سوره سینما – کیوان شعبانی* : هالیوود که مرکز تاریخی استودیوی فیلم‌سازی شناخته‌شده در صنعت سینما و تلویزیون ایالات‌متحده‌ آمریکاست از همان ابتدای تولد با شعار (آمریکا و قدرت) یا (اول آمریکا) به شکل برنامه‌ریزی شده و هدفمند تمام تلاش و هدف خود را به شکل ساختاری در تاروپود هنر بسط داده است و با همین دیکته و باور خام ، سیاستمداران در میدان جنگ را ؛ دچار خطای محاسباتی و باور غلط بر این قدرت پوشالی کرده است .

حقیقت در میدان است نه در فیلم‌های سینمای هالیوود؛ بااین‌حال در دولت ترامپ خیال‌پرداز با شعار (صلح از راه قدرت) همه چیز به پایان خواهد رسید چراکه میهن‌پرستی و باور داشتن به حق و دفاع از خون‌های ریخته شده مظلومان از شمشیرهای تیز و سلاح‌های کشتارجمعی قوی‌تر است و این چیزی است که دوباره تاریخ ثابت خواهد کرد ؛ هرچند آن چیزی را که در واقعیت دیده می‌شود را هم گزاف‌گویان نادیده می‌گیرند و هیچ‌گاه نگاهی به تاریخ این سرزمین و غیرت مردمانش نمی‌کنند و اشتباهشان همین‌جاست ، بله اما این را باور دارم همین جنگ باعث خواهد شد که نسل جدید یا همان زد از گمراهی و پروپاگاندای هدفمند رسانه‌ای و سینمای پوشالی هالیوودی جان سالم به در خواهند برد و هدف اصلی جنایتکاران صهیونی را که تکه‌تکه کردن ایران و از بین بردن همین تمدن هزارساله ایرانیان است را از بین خواهند برد و دوباره انقلابی فکری و ایمانی در دل دهه‌های هفتاد و هشتاد اتفاق خواهد افتاد و می‌فهمند نجات‌دهنده نه آمریکا و صهیون بلکه همدلی و اتحاد و همین جان فدایی ست که ریشه در این خاک دارد و هرچه در این خانه باشد و هر مشکلی ؛ هیچ‌وقت ما ایرانی‌ها از اجنبی و وطن‌فروشان کمک نخواهیم گرفت و دنیا هم این را خواهد فهمید.

کنترل قدرت در غرب با تکیه بر سینما

فیلم سینمایی «اوپنهایمر» ساخته کریستوفر نولان ماجرای چند دانشمند را در جریان ساخت بمب اتم و استفاده آن در شهر هیروشیما را به تصویر کشیده است، این فیلم تکیه بر اراده و اثبات قدرت برای آمریکا را نشان می‌دهد ؛ اینکه گاهی سیاست در دولت‌مردان و جنگ‌طلبی در عمق وجودی یک کشور چقدر می‌تواند تأثیر بر دنیا و افکار عمومی بگذارد هرچند که گویا هیچ‌کس جرأت ایستادن جلوی این به ظاهر ابرقدرت را ندارد جز ایران بزرگ .

این روزها چیزی که دنیا (غرب و اروپا) را غافلگیر کرده همین ایستادگی ست که در کشور پهناور ایران اعم از  دولتمردان و سیاستمداران و فرماندهان و مردمان ؛ سالهاست منتظر چنین روزی هستند که آن هیمنه پوشالی آمریکا و اسرائیل را به دنیا نشان دهند و پوز آن‌ها را مانند فیلم‌های کلاسیک وسترنی به خاک بمالند . سینمای ایران سال‌هاست که در فیلم‌های سینمایی خود نشان داده که اگرچه قدرت تسلیحاتی برتر با دشمن بوده است اما تسبیحات با ایمان به خدا و مجاهدت هیچ‌گاه شکست نخواهد خورد و این همان چیزی ست که دشمن از آن می‌ترسد و نشانه آن حمله وحشیانه به حسینیه اعظم زنجان نمونه‌ای از این ترس است و ننگ بر کسی که نبیند حمله به مدرسه میناب و شهادت ۱۶۵ دختر خردسال و بی‌گناه که قلب همه ما را به درد آورده است با موشک‌های تاماهاوک آمریکا که مجهز به دوربین‌های داخلی ست نشان‌دهنده این است که آمریکای صهیون با اراده و خواسته بی‌خرد خود و ترس از آینده‌ این کشور هدف عمدی بوده است اما این همه جنایت‌های این وحشیان نیست که جامعه جهانی و حقوق بشر از چشم بر آن‌ها پوشیده‌اند ؛ اما سال‌ها بعد ان‌شاء‌الله بی‌شک با همراهی و همدلی اهالی رسانه و سینماگران سینمای ایران تمام این جنایات را به تصویر خواهند کشید و بخشی از سینمای جنگ تحمیلی معاصر ، پاسخی درخور و سیلی محکم به‌صورت کسانی خواهد زد که این روزها حتی با سکوتشان شریک خون‌های ریخته شده کودکان میناب و تمام شهدای این روزهاست.

شکوه دیگر به آمریکا برنمی‌گردد و حال مردم امریکا و جامعه جهانی باید از ترامپ دیوانه خواستار یک جواب قاطع باشند و زودتر او را در دولت استیضاح و بعد اخراج کنند.

در انتهای حرف‌هایم باید بگویم با نصرت خدا این جنگ پایان می‌یابد و چیزی که می‌ماند ننگ و مرگ برای دشمنان و وطن‌فروشان این خاک ست که با اراده‌ میهن دوستان و فرماندهان و سربازان پای لانچر با تکیه بر ایمان الهی امکان‌پذیر می‌شود.

وطن بسوزد و من در خروش و جوش نباشم

خدا کند که بمیرم ، وطن‌فروش نباشم

*کیوان شعبانی – مدیر فیلمبرداری سینما