این کارگردان با تاکید بر اینکه از شعر به سینما رسیده است، یادآوری کرد: من به عنوان یک شاعر و ترانه‌سرا که سال‌ها در زمینه موسیقی فعالیت داشتم، فعالیت سینمایی دارم. گاهی اوقات یک پوستر یا یک عکس یا یک اتفاق باعث زایش یک ایده می‌شود. شعری داشتم که بابک بیات آهنگساز آن بود و مهران مدیری آن را خواند. این شعر را از قصه‌ای واقعی سرودم. زمانی به مدرسه‌ای در کوچه‌ای باریک می‌رفتم. در همان کوچه همیشه خانمی پشت پنجره می‌نشست که من هر روز او را می‌دیدم اما یک روز دیگر او را ندیدم و این موضوع را تبدیل به شعر کردم. درباره فیلم اخیرم «کج پیله» هم می‌توانم، بگویم که شعری حسین منزوی دارد که درباره کرم ابریشم است. داستان همین شعر در بخشی از فیلمم آمد بیشتر اتفاقاتی که در فیلم‌هایم افتاده در شعرها آمده است. گاهی اوقات شعر در فیلم می‌تواند شلوغ باشد و گاهی مثل فیلم‌های کیارستمی ساده.

علیمردانی توضیح داد: من معتقدم سینمای شاعرانه مربوط به دیدن است نه تماشا کردن.  من همیشه عاشق سینما بودم در این میان سینمای شاعرانه مردم‌فهم هم داریم. اینطور نیست که بگوییم سینمایی وجود دارد که مردم درک نمی‌کنند پس آن سینما، شاعرانه است. عبور از روایت کلاسیک مهم است. سینمای شاعرانه ابتدا باید از ساختار رد شود.

او در ادامه برخی از اشعاری که سروده بود را خواند که در سینمای او تاثیرگذار بوده‌اند و بیان کرد: من شعرهایی دارم که باعث زایش فیلم‌هایم شدند. «آباجان» از تجربه زیسته من آمد و قابلیت هم شعر شدن را داشت و هم فیلم شدن. سینمای شاعرانه سینمایی است که در ابعاد کلاسیک تعریف مشخصی ندارد، قصه و تعریف مشخصی از ساختارش وجود ندارد. سینمای شاعرانه بیان ساده احساس فیلم‌ساز به بیننده است.

علیمردانی توضیح داد: بازیگری همیشه مهم بوده و بازی‌های فیلم‌های من همواره دیده شده است من معتقدم بازیگر واسط انتقال احساسات بین کارگردان و تماشاگر است. در سینمای ایران نمونه‌هایی وجود دارد که بازیگر نتوانسته حس را به درستی منتقل کند. پس فهم مشترک بازیگر با کارگردان و نویسنده مهم است. من همیشه خودم فیلمنامه‌هایم را نوشته‌ام چون کانسپت برایم مهم است.‌ همیشه ما به ازای آدم‌ها در فیلم‌ها را پیدا کرده‌ام در «کوچه بی‌نام» هم چنین بود. خیلی از اتفاقات در فیلم‌های من از همین بیان احساسات می‌آید.

علیمردانی با تاکید بر نگاه متفاوت هر کارگردان گفت: ممکن است یک متن را چند کارگردان بسازند اما هر کدام نگاه خود را داشته باشند.

نوشته هاتف علیمردانی: سینمای شاعرانه سینمایی تجربه‌گراست اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

هاتف علیمردانی در ابتدای نشست گفت: ممنونم که در این شرایط سخت برای تماشای فیلم حضور داشتید و امیدوارم سلامت به کشور بازگردد.

او درباره چرایی ساخت این فیلم توضیح داد: «ستاره بازی» در ادامه تجربه‌های من در سینما است. من سعی می‌کنم با شواهدی که رو به رو می‌شوم و با آن‌ها زیست می‌کنم فیلم بسازم. این فیلم نیز مجموعه‌ای از تجربیات من در این چند سال با چاشنی کمی رویاپردازی است.

این کارگردان درباره حضور در جشنواره و دلخوری‌هایی که در گذشته مطرح کرده بود، گفت: من سال ۹۶ فیلم «آباجان» را در جشنواره داشتم و اعتقاد داشتم که در برخی از بخش‌ها فیلم من نادیده گرفته شده و فقط درخواست کردم که قاعده بازی را بلد باشیم. به هرحال همواره گاهی درباره فیلم‌ها اجحاف می‌شود و فارغ از تمام نقاط قوت و ضعف و دلزدگی‌ها، جشنواره فیلم فجر تنها چراغ روشن امید این روزهای سینما در چنین شرایط غمیگینی است.

در ادامه سرتیپی درباره همکاری با علیمردانی برای تهیه فیلم «ستاره بازی» بیان کرد: من به عنوان پخش‌کننده و سرمایه‌گذار در فیلم‌های قبلی هاتف علیمردانی حضور داشتم. بعد از خواندن این قصه فهمیدم که شرایط پیچیده و دشواری دارد. این کار شرایط تولید سختی داشت.

ذاکری درباره نقش‌آفرینی در کاراکتر «صبا» توضیح داد: این چهارمین همکاری من با هاتف علیمردانی است و در تمام کارهایی که کنار ایشان بودم تجربه کسب کردم و نقش‌هایم چالش برانگیز بوده است. صبا از شخصیت اصلی من بسیار دور بود اما امیدوارم که از نتیجه راضی باشید.

علیمردانی نیز درباره ساخت این فیلم گفت: در تمام سال‌ها دغدغه کار اقتباسی را داشتم و دلم می‌خواست این تجربه را در کارنامه‌ام داشته باشم. من با شخصیت واقعی «صبا» نسبت دوری داشتم و او را می‌شناختم، زمانی‌که پای درد و دل مادر او نشستم و صداهای شخصیت اصلی را می‌شنیدم با آن درگیر و برای ساختش ترغیب شدم. او مهاجرت ترومای بسیار وحشتناکی است و به نظر من مثل مرگ عزیز می‌ماند. اگر قرار است از سرزمینمان برویم باید بدانیم نقطه موعودمان کجا است و چرا به آن‌جا می‌رویم.

ذاکری درباره نقش‌آفرینی در کاراکتر «صبا» توضیح داد: این چهارمین همکاری من با هاتف علیمردانی است و در تمام کارهایی که کنار ایشان بودم تجربه کسب کردم و نقش‌هایم چالش برانگیز بوده است. صبا از شخصیت اصلی من بسیار دور بود اما امیدوارم که از نتیجه راضی باشید.

علیمردانی نیز درباره ساخت این فیلم گفت: در تمام سال‌ها دغدغه کار اقتباسی را داشتم و دلم می‌خواست این تجربه را در کارنامه‌ام داشته باشم. من با شخصیت «صبا» نسبت دوری داشتم و او را می‌شناختم، زمانی‌که پای درد و دل مادر او نشستم و صداهای شخصیت اصلی را می‌شنیدم با آن درگیر و برای ساختش ترغیب شدم. مهاجرت ترومای بسیار وحشتناکی است و به نظر من مثل مرگ عزیز می‌ماند. اگر قرار است از سرزمینمان برویم باید بدانیم نقطه موعودمان کجا است و چرا به آن‌جا می‌رویم.

شبنم مقدمی نیز  ارتباط تلفنی برقرار کرد و درباره حضور در این فیلم گفت: این سومین تجربه همکاری من با هاتف علیمردانی است. من نگاه او را به مسائل اجتماعی می‌پسندم و بدون اتکا به هیچ جریانی در سینما روی پای خود ایستاده است. علیمردانی از آن دست بازیگرانی است که تعامل با او به راحتی اتفاق می‌افتد.

او ضمن عذرخواهی بابت عدم حضور در نشست به دلیل فیلمبرداری، درباره نقش مادر در این فیلم توضیح داد: من انواع و اقسام مادرها را بازی کردم. اما در این شخصیت یک ناچاری و ناگریزی دیدم. این شخصیت مهاجر موفقی نبود و از این مبحث لطمه دیده بود. مهاجرت دومین سونامی است که می‌تواند وجود آدمی را به لرزه درآورد که این زن در فیلم دچار آن شد.

