کنیم و به همین دلیل می توانست بهترین راهنمای ما باشد. برای مثال من از نظر فیزیکی با شهید موسی تفاوت زیادی داشتم و او از ناحیه دست چپ معلولیت داشت. تصور کن که با این وضعیت ۱۰۰ متر از بویلر بالا هم می‌رفت.

فیلم جنگی کار کردن سخت است؟

وقتی فیلمساز قصد ساخت یک فیلم اجتماعی یا کمدی و یا هر ژانر دیگری غیر از جنگ را دارد، تمام تلاشش را به خرج می دهد تا تماشاگر راضی از سالن بیرون بیایید ، در حالیکه کارگردان یک فیلم جنگی در وهله اول باید تلاش کند مخاطب وارد سالن شود.برای یک فیلم غیر جنگی  پوستر نصب می شود و مخاطب با دیدن آن و یا با توجه به حضور فلان بازیگر یا خلاصه قصه ای که در رسانه ها منتش شده،  به داخل سینما می رود یا دوست می‌دارد و یا نمی دارد. اما سر در یک سینما عکس یک فیلم جنگی است، قضیه خیلی فرق می کند. قبل از ما کسانی آمده‌اند و گاهی به قدری بد کار کرده‌اند که امروز ما باید به مردم   بگوییم این کار را تماشا کنید، شاید مثل فیلم قبلی که به شما نشان داده‌اند، نباشد.

شاید اگر پدرت کارگردان نبود، تو به عنوان اولین تجربه‌های حضور حرفه ای خودت در سینما این ژانر را نمی‌پذیرفتی.

من آن نوع از ژانر دفاع مقدس را که پدر کار می کند، بسیار می پسندم، چون هیچ چیز را ناعادلانه روایت نمی‌کند. او واقعا در بطن واقعه حضور داشته است. او خاطره ای برای من تعریف کرده و می گوید روزی مسوولیت ۵۰ اسیر بر گردنش بوده است. پشت کامیون بوده اند و تا گاز می دهد، پدر به همراه تفنگ به بیرون پرت می شود. یک عراقی پیاده می شود و او را مثل یک بچه بغل می کند و به همراه تفنگش بر می گرداند توی کامیون! این چیزی است که ما نمی‌توانیم در فیلم ها نشان بدهیم. واقعیت این است که یک دیکتاتور به نام صدام حسین بالای سر آنان بوده و از سر همین اجبار است که جنگ ما نام دفاع مقدس به خودش می گیرد. ما بر اساس اعتقادات مان رفتیم و جنگیدیم و امروز از ما می‌خواهند یک طرفه به قاضی برویم. به نظر من احمق و ضعیف نشان دادن دشمن باعث جذابیت فیلم نمی‌شود. پدر به من به عنوان دستیارش می گفت برو و تعدادی سرباز عراقی با اندام درست و ورزشکاری پیدا کن، چون دشمنی که ۸ سال جلوی ما طاقت آورد، ضعیف نبود.

از محمدعلی باشه آهنگر بگو به عنوان کسی که کارگردان توست، نه پدرت.

او سینما را خیلی خوب می‌شناسد و تنها کسی است که به حق به من آموزش داده است. نمی‌توانم تفکیک خاصی بین پدر بودن و کارگردان بودنش قائل شوم. ما از بچگی در خانه فیلم می دیدیم و من از همان سن و سال مثلا عاشق «غلاف تمام فلزی» ساخته استنلی کوبریک بودم. آن روزها هنوز سی دی و دی وی دی وجود نداشت و بابا روزهای آخر هفته هر طور شده بساط تماشای فیلم را در خانه به راه می انداخت.وقتی یک فیلمنامه را به من می دهند ، سعی می کنم نقاط اشتراک خودم را با آن کاراکتر پیدا کنم ولی در مورد موسی شرایط به کلی به گونه دیگری پیش رفت ، چون کارگردان من محمدعلی باشه آهنگر بود. شاید برایتان جالب باشد بدانید بابا نقش را برای من و میلاد شرح می داد و به قدری خوب بازی می کرد که ما سعی می کردیم دقیقا کار او را تکرار کنیم. یادم هست یک روز آقای زرین دست گفت اگر بخواهد نام دو بازیگر خوب را بیاورد اسم کیانیان را می گوید و محمدعلی باشه آهنگر.

فکر می کنم به همین دلیل سلیقه سینمایی تو از همان کودکی شکل گرفت.

بله. کسی بالای سر من بود که راه را بلد بود و مسیر درست را نشانم داد. می دانم که ممکن است از بعضی کارهای من ناراضی باشد، اما همیشه من را مورد لطف خودش قرار داده.

