وی ادامه داد: هرچند قیمت بلیت افزایش پیدا کرده ولی هزینه‌های تولید بسیار بالا رفته است. نکته‌ای که درباره فروش فیلم «بامبولک» وجود دارد این است که این فروش خالص است و ما مانند برخی از صاحبان آثار اقداماتی مانند باطل کردن بلیت انجام نداده‌ایم. واقعاً این شرایط و کار درستی نیست که برای رقابت بلیت باطل می‌کنند.

این تهیه‌کننده سینما در بخش دیگری از صحبت‌های خود مطرح کرد: یک علامت سؤال بزرگ برای من وجود دارد که چرا کمیته بازبینی آموزش‌وپرورش به فیلمی که مورد استقبال جشنواره‌ها قرار گرفته، تائید نمی‌دهد و تنها انیمیشن‌ها و فیلم‌هایی که دارای معنویت خاص هستند را مدنظر قرار می‌دهند؟ شورای سینمای ایران باید به این مسئله ورود کند چون این رفتار سلیقه‌ای در آموزش‌وپرورش بسیار لطمه ‌زننده است.

وی ادامه داد: فیلم «بامبولک» در فضای خانواده و با محوریت فرزندآوری تعریف شده است ولی چون شاد و ریتمیک است مورد تائید آن‌ها قرار نمی‌گیرد. در شرایط درست باید بیشترین مخاطب ما از مدارس بیاید ولی به‌هیچ‌وجه این‌طور نیست. اگر چنین نگاهی درست نشود دیگر خود من هم تمایلی ندارم که در این حوزه کار کنم و شاید به سراغ تولید انیمیشن بروم.

مفید با اشاره به این نکته که این اوضاع چند سالی‌ست که وجود دارد، توضیح داد: از زمان فیلم «بام بالا» ما این داستان‌ها را داشتیم و اوضاع هیچ فرقی نکرده و آموزش‌وپرورش مجدداً همان سیاست را اعمال می‌کند. خود من مصاحبه و گفتگوی مفصلی با دبیر شورای بازبینی آموزش‌وپرورش داشتم ولی راه به جایی نبردیم.

تهیه‌کننده «بامبولک» افزود: صداوسیما خیلی خوب آگهی‌های ما را کار می‌کند و پشت این فیلم است ولی چرا این چندگانگی وجود دارد؟ بنیاد سینمایی فارابی که یکی از نهادهای مهم فرهنگی‌ست ۷۰ درصد این فیلم را سرمایه‌گذاری کرده است، صداوسیما آماده پخش آن است و من با چهل سال سابقه فرهنگی می‌گویم این فیلم تمام و کمال قابل دفاع است ولی کمیته بازبینی آموزش‌وپرورش قبول نمی‌کند و چنین نگاهی قطعاً به سینمای کودک لطمه می‌زند.

مفید با اشاره به خریداری رایت فیلم توسط صداوسیما بیان کرد: صداوسیما رایت فیلم سینمایی «بامبولک» را خریده است. پس از پایان اکران در سینماها و اکران در نمایش خانگی این فیلم در تلویزیون پخش خواهد شد که فکر می‌کنم پخش آن به سال آینده برسد.

بهروز مفید در پایان گفت: در حال حاضر نیز کم‌وبیش مشغول سریال «مهیار عیار ۲» هستم که از سمت سیمافیلم پیشنهاد ساخت آن مطرح شده است.

«بامبولک» که یک اثر موزیکال برای گروه سنی کودکان و نوجوانان است، داستان دختری به نام نعنا است که آرزو دارد یک خواهر یا برادر داشته باشد. بامبولک، نوه آخر بامبالا خان مأموریت دارد که نعنا را در رسیدن به آرزویش همراهی کند اما شیطونک نمی‌خواهد آن‌ها به آرزویشان برسند. در این فیلم شخصیت بامبولک به صورت عروسکی حضور دارد و علاوه بر عروسک، برخی شخصیت‌ها به صورت انیمیشنی به نمایش درآمده‌اند.

امیرحسین رستمی، شهره سلطانی، مهرداد ضیایی، نیلوفر شهیدی و دانیال نوروش ازجمله بازیگران فیلم «بامبولک» هستند و حسین شهبازی و ماهتیسا پسندیده نیز به عنوان بازیگران اصلی خردسال ایفای نقش می‌کنند.

«بامبولک» به کارگردانی آرش معیریان با سرمایه‌گذاری بنیاد سینمایی فارابی و تهیه‌کنندگی بهروز مفید ساخته شده است. سایر عوامل اصلی این پروژه عبارت‌اند از: تدوین: سیامک مهماندوست، صداگذاری: امید قربانی، نویسنده فیلم‌نامه: امیرمحمد عبدی، موسیقی: مرتضی شفیع، عروسک‌گردان و سازنده عروسک: محمد اعلمی، ترانه‌سرا: ساغر مختاری، جلوه‌های ویژه بصری: محمد نجفی امامی، سرپرست گروه کارگردانی: رضا لشکری، مدیر تولید: حسین باقریان، مدیر فیلم‌برداری: افشین گودرزی، طراح صحنه و لباس: حسین مجد، مدیر صدابرداری: محمدرضا مرتضایی، طراح گریم: لیلا پرهیزکاری، عکاس: فرزاد اسدیان، مدیر کمپین تبلیغاتی: وحید محرابیان، روابط عمومی: زهره محرابیان.

نوشته شورای سینمای ایران ورود نکند، سینمای کودک لطمه بزرگی می‌خورد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«بچه زرنگ» داستان پسربچه‌ای به نام محسن است که عاشق ابر قهرمان‌های فیلم هاست و همیشه تلاش می‌کند تا با وسایل ابرقهرمانی‌اش به هرکس و هر چیزی کمک کند؛ اما در یک اتفاق نادر، محسن با ببری مواجه می‌شود که از گونه حیوانات منقرض شده ایران است و تصمیم می‌گیرد تا به آن حیوان هم کمک کرده و او را به زادگاهش بازگرداند.

آنچه در ادامه می‌خوانید میزگرد سوره سینما با حامد جعفری؛ تهیه‌کننده، بهنود نکویی؛ کارگردان و ابراهیم شفیعی؛ صداپیشه «بچه زرنگ» است که اجرای آن را مهدی مافی برعهده داشت.

کمپانی‌ها مولفان انیمیشن هستند

*دغدغه اصلی تولید انیمیشن‌های سینمایی در استودیو «هنر پویا» از کجا شکل گرفت؟

حامد جعفری: کودکان بیش از ۲۰ درصد از جمعیت کشور ما را تشکیل می‌دهند اما برای بزرگترها، حوزه کودک و نوجوان چندان حوزه و دغدغه مهمی نیست. کودکان تریبون ندارند، نمی‌توانند حرف بزنند و از خودشان دفاع کنند و اگر برای آنها محتوا تولید نشود مجبوریم محتوای خارجی را دراختیار آنها قرار دهیم. این موضوع انتخابشان نیست اما ما آنها را مجبور به این انتخاب می‌کنیم و به همین خاطر پرداختن به دغدغه‌های حوزه کودک و نوحوان جای امیدواری دارد.

جنس تالیف و خلق انیمیشن با باقی گونه‌های نمایشی تفاوت دارد. برای مثال خلق و تالیف کارهای تلویزیونی با تهیه کننده است یا خالق یک تئاتر، کارگردان آن است و یا در سینمای رئال به لحاظ الگوی اصلی تهیه کننده، کارگردان و نویسنده خالق و مولف یک اثر هستند. در بعضی آثاری که موسیقی مطرحی دارد، موزیسین را نیز به عنوان مولف اضافه می‌کنند؛ اما در انیمیشن اینگونه نیست. در انیمیشن کمپانی‌ها خالق و مولف هستند یعنی در مواجهه با آثار انیمیشن مطرح دنیا هم به عنوان مثال می‌گوییم، آثار «پیکسار»، «دریم ورکس» و غیره. در این فضا باید به این نکته دقت کنیم که چرا تولید انیمیشن کمپانی محور است و تالیف با کمپانی است؟ دلیل اصلی این است که انیمیشن پروداکشنی است که همه اجزای آن به صورت جمعی انجام می‌شود، یعنی در بخش‌های خرد و کلان از پیدا کردن یا انتخاب کردن ایده و سوژه اصلی تا بخش‌های مربوط به روایت و تولید و باقی فرآیندهای پس از تولید، به صورت یک کار جمعی انجام می‌پذیرد که رسوب تجربه آن تیم در ساختار استودیو یا کمپانی شکل می‌گیرد.

«هنر پویا» رشد کیفی داشته است

حامد جعفری: یکی از سیاست‌های هنرپویا سرمایه گذاری در حوزه آموزش نیروی انسانی و سپس ورود افراد جدید به تیم تولید هنر پویا است؛ چرا که هنر-صنعت انیمیشن در ایران سبقه کوتاهی دارد و نیازمند مهارت آموزی نیروی با دغدغه و جوان است. طبیعتا افرادی که در این حوزه متخصص می‌شوند از خارج از کشور هم جاب آفرهایی (پیشنهادات) دریافت می‌کنند؛ برای همین می‌بینید که تیمی که در «شاهزاده روم» بودند هیچ همپوشانی با تیم «فیلشاه» و تیم «فیلشاه» هیچ همپوشانی با تیم تولید «بچه زرنگ» ندارند. اما به لحاظ کیفی می‌بینیم که با تغییر نیروی تولید آثار هنر پویا از اولین انیمیشن سینمایی تا سومین اثر سینمایی رشد کرده است. این رشد از «شاهزاده روم» به «فیلشاه» و از «فیلشاه» به «بچه زرنگ» انتقال یافته است و این یک رشد کیفی برای «هنر پویا» محسوب می‌شود. به نظر می‌رسد که این پیشرفت همان مطالعه درستی است که اتفاق افتاده، مطالعه‌ای که براساس آن، تولید باید مبتنی بر استودیو باشد و رسوب تجربه در ساختار استودیو شکل بگیرد و طبیعتا با تغییر تیم و اضافه و کم شدن افراد این تجربه به آثار اضافه شده و به هیچ عنوان به آن صدمه نزده است. این تالیف مرتبط با کمپانی «هنر پویا» است.

ساختار مجموعه «هنر پویا» متکی به شخص نیست!

*اگر شما از «هنر پویا» جدا شوید، این استودیو می‌تواند همین مسیر را ادامه دهد و رو به جلو برود؟

حامد جعفری: ما در سال‌های مختلف با این موضوع مواجهه داشتیم. حتی این تصور وجود داشت که با تغییر و تحول برخی از نیروها و هنرمندان کلیدی که در مجموعه حضور دارند، پروژه‌ها از لحاظ کیفی با لطمه مواجه شوند؛ اما ما براساس یک مدل امتحان شده و امتحان پس داده در این راه وارد شدیم و تلاش کردیم آن را ادامه دهیم. ساختار مجموعه را به نحوی پیش می‌بریم که متکی به شخص نباشد. البته باید در نظر گرفت که ما بنیانگذاران مجموعه هستیم و مدیریت مجموعه از جهت استودیوداری فرق می‌کند و ممکن است دامِ راه‌انداز وجود داشته باشد اما برداشت من از جهت اینکه بگوییم جابجایی تهیه کننده اثر ممکن است به کار لطمه بزند، اینگونه نیست.