او ادامه داد: با راهنمایی‌های کارگردان و بررسی فیلمنامه المان‌هایی را به نقش اضافه کردم تا درنهایت شخصیتی شد که در فیلم دیدید و امیدوارم که نتیجه کار راضی کننده باشد.

علیمردانی نیز درباره حضور شبنم مقدمی گفت: شبنم مقدمی از آن دست بازیگرانی است که هر کارگردانی آرزوی همکاری با او را دارد. ما به دلیل پاندمی پنج ماه بعد بعضی پلان‌ها را فیلمبرداری کردیم و حفظ راکورد برای بازیگران سخت بود و صمیمانه از آن‌ها قدردانم.

او گفت: سعه صدری که علی سرتیپی برای ساخت این فیلم کردند را هیچ تهیه‌کننده‌ای نمی‌کرد. ضمن این که سرتیپی از هیچ کمکی دریغ نمی‌کرد و به فکر برگشت سرمایه نبود. اتفاق خوب هم برای ما حضور مایکل مدسن در این فیلم بود.

علیمردانی با بیان اینکه من به عنوان یک فیلمساز اجتماعی مسیری هموار را در ذهن خود تعریف می‌کنم، افزود: اما گاهی پیش می‌آید که پازل‌ها را پشت هم نمی‌چینم. من برپایه یک داستان واقعی این فیلم را ساختم و در فضای ناتورالیستی اتفاق تصادف برای دختر ۱۹ ساله فاجعه‌ای بسیار بزرگ است. پدرش به من گفت امیدوارم بعد از این فیلم کسی به درد صبا دچار نشود.

او ادامه داد: چهار روز مانده به جشنواره فیلم فجر پارسال کار فیلمبرداری این فیلم تمام شد؛ اما به دلیل پاندمی ما نتوانستیم سکانس‌های جامانده را فیلمبرداری کنیم و از آن‌جایی که این فیلم مثل بوم نقاشی است کمی کار پیچیده بود.

سرتیپی نیز گفت: به دلیل شرایط خاصی که سرمای شدید آن کشور و هزینه‌های بالایش داشت؛ حدود یک ماه سکانس‌های داخلی‌مان را بازسازی کردیم و این کاری بسیار سخت بود. تلاشمان این بود که بتوانیم بهترین  کار ممکن را ارائه دهیم.

سرتیپی نیز در ادامه در توضیح سپردن این کارکتر به ذاکری توضیح داد: ما در شروع کار کمی تست زدیم و از خانم‌های مختلفی تصویربرداری کردیم. من پیش از این ملیسا ذاکری را نمی‌شناختم، اما وقتی هاتف علیمردانی او را به من معرفی کرد و او را دیدم به این نتیجه رسیدم که برای این کاراکتر مناسب است.

علیمردانی با این توضیح که اعتماد تهیه‌کننده به کارگردان خیلی مهم است، گفت: ملیسا ذاکری برای چنین نقشی تلاش می‌کرد و کتاب می‌خواند. برای تقویت لهجه زبانش نیز بسیار تلاش کرد.

او در پاسخ به سئوالی مبنی بر اینکه آینده کاری‌اش را چگونه می‌بیند، گفت: من انسان بلندپروازی هستم و دوست دارم برای رسیدن به جایگاه بالاتر تلاش کنم. من برای این اثر سینمایی آزمون و خطاهای زیادی انجام دادم.

او ادامه داد: ما به لحاظ مفهوم در سینمای ایران غنی هستیم، اما وقتی از مرزهای ایران جا‌به‌جا می‌شویم با تکنیک‌های جدیدی روبه‌رو می‌شویم که همه برایت مثل کلاس درس عمل می‌کند.

ذاکری در پایان از اعتماد هاتف علیمردانی و علی سرتیپی برای این اعتماد تشکر کرد و گفت: امیدوارم اتفاقات خوبی برای این فیلم و تمامی آثار رخ دهد.

نوشته نشست فیلم «ستاره بازی» برگزار شد/ هاتف علیمردانی: سعی می‌کنم با شواهدی که با آن‌ها زیست می‌کنم فیلم بسازم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فیلمبرداری «ستاره بازی» که از اواسط مهر ۹۸ آغاز می شود ، در آمریکا خواهد بود و بازیگران مطرح ایرانی و خارجی در آن نقش آفرینی می کنند .

نویسندگی و کارگردانی این اثر بر عهده هاتف علیمردانی و تهیه کنندگی آن را علی سرتیپی بر عهده دارد .

هاتف علیمردانی پیش از این فیلم هایی چون راز درخت تاران ، یک فراری از بگبو ، به خاطر پونه ، مردن به وقت شهریور ، کوچه بی نام ، هفت ماهگی ، آباجان و کلمبوس را کارگردانی کرده است .

نوشته آغاز فیلمبرداری جدیدترین اثر سینمایی هاتف علیمردانی از اواسط مهر اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

با این تفاسیر، علیمردانی پس از هفت سال حضور پی در پی در جشنواره فیلم فجر، امسال یکی از غایبان خواهد بود و باید منتظر ماند و دید چه برنامه ای برای رونمایی از اولین نمایش جدیدترین فیلمش خواهد داشت.

فیلم سینمایی «مارس» به نویسندگی، تهیه کنندگی و کارگردانی هاتف علیمردانی اثری کمدی اجتماعی است که ۱۳ بازیگر دارد.

لوکیشن های «مارس» در ایران و امریکا خواهد بود و حدود چهل و پنج جلسه فیلمبرداری برای آن در نظر گرفته شده است.

شایان ذکراست؛ علیمردانی پیش از این کارگردانی آثاری چون آباجان (۱۳۹۵)، هفت ماهگی (۱۳۹۴)،کوچه بی‌نام (۱۳۹۳)، مردن به وقت شهریور (۱۳۹۲)،به خاطر پونه (۱۳۹۱)، یک فراری از بگبو (۱۳۹۰) و راز دشت تاران (۱۳۸۸) را بر عهده داشته است.

نوشته «مارس» هاتف علیمردانی به جشنواره فیلم فجر نمی‌رسد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

همچنین امیر اسفندیاری معاون بخش بین‌الملل سی و پنجمین جشنواره جهانی فیلم فجر مهمان دیگر این برنامه است تا پیرامون این رویداد سینمایی توضیحات مفیدی را به علاقمندان ارائه کند.

«سینما دو» هر هفته میزبان یک کارگردان سینمای ایران است که با حضور منتقدان و کارشناسان برنامه به بحث و تبادل نظر درباره‌ آخرین ساخته کارگردان مدعو می‌پردازند. همچنین پرداختن به اتفاقات سینمای ایران، گزارش رویدادهای سینمایی و مردمی، گفت و گو با بازیگران، اعضای اصناف سینمای ایران، گزارشِ فیلم و … از جمله بخش های در نظر گرفته شده برای این برنامه است.

از عوامل دست‌اندرکار این برنامه سینمایی می‌توان به زهرا غزنویان و حامد جلیلوند؛ نویسندگان برنامه، مجید میر فخرایی؛ طراح دکور، بهزاد عبدی؛ موسیقی متن، مدیرتولید و مجری طرح؛ پیمانه طهماسبی و مشاور رسانه ای؛ مینا مقرب صمدی اشاره کرد.

برنامه «سینما دو» به تهیه‌کنندگی عباس یداللهی و کارگردانی حمیدرضا معدنچی کاری است از گروه نهادهای اجتماعی که پنجشنبه هر هفته ساعت ۲۳:۳۰ از شبکه دو سیما پخش می‌شود.

نوشته «هاتف علیمردانی» با آباجان مهمان «سینما دو» می‌شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی افزود: قصه «سوفی و دیوانه» قصه پرداخت و جزئیات است. امروز همه کارها آپارتمانی شده و من اصرار داشتم وارد شهر شوم و همین موضوع ساخت فیلم را با دشواری هایی همراه کرده بود. زمانی که هم نسلان من علاقه زیادی به جنس فیلم های کیارستمی داشتند، من فیلم خود را ساختم و همیشه به یک سینمای قصه گو اعتقاد داشتم. امروز هم که با موفقیت های آقای فرهادی، تقلید از سینمای فرهادی به اوج خود رسیده، اما من سعی می کنم فیلم خود را بسازم.