دنیای سینما از دیدگاه تو که یک جوان تازه وارد به سینما هستی چطور است؟ تا به حال شده مجبور شوی یک نقش را قبول کنی؟

فقط یک کار بود که برای پول قبولش کردم. یک فیلم جنگی به نام «یک روز دیرتر» . دیدم بودجه ندارند و برای ۲۰ روز کار، تنها ۵۰۰ هزار تومان توی برگه قرار دادم نوشتم، در حالی که می دانیم چقدر می توانست بیشتر باشد. روز اول گفتند ۱۰ روز با شما کار داریم و من که با دستیاری و برنامه ریزی آشنا بودم، می دانستم چنین چیزی امکان ندارد و فیلمبرداری هم همان ۲۱ روز طول کشید. تدارکات و تولید به نحو بر خورنده ای ضعیف بود. قرار بود صدای آف من را برای بعضی پلان ها بگیرند. متوجه شدم بدون اطلاع خودم یکی از دوستانم را برای این کار برده اند و کلا صدای مرا دوبله کرده بودند. به هر حال من این شانس را داشتم که در یک خانواده فرهنگی متولد شوم و خیلی ها از چنین موهبتی برخوردار نیستند.

برایت مهم است که مردم در یک فیلم،  تو را ببینند و به چشم بیایی؟

اگر بگویم نه، دروغ گفته ام. دیده شدن را دوست دارم چون هنر با دیده شدن و انعکاس ها معنای هنر می گیرد. البته داشتن جنبه و ظرفیت برای این دیده شدن هم اهمیت زیادی دارد چون ممکن است مانع از پیشرفت شود. الان امیدوارم با توجه به صحبتهایی که انجام شده بابا  برای یکی از نقش های فیلم جدیدش روی من حساب کرده باشد و در این صورت این موضوع خیلی باعث خوشحالی من است. در مورد آن نقش هم تنها می توانم در همین حد توضیح بدهم که قرار است برای اینکه بیشتر در فضا قرار بگیرم به اتفاق دوست خوبم فواد رستمی به محلی بروم که شاید از بین مردم عادی کمتر کسی فرصت تجربه آن مکان را از نزدیک داشته باشد. این روزها همه مشغول پژوهش های مربوط به این پروژه هستیم و به نظرم بهتر از «ملکه» هم خواهد شد.

تو دستیار کارگردان «ملکه» هم بودی. از این منظر درباره تولید صحبت کن.

ملکه یک فیلم خیلی سخت بود. شاید مهم ترین مشکلش این باشد که بودجه اش قبل از هدفمندی یارانه ها برآورد شد و ما کار را بعد از آن کلید زدیم، بدون اینکه به گواه فارابی بودجه دوباره ای خورده باشیم. تهیه کننده مرحوم هم فرد بسیار با درایتی بود که موفق شد کار را به خوبی تمام کند. در مورد سختی های دیگر هم می توان به تغییر زیاد هوا و تعدد لوکیشن و طولانی شدن زمان تولید آن اشاره داشت. دو سه هفته هم به خاطر طوفان شن نتوانستیم کار کنیم. دیگر آنکه تعداد زیادی هنرور داشتیم که هماهنگ کردن آن ها با جلوه های ویژه کار سختی بود.

شنیده ام در جریان کار مصدوم شده ای و پیشانی ات هم بخیه خورده.

پیشانی ام که زخم شد هیچ، لبم هم پاره شد. در صحنه دعوای سیف و سیاوش در بالای بویلر، میلاد باید بیسیم را به پایین پرتاب کند. ما یک بیسیم بیست کیلویی داشتیم و وقتی داشتم به دستیار صحنه فرمان پرتاب اش را می دادم، خواستم خودم از کادر بیرون بیایم و نفهمیدم چطور شد که یک لوله آهنی را ندیدم و سرم محکم به آن خورد و موقع افتادن گوشه ی لبم هم پاره شد و این پارگی چیزی بود که تا زمان رسیدن به بیمارستان کسی متوجه نشد…. خلاصه ملکه سخت بود، اما گرانبها. تجربه خوبی که امیدوار بودیم به جشنواره های جهانی فرستاده شود و اندیشه صلح طلب ایرانیان به واسطه آن به جهانیان ثابت شود و ما درباره معرفی شدن به اسکار هم امید زیادی داشتیم، اما انگار نخواستند. انگار باید اسیر اتفاقات ناگهانی و تصمیمات احساسی دیگران می شدیم.

در پایان بگو قرار است همیشه با پدر کار کنی ؟ و اینکه با توجه به اوضاع گیشه آثار دفاع مقدس باز هم این ژانر را تجربه می کنی؟

نه منحصر به او نمی شوم، من بیشتر از اینکه با پدرم کار کرده باشم با او کار نکردم. برای چشم انداز کاری ام باید بگویم دلم می خواهد از خیلی لابی گری ها دور باشم چه در تئاتر و چه در سینما که هر دو درگیر مافیا شده است. در حال حاضر یک متن نوشته ام که فرشاد سپاسی آن را بازنویسی کرده است که به امید خدا با آن در جشنواره تئاتر فجر شرکت خواهیم کرد.آیدا شیری از بازیگران آن است و تمرینات آن از همین هفته شروع می شود. در جواب سوال دیگرت باید بگویم فیلم جنگی در هیچ جای جهان خوب نمی فروشد. مضاف بر اینکه در ایران تبلیغات کاملی هم برای یک فیلم وجود ندارد. مثلا به نظرم تلویزیون باید برای همه فیلم ها به طور یکسان تبلیغات داشته باشد. امروز از اینکه فارابی یا نهادهای دیگر فیلم هایی مثل «ملکه» را حمایت می کنند، انتقاد می شود و این تصور وجود دارد که بودجه ها حیف می شود. اما اغلب خود فیلم را نمی بینند و بی دلیل دست به این قضاوت ها می زنند.