در بحث روایت نیازمند تیم قوی‌تری بودیم

*ما در «بچه زرنگ» با یک انیمیشنی مواجه هستیم که سه کارگردان دارد اما این تعدد کارگردان از کیفیت کار کم نکرده است، چه شد که کار با سه کارگردان ساخته شد؟

بهنود نکویی: در ساخت انیمیشن بسیار مرسوم است که چند کارگردان یک اثر را تولید کنند. انیمیشن یک پروداکشن زمانبر است و به طور میانگین تولید آن دو تا چهار سال زمان می‌برد. وقتی تولید یک اثر چنین فرآیند طولانی‌ دارد دور از ذهن نیست که بتواند بیشتر از یک نفر کارگردان داشته باشد. این فرآیند تولید یک مبنای استودیویی دارد. استودیو همواره نسبت به آثار در حال اکران خود بازخوردی می‌گیرد تا بتواند از آنها در تولید بهتر کارهای بعدی استفاده کند. قاعدتا «هنرپویا» دو کار موفق داشته که توانسته بود در گیشه موفق باشد اما در بازخوردهایی که از همان دو کار گرفته شد به این نتیجه رسیدند که از لحاظ روایتی نیازمند تیم قوی‌تری هستند. در نتیجه در بحث کارگردانی «بچه زرنگ» با وسواس بیشتری پیش رفتند. وقتی استودیو پیش‌برنده یک کار باشد، روی ضعف‌ها تمرکز می‌کند تا بتواند به نقاط قوت تبدیلشان کند.

*مراحل تولید کار فازبندی شده بود یا هر کارگردان مسئولیت یک بخشی از کار را برعهده داشت؟

بهنود نکویی: من از زمانی که بحث استوری ریل و اصلاح داستان و پردازش آن در گروه هنرپویا بعد از دریافت فیدبک‌های اکران فیلشاه انجام می‌شد، با دعوت تهیه‌کننده فیلم در کنار تیم حضور داشتم و به صورت ویژه در سر و شکل دادن به روایت فعلی داستان، کنار دو کارگردان دیگر، نظرات و تغییرات و پیشنهاداتم را مطرح می‌کردم و در میانه راه هم من دوباره به تیم اضافه و با آنها همراه شدم تا در بحث کارگردانی و روایت و نقاطی که استودیو مد نظرش بود کار را به سرانجام برسانم، به هرحال وقتی کار گروهی انجام می‌شود، هرکسی بخش‌هایی را متناسب با تخصصش انجام می‌دهد و من نیز همین مسیر را دنبال کردم و در بخش های مختلف تا جایی که توانستم نقش خودم را ایفا کردم و امیدوارم نتیجه برای مخاطب رضایت بخش باشد. همانطور که می دانید خیلی نمی توان انیمیشن را به صورت فازبندی پیش برد. در بحث تخصصی تولید می توان این کار را کرد اما در بحث روایتی نمی توان فازبندی شده کار را انجام داد. ایده و انگیزه در استودیو این بود که مسیر تحول روایتی را تغییر دهد و بتواند به یک نقطه بهتری برسد.

من سال‌های زیادی به همراه برادرم به صورت کارگردانی مشترک کار تولید کردیم و تا به امروز اینگونه نبوده که تاثیر دو کارگردان نقاط منفی بر خروجی اثر داشته باشد و فیدبک‌های مخاطب هم مثبت و راضی‌کننده بوده است. «هنر پویا» قصد تغییر در روایت را داشت و این ریسک را پذیرفت تا هم از تیم قبلی استفاده کند و هم تجربیات تیم جدید را به تولید اضافه کند و خداراشکر نتیجه رضایت بخشی حاصل شد.

حامد جعفری: همه کارهای موفقی که در دنیا وجود دارند حداقل بیش از یک کارگردان دارند. حوزه انیمیشن مانند حوزه رئال نیست که سلیقه یک نفر مبنا و معیار کار قرار گیرد. به عنوان مثال ما در انیمیشن در کنار کارگردانی که کار روایت را پیش می برد، به کارگردانی نیاز داریم که از لحاظ فنی پیش‌برنده کار باشد که در ساختار استودیو آن را با عنوان مدیر فنی می‌شناسیم. طبیعتا در طول این مسیر اختلاف و مشکل هم بوده و شاید در مجموع باعث تغییر و تحولاتی شده است.

البته انتخاب نخست ما این نبوده که حتما با سه کارگردان پیش برویم اما شرایط و اتفاقاتی که پیش آمده ما را به این سمت پیش برد که برای تکمیل ضعف‌ها و تقویت کار سه کارگردان داشته باشیم. یکی از این اتفاقات وقفه‌ای بود که با کرونا در تولید ایجاد شد و باعث شد تولید ما ۵ سال زمان ببرد.

بهنود نکویی: وقتی یک تیم برای انجام یک کار و رسیدن به یک هدف دور هم جمع می‌شوند، طبیعی است که نگرش و اختلاف دیدگاه در مسیرهای رسیدن به هدف وجود داشته باشد و در این شرایط یک ساختاری لازم است که تیم را شبیه دومینو کنار هم بچیند. اینجاست که نقش استودیو پررنگ‌تر می‌شود.

کار برای کودکان بی‌کلاسی نیست!

*آقای شفیعی شما معروف به کارهایی هستید که برای کودک و نوجوان انجام داده اید، علاقه و یا بهتر است بگوییم دغدغه‌ای که شما برای کار کودک دارید از کجا نشات می‌گیرد؟

ابراهیم شفیعی: خوراک فرهنگی برای کودکان در کشور ما بسیار کم است. از روزی که وارد کار دوبله شدم (از سال ۱۳۷۹) علاقه مند به دوبله انیمیشن بودم و دوست داشتم که در این حوزه بیشتر فعالیت داشته باشم. استعداد خودم را هم بیشتر در تیپ گویی و ساختن شخصیت‌های کارتونی می دانستم اما متاسفانه وقتی وارد شدم متوجه شدم  نگاهی که نسبت به دوبلورهای کارتونی وجود دارد، جور دیگری است و انگار یک بی‌کلاسی است! هنوز هم این نگاه وجود دارد و خیلی‌ها می‌گویند که فلانی «کارتون کار» است! نمی‌دانم این نگاه از کجا شکل گرفته و متاسفانه نگاهی است که می‌تواند به کل فضای هنری تعمیم پیدا کند. این موضوع به کسانی که در حوزه کودک کار می‌کنند اطلاق می شود و بسیار زیاد شنیده‌ام که خیلی‌ها می‌گویند ما کار کودک انجام نمی‌دهیم و فکر می کنند کلاسشان پایین می‌آید.

در حوزه طنز هم همین گونه است. درصورتی که در دنیا اینچنین نیست و کارهای کودک را ستاره‌های معروف با مرتبه بالا انجام می‌دهند و خیلی هم برایشان مهم و باارزش است. واقعا هم مهم است چرا که پایه هر کشوری کودکان آن هستند و آنها باعث می‌شوند که فردای آن کشور ساخته شود. امیدوارم یک روز این موضوع حل شود. من بازخوردهایی که در کار دوبله کودک داشتم خیلی بیشتر از کارهایی بوده که برای بزرگسالان انجام داده ام. این بازخوردها در مورد اشخاصی که کهنه‌کار هستند هم صدق می‌کند. به عنوان مثال آقای والی‌زاده هزاران نقش اول را دوبله کردند اما صدای او را با صدای «لوک خوش شانس» می شناسند یا آقای پرویز ربیعی که این همه نقش مختلف را دوبله کرده‌اند اما صدای او را با «پدر پسر شجاع» به خاطر می‌آورند. پس این نشان دهنده این است که کار کودک بسیار اهمیت دارد و کودک وقتی یک برنامه و کاراکتری را می‌بیند تا پایان عمر در ذهن او ماندگار است. مثلا در دوران کودکی ما، بازیگرهایی که در «محله برو بیا» بودند برای ما دوست داشتنی بودند که هنوز در ذهن ما هستند آقای اکبر عبدی و مرحوم آتیلا پسیانی که هر جایی و در هر فیلمی هم که کار کردند برای من دوست داشتنی بوده‌اند. پس کار کودک خیلی می‌تواند تاثیرگذار باشد و خواهش من از سیاستگذاران این حوزه این است که توجه ویژه‌تری روی آثار کودک داشته باشند.

در انیمیشن‌های داخلی تنها گوینده صرف نیستیم

*شما به دهه ۷۰ اشاره کردید که وارد کار دوبله شدید، روزی که شما به این حرفه آمدید سطح انیمیشن ما توسعه‌ای نداشت و احتمالا شما اگر می‌خواستید به سمت دوبله یک کار انیمیشن بروید، انتخاب‌های زیادی نداشتید. اکنون در شرایطی هستیم که انیمیشن اورجینال ایرانی ساخته می‌شود و شما فراتر از دوبله، عملا خودتان باید بازی کنید و کاملا یک بازیگر برای انیمیشن ایرانی هستید. کمی در این باره صحبت کنید.

ابراهیم شفیعی: دقیقا همینطور است. زمانی که وارد این کار شدم انیمیشن‌های داخلی نداشتیم و اگر هم داشتیم با کیفیت خیلی پایین بود و خیلی هم جدی گرفته نمی‌شد. رفته رفته انیمیشن‌هایی که به بازار آمدند پیشرفت کردند. مثلا ما «شکرستان» را دوبله کردیم. این نوع کارها ساخته می‌شوند و ما روی آنها حرف می‌زنیم اما در خیلی از انیمیشن‌ها از جمله همین انیمیشن «بچه زرنگ» ما صدای شاهدی نداشتیم و خودمان بازی و آن را خلق کردیم. در ابتدا من را برای یک نقش بزرگتری به این کار دعوت کردند اما چون باید وقت بیشتری می‌گذاشتم و سر فیلمبرادری بودم، نشد که برای آن نقش باشم و در یک زمان محدود رفتم و چند شخصیت کوتاه را صحبت کردم. گاهی در انیمیشن‌های داخلی بدون تصویر و بدون عکس فقط شخصیت‌ها را برای ما شرح می دهند و ما چند مدل تیپ را اتود می زنیم و استودیو به نسبت آن شخصیت تایید می‌کند که از کدام صدا استفاده کنیم. این کار یعنی خلق کردن و گویندگی صرف نیست. این کار باعث می‌شود که خلاقیت دوبلورها بالاتر برود، دقت بیشتری داشته باشند و یک شخصیت را از خود خلق کنند. در «بچه زرنگ» کیفیت کار خیلی بالا بود، کیفیت صدا و تصویر خیلی خوب بود. قصه ای که داشت قوی بود و آنقدر برای کودک سهل الوصول بود که بتواند با آن ارتباط برقرار کند.

«بچه زرنگ» برای کودکان ۴ تا ۱۴ سال ساخته شده است

*کودکان در «بچه زرنگ» به راحتی می‌توانند خوب و بد را تشخیص دهند و یک سمتی را انتخاب کنند و با آن همزادپنداری کنند. اما یک بحثی در این انیمیشن وجود دارد که بالاخره این کار برای کدام گروه سنی است؟

حامد جعفری: خود من یک پسر دو سال و نیمه و یک دختر ۸ ساله و یک پسر ۱۲ ساله دارم که هر سه با این انیمیشن ارتباط گرفته‌اند و شاید در این چهار پنج باری که آن را تماشا کردند دقیقه‌ای از آن چشم برنداشتند. بخشی از این ماجرا مربوط به ذائقه بصری مخاطبان است و بخشی نیز مربوط به این است که چقدر فیلم دیده‌اند و چقدر با فضای سینما آشنا هستند. عموما می‌گویند سینما برای کودکان زیر ۵ سال رسانه مناسبی نیست به این دلیل که ممکن است کودکان از فضای تاریک بترسند. اما از سه ساله‌ها تا ۱۳-۱۴ ساله‌ها با این انیمیشن ارتباط گرفته‌اند. یعنی در واقع کودکانی در گروه ۴ تا ۱۴ سال هستند می‌تواند مخاطب این اثر باشد.