این کارگردان ادامه داد: برخلاف فیلم های تلخ و سیاه این روزها، فیلم «سوفی و دیوانه» امیدوارکننده، تمیز، شاد و بامزه ای است. بطور خلاصه فیلم شیرین و سرحالی است. من فیلم به فیلم سعی می کنم کار جدیدی کنم. این فیلم با همه فیلم های قبلی من تفاوت دارد و تا حدودی فانتزی است. دوست دارم فیلم بعدی ام یک کمدی بسازم.

کرم پور نهایتا گفت: «سوفی و دیوانه» نگاهی دقیق به جغرافیای شهری و شهر به مثابه یک کاراکتر دارد و فکر می کنم سال ها بعد بتوان برای شناخت تهران امروز، به آن رجوع کرد. این گرایش اخیرا در فیلمسازان زیاد شده است. شما اگر از میدان هفت تیر فیلم نگیرید، یک ماه بعد راکوردش تغییر می کند. چون شهر به سرعت در حال تغییر است.

الوند: اعتبار جشنواره امسال خدشه دار شده است!

در ادامه برنامه سیروس الوند، کارگردان سینما میهمان «هفت» شد. وی درخصوص جشنواره امسال گفت: جشنواره امسال، جشنواره پاستوریزه ای است. اگر بگوییم اعتبار هر جشنواره به فیلم هایش است، این اعتبار با هیئت انتخابی که داشته کمی زیر سوال است.

وی افزود: اما فیلم «ایتالیا ایتالیا» ساخته کاوه صباغ زاده، فیلم گرم و پرانرژی ای بود. فیلم خیلی بهتر از فیلمنامه درآمده است. اشکال اساسی آن این است که فیلم بدون آنکه جم و جور شود وارد جشنواره شده است و می تواند ۱۵ دقیقه کمتر شود. بنظرم بازیگر نقش زن این فیلم قطعا باید جز نامزدهای بازیگران زن باشد.

این کارگردان ادامه داد: فیلم دیگری به نام «اِو» (خانه) دیدم که واقعا فیلم هنر و تجربه ای که می گویند همین فیلم است که در استفاده منطقی از دوربین رو دست لحظات خوبی خلق کرده است و بنظرم باید بدان کمک کرد. دوربین روی دست یا دوش، بدلیل آن است که برخی از دادن میزانسن عاجز اند. اما در این فیلم اینگونه نبود. فضای فیلم همین میزانسن و دوربین را می داد.

الوند درخصوص فیلم «رگ خواب» گفت: برایم خیلی جالب بود که فیلم نعمت الله بسیار شبیه به فیلم های مهرجویی بود. فیلم تحت تاثیر و تقلید «بی تا» مهرجویی است. تم همان تم است و قبلا نیز گفته آن فیلم را دوست دارم. فیلم خوبی است اما اشکال، سناریوی آشفته ای است که دارد. اما به هرحال من این فیلم را نسبت به کار قبلی ایشان «آرایش غلیظ» بیشتر پسندیدم.

وی افزود: فیلم دیگری دیدم که ایده فوق العاده ای داشت اما در اجرا حرام شده است. فیلم کاملا تلویزیونی، ساده و معمولی «آزاد به قید شرط»

الوند درباره «فراری» علیرضا داوودنژاد نیز بیان داشت: این فیلم فصل مشترکی از فیلم های تجربه گرای داوودنژاد و فیلم های کلاسیک او دارد. مثل فیلم «نیاز» که شروع یک تجربه دگرگونه داوودنژاد بود و موفق هم شد. این فیلم به فیلم «مرهم» نیز طعنه ای می زند و سوژه، اجرا، بازی ها و تدوین خوب بود. فیلم لحن و نظریه دارد. دیدگاه و میزانسن با مسائل روز دارد و شعار نمی دهد.

وی نهایتا گفت: توقع من به دلیل سنم بالا نیست، اما این ترکیب امسال جشنواره خیلی اخلاق گرایانه و محافظه کارانه انتخاب شده اند. امروزه فیلمسازان جوانی وارد عرصه فیلمسازی شده اند که بخشی از آن ناشی از ذوق و استعداد واقعی جوان هاست. اما بخشی نیز تصمیم است که آقایان گرفته اند و به این سمت کشانده اند. چون تصور می کردند فیلمسازانی که ممکن است در گوشه و کنار و زیرزمین فیلمش را بسازد، با دادن مجوز بیایند قانونی فیلم بسازند. مشکل این جاست که امروز کسانی که قابلیت ندارند، کنار نمی روند. در کنار یک فیلمساز اولی برجسته خوب، ۵-۶ فیلمساز اولی نابلد هم می آیند و در کنار حرفه ای ها تجربیات اشتباه خود را به نمایش می گذارند.

گلایه علیمردانی از تشابه اسمی فیلم «ماجان» با فیلمش

در ادامه هاتف علیمردانی، کارگردان فیلم سینمایی «آباجان» با حضور در برنامه «هفت» درخصوص این فیلم گفت: «آباجان» به معنی مادرجان است. اما فیلمی با اسمی مشابه ما به نام «ماجان» نیز ساخته شد که اساسا به زبان آذری معنی ای ندارد. کار قشنگی نبود که وقتی فیلم ما تولید و ساخته شد، فیلمی با این اسم مشابه از نام فیلم ما سواستفاده کند! من به آقای عسگرپور نیز تذکر دادم و خواهش کردم نام فیلم را عوض کنند، قول هم دادند تغییر دهند اما این کار را نکردند! اصلا حیرت انگیز است فیلمی با این تشابه اسمی چطور پروانه ساخت گرفته است.

وی افزود: زبانی که در فیلم می بینیم زبان فارسی-ترکی قاطی است. این زبان رسمی زنجانی هاست. خانم معتمدآریا فوق العاده هستند و در فیلم بازی متفاوتی از خود نشان دادند. من سعی کردم یا از بازیگرانی استفاده کنم که زنجانی اند و ترکی را خوب بلدند و یا توانایی خوبی در تقلید لهجه دارند مثل خانم شبنم مقدمی.

کارگردان «آباجان» اظهار داشت: من واقعا سعی کردم بدون ورود به ورطه تندروی ها و کندروی ها در این فیلم بگویم. به نظرم برخی تعصب ها را باید کنار بگذاریم و درباره مسائل آن سالها حرف بزنیم. ما یک عادت بد داریم که قهرمانان خود را زود فراموش می کنیم. هنوز قهرمانان جنگ جهانی دوم را تقدیر می کنند، اما ما چطور می توانیم چنین رشادت هایی را فراموش کنیم؟!

این کارگردان نهایتا افزود: کسانی رفتند تا ما بمانیم. «آباجان» از شهودی ترین و ملموس ترین لحظه های زندگی من نوشته شده و تنها مشخصه آن بی طرفی است. من به اعتقاد رسیده ام هرچه از دل برآید به دل می نشیند. امیدوارم این تا وقتی ادامه یابد که پسرفت نباشد و از آن پشیمان نشوم.

نقد فیلم های روز چهارم جشنواره فیلم فجر

«هفت» در ادامه با حضور مسعود فراستی و سعید قطبی زاده به نقد و بررسی فیلم های روز چهارم جشنواره فیلم فجر پرداخت. سعید قطبی زاده درخصوص فیلم سینمایی «کوپال» ساخته کاظم ملایی گفت: «کوپال» فیلم عجیبی بود. اما احساس کردم فیلم با وجود زحمت های کارگردان فیلم اولی، رخدادها خیلی مناسب با ظرفیت های زمانی فیلم نیست. بخاطر همین در میانه فیلم بسیار کش می آید. بنظرم فیلم تا حدود زیادی ناکام است. اما من از این تجربه گرایی در فیلم ها بسیار خوشم می آید. اگر فیلمی شبیه فیلم های دیگر نباشد، حتی اگر ناکام باشد برای من بسیار مثبت است.