نوشته پدرم تنها کارگردانی است که آرزو دارم برایش بازی کنم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- سارا سپاسیان: میلاد کیمرام بازیگری است با چهره، فیزیک و صدای ویژه. او با همنسلانش که تازه به سینمای آمده‌اند تفاوت دارد و این تفاوت می‌تواند تصویری تازه از قهرمان در سینمای ایران خلق کند. او سیاوش فیلم باشه آهنگر شد تا با این اسم ایرانی، مرام پهلوانی و اندیشه انسانی، قهرمان یک برداشت تازه از پدیده جنگ باشد. با میلاد کیمرام درباره حضورش در «ملکه» صحبت کردیم.

کاراکتر سیاوش به خاطر جایگاه پررنگش در فیلم و موقعیت خاصی که در بالای بویلر داشت، برای شما جذاب شد؟

میلاد کیمرام: ماجرا اینطور بود که این نقش به من پیشنهاد شد و من مثل همه فیلمنامه های دیگر، آن را خواندم و از نگاه متفاوت به دفاع مقدس لذت بردم. نوع نگاهش را تا پیش از آن در هیچ فیلم دیگری در حوزه دفاع مقدس ندیده بودم.

چه خوب که بر عبارت دفاع مقدس تاکید دارید و نمی‌گویید سینمای جنگ!

بله. من علاقه‌ای به جنگ ندارم و فکر می کنم اصلا چیز خوبی نیست. خلاصه آن فیلمنامه را خواندم و خیلی تحت تاثیر قرار گرفتم. صحبت با خود آقای باشه آهنگر هم در این انتخاب خیلی موثر بود. همین طور عوامل پشت صحنه، مثل آقای زرین‌دست و طراح صحنه. تهیه‌کننده مرحوم حسینی زحمت کشیده بود و کست خوبی را دور هم جمع کرده بود، هر بازیگری تحریک می شد که این کار را انجام دهد. اگر قرار باشد شخصیت سیاوش را در یک خط تعریف کنم، می‌گویم او کسی است که از شور جنگ به شعور جنگ می رسد و در انتها به یک شروع انسانیت.

فکر می‌کنم این کاراکتر به خوبی در ذهن شما رسوب کرد که توانستید اوج و فرود او را در بیاورید.

بله. از جایی به بعد سیاوش دیگر زمینی فکر و نگاه نمی‌کند. در ابتدا هیجانی برای جنگیدن و کشتار دارد و در یک سکانس هم این احساس را تخلیه می‌کند، اما بعد وقتی در جایگاهی قرار می گیرد که می تواند از بالا نگاه کند، اتفاقات دیگری برای روحش رخ می دهد. این شخصیت دیالوگی دارد که می گوید: «از این بالا فرمون آتیش دادن سخته». هر آدمی اگر از سطح بالاتری به دنیا نگاه کند، تصمیم‌گیری برایش سخت می شود. خیلی‌ها به ما می گویند فیلم شما ضدجنگ است. بله ، همین طور است! مگر جنگ چیز خوبی است؟ حداقل تکلیف حرف‌هایی را که یک عمر بر زبان می آوریم، بدانیم. فیلم ما کاملا ضد جنگیدن است. این دفاع است که ارزشمند است و ما هم نجنگیدیم. دفاع کردیم. در صحنه‌ای، سیاوش یک عراقی را نمی کشد و در انتخاب دچار تزلزل می‌شود. این شک و تردید چیزی است که ممکن است برای هر انسانی رخ بدهد. سیاوش هم دیدگاه تازه‌ای پیدا کرده است و به همین دلیل این تصمیم را می‌گیرد. من با صدای بلند و با افتخار می‌گویم که خوشحالیم از ساختن یک فیلم ضد جنگ.

به نظرم پرورش زنبور میانه آتش جبهه هم یکی دیگر از جذابیت‌های این نقش بود.

دقیقا. سیاوش نگاه عاشقانه‌ای به زندگی دارد و این همان چیزی است که دستمایه نوشتن آقای آهنگر و آقای گوهری بوده است. آنهایی که تفنگ به دست به جنگ رفتند زندگی را عاشقانه دوست داشتند.

و البته بومی آن منطقه هم نیست و چیزی به جز عشق او را به منطقه جنگی نکشانده است.

همین طور است. یکی از بزرگ ترین راه های ارتباط گرفتن با مردم هنر است و سینما بخشی از این هنر. چیزی که می‌توان با نسل جوان یعنی همنسلان من ارتباط گرفت. قشری که دفاع مقدس را ندیده و چیزی از آن در خاطر ندارد. چیزی به جز مقاله و مستند و کتاب که روی بعضی از آنها خاک گرفته است.

از میان آثار دفاع مقدس موجود، کدام یک را دوست دارید؟

«ملکه»، «فرزند خاک» و «بیداری رویاها».

عجب عرقی به کارگردان‌تان دارید!