جان‌بخشی اصلی و اولیه کار توسط دوبلورها است

گروه دوبله آن گروهی هستند که صدای اولیه کاراکترها را می‌گویند و در واقع جان بخشی اصلی و اولیه کار توسط دوبلورها است. نتیجه صدایی که ضبط می‌شود و صداگذاری اولیه برای مخاطبان (از اقشار و سنین مختلف) پخش می‌شود و ما از آن ها بازخورد می‌گیریم و بازخورد آن را در کار اعمال می کنیم. ما بازخوردهای که از پژوهش مربوط به «فیلشاه» دریافت کرده بودیم را سعی کردیم در «بچه زرنگ» اعمال کنیم اما این را هم باید در نظر بگیریم که بعضی از تحولات روی اقشار مختلف جامعه تغییراتی ایجاد کرده است. حضور بچه‌ها در خانه در ایام کرونا و عدم ارتباط گرفتن آن ها با همسن و سال هایشان بعضی از پارامترها را تغییر داده است. نتیجه این اتفاق این است که نمی‌توان به استناد کارهایی که ۵ سال پیش انجام داده‌ایم، کار را جلو ببریم. این کار قرار بود ۳ ساله تولید شود اما به دلایل و موانع مختلف ۵ سال طول کشید. در این ۵ سال؛ بچه ۵ ساله‌ای که به ما نظر داده بود امروز ۱۰ ساله است و ممکن است رشته ارتباطی از دست رفته باشد. ما براساس یک روشی به سمت مخاطب حرکت می‌کنیم و رفته رفته از «شاهزاده روم» تا «فیلشاه» و بعد از آن «بچه زرنگ» سعی کردیم مخاطب را دقیق‌تر انتخاب کنیم و ارتباطمان را با او عمیق‌تر کنیم.

سال‌ها در «هنر پویا» کار سفارشی می‌ساختیم!

ما سال ها در «هنر پویا» کار سفارشی می ساختیم! استودیوها در دنیا دو دسته‌اند. یک دسته آنهایی هستند که انیمیشن را به عنوان خدمت ارائه می‌کنند و آی پی در این استودیوها برای یک سرمایه گذار است و دسته دوم آنهایی هستند که آی پی را ایجاد می‌کنند که به آنها کمپانی‌های مولف گفته می‌شود که چند درصد کوچک را در دنیا تشکیل می‌دهند. ما تا سال ۹۱ در دسته اول قرار داشتیم و در همان سال به سفارش یک نهاد فرهنگی کاری ساختیم که از جنس سینمایی بود اما باز هم سفارشی بود. با اصرار همان نهاد این کار با این که قوی نبود اما در بخش «نگاه نو» جشنواره فجر پذیرفته شد و ما برای اولین بار این کار را با مخاطب در سینما دیدیم و به یاد دارم که از دقیقه ۱۵-۲۰ همه سالن را ترک کردند و این برای ما بسیار شکست بزرگی محسوب شد. از آنجا بود که تصمیم گرفتیم مدل شرکت را تغییر دهیم و به سمتی برویم که برای مخاطب کار بسازیم و اولین کاری که بعد از آن متولد شد «شاهزاده روم» بود. می‌خواهم بگویم که برای ما مخاطب مهم بوده که به این سمت حرکت کردیم و براساس چَکی که در آن سال خوردیم روند مجموعه را تغییر دادیم. تلاش می‌کنیم که رفته رفته ضعف هایمان را اصلاح کنیم.

ابراهیم شفیعی: اگر یک اثر جذاب باشد می‌توان حداقل گروه سنی برای آن در نظر گرفت اما نمی‌توان حداکثر گروه سنی آن را تخمین زد! من تجربه این را داشتم که تعداد پیرمرد و پیرزن‌هایی که یک کار کودک را دوست داشته‌اند بسیار زیاد بوده است.

همه بچه‌ها می‌توانند قهرمان باشند

*یکی از سوالات مهم این است که ایده انیمیشن «بچه زرنگ» از کجا آمد؟

حامد جعفری: در مجموعه «هنر پویا» فرآیند شکل‌گیری ایده تا ساخت به این صورت است: در ابتدا ایده در شورایی به نام «شورای ایده و طرح» انتخاب و پخته می‌شود و هم در رفت و برگشت با کارگاه فیلمنامه نویسی قرار می‌گیرد. در همه آثار سینمایی ما، ایده خارج از جمع پیشنهاد شده است؛ یعنی از سوی کسانی که در مجموعه ما نبوده‌اند. در تولید اثر مهمترین گام این است که بعد از پیشنهاد ایده اولیه، اتودهای مختلفی روی کار شکل می‌گیرد و بعضا یک طرحنامه چند صفحه‌ای نوشته و چکش کاری می‌شود. در اثر «بچه زرنگ» هم این اتفاق افتاده است. در حقیقت در یک فرآیندی ایده اولیه تبدیل به فیلمنامه شد. ما در هر کار به دنبال یک سری محتوا بودیم که در اثر باشد. این خط فکری مربوط به موضوع قهرمان در «بچه زرنگ» نیز وجود دارد؛ ما نگران این هستیم که بچه‌های ما به تصور اینکه قهرمان باید یک کار ویژه انجام دهد یا باید ابزار ویژه‌ای داشته باشد زندگی قهرمانانه‌ای را تجربه نکنند. بیان این نگرش را از «فیلشاه» شروع کردیم و سعی کردیم از ترفند و ابزارهایی استفاده کنیم که در آثار روز دنیا ما را ابرقهرمان یا بزرگ می‌کند. مخاطب فیلم‌های قهرمان محور را دوست دارد چون در آنها پر از قهرمان‌هایی هست که زندگیشان نکرده و در حقیقت با تماشای آن چیزی که دلش می‌خواسته باشد روی پرده سینما ارتباط برقرار می‌کند. ما می خواهیم به بچه‌های نسل جدید بگوییم که شما هم می‌توانید قهرمان باشید. این سیاست کلی مجموعه «هنر پویا» است. ایده خطی و اولیه «بچه زرنگ» مرتبط با قلب جنگل بود که از نظر ما جذابیت داشت و وقتی دیدیم می‌توان این داستان را توسعه زمانی داد و حرف‌های مدنظر آن را در فضای امروز بیان کرد، آن را تبدیل به فیلمنامه «بچه زرنگ» کردیم.

ما در دوره‌ای رشد کردیم که با قهرمان قصه‌های خارجی بزرگ شدیم و باید تلاش کنیم بچه‌های این دوره با قهرمان قصه‌های ایرانی رشد پیدا کنند.

خز و موی کاراکترها یکی از بزرگترین چالش در تولید «بچه زرنگ» بود

*وقتی یک کاری تیمی انجام می‌شود ناخودآگاه یکسری چالش‌ها را به دنبال خود می‌آورد، مهمترین چالش شما در این کار چه بود و چگونه آن را حل کردید؟

بهنود نکویی: تولید کار پیشرو چالش‌های زیادی دارد. یکسری چالش‌ها را از قبل براساس تجربه به آن رسیدیم اما یکسری چالش‌ها هم متناسب با کار جدید به وجود می‌اید. در این پروژه اکثر کاراکترها یا خز داشتند یا مو! و این موضوعی جدی در کار بود که چگونه این موها و خزها را طراحی کنیم و چگونه مشکلات آن را در بحث‌های انیمیت برطرف کنیم و این یکی از چالش‌های بزرگ ما بود. از طرفی متحرک‌سازی حیوانات چهارپا موضوع سختی است و چالش دیگر ما محسوب می‌شد. در کنار موضوعات فنی، نورپردازی، موسیقی، دوبله و غیره جزو ظرافت‌های کار بود.

ابراهیم شفیعی: چون برخلاف کارهای دیگر که ما فقط دوبله می‌کنیم در این کار فقط یک استوری ریل داشتیم و توضیح کاراکتر و صحنه‌ای که باید روی آن صحبت کنیم. این برای ما چالش ایجاد می‌کرد. این نوع کار که فقط با صدا و پشت میکروفن است یک چالش خیلی مهم برای گوینده است که باید حس و حال شخصیت را به خوبی درآورد.

نسخه خارجی برای اکران بین‌المللی آماده می‌شود

*به اکران خارجی فکر می‌کنید؟

حامد جعفری: مسیر «هنر پویا» در «شاهزاده روم» اینطور بود که ما توانستیم یکسری اکران‌های گلخانه‌ای شبیه به هنر و تجربه در بعضی کشورها داشته باشیم و از آنها یک تجربه موفقی به دست آوریم. در «فیلشاه» تلاش کردیم این را به اکران سراسری تبدیل کنیم و در کشورهای روسیه و لبنان اکران سراسری گرفتیم و موفقیت‌های خوبی هم از آن کسب کردیم و در لبنان دومین فیلم انیمیشن پرمخاطب شدیم. سال‌ها روی این مسیر کار کردیم و در همین مسیر هم قدم برمی‌داریم. در نتیجه نسخه خارجی «بچه زرنگ» نیز برای اکران خارجی در حال آماده‌سازی است. اکران خارجی را جزئی از کار می‌دانیم و یک اثر را به مرزهای کشور خودمان محصور نمی‌کنیم. قصه انیمیشن ما قابل شنیدن و تعریف کردن است. مفهوم قلب جنگل در همه دنیا وجود دارد و پیرامون همه حیوانات هم می‌چرخد.

*بحث فرنچایز^۱ را ادامه می‌دهید؟

حامد جعفری: کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان در انیمیشن «بچه زرنگ» مشارکت دارد و شاید یکی از دلایلی که از میان کسانی که می‌خواستند در این اثر مشارکت داشته باشند، کانون را انتخاب کردیم این بود که کانون پرورش به عنوان متولی کودک دارای تجربیات متعددی در حوزه تولید محصولات حوزه کودک و نوجوان بوده است و ما در هنرپویا مشارکت با کانون پرورش برای ساخت این اثر را به لحاظ چشم‌اندازهای اصلی کمپانی‌مان مفید می‌دانستیم؛ چرا که مشارکت طرفینی هنرپویا و کانون پرورش در این پروژه منجر به ایجاد ارزش افزوده در مراحلی همچون تکمیل زنجیره شخصیت پردازی خواهد شد. تصمیمی که اثرات آن امروز کاملا محسوس است و تا امروز نزدیک به ۱۴-۱۵ محصول مرتبط با اثر تولید شده و چند محصول دیگر در حال تولید است که در هفته‌های آینده از آن ها رونمایی خواهد شد. در تلاشیم که یک زنجیره ارزش را ایجاد کنیم که الگو باشد. چیزی که کمک می کند این هنر-صنعت در کشور ما جان بگیرد این است که به لحاظ اقتصادی گردش مالی مقرون به صرفه در آن شکل گیرد.

