«سوره سینما» نیز در این میان با ترتیب دادن یک نظرسنجی اقدام به انتخاب برترین آثار سال ۹۴ با نظر منتقدان کرده است. اما در این نظرسنجی همانطور که پیش‌بینی هم می‌شد «محمد رسول‌الله(ص)» مجید مجیدی به عنوان بهترین فیلم سال ۹۴ انتخاب شده است، بزرگترین فیلم تاریخ سینمای ایران که امسال رکورد فروش را هم زد و جلوتر از اخراجی‌ها و شهرموشها به عنوان پرفروش‌ترین فیلم تاریخ سینمای ایران ایستاد. فیلمی که می‌توانست با یک توزیع هوشمندانه به مهمترین دستاورد بین‌المللی سینمای ایران در اکران جهانی هم تبدیل شود اما سازندگانش ظاهرا انطور که به ساخت اثر فکر کرده بودند به توزیعش- به خصوص در خارج از ایران- فکر نکرده بودند و عملا نتوانستند از ظرفیت‌های فیلم به خوبی بهره ببرند.

«روباه» بهروز افخمی هم با وجود یک اکران بد توسط تهیه‌کننده و فروش پایینش در نوروز ۹۴ به عنوان فیلم دوم منتقدان در سالی که گذشت انتخاب شده است. «روباه» از آن دست فیلم‌هایی است که کمبودش در سینمای ایران بسیار احساس می‌شود و باید توسط مسئولین بسیار بیشتر جدی گرفته شود اما در جشنواره فجر گذشته با بی‌مهری تمام بصورت کامل بایکوت شد، اتفاقی مشابه آنچه امسال در مورد «بادیگارد» یا «سیانور» شاهدش بودیم. چیزی که بیش از همه فیلمساز را از ورود دوباره به چنین عرصه‌هایی دلسرد و مایوس خواهد کرد و بی‌انگیزه. «روباه» یکی از آثار قابل بحث سینمای ایران در سال ۹۴ بود که با وجود نقدهای مثبت بسیار، در جشنواره فجر و در اکران به آنچه لایقش بود نرسید.

فیلم سوم اما انیمیشنی است که امسال خیره‌کننده ظاهر شد و با قرارگیری به عنوان چهارمین فیلم پرفروش سال خیلی‌ها را به سینمای انیمیشن ایران امیدوار کرد. یک انیمیشن دینی بدون هیچ ستاره‌ای و بدون جنجال‌های فرامتنی که توانست نگاه خیلی‌ها را به سمت صنعت انیمیشن ایران برگرداند، البته حتی این موفقیت «شاهزاده روم» هم نتوانستن باعث شود در آخرین جشنواره فجر انیمیشن‌های سینمایی با بی‌مهری عجیب و سوال‌برانگیز مدیران سیمایی مواجه نشود.

«قندون جهیزیه» علی ملاقلی‌پور هم از آن فیلم‌هایی بود که در یک اتفاق قابل تامل از جشنواره سال گذشته کنار گذاشته شد و فرصت دیده شدن در جشنواره را از دست داد. یکی از بهترین فیلم‌اولی‌های امسال که نمونه‌ای بود از سینمای اجتماعی/خانوادگی سالم و مطلوب. اثری که در عین مسئله داشتن، مفرح و سرگرم‌کننده هم هست و درعین حال به ورطه افسردگی یا یاس‌الودگی و همچنین ابتذال کلامی در شوخی‌ها نمی‌افتد. «قندون جهیزیه» اما در عین شایستگی آنقدر با بی‌مهری مواجه شد که دست اخر کارگردانش برای رساندن صدای اعتراضش وسط زمین فوتبال دوید و تبدیل شد به تیتر اصلی خیلی از رسانه‌ها.

فیلم پنجم این فهرست نیز «ایران برگر» مسعود جعفری جوزانی است که فروش خوبی را در اکران ۹۴ کسب کرد و سومین فیلم پرفروش سال لقب گرفت.

جدول امتیازات و لیست ۱۰ فیلم برتر سال ۹۴ به انتخاب منتقدان در «سوره سینما» را می‌توانید در جدول زیر مشاهده کنید:

نوشته ده فیلم برتر اکران ۹۴ به انتخاب منتقدان در «سوره سینما»: از «محمدرسول‌الله(ص)» تا «قندون جهیزیه» و «روباه» و «چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

اما باید دقت کرد که این مساله توجیه‌ناپذیر، صرفا یک بهانه است. بهانه‌ای که بشود به خاطر آن، وارد زندگی چند خانواده شد و موقعیتشان را به نمایش گذاشت؛ یعنی خودش، به اندازه نمایش فراز و نشیب خانواده‌ها اهمیت ندارد. اتفاقا از این جهت، فیلمنامه‌نویس(ها) به خوبی و با هوشمندی عمل می‌کند و ماجرای آگهی را در انتهای هر قصه قرار می‌دهد: در اپیزود اول، با این‌که در ابتدا تجمع ناشی از چاپ آگهی نشان داده می‌شود، ولی در صحبت‌های آخر شب زن و شوهر است که جزئیات قضیه برای مخاطب آشکار می‌شود. در اپیزود دوم هم که تازه وقتی شوهر به زندان می‌افتد و زن به محل کار او نقل مکان می‌کند، بحث آگهی پیش کشیده می‌شود.

حتی «انگیزه» جلال برای انجام این ‌کار اساسا بعد از آن دو قصه مطرح می‌شود. در نتیجه خود به خود، بحث «علت آگهی» در مقابل نمایش پرتاکید «مشکلات کاراکترها» به حاشیه رانده می‌شود. ضمن این‌که اگر قرار باشد نارضایتی خاصی به خاطر منطقی نبودن این عمل، در مخاطب شکل بگیرد، در انتهای فیلم خواهد بود و روی رضایت کلی او از اثر تاثیر خواهد داشت و ارتباط او با شخصیت‌ها و قصه‌های دو خانواده را- که در ابتدا نشان داده شده- مختل نخواهد کرد. در این صورت، آن چیزی که بخش عمده فیلم را تشکیل می‌دهد، مواجهه بی‌واسطه مخاطب با مشکلات محوری دو خانواده است. همین، کمک بسیار زیادی به همذات‌پنداری با شخصیت‌ها می‌کند. مخاطب، شرایط آدم‌های قصه را می‌بیند، نیازمندی‌شان را درک می‌کند، برایشان دل می‌سوزاند، آرزو می‌کند مشکلاتشان حل شود، نگران عاقبت کارشان می‌شود. حتی تا حدودی با تردید جلال در مورد کمک به نامزد سابقش هم همراه می‌شود. نهایتا هم از این‌که مرد علیل (علی) عزتش را زیر پا نمی‌گذارد و به این ترتیب، هم مشکل ستاره حل می‌شود و هم تردید جلال برطرف، احساس رضایت می‌کند.

و البته همین «احساس رضایت» بخش مهم دیگری از ارزشمندی فیلم را مشخص می‌کند: این‌که «چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت»، صرفا به نمایش بدبختی اکتفا نمی‌کند و از طرفی هم جزو آن دسته از فیلم‌ها نیست که موفقیتشان را در گرو گرفتن حال تماشاگرشان می‌دانند. شاید بتوان گفت که همه فضاسازی فیلم برای این است که در پی نشان دادن وخامت مشکلات، بگوید که برطرف کردنشان چه کار مهمی می‌تواند باشد. انگار همه‌چیز فیلم برای رسیدن به همان لحظه پایانی است. همان لحظه‌ای که جلال از کاری که کرده احساس رضایت و خوشحالی می‌کند و فیلم موفق می‌شود که این احساس را به تماشاگرش تسری بدهد. ضمن این‌که از افتادن به دام «خوش‌خیالی» هم نجات می‌یابد: بعید است مخاطب-حتی با وجود خوشحالی از کار جلال- تجمع کابوس‌وار مردم به خاطر آگهی و تعداد پرشمار افرادی که جلال نتوانسته کمکشان کند را فراموش کند. به این ترتیب «چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت» با به وجود آوردن هر دو حس؛ رضایت و همدردی، برای تماشاگرش، به خوبی نشان می‌دهد که «لزوما پایان تلخ تاثیرگذار است و پایان خوش، مضحک» تصور باطلی است و اگر فیلم، متناسب با آن‌چه نمایش داده به پایان برود، بدون شک می‌تواند تاثیرگذار و تامل برانگیز باشد (در همین راستا کارگردان باید خوشحال باشد که پایان قبلی را حذف کرده).

حالا با توجه به این‌که «چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت»، بیش از هر چیز یک «فیلم اجتماعی درباره مشکلات طبقه فرودست» است، دیگر چه انتظاری از آن داریم؟ بله، باز هم در نهایت می‌شود دوباره از توجیه‌ناپذیری آن بهانه و ایده اولیه سخن به میان آورد. اما به نظر می‌رسد این مقوله، بیشتر تفاوت بین فیلم «خوب» و «خیلی خوب» را نشان می‌دهد تا این‌که فیلم حاضر را از ارزش بیندازد.

نوشته چطور «تلخ» باشیم اما «یاس‌اور» نه؟ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سد محکم دولت وقت ایتالیا برای نئورئالیستها

در واپسین سال‌های حکومت فاشیستی در ایتالیا در ادبیات و سینمای این کشور تمایلی رئالیستی بروز کرد، چرا که فقر و بیکاری فزاینده‌ای که در طی حکومت فاشیست‌ها و سپس جنگ، ایتالیا را درگیر خود کرده بود، پس از سرنگونی فاشیست‌ها و رسیدن دورانی که به بهار ایتالیا معروف بود، امکان بازگویی پیدا می‌کرد.