شما می‌توانید اسم این تمایل را عرق داشتن بگذارید و اتفاقا همین هم هست، اما من همیشه به دنبال نقش و بازی متفاوت هستم و آقای آهنگر هم با یک زبان خاص قصه اش را روایت می کند. در سینمای ما آقای فرهادی جزو کسانی است که با یک نگاه ویژه به سینمای اجتماعی پرداخت و این نگاه را با «درباره الی» و «جدایی نادر از سیمین» تکمیل کرد. بعد مردم به این نتیجه رسیدند که می شود این نوع از فیلم را هم تماشا کرد و دوست داشت.

آقای آهنگر هم در حوزه سینمای دفاع مقدس در صدد انجام چنین کاری است. در این ۳ فیلمی که اسم بردم ما نگاه خاصی را می بینیم که متفاوت از تمام تولیدات سینمای ماست. اگر فیلمساز دفاع مقدس که قصد دارد با هدف جلب نظر مخاطب جوان کار کند، چنین نگاهی داشته باشد، موفقیت او بیشتر است.

نوع چهره شما مخاطب را به یاد قهرمان‌های سینمای اجتماعی و معترض مسعود کیمیایی و امیرنادری در دهه ۵۰ می‌اندازد. کار کردن در این نوع از سینما را دوست دارید؟

من روند زندگی حرفه‌ای رو به پیشرفت ام را مدیون مسعود کیمیایی هستم. من در دوره اول بازیگری آکادمی ایشان، شاگردشان بودم و اتفاقا شاگرد اول هم شدم! چیزهایی از کیمیایی آموخته‌ام که شاید خیلی از دوستانشان ندیده باشند. من از ایشان زندگی کردن را یاد گرفتم. در سینمای او چیزی است که خیلی ارزشمند است. می‌گویند ویژگی هنر فرهنگسازی است و یکی از فرهنگ هایی که با آن غریبه شده‌ایم فرهنگ مرد ایرانی است.

فرهنگ رفاقت و دوستی که کمی از جامعه ما دور شده است. کیمیایی در فیلم‌هایش مردانگی و دوست داشتن را به یاد می‌آورد و من آن مدل زندگی کردن را خیلی دوست دارم. متعلق به آن دهه نیستم، اما شاید افکارم مربوط به همان دوران است و به شدت برای کیمیایی احترام قائل هستم. او با شروع کار خود یک موج را در سینما به راه انداخت که هنوزم هم آثارش برای عوام و خواص جذابیت دارد. سینمای کیمیایی و امیر نادری را دوست دارم، اما متاسفانه مجال همکاری با این کارگردانان فراهم نشده است.

همین اوایل مسیر حرفه‌ای بازیگری هم سختگیرانه عمل می‌کنید و دیر به دیر جلوی دوربین می‌روید.

من مدت ها صبر کردم و بعد «کوچه ملی» را پذیرفتم. اساسا به این شکل کار می کنم که بتوانم از انتخاب‌هایم دفاع داشته باشم و پشت آنها بایستم و بگویم این فیلم، کار من است. بعد از آن هم سریالی کار کردم به اسم «نابرده رنج» و حالا هم «ملکه» پس از یک سال و خرده ای به نمایش رسیده است. در واقع فیلمنامه هایی که به من پیشنهاد می شد، چیزی نبود که من را تحریک کند. می بایست چیزی متفاوت از سیاوش و «ملکه» را می پذیرفتم، چون متاسفانه وقتی کسی در یک نقش خاص در سینما دیده می شود، همه برای نقش هایی از همان دست به سراغ او می‌روند. گاهی از من می پرسند چرا بیشتر در حوزه دفاع مقدس کار می‌کنی من از شما می‌پرسم، «درباره الی» چه فیلمی است؟ اجتماعی. «جدایی نادر از سیمین» هم همینطور. اما این دو اثر به مدل و گونه متفاوت پرداخت شده‌اند. ممکن است من چند فیلم دفاع مقدسی کار کنم، اما با هم متفاوت باشند. در واقع ژانر مهم نیست و نوع ارائه نقش است که اهمیت دارد.

همکاری با پروژه «ملکه» به عنوان فیلم دفاع مقدس تجربه سختی بود. با این حساب باز هم چنین فضایی را تکرار می‌کنید؟

زمان فیلمبرداری که همه چیز خوب بود و من از همه تشکر می کنم. طولانی بودن زمان اصلا به چشم نمی‌آمد، مخصوصا اینکه برای تولید یک اثر خوب باید سختی‌ها را تحمل کرد. شوق، دستمایه رنج است و از آنجا که می دانستیم حاصل خوبی نصیب مان می شود، غصه ای نبود و سختی کار همین یک سال و چند ماه بود که فیلم اکران نشد. من تمام این مدت پای فیلم ایستادم تا اکران شود و مراقب بودم انتخابی نداشته باشم که به اعتبار آن آسیب بزند. سوای  ممانعت طولانی از نمایش فیلم، امروز آن را یک هفته زودتر از موعد مقرر بدون تبلیغات خاصی روی پرده فرستاده‌اند و این یعنی هدر رفتن یک هفته از زمان اکران. بعضی از سالن ها در روزهای اول هنوز سردر نداشتند. کاش مسوولان تنها ادعای حمایت نداشتند. کاشی کسانی که این اتفاق مستقیما به خودشان مربوط می شود، این صحبت من را بخوانند و بدانند که کارشان قشنگ نیست. اگر من امروز این همه حرص می خورم بابت این است که می بینم نسل جوان چقدر به چنین فیلمی با چنین نگاه تازه به جنگ نیاز دارد و مسوولان تا چه حد بی مهر شده اند.