به دنبال رقابت هستیم

*ما در حال حاضر در انیمیشن چه چیزی نداریم که نبود آن دغدغه شما برای کار بعدی باشد؟

بهنود نکویی: مقایسه تولیدات داخل کشور با تولیدات روز دنیا به همان اندازه که خوشحال کننده است نابرابر هم هست. چراکه ما در فضایی کار تولید می‌کنیم که امکانات محدودتری نسبت به کشورهای دیگر فعال در این حوزه دارد و زیرساخت را به وجود می‌آوریم. چند سالی است که بخش خصوصی در این حوزه فعالیت جدی می‌کند و دغدغه این بخش هم این است به نقطه ای برسد که بتواند تولید را به شکل موفق در عرصه بین‌الملل دنبال کند و به همین خاطر در حال بررسی بازارهای جدید و دنبال رقابت هستیم. همچنین موضوع نیروی انسانی موضوع مهمی است که چند سالی است که آموزش نیروی انسانی را به صورت جدی پیگیری می‌کنیم تا نیروهای متخصص با دغدغه‌های فکری خودمان پرورش دهیم. در کنار نیروی متخصص باید یک زیرساخت مناسبی به اسم استودیو برای پایداری تولید وجود داشته باشد. موضوع بعدی ایده و پردازش اثر است که هم متناسب با فرهنگ و دغدغه‌های محتوایی خودمان باشد و هم قابلیت ارائه در خارج از ایران به صورت مستقل داشته باشد.

حامد جعفری: ما اولین باری که با «شاهزاده روم» وارد جشنواره فجر شدیم هیات انتخاب در بیانیه پیشنهاد کرد که این کار در خارج از بخش مسابقه نمایش داده شود و دبیر از آن تقدیر کند. آن سال آقای رضاداد دبیر جشنواره بودند و از من و کارگردان کار تقدیر کردند. در «فیلشاه» هیات انتخاب گفتند که فیلم در بخش مسابقه باشد اما هیات داوری گفتند که این کار قابلیت رقابت ندارد. در پروژه «بچه زرنگ» اتفاق مهمتر این بود که یک اثر در سینما آمد که در بخش‌هایی که می‌توانست، با همه آثار رئال رقابت کرد و آن جاهایی که قابلیت رقابت داشت کاندیدا شد و در نهایت سیمرغ بهترین انیمیشن را دریافت کرد. این همان موضوعی است که عنوان کردم که در هر اثری تلاش کردیم یک قدم در این هنر-صنعت به جلو برویم.

دولت به خوراک فکری کودکان توجه نمی‌کند

در حوزه سیاستگذاری و مشکلات زیرساختی این موضوع وجود دارد که فیلم‌های کودک و نوجوان را فیلم‌های درجه دوم حساب می‌کنیم و فیلمسازی کودک و نوجوان هم جدی گرفته نمی‌شود. آنقدری که مسئولین به صندلی بچه‌ها توجه می‌کنند به خوراک فکری آنها توجه نمی‌کنند. به عنوان مثال بلیت کودکان برای قطار و هواپیما تخفیف دارد، من می‌گویم چرا برای سینما رفتن بچه‌ها نباید چنین چیزی را در نظر بگیریم؟! بلیت سینما گران است و طبقه متوسط جامعه است که بیشترین استفاده را از این نوع سرگرمی می‌کند. شما فکر کنید یک خانواده‌ای با دو بچه می خواهد به سینما برود اما بالا بودن هزینه آن، این سرگرمی را از سبد تفریحی آن خانواده حذف می‌کند و بچه‌ها هم از تماشای انیمیشن محروم می‌شوند. این جنس از سیاستگذاری‌ها نمی‌تواند به این هنر-صنعت کمک کند.

پاورقی:

۱: فرنچایز به یک کلکسیون از آثار هنری-سرگرمی مانند فیلم، سریال تلویزیونی، بازی ویدئویی یا غیر ویدئویی، کمیک، موسیقی، رمان و غیره گفته می‌شود که همه آنها حول محور یک داستان یا شخصیت‌های آن ساخته شده‌اند.

 نسخه کامل میزگرد بچه زرنگ

نوشته کار برای کودکان بی‌کلاسی نیست! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

داستان فیلم در اپیزود اول، درباره «اسکندر» مردی مستأصل و دوره‌گرد آواره و بی‌خانمان در شمال کشور است که یک کودک را به اجبار به کار گرفته در راه قمار تا بتواند بدهی‌های خود را پرداخت کند، اما در پایان، سرنوشت هیچ‌کدام معلوم نمی‌شود و آن کودک برای بقای خود باید این جبر را بشکند. اپیزود دوم نیز درباره نوجوانی جنوبی است که مادرش را به‌خاطر فقر ازدست‌داده و می‌خواهد از دختری جوان بومی، برای پدرش خواستگاری کند.

فارغ از شباهت‌های تماتیک و ساختاری دو اپیزود، فیلمنامه اپیزود اول، از دومی ضعیف‌تر است و کارگردان صرفاً یک مانیفستی از «فقر و زجر» سروده است، بی‌آنکه هیچ جذابیت سینمایی داشته باشد. در اپیزود دوم، اگرچه قصه‌ای نسبتاً کلاسیک روایت می‌شود، اما «فرم زده» است و همچنان با جذابیت‌های کلاسیک، فاصله دارد و صرفاً با تدوین و مونتوری خواسته است ضعف قصه را جبران کند. این در حالی است که اثر ساختار چندان نویی ندارد و با پی‌رنگ خطی و تبدیل تصادف‌های رایج سینمای کلاسیک به مقتضیات باورپذیر و … به دنبال ایجاد سالادی از مفاهیم گل درشت انسانی و ملغمه‌ای از یاس و نومیدی به مخاطب سینمایی خود است.

اپیزود دوم از نوعی پارادوکس خوشایند در روایت داستانی‌شان بهره می‌برد؛ پارادوکسی که درذات‌خود چندلایه و چندوجهی است و ضمن آنکه ساختار ریتمیک در آن بر اساس تقسیم‌بندی روایت صورت می‌گیرد؛ از شیوه فرمی فیلم می‌توان به این موارد اشاره کرد: شخصیت‌پردازی و بهره‌گیری از فرم مثلث سینمای کلاسیک، استفاده از دو شخصیت برای هر بخش از داستان و تقابل و تضاد و حادثه مشترک و موضوعیت یافتن رخدادهای متمایز در آن که عناصر انتقال‌دهنده و مشترک و رابطه میان شخصیت‌ها و نمادهایی که در اپیزود، نقش اصلی و پیش‌برنده را بازی می‌کند و …

با این اوصاف، فیلم در زمره آثار تجربی و ناتورالیسمی قرار می‌گیرد که با یدک کشیدن عنوان سینمای کودک سعی می‌نماید تا بر بستر تعالیم سند ۲۰۳۰ و «آموزش عشق به کودکان» در ظاهر موضوعی اجتماعی را پیگیری کند، اما در ایده، کاملاً ضداجتماعی عمل نموده و با بضاعت اندک خود در قصه، تا به آنجا پیش می‌رود که اپیزود اول عملاً به فیلمی ضد قصه و ضد تحول هم تبدیل می‌شود. فیلم فاقد جذابیت و کارکرد ملودرام و رمانتیک است و به ورطه اگزوتیک و کلاسیسم و حتی عصیان و تراژدی می‌افتد.

این فیلم با تصور اینکه می‌تواند به‌وسیله دوربین روی دست، ژستی مستندگونه برای مخاطب خود بگیرد، یا با استفاده از شمایل تروپیکالی جنوب کشور (مانند روبند و برقع قرمز زنان، ماسک چهره و خانه‌های گلی و… به سبک آثار ناصر تقوایی) سعی می‌کند تا از این الگوی فرمی و بصری رایج شده در سینمای سال‌های اخیر بهره گرفته و رویه‌ای را پیگیری نماید که محسن مخملباف و امیر نادری از دهه ۶۰ در ژانر اجتماعی آغاز کردند و هنوز این لوح محفوظ به روش‌های مختلف در سینمای ایران تکرار می‌شود؛ یک نوع آسیب‌شناسی غلیظ و لایه دار و جنون‌آمیز که صرفاً با یک پایان باز و یا رستگاری تصنعی، پایان می‌یابد و دوربین هم لرزان در میان شهر پرسه می‌زند و ازاین‌جهت است که اگرچه فیلم سینمایی «پسران دریا» چندان به تکرار نمی‌افتد اما از حیث شمایل، به یک اثر ناتورالیسمی مبدل گردیده است.

بی‌تردید یکی از وجوه بارز سینمای ناتورالیسمی اجتماعی ایران، سرنوشت‌باوری (Fatalism) است که به انفعال و تسلیم و شکست ترجمه شده و هیچ راه برون رفتی از معضلات اجتماعی و رسیدن به اخلاق و آگاهی نیست! ازاین‌جهت است که شخصیت‌های فیلم به آگاهی مطلق نرسیده‌اند و هرچند با ارتقا و رشد و انسانیت، مواجه می‌شوند و تمام زمینه‌های تحول برایشان پیش می‌آید اما آمادگی ورودش را ندارند و سرباز می‌زنند. گویا کارگردان به این نتیجه رسیده که حرف‌ها و مبانی نمی‌تواند بسط پیدا کند و این حبس فکر، همان نگاه بی‌رحم چپ‌گراست؛ لذا فیلم از سینمای پرسش و فلسفی، در حد اروپای شرقی و جوامع کمونیسمی هم عقب‌تر است.

از سوی دیگر حاکمیت رقیق انگاره‌های غربی، مانند «خانواده گریزی» و «اضمحلال خانواده» در فیلم طوری است که هیچ یک از زنان در این فیلم، حمایتگر شایسته‌ای بالاسر خود ندارند و عموم زن ها مدام از مردان – که دست پاچلفتی و متهور هستند – گلایه و شکوه دارند و درعین‌حال مردگرایی و خشن بودن و انعطاف‌ناپذیری حاکم بر جامعه در این اثر سینمایی به‌عنوان موضوعی نشئت یافته از جامعه سنت زده ایران تصویرسازی می‌شود. سُنتی که از منظر اپیزود اول، به‌صورت ریش بلند و چهره مذهبی «اسکندر» و نذر وی برای برنده‌شدن در قمار در امامزاده! اسباب بی‌هویتی کامل و نادانی عموم جامعه را فراهم ساخته و آیینه‌ای برای بلاهت، بدذاتی مردان سنتی و… مبدل نموده است!

اکران این فیلم در جشنواره کودک، سبب می‌شود تا بار دیگر این سؤال کلیشه‌ای را در اذهان مطرح می‌سازد که آیا فقط تشویق و تحسین ارزش‌های هنری و تکنیکیِ یک فیلمنامه مهم است؟ یا اینکه باید به گفتمان محتوایی و سبک زندگی هم توجه کرد؟ پُرواضح است که هنرمندی که صرفاً مسئله‌اش فُرم باشد، در مقامِ تفکر هم، در جا می‌زند و این در حالی است که اساساً رئالیسم عاجز از تعریف قصه و داستان است و ازاین‌جهت پایان و غایتِ مشخصی را در نظر نمی‌گیرد و نویسنده در چنین فُرمی از سینما آن‌چنان به جلو می‌رود تا به مرزِ پایانیِ مشخصی دست یابد و … و البته اگر دست پیدا نکرد، اسمش را پایان باز می‌گذارد و …

در مجموع تولید و عرضه آثاری این‌چنینی بر این مهم گواهی می‌دهد که متأسفانه سینمایی که قرار بود مروج گرایش‌های مبتنی بر بینش انسانی و الهی باشد، امروزه روز آرامش و مرزبندی و حریم را از بین برده است و ظاهراً به چنان فلاکتی دچار شده که عملاً عاجز از آن است که بتواند موضوعات انسانی و بکر را به ایده و فیلمنامه تبدیل نمایند! حال آنکه جامعه ایران که امروز از وجاهت معنوی در منطقه و جهان برخوردار است، به سینمای تراز و امیدبخش و رویاساز نیاز دارد، نه سینمای رویا ستیز!