بعد از روی کار آمدن ائتلافی از احزاب “چپ” و “لیبرال”، فیلمسازانی که دغدغه بازگویی مشکلات جاری جامعه ایتالیا را داشتند، بیش از پیش امکان رشد پیدا کردند و روایت‌های خود را بر بستر بحران‌های جامعه جنگ زده ایتالیا متکی کردند.

جنبش سینمایی نئورئالیسم ایتالیا که در مواجهه ای سیاسی شکل گرفت در اواسط دهه پنجاه میلادی رو به افول نهاد. در اوایل دهه پنجاه، دولت جدید ایتالیا که بعد از دوران “بهار ایتالیا” بر سر کار آمده بود، نسبت به تولیدات این جنبش سینمایی بدبین شد و با گماردن جولیو آندره اوتی به ریاست اداره هنرهای نمایشی و تفویض اختیارات ویژه به او، موجبات افول این فیلم‌ها را فراهم آورد.

بدین ترتیب هر فیلمی که تصویری نامطلوب و تلخ از ایتالیا به نمایش می‌گذاشت از منابع مالی محروم می‌شد و در مقابل وام‌های کلان به فیلم‌هایی اختصاص می‌یافت که از محتوای مورد تأیید این اداره برخوردار بودند. اوج گرفتن جنگ سرد و ادعای مخالفان این فیلم‌ها مبنی بر وجود انگیزه‌های ایدئولوژیک و چپ در آنها، این محدودیت‌ها را به اوج خود رساند و به این ترتیب، دوران افول این جنبش از راه رسید.

فیلم‌های “نئورئالیستی” معمولاً قاب‌های ناآراسته و فی البداهه دارند. روسلینی در مصاحبه‌ای در این باره می‌گوید “اگر به اشتباه نمای زیبایی بگیرم، حتماً هنگام تدوین آن را بیرون خواهم کشید”. معمولاً تصویربرداری به سبک فیلم‌های مستند انجام می‌گیرد و دوربین سعی در نشان دادن واقعیت بدون دست کاری دارد. از این رو گاهی از دوربین روی دست استفاده می‌شود.

دزد دوچرخه اثر دسیکا یکی از فیلمهایی است که به بهترین شکلی فروپاشی اجتماعی و اخلاقی را در ایتالیای پس از جنگ به تصویر می‌کشد.

بسترسازی ونیز برای فیلمسازان جهان سومی

سینمای ایتالیا پس از این از رونق افتاد اما چند دهه بعد سیاستهای دولتهای وقت ایتالیا که اجازه هرگونه بازنمایی تصویر ناهنجار از ایتالیا را برای فیلمسازان مکتب نئورئالیستی این کشور منع کرده بود زمینه صدور این مکتب سینمایی به کشورهای داعیه دار و انقلابی در جهان سوم را فراهم نمود تا فیلمسازان جوان و جویای نام با الگوگیری از این سینما محتوای آثار خود را بر بزرگنمایی زشتیهای هرچند معدود کشورهای خود استوار کنند.

جشنواره فیلم ونیز نیز به ویژه در دهه اخیر با انتخابهایی که از سینمای ایران داشته به وضوح حرکت بر مدار این کارویژه معین را عیان کرده است. دایره ساخته جعفر پناهی, خانه پدری ساخته کیانوش عیاری، قصه ها به کارگردانی رخشان بنی اعتماد، مستند روزهای سبز حنا مخملباف، رای مخفی اثر بابک پیامی، تعدادی از آثاری است که جشنواره ونیز طی دهه اخیر به آنها روی خوش نشان داده و زمینه دیده شدن آنها درغرب را فراهم کرده است.

«دایره» جعفر پناهی برنده شیر طلای ونیز!

برای مثال سینمای ایران در سال ۲۰۰۰ با فیلم «دایره» ساخته جعفر پناهی موفق به کسب جایزه شیر طلایی جشنواره فیلم ونیز شد. فیلمی که روایتگر داستان چهار زن است که از زندان گریخته اند و سرنوشت متفاوتی را تجربه می کنند. فرشته، مائده، الهام و نرگس هریک به دنیال پناهگاهی برای خود هستند. مائده خیلی زود توسط پلیس دستگیر می شود. الهام قصد بازگشت به شهر خود را دارد که به علت موانع متعدد عملا ممکن نیست. فرشته که از طرف خانواده طرد شده در صدد سقط جنین فرزندی است که پدرش اعدام شده است و ….. فیلم دایره همان زمان توسط معاون سینمایی وقت سیف الله داد در سال ۱۳۸۰ توقیف شد.

قصه های رخشان بنی اعتماد دیگر اثری است که سال گذشته جایزه بهترین فیلمنامه را از این جشنواره به خود اختصاص داد. همچنین خانه پدری که روایت قتل فجیع دختری به دست پدرش است وبه دلیل خشونت عریان و دلخراش آن در ایران اجازه نمایش عمومی نیافت از دیگر اثار راه یافته به جشنواره فیلم ونیز است.

جشنواره ونیز پلی برای اکران اثار ضد ملی سینمای ایران در غرب

بدیهی است که همه این آثار تصویری عقب مانده و منحط از جامعه ایران به نمایش می گذارند که علی الظاهر مبتنی بر واقعیت به تصویر درآمده اند، با این تفاوت که تماشاگر داخلی به دلیل مشاهده مستقیم واقعیت جامعه به وضوح محتوای این آثار را به کل جامعه ایران تعمیم نمی دهد اما مخاطب خارجی به راحتی فضای تیره این آثار را به کل جامعه ایران تعمیم می دهد.

حتی فیلم به ظاهر هنری ماهی و گربه هم که علی القاعده باید بیش از همه به واسطه تکنیک منحصر به فرد تک شات بودن آن مورد توجه قرار گیرد بی تردید دارای این جذابیت محتوایی برای کارویژه معین جشنواره ونیز است که اداعا می شود روایتگر یک ماجرای واقعی مبتنی بر وجود یک رستوران بین راهی در ایران است که در آن گوشت چرخ‌کرده انسان طبخ می شود.

جشنواره ونیز نه تنها زمینه دیده شدن این آثار در یک کشور غربی را ایجاد می کند بلکه همواره به عنوان پلی برای اکران در سایر کشورهای غربی نیز عمل کرده است.

«چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت» و یک سوال اساسی درباره ونیز

امسال هم از سینمای ایران فیلم چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت ساخته وحید جلیلوند به ونیز راه یافت که حتی اگر کارکرد مناسبی در داخل کشور داشته باشد، طبعا تصویری مطلوب از ایران برای نمایش در خارج از کشور محسوب نمی شود.

اما سوال اساسی این است که چرا کشوری که بیش از ۶۰ سال پیش نسبت بر سر ادامه جریان و مکتب سینمایی نئورئالیسم با این استدلال که چهره ای ناهنجار از جامعه ایتالیا به دنیا عرضه می کند مانع ایجاد می کند، حالا به واسطه جشنواره فیلم ونیز از تولید و نمایش آثار نئورئالیستی تلخ در کشورهای دیگر حمایت می کند؟

نئورئالیسم تا حد زیادی در تکنیک و فرم با سبک و شیوه سینمای مستند شباهاتهایی دارد و دلیل تاکید نئورئالیستها بر شیوه های سینمای مستند بیش از همه القاء این بود که اثر هنری مبتنی بر خیال هنرمند ساخته نشده و آنچه تماشاگر بر پرده سینما مشاهده می کند واقعیت دارد.

این روشی است که پس از موفقیت فیلمهای اصغر فرهادی در جشنواره های جهانی، روز به روز در سینمای ایران در حال گسترش است و در فیلم هایی مانند قصه های رخشان بنی اعتماد و فیلم چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت وحید جلیلوند هم که مورد پسند جشنواره هایی مانند ونیز قرار گرفته اند تا حد زیادی اعمال شده است. فرمی که جهان فیلم را مطابق با واقعیت جامعه ایرانی نشان می دهد.

در همین زمینه وحید جلیلوند در گفت و گو با برنامه سینمایی شبکه چهار سیما صراحتا اذعان می کند که هرگاه احساس کرده بازی بازیگرانش آنقدر خوب از کار درآمده که به رئالیستی بودن فیلمش لطمه وارد می کند آن بازی را از فیلم حذف کرده است.

با این اوصاف اما مسئله اساسی اینجاست که این شیوه و سبک در فیلمسازی که حتی در کشور ایتالیا که خاستگاه آن است در دهه پنجاه میلادی به افول گرایید، چرا به یکباره باید مورد اقبال سراسری فیلمسازان ایرانی قرار بگیرد و آنها- حتی با وجود مناسب بودن آنها برای مخاطب داخلی- همچنان اصرار بر این شیوه فیلمسازی داشته باشند و چشم به جشنواره های جهانی داشته باشند.