در پایان بگویید حالا که کم کم در سینما مورد توجه بیشتر قرار می گیرید، در مدیوم های دیگر دیده نمی‌شوید؟

همیشه گفته‌ام  در ۱۶ سالگی از تئاتر کارم را شروع کردم و مدیوم برای من فرقی نمی‌کند. کار باید خوب باشد. کاری که بتوانی کنار آن قد علم کنی. تلویزیون و سینما و تئاتر فرقی ندارند اتفاقا کار در تلویزیون به خاطر حجم بالاتر مخاطب و زیر ذره‌بین قرار گرقتن بیشتر، سخت‌تر است.

نوشته میلاد کیمرام: سیاوشِ «ملکه» از شور جنگ به شعور رسید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- این فیلم در یازدهمین جشنواره بین‌المللی فیلم قبرس که با نام روزهای سینما برگزار می‌شود،‌ برنده جایزه ویژه هیات داوران دانشجویان منتخب از دانشگاه نیکوزیا شد. «ملکه» که در بخش مسابقه این جشنواره با عنوان «گلوکال» به نمایش درآمده بود، این جایزه را به صورت مشترک با فیلم یونانی پسری که غذای پرنده‌ها را می‌خورد ساخته اکتوراس لیگیزوس دریافت کرد.

جایزه بهترین فیلم این جشنواره نیز به «شب لال» ساخته رییس چلیک از کشور ترکیه رسید. این جشنواره از ۳۰ فروردین تا ۸ اردیبهشت در شهر لیماسول برگزار شد. فیلم سینمای «ملکه» مدتی پیش به یک شبکه کابلی در کشور سنگاپور فروخته شد که پخش فیلم از این شبکه، مخاطبینی از کشورهای چین، کره، مالزی، ‌اندونزی و هند را به سوی این فیلم جذب کرد. ملکه محصول بنیاد سینمایی فارابی است و در حال حاضر در سینماهای کشور به اکران درآمده است.

نوشته اولین جایزه بین‌المللی برای فیلم «ملکه» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- سارا سپاسیان: بالاخره پس از گذشت بیش از یک سال ، «ملکه» بر پرده اکران نشست و این روزها حال و هوای متفاوت آن برخی مخاطبان خاص را هم به سینما کشانده است. بعضی می گویند فیلم تازه محمدعلی باشه آهنگر، با نگاهی روشنفکرانه به مسئله جنگ پرداخته است و عده ای دیگر معتقدند جای چنین فیلم‌هایی در سینمای دفاع مقدس ما خالی بود. با باشه آهنگر درباره چند و چون ساخت این فیم گفت و گویی داشتیم.

آیه ای که می‌گوید شهیدان زنده اند و نزد پروردگارشان روزی دارند، تا چه حد ایده شما برای ساخت این فیلم بوده؟

محمدعلی باشه آهنگر: نه تنها برای ساخت یک فیلم جنگی سال ها بعد از پایان آن، بلکه از اولین روزهای جنگ آیه وَ لاَ تَحْسَبَنَّ الَّذِینَ قُتِلُواْ فِی سَبِیلِ اللّهِ أَمْوَاتًا بَلْ أَحْیَاء عِندَ رَبِّهِمْ یُرْزَقُونَ جلوی چشم مان بود. به ما یک اعتماد به نفس خاصی می داد. یک جورهایی ما را بیمه می کرد. ایمان به این آیه می تواند تمام آن نگرانی هایی را که ممکن است از آغاز حرکت به سمت هدف ایجاد شود، از بین ببرد. کسانی که در جبهه از خط اول می گذرند، به معنای صحیح، عاریه داده می شوند به خود خدا و اینطور است که آدم موقع جنگیدن دغدغه و ترسی جز حضرت دوست ندارد. در این دوره پر هیاهو و غبار آلود، بازمانده های جنگ خیلی تاوان دیده اند و تاوان اعمال دیگران را اینها پرداخت کردند.