ما باید «سینمای کودک» داشته باشیم نه صرفاً «کودک سینمایی»! زیرا کودک سینمایی یک پدیده‌ای است که صرفاً در خود سینما تکثیر میابد و هیچ نسبتی با فردای جامعه ندارد. در تاریخ سینما، فیلم‌های کودک، تکرار مؤلفه‌های نوستالژیک و تاریخ سینمایی گذشته و همان نئورئالیسم پرطمطراق است و مدام موتیف و شمایل و روایت‌های آن تکرار می‌شود.

فیلم‌هایی مانند باشو غریبه کوچک، دونده و فیلم‌های مخملباف و کیارستمی. و… همچنان مانند لوح محفوظ و مقدس عمل می‌کند، درحالی‌که تمام شمایل و روان‌شناسی آن فیلم‌ها دفرمه و کهنه شده است و دیگر برای نسل جدید، تازگی ندارد.

اما در فیلم‌هایی مانند «بچه‌های آسمان» مجید مجیدی یا «قله دنیا» عزیزالله حمیدنژاد، «کودک ملی» و «آرمان‌خواه» معرفی می‌شود، کودکی که اگرچه در محیطی فقیر رشد کرده است، اما عفیف و باعزت است و دقیقاً شمایلی دارد که به مذاق کودکان و نوجوانان جامعه خوشایند است.

شعار جشنواره امسال «سینما، سرزمین خیال» است، اما باید توجه داشت که مدیریت صحیح خیال کودکان و نوجوانان اگر به درستی اتفاق نیفتد، فردای جامعه به خطر میفتد، زیرا همین خیال، در آینده به تعینات واقعی تبدیل می‌شود و می‌تواند نظام ارزشی – رسانه‌ای کودکان را بسازد. «تربیت خیال» مفیدترین نوع تعلیم‌وتربیت است، درواقع انسان‌ها را باید «خیال بانی» کرد تا از «خیال‌بافی» بلاوجه دور بشوند! همذات‌پنداری با انسان‌های آرمانی و شریک کردن کودک در یک رقابت آرمانی و سازنده، مأموریت مهم سینما و ژانرهایی مانند کودک و فانتزی و… است.

گاهی خیال، از عالم واقع نیز مهم‌تر می‌شود! مثلاً بعد از جنگ‌ها یا تحریم و… که یک بحران روحی و جمعی رخ می‌دهد، افراد سعی می‌کنند به‌نوعی فانتزی و خیال ذهنی رجوع کنند و مدلی از زندگی بهتر را در ذهن خود می‌سازند؛ لذا اگر فیلم‌سازی در این شرایط کرونایی و انواع تحریم‌ها و…، در «مدیریت خیال» مهارت داشته باشد، می‌تواند جامعه را از «اختیال منفی» و «هذیان و خرافات» و «سیاه‌نمایی» و… دور بدارد.

نوشته یادداشتی بر فیلم «پسران دریا»/ وظیفه سینمای کودک؛ رویاسازی یا رویاستیزی؟ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

حلقه مفقوده در سینمای کودک مدیریت است

در اولین میزگرد برنامه هفت وحید نیکخواه آزاد و غلامرضا رمضانی از کارگردانان پیشکسوت سینمای کودک درمورد وضعیت حال حاضر این ژانر سینمایی صحبت کردند.

نیک خواه آزاد در ابتدا گفت : سینمای کودک ما اسباب و نیروی انسانی و مخاطب وضعیت خوبی دارد اما اتفاق های لازم نمی افتد درد این است. ما حتی تاریخی برای سینمای کودک داریم و باید بررسی کنیم که چه شد که در دوره ای آن اتفاق طلایی افتاد و دیگر نمی افتد. پرتوی وقتی گلنار را ساخت ۳۲ سال داشت. سی سال از آن موقع گذشته است. یعنی کارگردان مستعد و سی سال تجربه اما اتفاق لازم نمی افتد. به نظرم حلقه مفقوده مدیریت سینما است انگار سینمای کودک جایی در سپهر سینمای ایران ندارد.

آن زمان ما دسترسی زیادی به فیلم های جهان نداشتیم به کتاب ها و مجلات سینمایی هم همین طور. اما واقعا کارهای خوبی ساخته شد. اما الان شرایط در این زمینه بهتر است اما سیستمی برای تولید اثر وجود ندارد. اگر انسان در دوره خودش کودکی نکند بعدا کودکی خواهد کرد. اگر برای کودکان اثر نسازیم این در آینده بچه ها تاثیر خواهد گذاشت. آثار خارجی هم شاید به درد ما نخورد زیرا یک شبیه خون فرهنگی است.

غلامرضا رمضانی در ادامه افزود: سینمای کودک در سینما تنهاست. برای سینما اتفاقات زیادی افتاد اما برای سینمای کودک اتفاقی نیافتاده است زیرا آن را رها کرده اند و اهمیتی به آن نمی دهند. انگار کارهای مهم تری از سینمای کودک دارند. در سی سال پیش آن فیلم ها با شرایط زمان خود همراه بود اما الان این گونه نیست.

کارها و تصمیمات ما متکی به شرایط و برنامه ریزی ها و سیاست هاست. قدیم تر این برنامه ریزی برای سینمای کودک وجود داشت. اما الان اینطور نیست. آن موقع خود مدیران برای کار به سراغ ما می آمدند. الان اما بر عکس شده. برای تایید یک فیلمنامه یک سال یا دوسال باید تلاش کرد. اگر آنجا تائید شود در مرحله تخصیص بودجه و امکانات در گل می ماند.

شاید جشنواره پویانمایی در اسفند برگزار نشود

درمیزگرد دوم برنامه هفت محمدرضا کریمی صارمی به تشریح عملکرد یک ساله کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان پرداخت. وی در این باره گفت: کانون پرورش فکری تولیدات زیادی دارد که بخشی از آن تولید آثار سینمایی است. از دو سال گذشته وضعیت کانون بهتر شده است. ۲۰ انیمیشن در دست کار داریم و به زودی اولین آن به ثمر خواهد رسید. یک فیلم سینمایی دیگر به نام «یدو» داریم که به جشنواره فجر خواهد رسید. از قدیم در جشنواره های جهانی کانون حضور پر رنگی داشته است و بالای ۲۰۰۰ جایزه جهانی برده ایم.

یازده فیلم کانون در کتاب های درسی خارج از کشور تدریس می شود. کانون نزدیک به هزار کتابخانه دارد که باعث تداوم تعامل با کودکان است. حتی در این کتابخانه ها کار سینمایی هم انجام می شود. وجود مدیران دلسوز و نبود بودجه های زیاد باعث شد اتفاقات خوبی بیافتد و حتی ما فیلم خوب بسازیم. جشنواره پویانمایی برای برگزاری آماده کار است تاکنون آثار زیاد و خوبی به دبیرخانه دائمی رسیده است. اما شاید در اسفند برگزار نشود زیرا نمی خواهیم جشنواره را به صورت آنلاین برگزار کنیم. اکران آنلاین ممکن است به فیلم ها ضربه بزند. از طرفی دیگر نمی خواهیم به سلامت جامعه ضربه بزنیم. شاید مجبور شویم تاریخ برگزاری را به تعویق بیاندازیم.

چالش های انتخاب منوچهر شهسواری در میز رسانه

ایزد مهرآفرین درباره انتخاب منوچهر شهسواری به عنوان مدیرعامل خانه سینما گفت : من بعید می دانم صراحتی در اساسنامه وجود داشته باشد. بند کمی تفسیر پذیر است. من بعید می دانم در جایی که نماینده وزارت ارشاد هست و اعضای هیات مدیره وجود دارند تخلفی باشد. به نظر می رسد این بند قابل تفسیر بوده است. در صنوف های دیگر هم همین طور است و شاید مدیرعاملی چندین دوره در این جایگاه باشد.

امیر حسین مکاریانی ادامه داد : در قانون وقتی این طور ذکر می شود برای جلوگیری از این اتفاقات است. برای جلوگیری از لابی گری. اما نکته جالب این است که آقای شاهسواری بازنشسته اند و بد نیست برای استراحت به سفر بروند و بگذارند جوانان هم این مسند ها را تجربه کنند. نکته دیگر من در مورد جشنواره کودک است. سوال اصلی اینجاست ما برای کدام کودک فیلم می سازیم. برای کودکان دهه شصت و هفتاد یا کودکان دهه نود؟ کودک دهه نود دچار توسعه تفکر است اما مدیران همچنان همان تفکر دهه شصتی را دارند.

ایزد مهرآفرین در ادامه درباره جشنواره کودک افزود : بحث جشنواره کودک مورد انتقادات زیادی است. در مورد این که آیا اصلا این جشنواره ها آثار درخوری دارند. خیلی از این فیلم ها حتی برای ما جذاب نیست. در سینمای کودک تولید اثر دچار مشکل است. در دهه شصت حتی فیلم های هنری هم برای سینمای کودک بود . این باعث توسعه در سینمای کودک بود. اما این توسعه الان دیگر وجود ندارد و این به نظام تولید در این حوزه باز می گردد.

گفتنی است میز نقد این هفته برنامه هفت باحضور مسعود فراستی، شاهین شجری کهن و جواد طوسی به نقد و بررسی فیلم سینمایی «داستان کارآگاه» اثر ویلیام وایلر پرداخت.

نوشته حلقه مفقوده در سینمای کودک مدیریت است/ شاید جشنواره پویانمایی در اسفند برگزار نشود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

در این شماره علاوه بر انتشار اخبار فعالیت‌های سازمان سینمایی و واحدهای تصویری استان‌های حوزه هنری در خرداد و تیرماه ۹۸، به موضوعاتی چون: یادداشت یک با موضوع ضرورت پرورش سینماگر جوان و متعهد، گزارشی از مراسم رونمایی مستند «این رمز بی‌نهایت» با حضور رئیس حوزه هنری، گزارش نشست مشترک هنرمندان سوری و حوزه هنری، انتشار دیدگاه شش سینماگر پیرامون فعالیتهای موسسه بهمن سبز، گزارش نشست هم اندیشی سینمای کودک و نوجوان، یادداشت و گزارش پیرامون سینما و محرم، گزارش سلسله نشست‌های فیلمنامه فیلم، گزارش نشست هم اندیشی چالش‌های سینمای دفاع مقدس»، اختصاص پرونده این شماره از ماهنامه به رونمایی از مستند «روزگار یک چهل ساله» جدیدترین محصول مرکز مستند سوره و … پرداخته شده است.