شروع ژانر نکبت در سینمای ایران با «ابد و یک روز»

در ادامه مسعود فراستی در نقد فیلم سینمایی «آباجان» هاتف علیمردانی بیان داشت: من بسیار از این فیلم تعجب می کنم. با وجود کارنامه قابل تحمل هاتف بخصوص درباره «کوچه بی نام»، ولی این فیلم غیرقابل تحمل است. خیلی بد است. قصه سال ۶۵ است که ما تا آخر هم به سختی می فهمیم چه کسی همسر چه کسی است و فاطمه معتمدآریا با بدترین بازی عمرش، مادر کیست. فضای خانه هم، فضای خانه زمان جنگ نیست. جز دو سه لحظه شنیدن صدای آژیر، دیگر خانه زمان جنگ نمی دهد. آدم ها هم شخصیت نیستند و به ما چیزی نمی دهند. بنظر کارگردان فیلم اصلا خاطره ندارد یا تحقیقات کافی درباره آن زمان ندارد.

این منتقد ادامه داد: فیلمنامه به شدت پاره پاره است. زن ها همه ماقبل تیپ هستند. دوربین آقای جعفریان در این فیلم باورنکردنی بد است. بی خودی در کوچه رو دست می گیرد و در صحنه بعدی در همان کوچه روی پایه می گذارد. فیلم در واقع به هیچ عنوان کارگردانی ندارد. نه آدم، نه فضا و نه بازی می سازد.

در ادامه سعید قطبی زاده درخصوص این فیلم بیان داشت: راجع به فیلم «آباجان» من فکر می کنم پس از موفقیت سال گذشته «ابد و یک روز» ژانری امسال به وجود آمده به نام ژانر نکبت! همه فیلم هایی که نگاه می کنی پائین شهر، با بدبختی، فقر و فلاکت همراه است. در این ژانر نکبت، شاهد تشنج ها و بحران های متعدد در فیلم هستیم. رابطه مخفی، اعتیاد، اختلاف خانوادگی، دست نوشته، پدر مریض فلج و … . واقعا نمی دانم فیلم طراح صحنه داشته یا نداشته است! این مظاهر پوپولیستی در فیلم چیست؟ پوستر «طوفان نو»، «سوته دلان» و… آنجا چه می کند؟ این ژانر نکبت چه بلایی سر مخاطب می‌آورد؟ به هیچ عنوان زخمی بر تماشاگر نمی زند. حتی در حد یک نیش. او را بی حس می کند.

وی افزود: در این فیلم آشپزخانه صرفا مکانی است برای اطلاع رسانی نسبت به هم درباره وقایع، بدون میزانسن و… . من باورم نمی شود حسین جعفریان فیلمبردار این فیلم باشد. فیلم بسیار بدی از هاتف علیمردانی بود. این فیلم ظلم و جفا در حق خاطرات کودکی آن دوران است. ما وحشتی برای دوران کودکی آن زمان نمی بینیم!

فراستی: «فِراری» هرچه دارد از بیرون دارد

فراستی در ادامه در نقد فیلم سینمایی «فِراری» گفت: بنظرم فیلم هرچه دارد از بیرون دارد. هیچ کدام از آدم های فیلم به شخصیت تبدیل نمی شوند. ادعای فیلم اینکه فیلم ضدسرمایه داری است. این ژست، ژست بدی است. آیا این فیلم ضدسرمایه داری است؟ ابدا این طور نیست. هرچند به ظاهر می خواهد مدافع دختر بیچاره شهرستانی بی هویت باشد. اما طرفدار او نمی تواند باشد. نه نعره زدن و جیغ زدن های دختر مسئله مان می شود و نه مرفه هان فیلم، منفور می شوند!

وی افزود: اما فیلم از اینها می خواهد طرفه ببندد که ابدا برای فیلم نیست. این یعنی همان چیزی که گفتم فیلم از بیرون می خورد. و من نمی فهمم چرا این فیلم باید اساسا یک فیلم سینمایی باشد. فیلم می تواند با مایه های مستند و دوربین غیرسینمایی تر ساخته شود و از این قیافه ضدسرمایه داری که در فیلم نیست فاصله بگیرد.

فراستی گفت: بسیاری از پلان های شهر بی مورد است و می توان نمی از آن را حذف کرد. ما در فیلم یکسری مصاحبه می بینیم که علی القاعده باید این را برای پلیس توضیح دهند. در صورتی که پلیسی وجود ندارد و بلکل از فیلم بیرون است.

در ادامه قطبی زاده بیان داشت: یک فَراری در جستجوی فِراری. این فیلم، فیلمی خیابانی است. اگر موضوع فیلم علت فرار این دختر و میسر حرکتش بود می توانست برای من سرگرم کننده تر و جذاب تر باشد. بنظرم صورت مسئله کمی اشکال دارد. این دختر چطور بدون هیچ آدرسی به تهران آمده است؟ چطور در فیلمی از داوودنژاد می بینیم که برای آنکه بفهیم دختره کسی را ندارد، دست در کیفش کند و ما ببینیم کسی را ندارد؟ از داوود نژاد بعید بود. تنها چیزی که از فیلم برای من جذاب بود، شهرستانی بودن آن است.

این منتقد ادامه داد: رابطه تنابنده و ترلان پروانه برایم معنادار نبود. برای من این رابطه ها که پشتوانه ای ندارد و ناشی از یک رابطه لحظه ای ست، همواره خطرناک است. اما من در فیلم به هیچ وجه احساس خطری درباره این رابطه در دختر ندیدم. این ظرایف نادیده گرفته شده است. شخصیت از همین چیزها شکل می گیرد. واقعیت این است که در طول فیلم من خسته می شوم و احساس می کنم رابطه بین این دو فراز و نشیب ندارد. اینجا نیز ماشین صرفا موقعیتی است برای اطلاع رسانی و هیچ چیزی برای ما ندارد.

قطبی زاده ادامه داد: به هر حال انتظار از داوودنژاد بسیار بیشتر از این است. این فیلم در قدم اول می ایستد. من در تهران زندگی می کنم، قاعدتا شما وقتی دنبال فراری می گردی، به خیابان نواب یا بهار جنوبی نمی روید! این فیلم ممکن است خوب هم بفروشد، اما بنظرم اشکلات بزرگی دارد و تلاش تنابنده در فیلم بکار نمی آید.

فراستی نیز نهایتا بیان داشت: من فیلم «نیاز» داوودنژاد را بسیار دوست دارم و «مرهم» هم فیلم خوبی است. اما «فراری» واقعا در حد داوودنژاد نیست و بد است. این فیلم تنها در حد یک فیلم بفروش گزارشی است. این فیلم انقدر پیر، محافظه کار، قابل پیش بینی، لخت و بد است که کاملا قابل پیش بینی است.

ویژه برنامه سینمایی «هفت» به مناسبت سی و پنجمین جشنواره فیلم فجر در طول برگزاری جشنواره هر شب از ساعت ۲۲:۳۰ با اجرای بهروز افخمی روی آنتن زنده شبکه سه سیما می رود.

نوشته گلایه علیمردانی از تشابه اسمی فیلم «ماجان» با فیلمش/ قطبی زاده: این ژانر نکبت چه بلایی سر مخاطب می‌آورد؟/ فراستی:‌ «فِراری» پیر، محافظه کار و قابل پیش بینی است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

معتمدآریا در مقدمه صحبت‌هایش  از اطلاع رسانی اهالی رسانه در روزهای جشنواره تشکر کرد و افزود: ما با آقای گبرلو در سال‌های دور در کن پیمان دوستی بسته‌ایم. سالیانى که اهالی سینما شمشیر را برای هم از پشت می‌بستند، تمام شده است. آن‌هایی که باید می‌رفتند، رفته‌اند و الان زمان دوستی و رفاقت رسیده است.

وی به سه حادثه دلخراش پلاسکو، از دست رفتن کولبرها و سیل بلوچستان اشاره کرد و افزود: این روزها و در کنار این اتفاق‌های تلخ جشن سینما برگزار می‌شود و نشانگر این موضوع است که همیشه شادی‌ها و غم‌های ما در کنار هم بوده است. امیدوارم از این به بعد شادی‌هایمان بیشتر شود و از غم‌های‌مان کاسته شود.

معتمدآریا درباره لهجه‌اش در «آباجان»، گفت: من زبان آذری را بلد بودم و تنها لهجه زنجانی را تمرین می‌کردم. در فیلم شاهد ترکیب زبان فارسی و آذری هستیم، این موضوع به این دلیل است که افراد در زنجان با ترکیب ترکی و فارسی حرف می‌زنند.