ایده درخشان روح یک شهید، از سالیان قبل در ذهن شما شکل گرفته بود و مجال تولید پیدا نمی کردید یا مثلا با دیدن فیلم های قبلی که در این زمینه ساخته شده‌اند، این طرح در ذهن شما جرقه خورد؟

هر کسی تجربه خودش را دارد. دیده بان های آبادان از زمان شروع جنگ بدون اینکه هیچ آموزش خاصی دیده باشند، شروع به کار کردند و بعد آرام آرام یک آموزش هایی را برایشان گذاشتند. اصلا فرصتی برای این کارها نبود. دشمن آمده بود و باید می رفتیم و می ایستادیم. اگر مبحث شما صرفا ایده است، باید بگویم ایده های آدمی هیچ وقت خلق الساعه رخ نمی دهد و به مرور زمان در ذهن رسوب می کند. یعنی ممکن است برای زمان طولانی ته نشین باشد، اما از بین نمی رود. بسیاری  از فیلمسازهای بزرگ همیشه می‌گویند که خیلی از فیلم ها می خواستم بسازم و نشد. یعنی ایده ها موجود هست و امکان ساخت نیست. اساسا فیلمسازی که ایده نداشته باشد، فیلمساز نیست. تمام فیلمسازان بزرگ مملو از ایده های ناب در حوزه تفکری خودشان هستند.  به همین دلیل است که می‌بینیم در حال نوشتن فیلمنامه ای هستند، اما در نیمه راه آن را رها می کنند و به سراغ دیگری می روند. قبلا که هنوز حرفه ای کار نمی کردم، تعجب می کردم از اینکه قدیمی تر ها می گفتند من ۵ فیلمنامه کار نشده دارم. بعدتر که تخصصی تر وارد ماجرای فلیمسازی شدم ،  دیدم که چقدر ایده دارم و چقدر روی دستم مانده. این ایده ها گاهی محدود می شود به آن نگاهی که فیلمساز به پیرامون اش دارد  و کم کم خودش آن ایده ها را از بخشی دیگر جدا می کند که فلان ایده اجتماعی است و دیگری در فضای کودکان به سر می برد و آن یکی مربوط به حوزه ای است که چندان در حیطه توانایی من نیست. وقتی صحبت از جنگ هست، ایده های آدم می تواند جنگ طلبانه باشد یا صلح طلبانه یا ترکیبی از هر دو و یا اصلا چیزی در ضدیت آنها. هر چیزی می تواند از ذهن فیلمساز بگذرد، اما یک اتفاق خاص می تواند یکی از این ایده ها را در ذهن فیلمساز برجسته کند.

برای شما هم از این «می خواستم و نشدها»  پیش آمده؟

بله بارها گفته‌ام. می خواستم در جنگ «غزل» را بسازم که نشد. همچنین داستان جلیل عبدالستار یا گلاویژ . اما داود رخشانه ساخته شد و «بیداری رویاها» شکل گرفت. صادق، شد «فرزند خاک». همچنین داستان حکمت ، شد «دوستان خوب» اما ساخته نشد. ملکه هم از نظر من چیزی حول و حوش «فرزند خاک» و فضای «بیداری رویاها» ست، اما با حال و هوایی که دارد در آخرین سال جنگ رخ می دهد. ما ایرانی‌ها همیشه دارای تمایلات صلح طلبانه بوده‌ایم.

حرف حساب شما از ساخت «ملکه» چه بود؟

وظیفه من این بود که بخشی از تاریخ مصور و مستند جنگ را روایت کنم. وظیفه ای که خودم بر گردن خودم گذاشته ام. می خواهم واقعیت هایی را که دیده ام به تصویر بکشم. اگر شرایط مهیا شود، می سازم و اگر نه ، گردن همان هایی که نمی سازند. ما در شهری زندگی می کردیم که بدترین اتفاقات جنگ در همان فضا رقم خورد. شهری که بیشتر از یک سال در محاصره کامل بود. این اتفاق برای کمتر جایی افتاده است. خرمشهر هم ۵۴ روزه سقوط کرد و مثلا غرب کشور هم مدت زیادی طول نکشید که آلوده ی ورود دشمن شد، اما آبادان جایی بود که محاصره شد و بیش از یک سال مقاومت کرد و میخواست این حصر را بشکند. محاصره کننده ها تا آن سوی کارون عقب نشینی کردند و شهر از یک جهت آزاد شد و روی پا باقی ماند. حرف حساب من این است که یک عده آدم با نگاه صلح طلبانه زحمت هایی کشیده‌اند و من باید مقاومت شان را نشان می دادم.

سیاوش بعد از دادن اولین فرمان آتش به جای حس قهرمانی، سرخورده می‌شود. وجود چنین صحنه‌هایی، مخاطب مخصوصا قشر جوانی که هرگز جنگ را لمس نکرده به این فکر فرو می برد که ماهیت جنگ خوب است یا نه؟

بله. کشتن سخت است، حتی اگر دشمن باشد. چرا جنگ سخت است؟ برای همین اتفاقات. وقتی کسی به شما حمله می کند، شما ناچار هستید که بایستید. سیاوش اگر از بالای بویلر فرمان آتش ندهد، چه کند؟ راهی برای او نمی ماند. پس به همین خاطر است که سخت ترین کارها جنگیدن است. در آن دوره ای که ما می رفتیم جبهه، شاید بازی ما جنگیدن بود ولی وقتی فاصله می گیری، می گویی چقدر سخت بود. شاید اگر جوان نبودیم، نمی توانستیم آن دوران را تحمل کنیم. گاهی با خودم فکر می کنم کسانی که این جنگ ها را تحمیل می کنند، چه احساسی دارند؟ کافی است شما به اطراف کشورمان یک نگاهی بیندازید. همه جا جنگ است! میلیون ها نفر آواره شده اند. من باید واقعیت را نشان بدهم و نمی دانم که آن مخاطب نوجوان خوشش می آید یا نه. قطعا کسی در این سن و سال از هر فیلمی یک تاثیری می گیرد و ممکن است اصلا از فیلم من بدش بیاید، اما به هر حال فیلم من هم مخاطب خودش را دارد. کسی که در جشنواره به آن ۶۹ درصد رای می دهد. به فیلمی که بازیگر زن ندارد و عشقی را به صورت مبسوط به نمایش نمی گذارد.