مجری طرح این ماهنامه آرش رمضانیان است. فاطمه پزشکی، مریم اکبرلو، مرضیه فرزعلیان، امید عشریه، غفور پورغفور، الناز نعمتی، حامد نیکومرام، محمدرسول ظهیری، محمدعلی حیدری و نرگس ساجد در بخش تحریریه و بهادر زارع به عنوان عکاس در این ماهنامه همکاری داشتند.

دانلود شماره سی‌ام و سی‌و‌یکم ماهنامه «سوره سینما»

نوشته انتشار ماهنامه جدید ماهنامه سوره سینما/ بررسی سینمای کودک با حضور سینماگران شاخص اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی افزود : با این فروش عالی هم رونقی در گیشه سینمای کودک و صنعت انیمیشن ایجاد شد و هم سازندگان انیمیشن به خود بالیدند که می توانند در این زمینه هم به توفیق هایی برسند.

وی ادامه داد : بعد از آن هم پخش و اکران فیلم های موفق «پاستاریونی» و «خاله قورباغه» را داشتیم که موفق ترین و پر فروش ترین فیلم های سینمای کودک در سال های اخیر بودند و به همین دلیل فارابی که به نوعی متولی سینمای کودک است بر خود واجب دید که موسسه بهمن سبز حوزه هنری را به عنوان برترین پخش و اکران سینمای کودک در سال های گذشته معرفی کند.

فرجی عنوان کرد : همچنین در بخش سینماها نیز سینما چهارباغ اصفهان که متعلق به حوزه هنری سینمای برتر شناخته شد، همچنین سینمای آزادی به عنوان پر فروش ترین سینماهای حوزه کودک و نوجوان معرفی شدند. این سینماها بیشترین خروجی در سطح استان ها به لحاظ اکران سینمای کودک و نوجوان داشتند.

وی خاطرنشان کرد : ما اساسا به دلیل داشتن پشتوانه سینمایی و فیلم هایی که در این چرخه اکران شده به نوعی برای آینده ایران فرهنگ سازی کردیم.

وی گفت : اکران کودک نیاز به زمان دارد. زمانیکه شاید برای سینماهای دیگر مقدور نباشد ولی حوزه هنری این توان و پتانسیل را برای همراهی و حمایت اکران سینمای کودک دارد و به سینمای تاثیرگذار کودک و نوجوان با تمام توانش حمایت می کند.

فرجی همچنین درباره احداث سالن های مخصوص کودک نیز تاکید کرد : سالن مخصوص کودکان در سرفصل های کاری سینماسازی بهمن سبز حوزه هنری است و مانند شیراز و اصفهان کم کم سالن هایی با شرایط ایده آل کودکان دبستانی و پیش دبستانی و حتی مهدکودک ها آماده می شود.

نوشته حوزه هنری رکورددار موفق‌ترین خروجی اکران سینمای کودک اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

بنا بر این گزارش، در بخش پخش کننده فعال سینمای کودکان و نوجوانان در سال ۱۳۹۷ (از بین ۱۳ فیلم اکران شده سینمای کودک و نوجوان در سال ۱۳۹۷)؛ به ترتیب جوایز به «غلامرضا فرجی» مدیر پخش و سینماهای حوزه هنری، «حبیب اسماعیلی» مدیرعامل رسانه فیلمسازان مولود و «داریوش بابائیان» مدیرعامل شکوفا فیلم اهدا شد.

همچنین جایزه تهیه‌کننده پرمخاطب‌ترین فیلم کودک در سال ۱۳۹۷ به حامد جعفری تهیه‌کننده فیلم انیمیشن سینمایی «فیلشاه» تعلق گرفت.

اما در بخش دیگر مراسم، جایزه تهیه‌کننده برگزیده سال برای فعال‌ترین تهیه‌کننده سینمای کودک در سال ۱۳۹۷ که دو فیلم را ساخته و  اکران کرده است، به «سیدجواد هاشمی» تهیه‌کننده فیلم‌های «پیشونی سفید۲» و «پیشونی سفید۳»

در بخش سینمای دوستدار کودک و فعال در حوزه اکران‌های دانش‌آموزی، جایزه به «مجید فولادوند» (مدیر پردیس سینمایی کیان) تعلق گرفت.

همچنین در بخش سامانه اردویی مدارس، «هومن رازدار» مدیرعامل انجمن اوقات فراغت برگزیده شد.

مراسم قدردانی از برترین‌های تولید، پخش و اکران سال ۹۷، در راستای توجه به تلاش‌های بخش خصوصی در رونق سینمای کودک و ارزیابی فعالان در حوزه اکران برگزار شد.

* تجلیل از یادگاران شهدای مدافع حرم

در بخش دیگری از این مراسم، نوبت به تجلیل از فرزندان شهدای گرانقدر مدافع حرم رسید.

در این بخش محمد متین، محمد و نهال قاضی‌خانی (فرزندان شهید عالی‌مقام مهدی قاضی خانی) و ملیکا رفیعی و مبینا رفیعی (فرزندان شهید عالی‌مقام محمد رئوف رفیعی) مورد قدردانی قرار گرفتند.

همچنین سید کاظم حسینی (برادر شهید عالی‌مقام سیدمحمد حسینی) در این مراسم مورد قدردانی واقع شد.

نوشته برگزیدگان تولید، پخش و اکران سینمای کودک در سال ۹۷ تجلیل شدند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

بنا بر این گزارش، این مراسم عصر دوشنبه ۱۵ مهر به مناسبت «هفته ملی کودک» و در سومین روز «هفته فیلم کودک» برپا می‌شود و طی آن، قرار است بر اساس نظرات کارشناسان، «بهترین تهیه‌کننده سینمای کودک و نوجوان در اکران سال ۹۷» و «بهترین پخش‌کننده سینمای کودک و نوجوان در اکران سال ۹۷» قدردانی به عمل آید.

همچنین در این مراسم، بهترین سینما در اکران سال ۹۷ (از میان سالن‌های موفق تهران و شهرستان‌ها) با اهدای نشان «سینمادار دوستدار کودک» تجلیل خواهد شد.

۱۳ فیلم‌ کودک و نوجوان اکران شده سال ۹۷ در سینماهای کشور عبارتند از: انیمیشن فیلشاه (تهیه‌کننده: حامد جعفری، کارگردان: هادی محمدیان)، پیشونی سفید۲ (تهیه‌کننده و کارگردان: سیدجواد هاشمی)، پاستاریونی (تهیه‌کننده: بیتا منصوری، کارگردان: سهیل موفق)، خاله قورباغه (تهیه‌کننده: فرشته طائرپور، کارگردان: افشین هاشمی)، دزد و پری۲ (تهیه‌کننده: بهروز مفید، کارگردان: حسین قناعت)، وای آمپول (تهیه‌کننده: داریوش باباییان، کارگردان: علیرضا محمودزاده)، ضربه فنی (تهیه‌کننده: کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان، کارگردان: غلامرضا رمضانی)، سندباد و سارا (تهیه‌کننده: فریال بهزاد، کارگردان: غلامرضا آزادی) ، اسکی‌باز (تهیه‌کننده: محمد احمدی، کارگردان: فریدون نجفی)، انیمیشن امین و اکوان (تهیه‌کنندگان: زحل رضوی و مهدی صفارپور، کارگردان: زحل رضوی)، انیمیشن در مسیر باران (تهیه‌کننده: مریم چوپان‌زاده، کارگردان: حامد کاتبی)، اتاق تاریک (تهیه‌کننده و کارگردان: سیدروح‌الله حجازی) و لالاکن (تهیه‌کننده: حسن کلامی، کارگردان: مصطفی قربان‌پور).

مراسم قدردانی از فعالان اکران سال ۹۷ سینمای کودک، در سومین روز «هفته فیلم کودک»، عصر دوشنبه ۱۵ مهر و پیش از نمایش فیلم منطقه پرواز ممنوع (امیر داسارگر) در سالن زنده‌یاد عباس کیارستمی بنیاد سینمایی فارابی برپا خواهد شد.

نوشته فعالان اکران سال ۹۷ سینمای کودک تجلیل می‌شوند/ اهدای نشان «سینمادار دوستدار کودک» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

هاشمی با اشاره به وضعیت امروز اقتصادی مردم گفت : این روزها بزرگترها به سختی کار  می کنند تا  در یک شرایط اقتصادی بد امکانات زندگی را برای کودکان خود فراهم  کنند و در این میان ما قدردان کودکان و بزرگسالانی هستیم که برای تماشای فیلم کودک به سینما می آیند.

وی ادامه داد : متاسفانه سینمای کودک مظلوم است و هرروز مظلومتر می شود و امیدوارم روزی  مانند دهه ۶۰ کودکان ما عادت به سینما رفتن پیدا کنند.

در ادامه این مراسم آلبوم موسیقی فیلم پیشونی سفید۱ و ۲ توسط بهنام صبوحی آهنگساز فیلم رونمایی شد و اعلام شد که این آلبوم  هم اکنون در فروشگاههای معتبر عرضه شده است

همچنین ترلان پروانه یکی از بازیگران فیلم بر اساس قولی که در برنامه خندوانه داده بود تعداد ۲۰ نفر از کودکان کم توان مالی و همچنین  توان یاب را به اکران این فیلم دعوت کرده و همراه خود آورده بود  و انها در کنار بازیگران و عوامل فیلم به تماشای پیشونی سفید ۲ نشستند

در این مراسم سید جواد هاشمی تهیه کننده و کار گردان فیلم ، حسین احمدی و مرتضی وطن خواه سرمایه گذاران فیلم ،محمدرضا شریفی نیا ،پژمان بازغی ،ترلان پروانه، حسام نواب صفوی ،ارسلان قاسمی،ساغر عزیزی، امیر رضا احمدی ، رکسانا وطن خواه ،فرزانه زهره وند،بازیگران فیلم ،بهنام صبوحی آهنگساز، بهارک رمضانی،مجری طرح،عباس دالدار دستیار کارگردان، به همراه محمدرضا علیمردانی ،هلیا امامی ،مستانه مهاجر، سعید ترابیان مدیر عامل کنج نامه همدان حضور داشتند.

نوشته اکران مردمی «پیشونی سفید ۲» در سینما آزادی برگزار شد/ سیدجواد هاشمی: سینمای کودک همچنان مظلوم است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی همچنین درباره نقش خودش در «آهوی پیشونی سفید۲» توضیح داد: «بَل بَله» نقش منفی داستان است و فانتزی بالایی دارد. در این نقش به اندازه ای دستم باز است که هر کاری دلم بخواهد می کنم. خودم کاراکتری که برایش ساختم یک آدم بی تربیت و بی ادبی است که تمام کارهایی که به بچه های مان می گوییم انجام ندهد را او می کند تا اگر والدین به سینما رفتند به بچه های شان بگویند اگر زبانت را در بیاوری شبیه این عجوزه می‌شوی.

بازغی در پاسخ به اینکه اگر جذابیت گریم و ظاهر این نقش برعکس عمل کند و کودکان از او خوش شان بیاید، گفت: من قصدم این بود کودک را با رفتارهای بد آشنا کنم و امیدوارم نتیجه بگیرم. به هر حال جای چنین آثاری در سینمای کودک ما خالی است و زمانی که فصل اول را دیدم خوشم آمد و دوست داشتم سهمی داشته باشم. حتی دخترم آن زمان به من گفت اگر باز هم این کار را ساختند بازی کن و خیلی اتفاقی به من پیشنهاد شد در این پروژه حضور داشته باشم.