وی درباره اینکه چگونه نقش مادرهای متفاوت را بازی می‌کند، گفت: من می‌دانم به وسعت جهان زنان، مادر وجود دارد و من یک مادرم. من هیچ ویژگی ندارم جز اینکه تسلیم کارگردان هستم و تنها تجربیاتم را به نقش اضافه مى‌کنم.

وی موفقیت بازیگر را در سپردن خودش به کارگردان عنوان کرد و ادامه داد: بازیگر باید کارگردانش را بپذیرد و او را خدای مطلق کار بداند.

حمیدرضا آذرنگ در این نشست با بیان اینکه من در ذهنم با واژه‌ها بسیار درگیرم، افزود: بعد از پلاسکو فکر کردم واژگان از معنی افتاده‌اند و احساس کردم قهرمان‌هاى ما کاذب شده‌اند و از این به بعد باید به جاى واژه قهرمان، از آتش‌نشان استفاده کنیم زیرا این اشخاص دارای روح بلندی هستند.

وی خطاب به مَسئولان و متولیان فرهنگی، گفت: خواهش من این است که واژه هنر را به لوگوی این وزارتخانه برگردانند.

بازیگر «آباجان» درباره حضور پررنگ تئاتری‌ها در سینما، گفت: تئاتر در حال حقنه کردن خودش به سینما است. اگرچه در ایران دیر اتفاق افتاد، اما هر چه قدر جلوی تئاتر را بگیرند، تئاتر کار خودش را می‌کند.

هاتف علیمردانی با تشکر از عواملی که در شکل‌گیری «آباجان» نقش داشتند، ادامه داد: این فیلم را با تمام وجود و در شهر زنجان تولید کردیم. زمان طولانى برای انتخاب لوکیشن‌ها گذاشتیم که بتوانیم دهه شصت را کم راکورد فیلمبرداری کنیم.

وی درباره انتخاب بازیگران و دیگر عوامل حرفه‌ای این فیلم گفت: کار کردن با این گروه برای من افتخار بزرگی بود. جنس فیلم‌های من به بازیگر خوب متکى است و سعی‌ام این است که بازیگران حرفه‌ای را انتخاب کنم.

علیمردانی بخش‌هایی از فیلم را برشی از زندگی واقعی‌اش عنوان کرد و افزود: به نوعی این فیلم برای من ادای دین است. من در زنجان زندگی کرده‌ام و مدرسه‌ای که در فیلم منفجر می‌شود،  مدرسه بچگی من است که بسیاری از همکلاسی‌هایم در آن اتفاق شهید شدند.

وی در پاسخ به انتقادی مبنی بر اضافه بودن برخی خرده پیرنگ‌های قصه، گفت: قصه‌هاى کوچک، قصه‌های بزرگ را می‌سازنند و این‌ها به هم متصل‌اند. زمانی که از دهه شصت حرف می‌زنیم، نمی‌توان عشق‌های ممنوع را نادیده بگیریم.

کارگردان «آباجان» با تأکید بر اینکه اثرش، فیلمی جناحی نیست، افزود: فیلمی است از دهه شسصت که در نگارشش ذره‌ای قلمم به سمتی نچرخیده است. این فیلم هیچ‌گونه حذفی نداشت و همه تلاشم ساخت واقعیت‌ها بود.

وی با تشکر از دبیر و برگزارکنندگان جشنواره سی و پنجم، افزود: در گذشته فیلم «به خاطر پونه» در جشنواره پذیرفته نشد و به دلیل شرایط حاکم آن زمان بر وزارتخانه امکان تعامل وجود نداشت. اما امروز، عقلانیتی در وزارتخانه حاکم شده که می‌توان تعامل کرد و من برای این عقلانیت احترام قائلم.

وی درباره حضور فاطمه معتمدآریا در این فیلم گفت: این فیلم لحظه‌هایی داشت که برای باورپذیری این لحظه‌ها تنها به خانم معتمدآریا فکر کرده بودم و اگر ایشان قبول نمی‌کرد، فیلم را فعلا نمی‌ساختم.

وی درباره نقش محسن در فیلم گفت: درباره شخصیت محسن‌ها، می‌توان بسیار نوشت. ما در نوشتن شخصیت‌هایی مثل محسن محدودیت‌هایی داریم. البته در فیلمنامه اولیه بیشتر نوشته بودیم که بنا به محدودیت‌ها آنها را کم کردیم.

در ادامه این نشست مقدمی ایفای این نقش را بسیار مشکل و متفاوت از «نفس» عنوان کرد و افزود: این دو نقش بسیار متفاوت از هم بودند و برای من ایفای آن بسیار متفاوت بود.
کامیاب امین‌عشایری درباره طراحی صحنه «آباجان» گفت: سعی کردم آنچه از فضای کودکی تجربه کرده‌ام، به شکل سینمایی بازسازی کنم و رویاهایم را بسازم.

نوشته نشست نقد و بررسی «آباجان»/ هاتف علیمردانی: این فیلم برای من ادای دین است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این کارگردان ادامه داد: شاید روزی برسد که چندین سال نخواهم فیلم بسازم اما فعلا که در مرکز اتفاقات و حوادث قرار دارم ترجیح می دهم به بیان دغدغه هایم بپردازم.

وی همچنین در مورد ارتباط خوبی که مخاطبان با فیلم هایش برقرار می کنند گفت: به اعتقاد من  فیلم هایی که در ارتباط مستقیم با مخاطب هستند بهتر می توانند مسائل حسی و اتفاقات پیرامون شخص را بیان کنند؛ تجربه احساسی مشترک، چاله احساسی مردم را پر می کند و آنها را ترغیب به دیدن فیلم مربوطه می کند.

علیمردانی همچنین در مورد استفاده از بازیگران چهره در اغلب ساخته هایش گفت: مسئله برایم چهره بودن نیست بلکه استفاده از بازیگر و توانایی داشتن است. سعی می کنم از بازیگرانی که  توانایی  بازی کردن در لحظه های سخت را دارند بهره ببرم که این مسئله می طلبد که بازیگران باتجربه در ترکیب کار قرار بگیرند. البته علاقمندم در کارهایم  از جوانان بااستعداد هم استفاد کنم.

کارگردان فیلم «کوچه بی نام» در مورد انتخاب دهه شصت به عنوان زمان در  فیلمش بیان کرد: دهه شصت و نوستالژی آن دوران  و بزنگاه تاریخی که  آن روزها داشت غیر قابل تحمل بود؛ بنابراین جنگ و سیاهی آ ن دوران هیچ وقت از ذهنم پاک نمی شود، من با آن لحظه ها زندگی کردم و آن روزها را تجربه کردم و هیچ وقت هم آن روزها را فراموش نمی کنم .

علیمردانی با بیان اینکه یک روز باید سراغ این موضوع می رفتم گفت: بدون هیچ جناح بندی و پیش زمینه ای در فیلم آباجان از مردمی نوشتم که روزهای سیاه جنگ را تجربه کردند.

این کارگردان همچنین در مورد کار در دهه شصت و حفظ راکورد توضیح داد: کارکردن در فضای جنگ به دلیل راکوردهای ایجاد شده و گذشت حدود بیست و چند سال از آن زمان  بسیار سخت بود ؛انتخاب لوکیشن ها و کار طراحی صحنه کامیاب امین عشایری  بسیار  سخت تر بود و این کار طراحی لباس را دو چندان می کرد؛اما ما سعی می کردیم راکوردی باقی نگذاریم .

وی ادامه داد: البته از محمد لطفعلی و کمک شایانی که در طراحی صحنه به ما کرد بسیار سپاسگذارم؛ کامپوزیت فضای مجازی با فضای واقعی کار را به سمت خلق یک اثرکه از گذشته حرف می زند و کمتر راکوردی در آن به چشم می خورد هدایت کرد.در مجموع ترکیب کار جلو های ویژه کامپیوتری و کار طراحی صحنه به خلق این فضا خیلی کمک کرد.