سیاوش که از آن بالا همه را می‌دید و کسی قدرت دیدن او را نداشت و در مورد کشتن یا نکشتن آدم ها هم تصمیم می‌گرفت، خدای فیلم شما بود؟ در کارگردانی این کاراکتر چنین دیدگاهی داشتید؟

بعضی وقت ها آدم ها خدایی می‌شوند. منصور حلاج به درجه ای می رسد که می گوید همه چیز منم. او را دار می زنند باز بر سر این حرف خودش هست. خداوند خودش هم می‌گوید که آدم خلیفه من روی زمین است، اگر بخواهیم به این ماجرا از دریچه اعتقادی نگاه کنیم. این دیده بان است که از بقیه آدم های جنگ دارای این قدرت است که بزند یا نزند. سیاوش خیلی وقت ها می تواند بکشد، اما این کار را نمی کند و حتی جلوی آن افسر عراقی را که قصد خودکشی دارد، می گیرد. در زمان جنگ، یکی از خلبان های شهید( عباس دوران یا بابایی) بالای یک پل قرار می گیرد و می بیند ماشین ها در حال حرکت اند. علی رغم اینکه آتش شدید پدافند ضد هوایی علیه او به راه می افتد، خودش مقابله ای نمی کند. دور می زند و بر می گردد تا پل خالی شود. بعد بر می گردد و پل را می زند. خب این شهید خلبان همان سیاوش است. نیست؟ پس چرا می گویند آفرین به خلبان و کسی از همان آدم ها، سیاوش «ملکه» را تشویق نمی کند؟ این همان مردانه جنگیدن نیست؟ این احترام قائل شدن برای شخصیت انسانی دشمن است و دارد فرهنگ جدیدی را القاء می کند. سیاوش قرار نیست آن بالا تلفات بگیرد. او تنها می خواهد کنترل داشته باشد. اگر کسی از یک گروه آدم های امروز به همراه آن خلبان پرواز می کرد، به او فرمان مکرر کشتن می داد. اما ما در جنگیدن مان از آنجا که دفاع است و جنگیدن نیست، قانون نانوشته ای داریم که نمی گذارد خیلی کارها را انجام دهیم. در سینمای دفاع مقدس ما کم کم ذائقه مخاطب تغییر کرد و به سراغ فیلم هایی رفت که صرفا ایجاد حماسه می کند. حماسه تنها در گرفتن یک سنگر، یک خاکریز، یک شهر تعریف شد، اما این هم می تواند نوعی از حماسه باشد.

آن هیجان حماسی که فیلم های جنگی دهه ۶۰ داشت و به سینماها رونق داد و مخاطب را به سینما می آورد، در فیلم شما دیده نمی شود. مخاطب امروز ژانر دفاع مقدس باید به دنبال چه چیز باشد؟

دهه ۶۰ دوره اوج جنگ است و آن زمان، قطعا برای ساخت فیلمی مثل «ملکه» مناسب نیست. تقویت روحیه سلحشوری نیاز آن دوران بود و تلویزیون هم مدام سرودهای حماسی پخش می کرد. امروز اما در فضایی قرار گرفته ایم که اطراف مان جنگ است و باید به فضای دیپلماسی محکمی دست پیدا کنیم و اجازه ندهیم کشورمان به سادگی وارد جنگ بشود. برای کشورهای سازنده اسلحه سودآور است اگر کشور ما درگی جنگ شود و خیلی از شرکت های بزرگ نفت خیز قراردادهای آنچنانی خواهند بست و … در چنین شرایطی ما دیگر نمی توانیم اجازه یک جنگ دوباره بدهیم. ما طی هشت سال تمام زیرساخت هایو سرمایه هایمان به آتش کشیده شد و هزینه بسیار زیادی را متحمل شدیم تا توانستیم دوباره بایستیم.

موسی در سرخوشانه ترین حالت کشته می‌شود. هنگامی که شوخی‌هایشان به راه است و تازه می‌خواهند دور هم چای بخورند. از طراحی این سکانس چه قصدی داشتید؟

آن گلوله ای که منفجر می شود، چیزی است که عراق به سمت ما پرتاب کرده و ما در آغاز فیلم نشان می دهیم که آن را با چه زحمتی بیرون می آورند. می بینیم که سیف‌الله آنها را آماده می کند و دوباره به سمت خودشان پرتاب. موسی خودش یکی از کسانی است که در جمع آوری این گلوله ها سهیم می‌شود. موقع خوردن غذا هم اشاره هایی به خطرناک بودن آن می شود. در آن صحنه می خواستیم بگوییم که جنگ می تواند فضاهای دوستانه را خیلی غیرمنتظره به هم بریزد.