نوشته «چهارشنبه ۱۹اردیبهشت»، نئورئالیسم، جشنواره ونیز و چند داستان دیگر!/چطور ایتالیا سینمای «نئورئالیسم» را در کشور خودش خشکاند و آن را در کشورهای دیگر پرورش داد؟ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

می‌شود از اصالت فرد طرفداری کرد و استدلال کرد که فرد، جامعه را می‌سازد(شاید هم برعکس) و پویایی زندگی بشریت را در گرو این کلیدواژه دانست. (همانطور که لیبرالیسم فرهنگی هر مساله‌ای را به این واژه ارجاع می‌دهد و کاپیتالیسم و سرمایه‌داری بعنوان شاخص لیبرالیسم اقتصادی نمی‌توانند بدون اصالت دادن بر فرد حتی یک روز ادامه حیات دهند) اما تفرد و اصالت فرد هرچه که هست- چه خوب،چه بد- «چهارشنبه ۱۹اردیبهشت» در برابر آن است!

«چهارشنبه ۱۹اردیبهشت» با چند قاب بسته از چهره‌های مضطربی(جمع) که همه حول یک «فرد» خَیِر جمع شده‌اند شروع می‌شود و در ادامه آنچه کشش روایت و تعلیق داستان را ایجاد می‌کند تقابل خرده روایت‌هایی از صد و اندی مصیبت است که رفع هیچکدام لبخند را بر لب سایر مصیبت‌دیدگان جای نمی‌دهد؛ این همان عنصری است که به اثر یک تلخی دائمی تزریق می‌کند و به روایت دیگر این عدم بالانس ناشی از آن است که همه خرده روایت‌های فیلم را مظلومین و محرومین تشکیل می‌دهند و هیچ تقابلی از ظالم و مظلوم در جریان این اجتماع- جمعیت پیرامون جلال آشتیانی- وجود ندارد.

حالا جلال آشتیانی کیست؟ جلال آشتیانی یا مرد خیر داستان، یازده سال پیشِ همان‌هایی‌ست که حالا به گرد او جمع شده‌اند. او در این «جامعه» معمولی‌ترین است اما در میان «افراد»، عجیب‌ترین و سنت‌شکن‌ترین. و این همان جایی‌ست که تلخی فیلم را به چالش می‌کشد.

«چهارشنبه ۱۹اردیبهشت» با چند کلوزآپ تلخ شروع می‌شود، با داستان لیلا تلخ‌تر میشود، ورود ستاره تلخی فیلم را به نهایتش می‌رساند و در نهایت می‌فهمیم آنقدر تلخی جامعه زیاد است که انتخاب ستاره هم نمی‌تواند وجدان آدمی را در این کشاکش «قضاوت» آرام کند.

اما مسئله‌ی اساسی این است که با همه این تلخی‌ها «چهارشنبه ۱۹اردیبهشت» سیاه نیست. «چهارشنبه ۱۹اردیبهشت» سیاه نیست چون منجی دارد و این منجی انتزاعی‌ترین کاراکتر فیلم است، جلال نه منجی است و نه می‌تواند منجی باشد او هم خود قربانی‌ست و حالا فقط برای التیام درد فرزند از دست داده‌اش نقش قهرمان را بازی می‌کند؛ منجی در «چهارشنبه ۱۹اردیبهشت» تعهد جمعی و عبور از تفرد است.

همه شخصیت‌های اصلی فیلم که در بستر روایی قابل مشاهده‌اند در وسایل حمل و نقل «عمومی» مشاهده می‌شوند و همه گره فیلم در سی میلیون تومانی است که حاصل فروش اتومبیل جلال بعنوان یک وسیله حمل و نقل«شخصی» است. همه آنچه که در «چهارشنبه ۱۹اردیبهشت» به آن می‌رسیم هم همین است؛ عبور از زندگی انحصاریافته در منافع فرد برای رسیدن به منافع جمع.

و از همین رو تلنگر جلیلوند بر مخاطبش بیشتر از نصیحت به صدقه، توصیه به احیای تعهد جمعی است. جلال عصیانگر و عصبانی است، حتی یکبار هم نمی‌خندد چون اساسا کار انقلاب‌ها عصیان است و جلال به مثابه یک انقلاب علیه وضع موجود خروش می‌کند، انقلابی که ریشه‌اش در قربانی شدن یازده سال قبل اوست.

جلال چهره کلیشه‌ای افراد خیر را تغییر داد، کار خیر او انقلابی بود چون فقط یک انقلابی هستی خود را برای ایثار به خطر می‌اندازد و چهره تثبیت شده افراد خیّر بعنوان متنعم‌های بی‌دردی که آب سرریز شده از زیرِ دستان‌شان را به محرومین می‌دهند تغییر داد و کمک به جامعه را از رگه و ریشه «لطف» به سمت و سوی «وظیفه» برد و در عین حال این انقلاب را برخلاف اندیشه‌ای که تعهد اجتماعی را می‌خواهد از سمت دولت -که خود عصاره جامعه است- به جامعه تزریق کند با به میدان آوردن خود بعنوان یک «فرد» پیش برد تا تلنگری برای احیای تعهد جمعی باشد.

نوشته انقلاب انفرادی برای تعهد اجتماعی/ نقد «سوره‌سینما» بر «چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت» – ۱ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در ابتدای برنامه وحید جلیلوند درباره اکران فیلم خود گفت: از اکران راضی هستیم و امیدواریم بهتر شود، فعلا در پنج فیلمی که با هم اکران شدند، فروش فیلم ما بالاتر بوده و ان شاءالله بهتر هم بشود.

جلیلوند: از ابتدا می‌خواستیم فیلم در پائیز اکران شود

ایشان در پاسخ به این سوال که آیا تاخیر در اکران لطمه ای به برنامه‌ریزیتان نزده است؟ بیان داشت: خیر؛ با آقای سرتیپی که پخش کننده فیلم است گفتگویی داشتیم و قرار بر این شد که فیلم با توجه به فضای دانشجویی و اجتماعی تلخ، در پاییز اکران شود که هم از ماه محرم گذشته باشیم و هم اینکه خود فیلم برای دانشجوها و جایی که اهل فکرترند، رد و بدل و گفتگو شود و جلسات نقد و بررسی بیشتر شکل بگیرد.

جلیلوند در ادامه، به دلایل عدم انقطاع معرفتی عوامل فیلم با متن اشاره داشت و گفت: اگر خاستگاه مشترک بین نویسندگان، و بعد تهیه کننده و کارگردان و همچنین بازیگران و دیگر عوامل به وجود بیاید انقطاع معرفتی اتفاق نمی‌افتد. بخش عمده‌ای از اینکه همه عوامل با هم پیوند دارند لطف خداست و بخش دوم که کنش انسانی در آن مطرح است این است که با تک تک عوامل صحبت و گفتگو شده و گفته‌ایم که صرفا قرار نیست فیلم بسازیم. بلکه می‌خواهیم پیامی بیان شود و این علت غایی گفته شود، اگر توانش را دارید و در این خاستگاه نظر شما نیز تامین می‌شود، شروع کنیم و به دلیل اینکه این خاستگاه، شریف است طبیعتا همه عوامل فیلم با آن پیوند خورده‌اند و با آن ارتباط برقرار کرده‌اند.

جلیلوند: زبان فیلم من ایرانی است

در ادامه جلیلوند درباره توجه فیلم های امروزی به نگاه و تشویق غرب و عدم توجه فیلم «چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت» به این مسئله گفت: واقعا اینطور نیست و این قضاوت تلخ و سطحی در مورد فیلمسازان است و خارج از فیلم خودم هم اصلا این را قبول ندارم. زبان فیلم من ایرانی است و حرف آن، حرف مردم است. در اینکه کارهایی کنیم و غرب تشویق کند، نمونه ای وجود ندارد و این توهم برخی از منتقدین است که متخصصین بی سواد باز تکرارش می‌کنند و این در افهام عمومی افتاده است. ممکن است فیلمی بد باشد و جشنواره یا جایی آن را ببیند و بپسندد، این بحث دیگری است؛ مثلا ممکن است «قصه ها»ی بنی‌اعتماد را دوست نداشته باشم، ولی چه کسی می‌تواند بگوید خانم بنی‌اعتماد دغدغه اجتماعی نداشته است؟ در زمانی که همه فیلم ملودرام کلا سطحی می‌ساختند، ایشان روسری آبی، نرگس و زیرپوست شهر را می‌ساخت.

وحیدزاده: برای مخالف خود عبارت بی سواد یا سطحی استفاده نکنیم

وحیدزاده دیدگاه خود را راجع به صحبت‌های جلیلوند بیان کرد و گفت: من فیلم ایشان را خیلی دوست داشتم و می‌خواهم راجع به دوست داشتن در این برنامه صحبت کنم. اما این موجب نمی‌شود از نکاتی که ایشان گفتند بگذرم. این خوب نیست که برای کسانی که نظری مخالف با ما دارند از اصطلاحاتی مثل بی سواد یا سطحی استفاده کنیم و بدیهیات را زیر سوال ببریم. موضوع سینمای جشنواره ای و فرآیندی که برای ساخت این آثار هست و همچنین سیاستگذاری غرب چیزی است که در سالهای اخیر عیان است و مصادیق آن متعدد است.

«چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت» فیلم نجیبی است

وی سپس درباره فیلم صحبت کرد و گفت: این فیلم واقعا نجیب است و یک مصداق خوب از سینمای اجتماعی دغدغه مند و متعهد است که می‌خواهد به درد اجتماع بپردازد و درگیر روشن‌فکربازی و جشنواره پسندی نشود.