علیمردانی در بخش دیگری از صحبت خود در مورد نظر منتقدان هم گفت: منتقدان همواره به برخی فیلم های من لطف داشتند و من هم سعی کردم خط سلیقه مردم و نظر منتقدان را رعایت کنم ؛البته گاهی به این سو و گاهی به آن سوی خط متمایل شدم اما در هر صورت همیشه سعی کردم فیلمی بسازم که با مخاطب ارتباط برقرار می کند؛ بدون اینکه در دام تکنیک وفرم بیفتم به محتوا اهمیت دهم.

وی همچنین در بخش دیگری از صحبت خود در مورد اهمیت جشنواره فیلم فجر هم توضیح داد: جشنواره فیلم فجر در سالهای گذشته بزرگتر شده و به نوعی پوست انداخته و به اعتقاد من محمد حیدری دبیر جشنواره کسی است که با ما هم صداست و زبان ما فیلمسازان را می فهمد.

وی با بیان اینکه جشنواره مسیر خود را پیدا می کند افزود: امیدوارم امسال شاهد رویداد  خوبی باشیم؛ ترکیب هیات داوران مرا بسیار امیدوار کرد. نقطه قوت جشنواره از نظر من دبیری محمدحیدری است . بدون در نظر گرفتن کم و کاستی که مربوط به بیرون جشنواره می شود؛ ای کاش فیلم «کاناپه» هم در کنار دیگر فیلم ها فرصت نمایش پیدا می کرد.

نوشته در «آباجان» از مردمی گفتم که روزهای سیاه جنگ را تجربه کردند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی در ادامه افزود: تصور کنید ما در زمان ۴ هفته‌ای که بدترین زمان ممکن هم بود، فیلممان به نمایش درآمد. تمام سینماهای ما گرفته شده بود و در نظر داشته باشید که این مبلغی که از فروش فیلم اعلام شد، تنها مربوط به فروش فیلم در سینما آزادی و پردیس کوروش است.

او همچنین اظهار کرد: با این طرح که هر فیلمی در یک تعداد محدودی از هفته‌ها در سال مثلاً در ۶ ماه اول سال ۷ هفته و در ۶ ماه دوم سال ۱۰ هفته می‌تواند به روی پرده نمایش باشد،‌ موافقم.

او همچنین در پایان عنوان کرد: در حال حاضر کار خاصی را برای شروع در دست ندارم و در انتظار اکران فیلم سینمایی «۷ ماهگی» به سر می‌برم.

منبع: فارس

نوشته هاتف علیمردانی: در قبال «کوچه‌بی‌نام» حق کشی شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته «هفت‌ماهگی» و تکرار یک سوژه‌ی نخ نما شده! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

به اسکار و گلدن گلوب اهمیت نمی‌دهم

اولین نشست مربوط به فیلم سینمایی «ابد و یک روز» به کارگردانی سعید روستایی بود که در نشست آن علاوه بر کارگردان، پیمان معادی،‌ نوید محمدزاده و پرنیاز ایزدیار بازیگران این فیلم نیز حضور داشتند.

روستایی در این نشست در ارتباط با ایده ساخت این فیلم گفت: برای ساخت فیلم «ابد و یک روز» طرح‌ها و ایده‌های مختلفی را در ذهن داشتم که در نهایت طرح و ایده‌ای یک خطی را که این فیلم براساس آن شکل گرفت را انتخاب کردم و چیزی حدود ۴ ماه بر روی این ایده خود کار کردم تا به شکل یک فیلم‌نامه دربیاید.

وی در ادامه در پاسخ به این پرسش که تا چه اندازه به اُسکار، گلدن‌گلوب و دیگر جایزه‌های جهانی فکر کرده است، گفت: زمانی که فیلمنامه می‌سازم و یا کارگردانی می‌کنم به هیچ جایزه و جشنواره‌ای فکر نمی‌کنم. من می‌دانستم که در «ابد و یک روز» می‌خواهم واقعیت یک اجتماع را بسازم. پیش از ساخت این فیلم سینمایی، روی فیلمنامه‌های مستندی با موضوع اعتیاد کار کردم. من پدری را می‌شناختم که ۱۱ پسر معتاد داشت. با مردی مواجه شدم که پسربچه‌های دوقلویش، مواد را در خود قایم کرده بودند تا پدرشان گیر نیفتد. می‌خواهم بگویم که در جامعه اقشاری از این دست متاسفانه وجود دارند و واقعیتی است که نمی‌توان چشم روی آن بست. من نه تنها به اُسکار، برلین و یا جوایز دیگر جهان فکر نمی‌کنم بلکه هرگز به سیمرغ هم فکر نکردم و نمی‌کنم. فقط این را می‌دانم که هیچ چیز جز واقعیت نساخته‌ایم.

نوید محمدزاده بازیگر فیلم نیز که برای ایفای نقش یک فرد معتاد در این اثر در طول یک ماه ۱۱ کیلو وزن کم کرده است، در ارتباط با نقشش اظهار کرد: به عنوان یک بازیگر دوست دارم نقش‌هایی را بازی کنم که مطالب و اندوخته‌های جدیدی را برای من به همراه داشته باشد. البته نقش معتاد را فقط یک بار بازی کرده‌ام و دیگر در چنین نقشی حاضر نخواهم شد.

پیمان معادی دیگر بازیگر این فیلم گفت: سعید روستایی کارگردانی بود که اهل تعامل و گفت‌وگو بود و یک شنونده خیلی خوبی هم محسوب می‌شود. عامل دیگری که موجب شد تا در این پروژه حضور یابم گروه فوق‌العاده‌ای بود که برای ساخت این فیلم گردهم جمع شده بودند. براین اساس برای حضور در این فیلم با یک کارگردان کار اولی هیچ‌گونه ریسکی در کار نبود.

اعتراض حامد بهداد به برده‌داری خبرنگاران!

دومین نشست خبری فیلم‌های روزگذشته مربوط به فیلم سینمایی «هفت‌ماهگی» به کارگردانی هاتف علیمردانی بود که با حضور حامد بهداد، باران کوثری و فرشته صدرعرفایی بازیگران این فیلم سینمایی برگزار شد.

هاتف علیمردانی در این نشست درباره اینکه چرا موضوع خیانت در سینما تا این اندازه توسط این کارگردان مورد توجه قرار گرفته است، گفت: جامعه ما در حال پوست‌اندازی است و در آن تقابل مدرن و سنت را می‌بینیم و در این شرایط افرادی دوست دارند که نمی‌توانند خودشان را با شرایط وفق دهند. البته باید بگویم که ممیزی‌های لازم انجام شده است و فیلم پروانه خود را دریافت کرده است.

علیمردانی همچنین در ارتباط با پایان‌بندی فیلمش گفت هر فیلمسازی حدیث نفس خودش را دارد و پایان‌بندی این فیلم بر اساس تصورات ذهنی خودم ساخته شده است البته ذکر این نکته لازم است که بگویم چون فضای «هفت ماهگی» ناسیونالیستی بود تمام لوکیشن‌ها باید ساخته می‌شد.

حامد بهداد نیز در ادامه این نشست درباره گریم صحنه تصادف باران کوثری که به نظر بسیار اغراق‌آمیز می‌رسید گفت: باران کوثری در اواسط این فیلم تصادف کرد و صحنه‌ای که می‌بینید واقعی است. در صورتی که با گریم از شدت آن کم شده است.

وی همچنین با انتقاد از زمان برگزاری نشست‌های خبری فیلم‌ها در جشنواره امسال اظهار کرد: واقعا چرا نشست فیلم‌ها را صبح به این زودی انداخته‌اید، شما اهالی رسانه برای چه می‌آیید؟ این واقعا برده داری است!

اهل لابی بازی نیستم!

آخرین نشست امروز مربوط به فیلم سینمایی «ایستاده در غبار» به کارگردانی محمدحسین مهدویان بود که با حضور عوامل آن برگزار شد.

محمدحسین مهدویان کارگردان فیلم سینمایی «ایستاده در غبار» در ابتدا به عدم حضور بازیگران شناخته شده در این اثر این‌گونه اشاره کرد: من در این فیلم از بازیگران حرفه‌ای استفاده نکردم اما بازیگرانی که در این فیلم به کار گرفته شدند باید به این نکته اشاره کنم که آنها نابازیگر نبودند بلکه بازیگرانی حرفه‌ای تئاتر بودند.