کمی زود شهید نشد؟

شاید چون یک شخصیت دوست داشتنی است، شما اینطور فکر می‌کنید، اما همین زود رفتن به نفع فیلم است. این یک تکنیک در فیلمنامه است.

اختلاف ارتش و سپاه هم چیزی است که در فیلم شما به نحو متفاوتی به نمایش گذاشته شده، نوعی ملاطفت هم بین آنها دیده می‌شود.

نمی توان اسمش را دعوا گذاشت. در واقع دو گروه بودند که یکی از آنها به صورت مردمی می جنگیدند و گروه دیگر به شکل کشوری و رسمی هدایت می شد. ارتش یک ساختار کلاسیک داشت که از نیروهای زرهی، نیروهای پیاده، هواپیما و گروه های مکانیزه برخوردار بود. نیروهای مردمی هیچ کدام را نداشتند و معمولا به عنوان نیروی خط شکن و تک پر خدمت می کردند. همیشه این بحث وجود داشت که سپاه مهمات جنگی ندارد، اما به این خاطر بود که آنان از مرکزی تامین نمی  شدند و یا می بایست از ارتش می گرفتند و یا خودشان از دشمن، غنیمت. من اما سعی داشتم این بحث را خیلی نرم به تصویر بکشم.

وقتی این ایده را پرورش می‌دادید، دغدغه باورپذیری آن دست و دل شما را نلرزاند؟

وقتی بناست چنین فضایی را داشته باشیم، من هرآنچه را که به نظرم پارازیت می آید، دور می کنم. از رنگ و میزان نور گرفته تا چکمه و کلاه. طراح صحنه من، عباس گلوندی دیگر کاملا به فضای ذهنی ام اشراف دارد و با گروه فیلمبرداری ام هم به یک زبان مشترک دست پیدا کرده ام. بعضی بازیگرها طی کار کردن در فضای کارگردان های دیگر به بازی در قاب آنها عادت دارند، اما وقتی با من کار می کنند، می فهمند که من عادت به رهاسازی هنرپیشه ها دارم. یک شیوه کاملا رئال و مستند و شاید به همین دلیل برای همه در ابتدای امر، کار کمی سخت باشد. من همه ی صحنه را موقع ضبط یک پلان می بینم و به همین دلیل کار فیلمبردار و طراح نور و صحنه و صدابردار هم سخت تر میشود.

راستی مگر جنوب هم زیست زنبور است؟

در مناطق مختلف جنگلی، جلگه ای و حتی گاهی کویری، زنبور می تواند زندگی کند. در قسمتی از فیلم سیاوش در جواب این سوال که فکر می کنی زنبورها از کجا آمده اند، می گوید: فرض کن از عراق. زنبور مرزی را نمی‌شناسد و درک بعضی از حرف ها در لایه های زیرین فیلم پنهان شده که شاید با دوباره دیدن، فهمیده شود.

کارگردانی کاراکتر روح شهید به جهت محدودیت در بازی سخت بود؟

هم برای خود مصطفی زمانی سخت بود و هم برای ما. ولی بالاخره در آمد.

به گمانم او گاهی نفس اماره سیاوش و گاهی وجدان او بود. سیاوش با یک روح حرف نمی زد و داشت حدیث نفس می‌کرد.

کاملا درست است و اگر شما به چنین درکی دست پیدا کرده اید، من کارم را درست انجام داده ام. وقتی جمشید به سیاوش می گوید دعا کن سیف اله کشته شود تا تو لو نروی یا زمانی که درباره کشتن ردیف سربازها با او صحبت می کند.

چرا «ملکه» بازیگر زنی ندارد؟

در «نیمه گمشده» دو زن قوی وجود دارد، راحیل و مریم. همین طور در «فرزند خاک» هم مینا و کبری. در «بیداری رویاها» هم به همچنین. اما این فیلم به کاراکتر زنی نیاز نداشت. می شد به گونه ای برای آن زن تراشید، اما نمی خواستیم. چون اگر می آمد و استفاده درستی از آن صورت نمی گرفت، مطلوب نبود.

تا کی در حوزه دفاع مقدس کار می‌کنید؟

الان در سنی قرار گرفته‌ام که دیگر نه چندان هیجان زده می‌شوم و نه چندان افسرده. نه خیلی خوشحال می شوم و نه آرزوهای طولانی دارم. در مقطعی از عمر قرار گرفته‌ایم که تنها امیدوا» و «فرزند خاک» است. با کاراکترهای زیاد و لوکیشن های فراوان. فضای شهری هم داریم، اما قصه در سال های پایان جنگ می گذرد. داستان متفاوتی دارد که از فیلم های قبلی خودم هم وام گرفته ام. لوکیشن و ساخت و ساز زیادی هم دارد و فکر می کنم اگر همه چیز خوب پیش برود و در فیلمنامه هم بتوانم سربلند بیرون بیایم، می تواند کار شاخصی به حساب بیاید. اگر بنا باشد امسال کلید بخورد، به خاطر شرایط آب و هوایی باید حتما در شهریور و مهر باشد.

نوشته «ملکه» فرهنگ جدیدی از جنگ نمایش می‌دهد/یک آیه قرآن آرامم می‌کرد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.