محرمی: «چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت» در تکنیک خوب و در محتوا گل‌درشت

محرمی نیز در این رابطه توضیح داد و گفت: متاسفانه ژانر اجتماعی سینمای کشور ما همیشه دچار افراط و تفریط بوده و هیچوقت سینماگران نتوانسته اند تصویر واقعی و وفادارانه و صادقانه از چیزی که در جامعه رخ می‌دهد عرضه کنند. جنس سینمای آقای جلیلوند از نظر تکنیکی و فنی خوب است، فیلم از دیالوگ خوبی بهره می‌برد و بازی‌های خوبی دارد و داستان را محکم و پرقوام پیش می‌برد ولی متاسفانه ایراد اصلی من به فیلم این است که نقاط ضعف یک طبقه اجتماعی را گل درشت تجمیع کرده و جلوی چشم بیننده می گذارد.

وی افزود: کارویژه سینما این نیست که تماشاگر را روی صندلی شکنجه دهیم، مخاطب ما در جامعه ای که با این همه پمپاژ مشکلات از رسانه‌های مختلف روبرو است، وقتی در سینما می‌نشیند سینماگر باید اینقدر حس مسئولیت اجتماعی را داشته باشد که به لحاظ مثبت الهام بخش مخاطب خود باشد، یعنی مخاطب به آرامش برسد. کاراکترهای فیلم ملموس هستند و اینها را دیده‌ایم اما چه اصراری وجود دارد که فیلمساز روی این نقاط منفی تاکید کند و گل درشت کنار هم بچیند.

ایشان در توضیح نکات منفی فیلم خاطرنشان کرد: این فیلم داستان خود را روی یک بستر خاص یعنی طبقه محروم جامعه گذاشته و روایتش می‌کند، این طبقه ویژگیهای خاصی دارند که در تصویری که از آنها در فیلم ارائه می‌شود جفا شده است. طبقه محروم نسبت به طبقات دیگر مذهبی‌تر و سنتی‌ترند و نوع‌دوستی در بینشان بیشتر است، بی رحمی و شکل روابطی که در این فیلم می‌بینیم در این طبقه کمتر دیده می‌شود و معنویت در طبقه محروم ما بیشتر است. سینماگر نقاط ضعف را گل درشت می‌کند و نقاط قوت را حذف می‌کند مثلا نقش خانم کریمی در کارگاه بسته‌بندی مرغ بدترین شغل و تصویر از زن هست که امکان دارد انتخاب شود و این به شمایل زن در جامعه آسیب می‌زند و وقتی به خانه می‌رود مخاطب با تصویر فلجی روبرو می‌شود که اختیار اجابت مزاج خود را هم ندارد، من هنگام دیدن به یاد فیلم هافکینگ افتادم، سینمای غرب یک فلج را طوری نشان می‌دهد که جامعه غربی بسترساز پیشرفت علمی و موفقیت او شده اما در جامعه ما برعکس نشان می‌دهد که جامعه به قدری منحط هست که آدم سالم را تبدیل به یک آدم فلج می‌کند.

وحیدزاده: به فیلمی که توانسته احساسات مخاطب را برانگیزاند باید تبریک گفت

وحیدزاده دیدگاه متفاوتی نسبت به محرمی داشت و گفت: هنر به ظهور رسیده تا گل درشت سازی کند و اتفاقی را با صدای رساتری فریاد بزند تا توجه مخاطب را جلب کند و اینکه مخاطب شکنجه شود اتفاقا یکی از کارکردهای هنر است و اگر این فیلم توانسته اینقدر احساسات مخاطب را برانگیزاند باید تبریک گفت. در مورد اینکه چرا باید زشتی‌ها را دوباره نمایش دهیم باید بگویم به ماهیت هنر و هدف هنر برمی‌گردد همانطور که همین الان هم فیلم‌ها و برنامه‌های زیادی داریم که زشتی‌های نظام فاسد پهلوی و استکبار را به نشان می‌گذارند. اگر اثری با هرکدام از موضوعات طوری به سراغشان برود که برآیندی برای جهت‌دهی به ذهنیت مخاطب داشته باشد فصل ممیز ماجرا رقم می‌خورد.

وی اضافه کرد: شاید از نکات منفی فیلم این باشد که در ظاهر با فضای تلخ و سرد شروع می‌شود که از این دسته آثار در سالهای اخیر زیاد دیده‌ایم اما در ادامه حساب خود را جدا می‌کند و نشان می‌دهد اثر شبه روشنفکرانه سیاه‌نما نیست و قرار نیست برآیند کلی فیلم در مخاطب افسردگی و شکست باشد و اتفاقا نکات قوت زیادی دارد که مخاطب را از انفعال دور می‌کند و در راستای حرکت فعالانه است. مصداق آن حضور یک خانم در کشتارگاه مرغ است، این تصویر آزاردهنده است اما تصویری که در واقعیت دیده می‌شود به مراتب سیاه‌تر و تلخ‌تر است و این تصویر معتدل است، آنچه مهم است مواجهه‌ی فیلمساز است که در ادامه نگاه استعاری و دقیقی دارد و بعد از اینکه خانم از کشتارگاه بیرون می‌آید غذایی را که با زحمت به‌دست آورده با کودکش سهیم می‌شود و تاکید بسیارش بر این است که کودکش گوشت بخورد و این تصویر بسیار نجیبانه و شریفانه است که این زن جهاد می‌کند و در ادامه می‌بینیم در نسبت با اجتماع و خانواده و شوهر آسیب‌دیده اش چه مناسباتی را برقرار می‌کند.

محرمی: «چهارشنبه۱۹ اردیبهشت» تصویر قرون وسطایی از جامعه نشان می دهد

محرمی نکات دیگری راجع به فیلم اضافه کرد و گفت: چه معنایی دارد که سینماگران ما تصویر قرون وسطایی از جامعه ایران نشان دهد. بهتر هست سینماگرانمان نگاهی هم به سینمای آمریکا داشته باشند، تلخ کامی باید باشد و منکر آن نیستیم، اما «چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت» می‌گوید ما یک جامعه منحطی داریم که هیچ امیدی به آن نیست و دارد به بن بست می‌رسد و یک جامعه قرون وسطایی را نشان می دهد و بسترش را جامعه محروم گذاشته است.

محرمی در پاسخ به این سوال که آیا چهره هایی که نشان می دهد دور از واقعیت است، گفت: نکات منفی هست اما نکات مثبت حذف شده است، یعنی توسل و توکل نیست، ما در فیلم ردی از مذهب نمی‌بینیم جز اینکه دو خانم در فیلم ظواهر مذهب را دارند اما روح مذهب در فیلم نیست و روابط آدمهای مذهبی در فیلم خشونت‌آمیز است. خشونت که حتما فیزیکی و لفظی نیست، وقتی با روح و روان مخاطب بازی می‌کند این هم نوعی خشونت است. فیلم تصویری افراطی از جامعه نشان می‌دهد و در و دیوار فیلم و نوع میزانسن و طراحی هم افسرده است و حتی فیلمساز فیلتر زرد گذاشته است تا روح افسرده‌ از جامعه‌ای که خواسته به تصویر بکشد را به مخاطب القا کند.

وی شخصیت امیر آقایی در فیلم را شبه قهرمان دانست و گفت: این شخصیت مولفه‌های یک قهرمان را ندارد یعنی یک آدم عاصی از جامعه بریده را نشان می‌دهد که کارش هم احمقانه است، یک آدم بیچاره که با زنش دعوا می‌کند و نتیجه‌اش این است که سیلی از افراد بیچاره را پشت در دفترش جمع می‌کند و تحقیرشان می‌کند و فیلمساز تاکید ویژه بر آن دارد، برای مثال نمایی که پلیس امیر آقایی را به ماشین آورده و مردم را نگاه می‌کند ببینید چه تصویری از طبقه محروم به خورد مردم داده می‌شود.

وی اضافه کرد: نقطه ثقل فیلم سکانسی هست که مردم در فیلم هجوم آورده‌اند تا مبلغی پول بگیرند و برای اثبات بدبختی باید خودشان را بشکنند، جنس مردمی که در این فیلم نشان داده می‌شود گدا صفت است و این جفا به طبقه محروم جامعه است. فکر می‌کنم برخلاف ادعای فیلم که در دفاع از طبقه محروم جامعه ساخته شده، اتفاقا گام‌هایش را روی طبقه مستضعف جامعه گذاشته و به واسطه تحقیر این طبقه این اثر هنری جلوه پیدا کرده است یعنی فیلمساز اجتماعی‌ساز ما همواره این کار را تکرار کرده است. فیلم‌های خانم بنی‌اعتماد به خاطر لحن طنزآلود از تلخی فیلمشان گرفته می‌شود اما فیلم ایشان همان لحن طنز را هم نداشت و سراپا تلخی بود.