وی افزود:‌ پیرامون حساسیت‌هایی که در اطراف این قبیل فیلم‌ها وجود دارد باید بگویم این دست فیلم‌ها معمولاً دارای حساسیت‌های خاص خود هستند و تجربه کار قبلی من این موضوع را نشان داده که همیشه می‌توان به سراغ موضوعات خاصی برای ساخت فیلم رفت.

مهدویان همچنین در پاسخ به سؤالی پیرامون نحوه پرداخت به شخصیت شهید متوسلیان در این فیلم گفت: شخصیت شهید متوسلیان در فیلم «ایستاده در غبار» براساس یک پژوهش ساخته شده در حقیقت فردی را که در این فیلم به عنوان شهید متوسلیان می‌بینیم درک، فهم و روایت ما از این شهید بزرگوار است.

وی با اشاره به طی شدن سازوکار قانونی برای ورود این اثر به بخش سودای سیمرغ جشنواره امسال اظهار کرد: نه اهل لابی بازی هستم نه وارد مباحث لابی گری می شوم. من هم مثل همه فیلمسازان فیلم اولی «ایستاده در غبار» را به جشنواره فیلم فجر دادم و هیأت انتخاب فیلم را پذیرفتند و طبق فراخوان ۲ فیلم از فیلم های بخش نگاه نو به سودای سیمرغ راه پیدا کردند که یکی از آن فیلم ها «ایستاده در غبار» بود. از همین رو هیچ فشاری برای اینکه این فیلم به سودای سیمرغ برود، وجود نداشت. «ایستاده در غبار» تنها فیلمی بود که با ۷ رای هیأت انتخاب به سودای سیمرغ راه پیدا کرد.

کارگردان فیلم «ایستاده در غبار» یادآور شد: فیلم «ایستاده در غبار» یک اثر مستند محسوب نمی‌شود زیرا در طول مدت این فیلم حتی یک فریم صحنه و عکس مستند وجود ندارد.

نوشته مهمترین نکات نشست‌های مطبوعاتی فیلم‌های روز سوم جشنواره فجر/ از مهم نبودن اسکار و گلدن گلوب تا اعتراض یک بازیگر به برده‌داری خبرنگاران! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

البته روز سوم به خاطر شلوغی بیش از اندازه سالن نمایش فیلم و لابی مرکز همایش‌های برج میلاد نیز یکی از خاص‌ترین روزهای این دوره محسوب می‌شد. روزی که در آن از عادل فردوسی‌پور تا سردار منتظرالمهدی همه به برج میلاد آمده بودند تا به تماشای آثار روز سوم سی‌وچهارمین جشنواره فیلم فجر بنشینند.

«ابد و یک روز» کاخ جشنواره را منفجر کرد   

اولین سانس نمایش فیلم‌های اصلی، مربوط به فیلم سینمایی «ابد و یک روز» به کارگردانی سعید روستایی بود. فیلمی که با استقبال بالای مخاطبان روبرو شد و برای اولین در این دوره از جشنواره، تمام بخش‌های سالن همایش‌های برج میلاد پر شده بود.

صدای خنده و تشویق حضار در بخش‌های زیادی از فیلم شنیده می‌شد. گذشته از بازی درخشان بازیگران این فیلم، پایان امیدوارکننده آن باعث شد که تماشاچیان بعد از اتمام اکران آن مدت زیادی به تشویق عوامل آن بپردازند و با رضایت از سالن خارج شوند.

صف شام یا بازار شام؟!  

استقبال از روز سوم جشنواره فجر به قدری بالا بود که تقریبا در هیچ بخشی از لابی مرکز همایش‌های برج میلاد نمی‌شد به راحتی راه رفت. این ازدحام جمعیت بیش‌ترین تاثیر خود را بر صف دریافت ژتون غذا که در طبقه اول تشکیل شده بود، گذاشت. صفی طولانی به عرض سه نفر که از یک گوشه سالن تا درب خروجی کشیده شده بود و با کُندی هرچه تمام‌تر به پیش می‌رفت.

البته همین صف، بلافاصله بعد از دریافت ژتون باید به طبقه دوم و قسمت رستوران می‌رفت و باز هم صفی طولانی برای دریافت غذا در طبقه دوم تشکیل می‌شد که انصافاً سرعت حرکت این صف سریعتر بود. اما در نهایت آنقدر ازدحام جمعیت زیاد بود که با عبور از ساعت ۲۱ و آغاز سانس بعدی نمایش فیلم هنوز تعداد زیادی از مهمانان در صف دریافت ژتون بودند!!

 معمولی‌تر از معمولی!  

سانس دوم نمایش فیلم در روز گذشته به فیلم سینمایی «هفت‌ماهگی» به کارگردانی هاتف علیمردانی اختصاص داشت. هنوز درصد زیادی از تماشاچیان در صف شام بودند و دقایق ابتدایی فیلم در حالی نمایش داده شد که گروه زیادی از مخاطبان هنوز سرجای خود نشسته بودند و به دنبال جاهایی می‌گشتند که دوستانشان برایشان گرفته بودند.

البته آن‌ها هم که دیر رسیدند چیز خاصی را از دست نداند! چون فیلم علیمردانی یک اثر کامل معمولی بود که هم داستان قابل پیش‌بینی داشت و هم بازی بازیگرانش خیلی معمولی و به عبارت «همان همیشگی» بود. شاید به همین خاطر باشد که در پایان اکران این فیلم تقریبا تشویقی از سوی تماشاگران برای آن صورت نگرفت.

همه به احترام «ایستاده در غبار» ایستادند   

آخرین فیلم نمایش داده شده در سومین روز از سی‌و‌چهارمین جشنواره فیلم فجر، اثری مستندگونه از محمدحسین مهدویان بود که تحیّر و تشویق حضار را از ایده و خلق چنین اثری را در پی داشت.
«ایستاده در غبار» اولین فیلم سینمایی این کارگردان جوان است که به زندگی حاج احمد متوسلیان پرداخته است و نمایش شب گذشته آن در جشنواره فجر با استقبال بالای مخاطبان همراه شد. مخاطبانی که بیشتر سالن را پر کرده بودند و با وجود طولانی بودن زمان فیلم و ادامه پیدا کردن زمان نمایش آن تا ساعت ۱۲ و نیم شب، تا آخرین لحظه به تماشای آن نشستند.

چهره‌های دیگری نیز در زمان نمایش این فیلم حضور داشتند که از میان آن‌ها می‌توان به ابوالقاسم طالبی و مریلا زارعی اشاره کرد.

نوشته حاشیه نگاری «سوره سینما» از جشنواره فجر-۳/ روزی که کاخ جشنواره منفجر شد و همه به احترام «ایستاده در غبار» ایستادند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

داریوش بابائیان به سوره سینما گفت: ما هنوز در این کشور چرخه سینما را با سه عنصر اصلی آن یعنی سازندگان فیلم، پخش کنندگان و سینماداران تجزیه نکرده‌ایم و هر یک را به خوبی نشناخته ایم. تعدادی از افرادی که دارای قدرت هستند و از منابع مختلف مورد حمایت قرار می‌گیرند، ناجوانمردانه بر پیکره برخی دیگر از فیلم ها ضربه می‌زنند. شرایط در این سینما به گونه‌ای تنظیم می شود که کسانی که اکران طلایی نوروز را به دست آورده‌اند بتوانند فیلم بعدی خود یا افرادی متعلق به گروه خود را در نوبت های خوب دیگری مثل اواخر بهار یا عید فطر به نمایش در بیاورند.

وی افزود: شرایط اکران تنها به نفع رانت خواران است. در شرایطی که یک فیلم ۲۵ سالن دارد، سینماهای کورش، آزادی و جوان گفته‌اند «مردن به وقت شهریور» را به صورت چرخشی اکران می کنند. سینمایی مثل شاهد بسیار کوچک است و ظرفیت کمی برای تماشاگر دارد اما حتی این سالن هم قرار نیست فیلم را به صورت تمام سانس به نمایش در بیاورد. الان تنها سینماهای اریکه ایرانیان و ماندانا هستند که «مردن به وقت شهریور» را به صورت کامل اکران می کنند و ما با مشاهده این شرایط تصمیم گرفتیم فعلا برای اکران فیلم دست نگهداریم، چون این فیلم با مال حرام ساخته نشده و ما هم دزدی نکرده ایم که شایسته چنین برخوردی باشیم.