وی اشاره کرد: ما در کودکی با ابتدایی ترین وسایل بازی می کردیم و تفریح مان دیدن «هادی و هدی» و «خونه مادربزرگه» بود امروز بچه های اطراف ما به لحاظ فرهنگی متفاوت شده اند. سرگرمی های شان در تبلت و کامپیوتر است و فیلم هایی می بینند که از لحاظ تکنیکی و محتوایی قابل مقایسه با زمان نیست. بچه های امروز کمتر سینما می روند و علتش هم ما سینماگرانیم و البته سیاستگذاران سینمایی هم نقش مهمی دارند.

این بازیگر ادامه داد: جنگی که این روزها برای اکران فیلم ها می بیند حتی یکبار بر سر فیلم های کودک نبوده است. همه باید از سینمای کودک حمایت کنند. مثلا همین فیلم می تواند در آینده تبدیل به یک بازی کامپیوتری شود و بچه ها خودشان را در سرنوشت شخصیت های قصه سهیم بدانند. این نوع نگاه مسیر متفاوتی را رقم خواهد زد و موفقیت به همراه دارد.

بازغی اظهار کرد: معمولا در جدول پرفروش ترین فیلم های سینمای دنیا انیمیشن در صدر قرار دارد اما در سینمای ما چنین بحثی بی معنی است چراکه اصولا ما هیچ چیز جدیدی تجربه نمی کنیم و اصولا علاقه به تجربه کردن هم نداریم. همیشه راهی می رویم که قبلا طی شده است بنابراین نمی دانم چقدر می توانیم در آینده به همسطح شدن با دنیا امیدوار باشیم.

وی افزود: ما در جشنواره فیلم فجر هیچوقت یک فیلم کمدی یا ژانر کودک را کاندید نمی کنیم. اشکال از خودمان است که فکر می‌کنیم سینما حتما باید اجتماعی باشد. ما فیلمی داریم که ۱۱ سیمرغ گرفته اما در هیچ جای جهان دعوت نشده است و در مقابل فیلم هایی داشتیم که در اکران سروصدا کرده ولی به دلیل نادیده گرفتن ما دنیا فرش قرمزی برایش پهن نکرده است. خودمان را تا جایی محدود کرده ایم که فکر می کنیم هرکاری می کنیم درست است.

وی عنوان کرد: برای سینمای با کیفیت کودک و انیمیشن هم امکانات داریم هم تجهیزات اما چون سخت افزارش گران است بخش خصوصی به تنهایی نمی تواند بار تهیه را به دوش بکشد و دولت هم باید همکاری کند. در نتیجه همه این نادیده گرفتن هاست که بسیاری از همکاران من برای این فیلم وقت نمی گذارند چون با خود می گویند این کار نه به جشنواره فجر می رود نه به بازیگر بزرگسال جایزه می دهند پس به جای اینکه وقتم را برای این پروژه بگذارم کار دیگری قبول می کنم که احتمال دیده شدن در آن بیشتر باشد.

وی بیان کرد: همه دوستان من در این فیلم بازیگران خوب هستند اما خیلی از کاراکترها به دیگر شخصیت‌هایی که در سینما هستند نزدیک تر است. چه بسا حضور آنها اگر کار کودک می پذیرفتند خروجی را قوی تر می کرد. در واقع ستاره ها اگر به این پروژه می آمدند می توانستند وزن این فیلم را به لحاظ کیفیتی بالاتر ببرند. به خاطر سیاستگذاری غلط همکاران ریسک نمی کنند در کار کودک حاضر شوند اما من این ژانر را دوست دارم و برایم «آهوی پیشونی سفید ۲» با «دوئل» و «ریسمان باز» فرقی ندارد.

وبسایت رسمی پژمان بازغی :
www.pejmanbazeghi.net

نوشته علاقه‌ای به تجربه‌های جدید نداریم/ مقصر کم‌رمقی سینمای کودک ما بازیگران هستیم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی در ادامه درباره اینکه چگونه می‌توان برای سینمای کودک شرایط خوبی مهیا کرد و فیلمسازان را به سمت تولید آثار در این عرصه سوق داد، گفت: در دهه ۶۰ این اراده و اهتمام وجود داشت که در حوزه سینمای کودک کارهای خوبی ساخته شود و افرادی که به سینمای کودک علاقه‌مند بودند، دعوت شدند، آمدند، کار کردند و سینمای کودک در آن دوره رونق خوبی داشت اما پس از مدتی دچار افول شد و کم کم فیلم‌های کودک و نوجوان از سبد فرهنگی خانواده‌ها و کسانی که سینمارو بودند، حذف شد و مدیران سینمایی نیز دیگر دغدغه تولید و اکران آثار کودک و نوجوان را نداشتند.

عنصری ادامه داد: پس از آن کم کم سینما به سمت آثار پرفروش و فیلم‌های گیشه که با حضور سوپراستارها ساخته می‌شد، تمایل بیشتری پیدا کرد. از طرفی آثار حوزه کودک و نوجوان نمی‌تواند جزو فیلم‌های گیشه باشد زیرا این گونه آثار نمی‌توانند المان‌های فیلم‌های پرفروش همچون آثار کمدی را داشته باشند؛ بنابراین میزان تولید در سینمای کودک به شدت کاهش یافت.

وی افزود: من بارها گفته‌ام که باید از تولید و به ویژه پخش آثار حمایت شود و یک تمهید و راهکار حمایتی مشخص در یک دوره خاص برای سینمای کودک اندیشیده شود تا دوباره مردم چشمشان به پوسترها و تبلیغات فیلم‌های کودک آشنا شود و بدانند که فیلم کودک هم در سبد فرهنگی‌شان وجود دارد و می‌توانند با فرزندانشان بروند فیلم‌های خوب در حوزه کودک و نوجوان ببینند.

این عضو هیات انتخاب با تاکید بر اینکه سینمای کودک به یک دوره حمایتی نیاز دارد، گفت: پس از گذراندن یک دوره حمایتی و زمانی که سینمای کودک و نوجوان روی چرخه طبیعی افتاد، سیستم حمایتی می‌تواند حذف شود و این آثار هم مثل سایر فیلم‌ها روال طبیعی خودشان را در اکران به دست آورند. مطمئنا برگزاری جشنواره به تولید فیلم کمک می‌کند اما اکران بحث مهمی است که باید به خوبی مورد توجه قرار گیرد.

وی تاکید کرد: ما برای سینمای کودک نیاز به یک سیستم حمایتی مشابه گروه هنر و تجربه داریم. همانگونه که در حال حاضر مخاطبان آثار خاص و هنری می‌دانند که برای دیدن این قبیل آثار باید به برنامه‌ها و سینماهای گروه هنر و تجربه مراجعه کنند، در رابطه با سینمای کودک و نوجوان هم باید چنین ساختاری شکل بگیرد که هم برای مخاطب مشخص و قابل دسترس باشد و هم میزان فروش و تعداد مخاطب اهمیتی نداشته باشد تا اگر تعداد محدودی از افراد در سالن حضور داشتند، فیلم اکران شود. این روال باید تا زمانی که سینمای کودک دوره رکود و سکونش را پشت سر بگذارد و روال طبیعی خودش را مثل سایر فیلم‌ها پیش بگیرد، ادامه داشته باشد.

این کارگردان سینمای کودک و نوجوان در ادامه گفت: در حال حاضر وقتی ما سیستم پخش و اکران درستی در طول سال نداریم، جشنواره به تنهایی فقط می‌تواند انگیزه و شرایط تولید فیلم‌ها را فراهم کند.

وی در ادامه درباره تاثیر آثار سینمای کودک و نوجوان در خانواده‌ها گفت: شاید سینما تاثیر مستقیم در تربیت بچه‌ها نداشته باشد، زیرا تربیت یک امر درازمدت است، اما قطعا به مرور می‌تواند در فرهنگ و تربیت جامعه تاثیرگذار باشد؛ به ویژه اینکه یکی از خصوصیات مهم سینما این است که با ابزاری که در اختیار دارد، می‌تواند قوه تخیل بچه‌ها را پرورش دهد و زمانی که یک نسل از بچه‌ها با تخیل قوی بزرگ شوند، ذهنیت و خلاقیتی که از این طریق به دست می‌آورند، در آینده و سرنوشتشان و همچنین در ایجاد فرهنگ خوب زیستن تاثیرگذار است و ما می‌توانیم در آینده شاهد یک نسلی باشیم که به واسطه دیدن فیلم‌های خوب و الگو گرفتن از این آثار در بزرگسالی قانون‌مدار هستند، روابط اجتماعی خوبی دارند و با مسائلی که در یک جامعه به عنوان نکات منفی مطرح می‌شود، کمتر مواجه هستند.

نوشته ناصر عنصری: جشنواره می‌تواند آثار سینمای کودک را در سبد فرهنگی مردم قرار دهد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

غلامرضا رمضانی، در مورد مشکلات سینمای کودک و نوجوان به سوره سینما گفت: سرلوحه تمام مشکلات و مسائل این است که در جامعه فعلی، ما هنوز به ارزش و اهمیت سینمای کودک پی نبرده ایم. منظورم از ما مسئولین، متولیان و سیاست گذاران فرهنگی است و آنها نمی دانند که سینمای کودک و نوجوان جزیی از نیاز امروز زندگی است.

وی ادامه داد: وقتی مدیریت و نگاه مسئولان اینگونه باشد مابقی مسائل نمی‌تواند مهم باشد زیرا همه چیز از راس یک هرم آغاز می شود. وقتی به سینمای کودک بهاد داده بشود، آن زمان است که می توانیم با تدابیر مختلف راهکارهایی برای درست عمل کردن در حوزه سینمای کودک و نوجوان بدهیم.

رمضانی با اشاره به اینکه سینمای ایران یک دوره درخشان از حضور فیلم های کودک و نوجوان در سینما و تلویزیون داشته است، تصریح کرد: در یک دوره بهترین برنامه های تلویزیون فیلم ها و برنامه های کودک و نوجوان بود اما در حال حاضر گروه کودک و نوجوان بی ارزش شده است. سینمای کودک هم چنین وضعیتی دارد و به آن بها داده نمی‌شود. همه این مشکلات به دلیل نبود حمایت است، بدون حمایت متولیان قطعا چرخه سینمای کودک به حرکت نمی‌افتد و یا اگر بیفتد زمان بر بوده و ممکن است سال‌های سال طول بکشد.

این کارگردان سینمای کودک و نوجوان افزود: تهیه کنندگان خصوصی به دلیل مشکل اکران کمتر رغبت نشان می دهد که در سینمای کودک و نوجوان حضور پیدا کند. تبلیغات کم، کم اهمیت نشاند دادن سینمای کودک، بی توجهی به فیلم هایی که ساخته شده و الان در حال گرد و خاک خوردن است از مهمترین مشکلات سینمای کودک و نوجوان است. همانطور که گفتم همه این مشکلات به راس هرم یعنی مدیریت و حمایت مدیران باز می‌گردد.

رمضانی عنوان کرد: البته از دور در جریان هستم که یک سری از دوستان فعال در سینمای کودک و نوجوان در شورای راهبردی سازمان سینمایی در تلاش هستند شیوه و شکل جدیدی از حرکت را برای سینمای کودک و نوجوان ابداع کنند. امیدوارم خروجی خوبی هم داشته باشد.