وحیدزاده: قهرمان داستان انگشت اتهام را به جامعه نشانه رفته است

وحیدزاده در ادامه صحبت های ایشان افزود: اصل ماجرا به این برنمی‌گردد که دوربین به چه قشری نگاه می‌کند، اصل ماجرا زاویه دید و نگاه است و لذا به جای نشان دادن زیبایی و روشنی، تاریکی را نشان می‌دهد و این اصل نیست. مثلا فیلم چه خوب که برگشتی از آقای مهرجویی کاملا شاد و پر از روشنی است اما به نظرم کاملا سیاه و پوچ انگار است چون نگاه فیلمساز خالی از معناست. آنچه در این فیلم نشان داده می‌شود واقعیت است و آنچه اهمیت دارد نگاه فیلمساز به این جامعه است که از بین این توده و سیاهی لشکری که آنجا صف بستند دو نمونه را بزرگ می‌کند و وقتی وارد زندگیشان می‌شویم می‌بینیم اینها به رغم آن همه سختی و مشکل چقدر جنگنده و فعالانه برای زندگی تلاش می‌کنند. بازی سحر احمدپور در نقش سارا تا لحظه آخر از پا نمی‌نشیند و سعی می‌کند شوهرش را نجات دهد و زندگیش را بازسازی کند و شرایطی که به او تحمیل شده را تغییر دهد. حرفهایی که امیرآقایی می‌زند بسیار مهم است که به جای اینکه انگشت اتهام را به حاکمیت نشانه برود به خود اجتماع اشاره می‌کند.

وی درباره امیدبخش بودن فیلم گفت: اینکه بسیاری از مشکلات را به خود اجتماع برمی‌گرداند که از دل همین اجتماع کسانی نزول می‌خورند یا موجب له شدن زندگی اشخاصی می‌شوند، فیلم ما را به خودمان می‌آورد و می‌خواهد یک گام رو به جلو حرکت کند. فیلم یک عصیان فعالانه است، در جشنواره سال قبل از بین ۴۰ نفر جامعه منتقدین ۱۶ نفر جزو ۵ فیلم برتر خودشان را فیلم چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت را نام برده بودند.

محرمی: فیلم اجتماعی است اما جامعه ایرانی را به بن بست رسیده نشان می‌دهد

محرمی در جمع بندی صحبت‌های خود بیان داشت: مردم ما مستحق بازنمایی تصویر بهتری از خودشان در سینما هستند، یک فیلم مثل علی سنتوری با همه مشکلات و ضعف ها آنطور با شدت انتقاد می‌شود در حالی که به نظرم آن فیلم بیشتر مبتنی بر واقعیت است چون طبقه‌ مرفه بی دردی را نشان می‌دهد که می‌دانیم آن جنس زندگی در آن طبقه زیاد دیده می ‌شود. به نظرم دوستان باید بیشتر برای این آثار اعتراض کنند چون طبقه‌ای را می‌زند که پایه‌های انقلاب اسلامی بر روی آن قشر سنگینی می‌کند. نگاه من به فیلم سیاسی نیست بلکه اجتماعیست، این فیلم تکه سیاسی ندارد ولی برآیند آن این است که جامعه ایران به بن بست رسیده و این را القا می‌کند.

وحیدزاده نیز در جمع بندی صحبت‌هایش خاطرنشان کرد: فیلم پایان‌بندی خیلی مهمی دارد، لحظه بحرانی فیلم که منتظر تماس خانم نیکی کریمی هستیم شاهد این هستیم که او از کمک وا می‌ماند و کمک به شخصیت دوم فیلم تعلق می‌گیرد و بعد از اینکه امیرآقایی اتاق را ترک می‌کند تلفن به صدا در می‌آید که می‌تواند یک پایان ناامیدکننده باشد اما از سوی دیگر فکر می‌کنم پایان روشنی بود اگر به یاد بیاوریم چرا این تلفن زده نمی‌شود، آن خانواده در آستانه بی اعتمادی بود و آن تلفن نشان‌دهنده بازگشت اعتماد به خانواده بود. این فیلم توانسته نظر منتقدین را جلب کند، در جشنواره فیلم فجر توانست تندیس بهترین فیلم و بهترین کارگردانی را اخذ کند و در جشنواره خارجی هم توانسته نظر را جلب کرده و فیلم خوبی است.

کریمان: همایش روحانی در قاب سینما در پی واکاوی نسبت روحانی و سینماست

در ادامه‌ی برنامه، حجت الاسلام سجاد کریمان دبیر اجرایی همایش روحانی در قاب سینما ضمن اشاره به دوساله شدن همایش در مورد اوضاع آن بیان داشت: همایش روحانی و سینما دوسال گذشته با محور بررسی آثار فیلم‌های کوتاه و مستند کارش را شروع کرد و یکسری نشست‌های تخصصی همزمان با برگزاری جشنواره برگزار شد، ما در پی واکاوی و بررسی نسبت روحانی و سینما در کلیه سطوح هستیم که چندوچون این نمایش مناسب با جریان روحانی و در شان آن بوده است یا خیر و آورده همایش با بررسی مکتوب تا دوماه دیگر ارائه می‌شود. ما در سال گذشته یک نمونه فیلم مناسب و درخور شان روحانی را به عنوان معیار معرفی کردیم، امسال هم یک برنامه تلویزیونی مناسب و یک مستند و یک فیلم سینمایی بلند را به عنوان تراز معرفی خواهیم کرد.

برنامه رادیویی سینمامعیار پنجشنبه‌ها ساعت ۱۴:۳۰ به طور زنده از رادیو گفت‌و‌گو پخش می‌شود. برنامه‌ای با اجرای سید امیر جاوید و تهیه کنندگی و سردبیری محمد جواد طالبی که سعی دارد ضمن پرداختن به مسائل اساسی سینمای ایران سطح آگاهی مخاطب از فیلمهای روی پرده را بالا ببرد.

نوشته «چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت» نجیب و اجتماعی دغدغه‌مند است / قهرمان داستان انگشت اتهام را به جامعه نشانه رفته است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«هفت» با موضوع بررسی مشکلات و مصائب تولید فیلم های دینی و تاریخی این بار با داوود میرباقری و علی معلم گفتگو خواهد کرد.

همچنین حمید گودرزی در برنامه این هفته «هفت» به گفت و گو با عوامل فیلم سینمایی «چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت» خواهد پرداخت. این گفت و گو در حاشیه اکران خصوصی این فیلم در ایوان شمس انجام شده است.

در این برنامه مسعود فراستی نیز در میز نقد خود به همراه میهمانانش، به نقد و بررسی فیلم «نهنگ عنبر» به کارگردانی سامان مقدم می پردازد.

برنامه «هفت» با اجرا و سردبیری بهروز افخمی و با حضور مسعود فراستی به عنوان منتقد هر هفته جمعه شب ها از شبکه سه سیما پخش می شود.

نوشته میرباقری و معلم با مصائب تولید فیلم‌های مذهبی-تاریخی به «هفت» می‌آیند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

میان آدمهای رنگاوارنگ و قصه اپیزودیک «چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت»، قصه عشق جوانی «ستاره» و «مرتضی» از نقاط برجسته فیلم است. با سحر احمدپور بازیگر نقش ستاره در فیلم «چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت» گفت‌وگویی کوتاه کردیم. حضور این بازیگر جوان، زمان اکران فیلم در جشنواره فیلم فجر، همراه  با غافلگیری برخی اصحاب رسانه بود. او با چادر و حجاب برتر در نشست مطبوعاتی فیلم حضور یافت. رسانه‌ها در مواجهه با موضوعی که سالهاست در سینمای ایران ندیدند، تیتر زدند: «این بازیگر محجبه همه را غافلگیر کرد». گفت وگوی تسنیم با او را در ادامه می‌خوانید:

– یکی از نقاط برجسته نقش «ستاره»، تعهد به همسر و وعده ای است که به آن پایبند است. برداشت خودتان از ایفای چنین نقشی چیست؟

سحر احمدپور: تعهد اولین چیزی است که برای یک دختر ارزشمند است. وقتی خودم را جای ستاره ۱۹ ساله می‌گذارم اولین چیزی که جلوه‌گری می‌کند، عشق بین دو نفر است. آنچه از فیلم برداشت می‌کنیم این است که ستاره در حال جنگ کردن است ولی نباید این را فراموش کنیم که موضوع فراتر از این حرف‌هاست و تنها چیزی که این فرد را نگه داشت عشق و تعهدی است که دارد.

– اتفاقا موضوع همین نوع از عشقی است که در ستاره ۱۹ ساله‌ی «چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت» می‌بینیم. در فیلمهای ایرانی آنچه به طور معمول دیدیم عشقی بوده که یا به ورطه‌ی ابتذال کشیده شده است یا روایتی از عشقی رمانتیک به شیوه غربی باشد.

احمدپور: همه آدمها ذاتا عشق دارند. ولی به قولی می‌گویند باید دید آدم‌ها سر چه سفره ای بزرگ شدند و چه عشقی را یاد گرفته است. در فیلم خانواده ای را می‌بینیم که نوعی تعصب نسبت به این دختر را نشان می‌دهند و اسماعیل (با بازی برزو ارجمند) یا عمه (بازی آفرین عبیسی) را می‌بینیم که به این دختر ایراد هم می‌گیرند اما همین ایراد گرفتن‌ها برگرفته از همان عشق خانوادگی است. پس ستاره عشق را می‌فهمد چون از همین خانواده عاطفه و عشق را یاد گرفته است. اگر ستاره پای همسرش ایستاده است به خاطر همین عشقی است که یاد گرفته است. پس قصه‌ی عشق آدمها، جدای از دنیایی نیست که در آن پرورش یافتند.