بابائیان همچنین گفت: هفته آینده فیلم های «نهنگ عنبر»، «اسب سپید پادشاه»، «آتش بازی» اکران می شود و فیلم هایی مثل «قصه ها» و «در دنیای تو ساعت چند است؟» هم اولین روزهای نمایش خود را پشت سر می گذارد. آیا در چنین وضعی باید به اکران تک سانس و چرخشی تن بدهیم؟ از مجموع سینماهای واقع در میدان انقلاب هیچ سالنی به «مردن به وقت شهریور» تعلق ندارد چون صاحبان همه آنها می گویند برای هفته بعد با فیلم های دیگر قرار داد دارند. این جمله چیزی است که ما از جانب صاحبان سالن های ایران، فرهنگ، موزه سینما، شکوفه، قدس، آفریقا، سمرقند، تماشا، راگا، تیراژه، چهارسو و عصر جدید شنیده ایم.

این تهیه کننده و پخش کننده در ادامه اضافه کرد: فیلم‌های «ایران برگر» و «رخ دیوانه» هنوز روی پرده هستند و من نمی توانم در این زمان فیلم هاتف علیمردانی را پخش کنم. آیا قرار است بخش خصوصی سینما زمین بخورد؟ ای کاش آقای دکتر ایوبی در جلسات شورای صنفی و … شرکت کند و درد و دل همه ما را از نزدیک بشنود. من تا هفته آینده صبر می کنم و تنها اگر سهمیه داشته باشم تن به چنین اکرانی می‌دهم. «مردن به وقت شهریور» فیلم خوبی است که نسل جوان و خانواده ها مخاطب آن هستند و به نظر من می‌تواند از آثار نوروزی هم مخاطب بیشتری جذب کند.

فیلم سینمایی «مردن به وقت شهریور» به کارگردانی هاتف علیمردانی با بازی  هانیه توسلی، حمید فرخ‌نژاد، نوید لایقی مقدم، صبا گرگین‌پور، نازنین بیاتی، ترلان پروانه و … درباره مشکلات مربوط به دوران بلوغ چند نوجوان است. این فیلم در جشنواره سی و دوم فجر حاضر بود.

نوشته چرا اکران «مردن به وقت شهریور» عقب افتاد؟/ سینمادارها علیه فیلم علیمردانی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

علیمردانی به سوره سینما گفـت: این روزها در حال نگارش فیلمنامه ای هستم که «هفت ماهگی» نام دارد و اگر شرایط میسر شود امسال آن را جلوی دوربین می‌برم. این فیلمنامه، داستانی اجتماعی دارد و قصه یک زن و شوهر را روایت می‌کند. در اصل، جوانان و عدم ارتباط درست و دقیق آنان با یکدیگر، موضوع اصلی این فیلم سینمایی است.

وی در پاسخ به این سوال که این فیلم جدید تا چه حد به آثار پیشین او نزدیک است گفت: همیشه تلاش کرده‌ام پله پله جلو بروم و این بار هم در همین راستا قدم بر می‌دارم. فکر می کنم «هفت ماهگی» از «کوچه بی‌نام» هم در جذب مخاطب موفق‌تر باشد. آدم های این فیلم هم متعلق به طبقه متوسط جامعه هستند و نزدیک به غالب آدم هایی که می بینیم.

این کارگردان همچنین درباره دیگر آثار خود توضیح داد: امروز قرار بود «مردن به وقت شهریور» روی پرده بیاید، اما به درستی نمی‌دانم چرا این اتفاق رخ نداد و فکر می کنم طی همین چند روز آینده نمایش آن شروع شود. درباره زمان نمایش «کوچه بی‌نام» هم اطلاعی ندارم اما با توجه به اینکه در ایام جشنواره با استقبال روبرو شد، امیدوارم زمان خوبی مثل اکران عید فطر نصیب آن شود.

هاتف علیمردانی در جشنواره سی و سوم فجر با فیلم سینمایی «کوچه بی‌نام» حاضر بود. این اثر با بازی فرهاد اصلانی، فرشته صدر عرفایی، باران کوثری، ستاره پسیانی، امیر آقایی، پانته‌آ بهرام و … این فیلم درباره مشکلات عاطفی نسل جوان است.

نوشته هاتف علیمردانی و نوشتن فیلمنامه «هفت ماهگی»/ تاخیر در اکران «مردن به وقت شهریور» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

غفاری به سوره سینما گفت: بعد از اینکه بازی در سینمایی «کوچه بی‌نام» را به پایان رساندم، بازی در سه فیلم کوتاه داستانی و نیمه بلند را قبول کردم، به این دلیل که اینگونه آثار به بازیگر اجازه می‌دهد با آسودگی بیشتر دست به خلاقیت بزند. به عبارت بهتر بستری برای تمرین گسترده به دست می‌آورد، چیزی که در یک فیلم بلند سینمایی که برای اکران عمومی آماده می شود، مجال بروز آن وجود ندارد.

وی افزود: سه هفته پیش فیلمبرداری فیلم نیمه بلند «بیست هفته» به کارگردانی مسعود قراگزلو را به پایان رساندیم. من در این پروژه با سحر دولتشاهی و مصطفی زمانی همبازی بودم. این اثر نیمه بلند برای حضور در جشنواره ها آماده می شود و من از اینکه سهمی در آن داشتم خوشحالم. وقتی کارگردانان این آثار که جوانانی خوش ذوق و با استعداد هستند از تو دعوت می کنند تا در تجربه های ارزشمندشان شریک باشی، چه دلیلی برای دریغ همکاری وجود دارد؟ من همیشه از آثار سینمایی و کوتاه استقبال کرده‌ام.

این بازیگر همچنین گفت: از به راه افتادن گروهی مثل گروه هنر و تجربه بسیار خوشحالم. اینکه این امکان وجود دارد که در یک سانس سه چهار فیلم کوتاه به نمایش در بیاید اتفاق ارزشمندی است که من را به محض به دست آوردن فرصت به سینما می آورد. بازی در فیلم کوتاه چیزی است که پویایی بازیگر و حتی افراد حرفه ای این عرصه را زنده نگه می دارد.

بازیگر فیلم سینمایی «کوچه بی‌نام» همچنین درباره این فیلم توضیح داد: از روزی که فیلمنامه هاتف علیمردانی را خواندم بی نهایت به آن علاقمند شدم و حیفم آمد در این فیلم سهم نداشته باشم، هرچند که نقشم به نسبت دیگر نقش ها بلند نبود. البته کاراکتری که من آن را بازی کردم نقش محوری بسیار مهمی در روند قصه داشت. از این تجربه بسیار راضی هستم و مطمئنم همانطور که در روزهای جشنواره با استقبال مخاطب روبرو شدیم در اکران عمومی هم موفق خواهیم بود.

غفاری در پاسخ به این سوال که آیا با پایان‌بندی «کوچه بی‌نام» موافق است، گفت: با توجه به اینکه فیلم هنوز برای مردم به نمایش در نیامده اجازه دهید اشاره مستقیمی نداشته باشم و تنها به گفتن این نکته اکتفا می‌کنم که سرنوشت کاراکتر من در «کوچه بی نام» شبیه به سرنوشتی بود که در فیلم «برف» داشتم. در آن فیلم من به پادگان برنمی‌گردم تا خدمت سربازی ام را ادامه بدهم، در فیلم «کوچه بی‌نام» هم یک نوع سرخوردگی باعث می‌شود، تصمیم ناگهانی و عجیب بگیرم.

محمدرضا غفاری در «کوچه بی‌نام» به کارگردانی هاتف علیمردانی با فرهاد اصلانی، باران کوثری، ستاره پسیانی، امیر آقایی، فرشته صدر عرفایی، پانته‌آ بهرام و … همبازی بود.

نوشته فیلمبرداری «بیست هفته» تمام شد/ نظر محمدرضا غفاری درباره پایان‌بندی «کوچه بی نام» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.