–یکی از ویژگی های دیگر این نقش عواطف و احساسات زنانه‌ای است که فقط در خانواده‌های ایرانی دیده می‌شود و اتفاقا این هم به بومی شدن قصه کمک می‌کند. تاکید آقای جلیلوند در ایجاد بازی و احساسی‌گری ایرانی این دختر چگونه بود؟

احمدپور: نقش من تمرین زیادی نبرد و وقتی به تیم اضافه شدم، بقیه بازیگران کارشان را شروع کرده بودند. برای اولین بار هم بود که جلوی دوربین بازی می‌کردم. فکر کنم آقای جلیلوند عمدا این کار را کردند که هیچ زمینه و پیش‌فرضی از بازیگری نداشته باشم. همین واقعی بودن نقش‌هاست که فیلم را ایرانی می‌کند. «چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت» یک فیلم ایرانی است و حتی همین عشق به مرتضی که شاید هم اشتباه باشد از نوع ایرانی اش تعریف می‌شود.

نقش «ستاره» هم با همین واقع‌نگری آقای جلیلوند به جامعه ایرانی شکل گرفت. برای این نقش مثل یک ربات شدم که دستورات کارگردان را اجرا می‌کردم و وقتی می‌خواستند از من بازی بگیرند به من می‌گفتند که «سحر» به موقعیت و لحظه‌ای که الان «ستاره» گیر افتاده، فکر کن. به این فکر نکن که «ستاره» را بازی می‌کنی.

-پیش از این تجربه بازیگری نداشتید؟

احمدپور: هیچ‌وقت.

– از این‌که می‌خواستید وارد دنیای بازیگری شوید هراسی نداشتید. چون غیر از خود بازیگری که سختی‌های خاص خودش را دارد، حواشی هم دارد که کار آنها را سخت‌تر می‌کند به خصوص بازیگران خانم؟

احمدپور: از بازیگری هراس نداشتم چون از دوربین ترس نداشتم. البته که هرکسی برای اولین بار وارد جایی می‌شود یک ترسی دارد چون گنگ بودن فضا، خودش ایجاد ترس می‌کند اما بالاخره با کمک‌هایی که شد این ترس را کنار گذاشتم.

– در دنیای بیرون از فیلم چطور؟ چون آنچه از شما می‌بینیم دختر خانم چادری است که شمایلش خیلی متفاوت از بازیگران مرسومی است که این روزها در پشت صحنه سینما دیده می‌شود. فکر نمی‌کنید درمواجهه با شما، با همان پیش‌فرض‌ها و نگاه به دیگر بازیگران زن ایرانی قضاوت کنند؟

احمدپور: این فیلم برای من از این جهت نعمت بود که یاد گرفتم انسان وقتی دیده می‌شود که کارش را خوب انجام دهد. نمی‌توانم خودم را در جایگاه فرد دیگری قرار دهم و نمی‌توانم آدم‌های دیگر را نقد کنم.

علاقه دارید در دنیای بازیگری حضور داشته باشید؟

احمدپور: علاقه داشتم و بعد از این فیلم بیشتر علاقه مند شدم. به دلیل اینکه همه چیز در فیلم مثل محاسبات ریاضی برنامه ریزی شده بود.

یک جمله ای است که می‌گوید اگر هر جایی باشید شبیه همانجا می‌شوید. فکر می‌کنید اگر در سینما بخواهید بمانید مثل بقیه آدم‌های امروز سینمای ایران بشوید؟

احمدپور: نمی توانم مطمئن جواب بدهم. نمی‌دانم. اصلا من کسی نیستم که بگویم مثل بقیه آدم‌ها هستم یا نه. رشته اصلی من نقاشی است وقتی هم خواستم کارم را در آن شروع کنم خیلی حرفها به من می زدند ولی همان‌طور که گفتم این مهم است که چه کاری را می‌خواهید انجام دهید.

منبع: خبرگزاری تسنیم

نوشته تعهد اولین چیزی است که برای یک دختر ارزشمند است / برای این نقش مثل یک ربات شدم که دستورات کارگردان را اجرا می‌کردم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

به گزارش سوره سینما، اکران فیلم‌های «پدر آن دیگری»،‌ «ماهی سیاه کوچولو»، «ارغوان»، «عاشق‌ها ایستاده می‌میرند» و «چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت» از امروز آغاز می‌شود. آنچه که باید درباره این پنج فیلم بدانید در این گزارش آمده است:

پدر آن دیگری

«پدر آن دیگری» ساخته یدالله صمدی است که وی و حسین مهکام به صورت مشترک فیلمنامه آن را نوشته‌اند. این فیلم که سال گذشته نمایشش در بخش خارج از مسابقه سی و سومین جشنواره فیلم فجر مورد سوال قرار گرفت، اثری بود که پس از سال‌ها یدالله صمدی کارگردان کهنه‌کار را به سینما آورده است.

بازیگران «پدر آن دیگری» که درباره یک بچه ناشنوا است، حسین یاری، هنگامه قاضیانی، فریده سپاه منصور، مریم سعادت، شمسی فضل الهی، اکبر عبدی و جمشید مشایخی هستند.

چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت

«چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت» ساخته وحید جلیلوند که حضور موفقی در جشنواره فیلم فجر داشت، درباره یک آگهی غیر متعارف در بخش نیازمندی‌های روزنامه همشهری، است که جمعیت کثیری را در روز مشخصی به خیابان می‌کشد، دخالت پلیس قائله را علی الظاهر پایان می‌دهد اما…

تهیه کنندگی این فیلم حاصل همکاری مشنرک علی جلیلوند و محمدحسین لطیفی است و در آن بازیگرانی چون نیکی کریمی، امیر آقایی، شاهرخ فروتنیان، برزو ارجمند، وحید جلیلوند و آفرین عبیسی ایفای نقش می‌کنند.

ارغوان

«ارغوان» سومین فیلم بلند سینمایی امید بنکدار و کیوان علی‌محمدی است که براساس داستان کوتاهی از علی‌اکبر حیدری و توسط حیدری، امید بنکدار و کیوان علی‌محمدی نوشته شده است.

این فیلم هم که در جشنواره فیلم فجر به نمایش درآمد به عنوان اثری عاشقانه با بازی مهتاب کرامتی، مهدی احمدی، شقایق فراهانی، آزاده صمدی، الهام کردا، یاسمین پازوکی، مرتضی اسماعیل کاشی، نسیم ادبی، رابعه مدنی، مریم بوبانی و نیکی نصیریان، داستان یک زن و مرد است که در شب مرگ یک موزیسین معروف، برخورد اتفاقی‌شان روی گذشته و آینده هر دوی آنها تاثیر می‌گذارد.

عاشق‌ها ایستاده می‌میرند

«عاشق‌ها ایستاده می‌میرند» اولین ساخته شهرام مسلخی است که ملودرامی اجتماعی و قصه گو است و داستان آن در ارتباط با دو سرباز ایرانی و عراقی است که در زمان جنگ جان یکدیگر را نجات داده اند. آنها اکنون بعد از سال‌ها با یکدیگر روبرو می شوند. در واقع فیلم قصد دارد به سه مقوله عشق، خیانت و دوستی بپردازد.

در این فیلم بازیگرانی چون سروش صحت، لعیا زنگنه، پوریا پورسرخ و شوان عطوف بازیگر شناخته ‌شده عراقی بازیگران ایفای نقش می‌کنند.

ماهی سیاه کوچولو

«ماهی سیاه کوچولو» اولین تجربه سینمایی مجید اسماعیلی است که علی طالب‌آبادی فیلمنامه آن را نوشته و محمدرضا شفیعی تهیه‌کنندگی آن را بر عهده دارد. در خلاصه داستان این فیلم آمده است: «اگر ناگهان پرنده‌ها به پرواز درآمدند، یعنی دشمن پشت بوته‌هاست اما اگر پرنده‌ای پرید شاید پی دانه‌ای می‌رود. جنگجویان خطاکار تنها به پیروزی فکر می‌کنند، پس بدیهی است که به سمت هر جنبشی پشت بوته‌ها یورش می‌برند اما جنگجویان خردمند که حواس، درک و عکس‌العمل‌شان را یکپارچه کرده‌اند تفاوت پروازهای دسته جمعی و تنها را می‌دانند. آنها آگاهی بر نشانه‌ها را طی آموختن «آئین دلاوری» زیست کرده و می‌دانند موقعیت پس از پیروزی مهم است نه پیروز شدن.»

مریلا زارعی، مصطفی زمانی و همایون ارشادی ایفاگر نقش‌های اصلی فیلم سینمایی «ماهی سیاه کوچولو» هستند و بازیگرانی چون جمشید گرگین، یاسمن معاوی و قاسم یوردخانی نیز در این فیلم سینمایی حضور دارند.

نوشته فیلم‌های که می‌خواهند به گیشه آبان ماه سینماها جان بدهند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت» را فیلمیران پخش می‌کند.

آنونس فیلم:

عکس‌های فیلم:

نوشته «چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت»، سه‌شنبه به سینماها می‌آید + عکس، پوستر و آنونس اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

به گزارش سوره سینما ، این فیلم که اولین ساخته وحید جلیلوند است در سی و سومین جشنواره فیلم فجر موفق به دریافت جوایز بهترین کارگردانی و بهترین فیلم اول شد و توانست نظر مثبت اکثریت منتقدین و تماشاگران را به خود جلب کند.

«چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت» همچنین در هفتاد و دومین جشنواره فیلم ونیز جایزه بهترین فیلم از نگاه منتقدان ، پنگوئن طلایی بهترین فیلم جشنواره ایسلند و بهترین فیلم جشنواره بین المذاهب ایتالیا را دریافت کرد.

سایر عوامل فیلم عبارتند از : نویسندگان : حسین مهکام ، وحید جلیلوند، علی زرنگار ، مدیر فیلمبرداری: مرتضی پورصمدی ، طراح چهره پردازی : سعید ملکان ، موسیقی : کارن همایونفر ، تدوین : وحید جلیلوند – سپهر وکیلی ، طراح صحنه و لباس : بابک کریمی طاری ، صدابردار : یدالله نجفی ، صداگذاری و ترکیب صدا : سید رضا علویان ، عکاس : ساتیار امامی ، محصول : گروه فیلم سازی مهر طاها.

نیکی کریمی ، امیر آقایی ، شاهرخ فروتنیان ، وحید جلیلوند ، سعید داخ ، کتانه افشاری نژاد ، سحر احمدپور ، میلاد یزدانی ، آفرین عبیسی و برزو ارجمند بازیگران این فیلم هستند.

در خلاصه داستان «چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت» آمده است : یک آگهی غیر متعارف در بخش نیازمندی های روزنامه همشهری، جمعیت کثیری را در روز مشخصی به خیابان می‌کشد. دخالت پلیس قائله را علی الظاهر پایان می دهد اما…

لینک دانلود: آنونس «چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت»

نوشته رونمایی از آنونس «چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

به گزارش سوره سینما غلامرضا فرجی، سخنگوی شورای صنفی نمایش درباره اکران این آثار به خبرنگار سینمایی ایسنا گفت: در جلسه امروز ۲۰ مهر ماه شورا مقرر شد فیلم‌های «پدر آن دیگری» در گروه استقلال،‌ «ماهی سیاه کوچولو» در گروه ماندانا، «ارغوان» به سرگروهی سینما کورش ،«عاشق‌ها ایستاده می میرند» در گروه اریکه ایرانیان و «چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت» در گروه آزاد اکران شوند.

به گفته او، این فیلم‌ها پس از ایام سوگواری در گروه‌های نام برده به نمایش درخواهند آمد.

فرجی درباره اکران فیلم «چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت» در گروه آزاد گفت: سازندگان این فیلم خودشان تمایل داشتند تا فیلم‌شان در گروه آزاد اکران شود.

سخنگوی شورای صنفی نمایش درباره وضعیت اکران دیگر فیلم‌هایی که سال گذشته در جشنواره فیلم فجر نمایش داده شده است، توضیح داد: فعلا هیچ قرارداد جدیدی ثبت نشده و در حال حاضر اکران ۵ فیلمی را که اعلام شد، در پیش داریم.

فیلم «پدر آن دیگری» تازه‌ترین کار یدالله صمدی است که سال گذشته در سی وسومین جشنواره فیلم فجر اکران شد.

بازیگران این فیلم که درباره یک بچه ناشنوا است، حسین یاری، هنگامه قاضیانی، فریده سپاه منصور، مریم سعادت، شمسی فضل الهی و اکبر عبدی هستند.

«چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت» ساخته وحید جلیلوند است که بازیگرانی چون نیکی کریمی، امیر آقایی، شاهرخ فروتنیان، برزو ارجمند، وحید جلیلوند و آفرین عبیسی در آن ایفای نقش کردند و در خلاصه داستان آن آمده است: یک آگهی غیر متعارف در بخش نیازمندی‌های روزنامه همشهری، جمعیت کثیری را در روز مشخصی به خیابان می‌کشد، دخالت پلیس قائله را علی الظاهر پایان می‌دهد اما…

فیلمنامه فیلم «ارغوان» نیز براساس داستان کوتاهی از علی‌اکبر حیدری و توسط حیدری، امید بنکدار و کیوان علی‌محمدی نوشته شده است.

«ارغوان» که از آن به عنوان اثری عاشقانه یاد می‌شود، با بازی مهتاب کرامتی، مهدی احمدی، شقایق فراهانی، آزاده صمدی، الهام کردا، یاسمین پازوکی، با معرفی مرتضی اسماعیل کاشی، با حضور نسیم ادبی و رابعه مدنی، با هنرمندی مریم بوبانی، بازیگر کودک: نیکی نصیریان به نمایش در می‌آید.

«عاشق‌ها ایستاده می‌میرند» دومین ساخته شهرام مسلخی است که با بازی سروش صحت، پوریا پورسرخ ، لعیلا زنگنه و … اکران می‌شود.

در خلاصه داستان این فیلم سینمایی که به تهیه کنندگی یوسف صمدزاده تولید شده، آمده است: رضا رزمنده دوران جنگ تحمیلی است که اکنون به عنوان خبرنگار مشغول به فعالیت است، او یک روز حین کار متوجه گزارشی می شود که در حال پخش از تلویزیون است، در این گزارش همرزم کرد و ناجی او در دوران جنگ را می‌بیند که بر علیه صدام می‌جنگد. رضا برای دیدار همرزمش عازم کردستان عراق می‌شود.

«ماهی سیاه کوچولو» ساخته مجید اسماعیلی است که با بازی مریلا زارعی، مصطفی زمانی و همایون ارشادی ساخته شده که در خلاصه داستان آن آمده است:

در دهه ۶۰ اتفاق می‌افتد و در خلاصه آن آمده است: «اگر ناگهان پرنده‌ها به پرواز درآمدند، یعنی دشمن پشت بوته‌هاست اما اگر پرنده‌ای پرید شاید پی دانه‌ای می‌رود. جنگجویان خطاکار تنها به پیروزی فکر می‌کنند، پس بدیهی است که به سمت هر جنبشی پشت بوته‌ها یورش می‌برند اما جنگجویان خردمند که حواس، درک و عکس‌العمل‌شان را یکپارچه کرده‌اند تفاوت پروازهای دسته جمعی و تنها را می‌دانند. آنها آگاهی بر نشانه‌ها را طی آموختن «آئین دلاوری» زیست کرده و می‌دانند موقعیت پس از پیروزی مهم است نه پیروز شدن».

نوشته پنج فیلم جدید از ۵ آبان می‌آیند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

ارجمند به سوره سینما گفت: راستش هدف من هیچ وقت گرفتن جایزه نبوده، اما حتی نامزد شدن در یک جشنواره سینمایی هم اتفاق خوبی است و اگر جایزه بگیرم خیلی خوشحال می شوم. از اینکه زحمت من و دیگر همکارانم دیده شده احساس خیلی خوبی دارم.

وی افزود: فعالیت و عملکرد پنج دوست دیگری که برای این فیلم نامزد شده‌اند، پررنگ تر بوده و دیگر بازیگران طول نقش بیشتری داشتند، اما مورد توجه واقع شدن کاراکتر خاصی که من در قالب آن قرار گرفتم یک اتفاق ویژه برای من به حساب می آید. این نقش متفاوت اساسا برای خودم خیلی دوست داشتنی بود و هست.

این بازیگر در پاسخ به این سوال که آیا از جشنواره سی و سوم به بعد در انتخاب های خود سخت‌گیرتر شده، توضیح داد: سختگیری و حساسیت زیاد برای انتخاب نقش، عادتی است که همیشه با من همراه بوده. اما من هم مثل هر بازیگر دیگری که از این راه امرار معاش می‌کند، گاهی مجبورم حضور در پروژه هایی را بپذیرم که به طور صد در صد ایده آل من نیست. به طور کلی در سینمای ما کمبود فیلمنامه خوب احساس می‌شود و این مشکلی است که همه هنرِپیشه ها با آن درگیر هستند.

ارجمند درباره اینکه این روزهای خود را چگونه می گذراند، بیان کرد: مدتی است مشغول تولید سریال «تنهایی لیلا» به کارگردانی محمدحسین لطیفی هستیم که برای پخش در ماه مبارک رمضان آماده می شود. کار ما تا پس از شروع ماه مبارک رمضان هم طول بکشد.

برزو ارجمند در فیلم سینمایی «چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت» به کارگردانی وحید جلیلوند با آفرین عبیسی، امیر آقایی، نیکی کریمی و … همبازی شده است.

نوشته نظر برزو ارجمند درباره کارگردانی جلیلوند/ خوشحالم برای نقشی ویژه نامزد جایزه شده‌ام اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

خسرو معصومی در رابطه با سطح کیفی فیلم های حاضر در جشنواره فیلم فجر به سوره سینما گفت: از نظر من شیوه انتخاب درست نبود،همه فیلم ها را دیدم و به نظرم برخی آثار از نظر کیفیت، اندازه و وزن در حدی نبودند که قابلیت حضور در جشنواره را داشته باشند. برای من سوال است چرا باید «دلم میخواد»، «استراحت مطلق»، «تابو» و … بیرون از جشنواره بمانند؟ این جشنواره هم هرچه بود تمام شد و رواج واژه‌هایی مثل جوانگرایی و پدیده های نو و… هم از نظر من دروغ محض است.

وی افزود: از نظر من بهترین فیلم جشنواره فجر  «چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت» است. فیلمی که در نهایت سلامت و باورپذیری ساخته شده و از اساس طرح چنین موضوعی بکر و قابل توجه است. این فیلم استحقاق بهترین فیلم شدن را داشت. اگر همه فیلم های جشنواره با این معیارها ساخته می‌شد، جشنواره بهتری داشتیم. به خصوص که دوستان اصرار داشتند همه جوانان را پدیده امسال معرفی کنند آنوقت کلمه پدیده را باور می کردم اما با این آثاری که من امسال دیدم باید فاتحه سینما را خواند.

معصومی گفت: امسال فقط قرار بود جشنواره ای بی رنگ و بو و خاصیت داشته باشیم تا یک وقت آب از آب تکان نخورد. در بین ۵۰ فیلمی که در جشنواره شرکت داشتند شاید دو،سه فیلم ارزش دیده شدن داشت. وقتی مثلا «مرگ ماهی» در هیچ بخشی نامزد نشد، باید به داوری هم شک کرد. چطور می توان فیلمبرداری درخشان محمود کلاری را نادیده گرفت و از آنطرف یک فیلم جعلی کپی شده را در بوق و کرنا کرد؟ همه این فیلمسازان دوستان من هستند ولی به نظر من در برخی بخش ها افراد دیگر مستحق کاندید شدن و جایزه گرفتن بودند.

وی درباره آخرین فعالیت های خود افزود: درباره اکران «تابو» هنوز اطلاعی ندارم و این روزها در حال نگارش فیلمنامه جدیدم هستم که امیدوارم تا دو سه ماه آینده به سرانجام برسانم. این فیلم بر مساله مهاجرت تکیه دارد و دو نقش اصلی داستان را نابازیگرانی بازی می‌کنند که نقش بر اساس آنها نوشته می‌شود. بیش از ۵۰ درصد فیلم در تهران و باقی سکانس ها در آنکارا و استانبول جلوی دوربین می‌رود.

نوشته جوانگرایی دروغ محض است/ «چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت» بهترین فیلم جشنواره فجر اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما – به گزارش ارتباطات و اطلاع رسانی سی و سومین جشنواره فیلم فجر، هیات داوران بخش نگاه‌نو، اسامی نامزدهای دریافت جوایز جشنواره سی و سوم فجر را اعلام کرد:

* نامزدهای بهترین فیلم‌نامه:
۱ – مریم مقدم و بهتاش صناعی‌ها  برای فیلم احتمال باران اسیدی
۲ – امیرحسین عسگری برای فیلم بدون مرز
۳ – حمیدرضا قطبی و ناهید طباطبایی برای فیلم جامه‌دران
۴ – علی زرنگار، وحید جلیلوند و حسین مهکام برای فیلم چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت
۵ – آیدا پناهنده و ارسلان امیری  برای فیلم ناهید

* نامزدهای بهترین کارگردانی:
۱ – امیرحسین عسگری برای فیلم بدون مرز
۲ – حمیدرضا قطبی برای فیلم جامه‌دران
۳ – وحید جلیلوند برای فیلم چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت
۴ – مصطفی احمدی برای فیلم نزدیکتر

* نامزدهای بهترین فیلم:
۱ – مجتبی امینی  تهیه کننده فیلم بدون مرز
۲ – سیدجمال ساداتیان  تهیه کننده فیلم جامه دران
۳ – محمدحسین لطیفی تهیه کننده فیلم چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت

شایان ذکر است هیأت داوران این بخش، چهار جایزه برای بهترین فیلم‌نامه، بهترین کارگردانی، بهترین فیلم و جایزه ویژه هیأت داوری را اعطاء می‌کند.

محمدمهدی عسگرپور، حسن بلخاری، رضا مقصودی، فرشته طائرپور و همایون اسعدیان اعضای هیات داوران بخش نگاه نو سی و سومین جشنواره فیلم فجر را تشکیل می دهند.

نوشته نامزدهای بخش «نگاه‌‌نو» جشنواره فیلم فجر اعلام شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- محیا رضایی: سحر احمدپور که برای اولین بار با بازی در نقش ستاره کوچکان در فیلم «چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت» بازیگری را تجربه کرد توانست نظر بسیاری از منتقدان و اهالی رسانه را به خود جلب کند.

احمدپور زمانی که به وحیدجلیلوند معرفی شد اصرار چندانی به بازیگری نداشت. او در رشته نقاشی تحصیل می کند و بعد از اینکه دوستش به او پیشنهاد داد به دفتر وحید جلیلوند رفت تا بازیگر فیلم «نردبام آسمان» را از نزدیک ببیند. یکی از نکات جالب توجهی که او تجربه کرد حضور بدون گریم سر صحنه بود. این بازیگر روزی که برای اکران فیلمش در کاخ جشنواره حاضر شد مورد توجه و همان روز با دو پیشنهاد جدید مواجه شد.

چطور شد برای بازی در فیلم «چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت» انتخاب شدید؟

در دانشگاهی که درس می خواندم تقریبا ۳جلسه بود که با دختری آشنا شده بودم. او درباره یکی از اقوام شان گفت که می خواهد فیلم بسازد و به نظرش ظاهر من برای یکی از نقش ها مناسب است حرفش را جدی نگرفتم ولی او پیشنهاد داد یکبار به دفترآقای جلیلوند بروم تا چهره ات را ببینند. من هم فقط رفتم که بازیگر فیلم «نردبان آسمان» را ببینم من اصلا اهل فیلم و سینما نیستم اما این فیلم و بازی ایشان را خیلی دوست داشتم . قبل از من آنطور که شنیدم از ۵۰ نفر برای نقش ستاره تست گرفته بودند. ولی قبل از هرچیز باید بگویم خداوند باعث همه این اتفاقات شد. اگر آقای جلیلوند از بازی من راضی باشد او دنبال کسی بود که نقش ستاره اش دربیاد و برای من نعمتی بود از نوع تجربه ای جدید که در زندگی ام تاثیر گسترده ای داشت.

به این شوق رفتم و چهره ام را دیدند این روز هرگز یادم نمی رود به دوستم گفتند این دختر را چطور پیداکردی او خود ستاره است ظاهرم که مورد قبول واقع شد خواستند جلوی دوربین بروم تا بازی ام را هم ببینند. استرس زیادی داشتم سه جلسه با خود آقای جلیلوند تمرین کردم. بعد از اینکه به فیلمبرداری رسید کار من زیاد تمرین نداشت چون در لحظه باید انجام می شد و بازی سر صحنه در می آمد. همه اینها برای من تجربه های جدیدی بود که پیش از این تصوری از آنها نداشتم.

یعنی خودتان به بازیگری علاقه نداشتید؟

روزی که دوستم به من پیشنهاد داد به صورت شوخی در خانه مطرح کردم و پدرم گفتند برو ببین چطور می‌شود . بازیگری مثل اکثر جوانان آرزوی کودکی و نوجوانی من بود اما به رشته خودم نقاشی آنقدر علاقمند بودم که دیگر به سینما فکر هم نمی کردم. به خصوص اینکه وقتی برخی علاقه های تان را غیر ممکن می دانید ناخودآگاه از آن دور می‌شوید. بازیگری هم برایم همین بود . از این بابت از خداوند ممنونم که مرا به آرزوی کودکیم رساند.

با کاراکتر ستاره چقدر ارتباط برقرار کردید؟

از قبل فروردین کم کم تمرین ها شروع شد و شدم ستاره. به حدی به نقش نزدیک شدم که حتی در تاکسی و در خانه هم سعی می کردم ستاره باشم. گاهی وقتا خواب ستاره را می دیدم و به نوعی با این شخصیت زندگی می کردم شاید چون تجربه اولم بود بیشتر ارتباط حسی برقرار کرده بودم یکدفعه با تمام شدن فیلمبرداری من هم از این نقش کنده شدم و تا مدت ها ناراحت بودم ولی در کل فیلم و نقشم را دوست داشتم و از این بابت مدیون کارگردان هستم که انگیزه بازیگری را در من بوجود آورد و اطمینانی که از این حیث به من منتقل کرد در من ماندگار شد .

اولین سکانسی که اولین روز تمرین کردم کوچه مسجد بود که دیالوگ‌ها انگار از زبان من می‌آمد. به هیچ وجه ترس و استرس نداشتم و جالب اینکه از همان اول شخصیت ستاره را در درون خودم دیدم. ضمن اینکه فیلمنامه برایم خیلی جذاب بود. جملاتی که باید از زبان من ادا می شد روی خودم بسیار تاثیر داشت.چیزی که برای خوئم جالب بود در سکانس آخر که با امیر آقایی در دفترش نشستم و او از گذشته من می پرسد صدایم همان لحظه گرفت این اصلا بازی نبود و خودم به قدری تحت تاثیر قرار گرفته بودم که انگار بغضی در گلویم داشتم.

بازیگری برایتان یک اتفاق بود یا ممکن است به ادامه این راه فکر کنید؟

در دنیای سینمایی ها افراد قابل احترام و زیادی دیدم که واقعا دوست دارم ارتباطم را با آنها حفظ کنم. نگاه مردم به دنیای سینما کمی اشتباه است همه جا آدم خوب و بد وجود دارد. اما به نظر من خوب های این عرصه بسیارند و اگر دلم بخواهد در سینما بمانم یکی از دلایلش همین است. روزی که برای نمایش فیلم در برج میلاد حضور داشتم دو کار به من پیشنهاد شد که هیچ جوابی برایشان نداشتم و ترجیح دادم قبل از آن با آقای جلیلوند در میان بگذارم. امیدوارم اگر شرایط همانگونه که برای تجربه اولم پیش آمد سر راهم قرار گیرد این حرفه را ادامه دهم.

نوشته دو پیشنهاد برای بازیگر تازه‌وارد سینما/ بازیگری رویای کودکی‌ام بود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.