وی در پاسخ به این پرسش که مهمترین پیشنهاد شما برای تدوین این شیوه نامه چیست، گفت: به عقیده من باید فرصتی فراهم شود و برای آن برنامه ریزی شود تا مخاطبان دوباره سینمای کودک را بخواهند، بشناسند و آن را بپذیرند. همچنین باید سوبسید ویژه ای برای دیده شدن سینمای کودک و نوجوان در نظر بگیرند. من به عنوان یک کارگردان وقتی ببینم که فیلم کودک و نوجوان بار دیگر جایگاه خودش را پیدا کرده است قطعا برای تولید فیلم های بیشتر و بهتر انگیزه پیدا می کنم.

کارگردان فیلم «سبزه کوچک» ادامه داد: مسئله فیلمنامه نویس، کارگردان و دیگر حوزه های کاری تخصصی سینمای کودک و نوجوان جز مسائل ثانویه ای هستند که بعد از متولیان و سیاست‌گذاران اهمیت دارند. اگر در همه این حوزه ها بهترین متخصصان هم حضور داشته باشند اما حمایت نشوند هیچ فایده ای ندارد.

رمضانی در پایان در رابطه با اکران فیلم سینمایی «فرار از قلعه رودخان» که در جشنواره  فجر سال گذشته به نمایش درآمده بود، گفت: در حال حاضر کارهای آماده سازی و تبلغاتی فیلم در حال انجام است. این فیلم مهرماه امسال اکران می‌شود.

نوشته «فرار از قلعه رودخان» مهرماه اکران می‌شود/ سینمای کودک حمایت ویژه می‌خواهد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

امین درباره اینکه آیا سی و سومین جشنواره فیلم فجر نسبت به فیلم‌های کودک حاضر در این رویداد بی مهری نشان داد، گفت: فیلم های «قول» و «فرار از قلعه رودخان» در برنامه های نمایش جشنواره فیلم فجر قرار داده شد و حالا صحبت هایی شنیده می شود مبنی بر اینکه آیا رویکرد جشنواره نسبت به آنها عادلانه بوده یا نه. در این زمینه باید توجه کنیم که جشنواره امسال بهترین کاری را که می‌توانست در حق این آثار انجام دهد برای آنها انجام داد و این امکان را فراهم کرد که فیلم ها در جشنواره دیده شوند. این اصلی ترین خواسته هر فیلم از جشنواره است و دوره سی و سوم به همه متقاضیان به شکل یکسان پاسخ داد.

وی افزود: درباره فیلم های کودک، مسئله ای که قابل توجه باشد این است که ما داریم سینمای کودک را از دست می‌دهیم. ما فیلم کودک داریم اما نه برای اکران، بلکه برای حضور در جشنواره ها. الان در دهه ۶۰ قرار نگرفته ایم و نمی توان انتظار داشت چیزی که در آن روزها برای مخاطب جذاب بوده حالا هم باشد.

این روزنامه‌نگار ادامه داد: الان فیلم هایی تولید می شود که هم در ساختار و هم در محتوا، حتی از آثار دهه شصت هم عقب‌تر به حساب می آید. در دنیای امروز که مخاطب کودک و نوجوان به راحتی به آثار فوق العاده خوب خارجی دسترسی دارد، باید رقابت را جدی گرفت تا سینمای کودک جریان یابد. فراموش نکنیم که کودکان به تنهایی به سینما نمی‌روند و فیلمسازان باید به گونه ای کار کنند که حاصل کارشان برای بزرگترها نیز جذاب باشد.

این منتقد درباره اینکه «قول» و «فرار از قلعه رودخان» در جشنواره کودک درخشیدند اما در جشنواره فجر فروغی نداشتند توضیح داد: باید قبول کرد که موفقیت یک فیلم کودک در جشنواره فیلم فجر نیازمند وجود یک بستر مناسب است. تنها با یکی دو فیلم خوب نمی توان برای سینمای کودک جریان سازی کرد. همانطور که یک فیلم خوب بدون تبلیغات کافی شکست می‌خورد، فیلم کودک هم چه برای حضور در جشنواره و چه برای جریان ساز بودن در سینما نیاز به شرایط مناسب در همه زمینه ها اعم از تولید، اکران و … دارد. نباید از جشنواره فیلم فجر توقع داشت موقعیت خاص و ویژه را برای فیلم‌های کودک رقم بزند.

در جشنواره سی و سوم فجر دو فیلم «قول» و «فرار از قلعه رودخان» به عنوان آثار برتر ژانر کودک و نوجوان حاضر بودند اما در هیج رشته ای کاندیدا نشدند.

نوشته جشنواره فجر زمینه دیده شدن فیلم‌های کودک را فراهم کرد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

ترکمانی به سوره سینما گفت: چند روز می‌شود که «گرداله و عمه غوله» اکران شده و به گفته سالنداران، فروش فیلم در سالن هایی که مردم آن منطقه به سبب تبلیغات از شروع اکران فیلم با خبر شده اند، خوب بوده است. من هم مثل سایر دوستانی که فیلمشان در این زمان روی پرده آمده از وضعیت موجود راضی نیستم اما مگر راه مقابله‌ای هم برای این فیلم‌سوزی بیرحمانه وجود دارد؟

وی افزود: اخیرا برای حمایت از فیلم های هنری و تجربی اقدام خوبی صورت گرفته و برای اکران آنها یک گروه مجزا به وجود آورده اند. ضمن ارزش گذاری به این اقدام نیک، من از سازمان سینمایی سوال می کنم چرا چنین رفتاری را برای حمایت از فیلم های کودک و نوجوان در پیش نمی گیرند؟ برای تبلیغات فیلم های گروه هنر و تجربه مبلغ یک و نیم میلیارد توسط سازمان سینمایی اختصاص یافته و این در حالیست که برای فیلم های کودک و نوجوان ریالی، هزینه نشده است. واقعا چرا؟ همه حرف ها در حد وعده و وعید باقی مانده و هیج چیز جامه عمل نپوشیده است.

این کارگردان گفت: فیلم قبلی من با نام «خاله سوسکه» توسط جواد نوروزبیگی تهیه شد و برای فیلم دومم محبور شدم خودم تلاش کنم، چون حرف صحیح همه تهیه کنندگانی که برای مشارکت از آنان دعوت کردم این بود که در سینمای ایران به کودک و نوجوان توجه نمی‌شود و سرمایه گذاری در این راستا ریسک به حساب می‌آید. من به همه آنان حق دادم، اما نا امید نشدم و خودم آستین بالا زدم.

نادره ترکمانی درباره فیلم خود توضیح داد: «گرداله و عمه غوله» یک فیلم کاملا عروسکی است که قصه ای بسیار شاد و مفرح دارد. روایت این داستان را دو کبوتر بر عهده دارند و وجود یک الاغ به عنوان راهبر، لحظات با مزه ای را رقم می زند. سینمادارانی که با آنان صحبت داشته ام به من می گویند بهترین احساس ما در این روزها زمانی در دل مان به وجود می آید که می بینیم تماشاگران خردسال از سالن بیرون می آیند و خنده بر لب دارند.

کارگردان «گرداله و عمه غوله» در پایان گفت: ما میلیون‌ها کودک و نوجوان محصل در کشور داریم که در فصل سرد هیچ تفریحی ندارند و سینما می‌تواند بهترین گزینه برای سرگرم کردن آنها باشد. هر کودک حداقل با یکی از بزرگترهایش به سینما می‌آید و این یعنی یک میزان قابل توجه از مخاطب که متأسفانه در مسوولان ما توجهی به آن ندارند و تا بالفعل شدن این مخاطبان بالقوه راه زیادی باقی است.

نادره ترکمانی کارگردانی فیلم‌های «خاله سوسکه» و «گرداله و عمه غوله» را در کارنامه دارد. دومین اثر او چند روز است که اکران شده است.

نوشته سینمای کودک مثل فیلم‌‎های هنری و تجربی حمایت شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سیامک کاشف‌آذر کارگردان سینما درباره فیلم سینمایی «آوا» به سوره سینما گفت: به تازگی درخواست حضور در دو بخش نگاه نو و سودای سیمرغ در سی و سومین دوره جشنواره فیلم فجر را ارائه کردیم و امیدواریم با توجه به میزان تقاضا برای حضور در این دوره، بتوانیم با فیلم سینمایی «آوا» در جشنواره حضور پیدا کنیم.با وجود اینکه ما در دو بخش ثبت نام کردیم، حضور در دو بخش ایده‌آل من است، اما تمایل دارم در بخش سودای سیمرغ باشم تا تلاش همه عوامل کار مورد داوری قرار بگیرد.

وی در ادامه درباره تغییرات فیلم نسبت به جشنواره کودک افزود: نسبت به نسخه ای که در جشنواره کودک و نوجوان اکران شد، اصلاح اندکی صورت گرفته است. یکی از اساسی ترین اقداماتی که انجام دادیم این است که به جای موسیقی انتخابی که در جشنواره کودک برای فیلم لحاظ کرده بودیم، به تازگی ساخت موسیقی توسط هادی رحمانی آغاز شده که می‌تواند تاثیر بیشتری بر ابعاد مختلف کار داشته باشد.

کاشف آذر درباره آهنگساز فیلم سینمایی «آوا» گفت: هادی رحمانی از آهنگسازان جوان و خوشفکر کشور است که در چند دوره از جشنواره موسیقی فجر جوایزی دریافت کرده است و طبق صحبت و توافقی که با او داشتم، به تعامل و نگاه مشترک رسیدیم که در نهایت منجر به همکاری میان ما شد. امیدوارم با تکیه بر دانش و خلاقیت او حاصل کار در خور شان مخاطب باشد.

این کارگردان در خصوص شرایط جشنواره و رقابت میان فیلمسازان گفت: به هر حال تعداد متقاضی قابل توجهی برای حضور در جشنواره فیلم فجر اعلام آمادگی کرده‌اند و این شرایط رقابتی را سخت می‌کند. فکر می کنم این جنبه در میان فیلمسازان جوان بیش از گذشته تقویت شده و در نهایت این رقابت سالم و حضور آثار قابل قبول در جشنواره در حالت کلی بر کیفیت جشنواره اثر می‌گذارد.

وی با گلایه از برخی اقدامات مسئولان برگزاری و مدیران سینمایی گفت: با تمام احترامی که برای محمدعلی طالبی و غلامرضا رمضانی قائل هستم، اما معتقدم که راهیابی اثر این دو فیلمساز به بخش سودای سیمرغ پیش از تشکیل هیات انتخاب درست نبود و باید همه در یک سطح مورد بررسی قرار می‌گرفتند. این اقدام در حق دیگر فیلم‌ها جفاست، حتی اگر فیلم من هم به این ترتیب انتخاب می‌شد ، نمی پذیرفتم و به این شرایط معترض می‌شدم.

کاشف آذر ادامه داد: من حتم دارم که هر دو فیلم بدلیل قدرتی که داشتند در بخش اصلی پذیرفته می‌شدند، چون آثاری بودند که به حق از جشنواره جایزه دریافت کردند و خوشحال هستم که این پیشکسوتان در جشنواره فجر حضور دارند. اما مبحث اصلی این است که چنین حمایت هایی کارکرد بلند مدت ندارد و به عنوان یک آرامبخش و مسکن مقطعی، برای سینمای نحیف کودک عمل می کند. این بها دادن درست نیست و باید با بررسی و سنجش ابعاد گوناگون و مشکلات سینمای کودک به چاره و درمانی برای همیشه اندیشید.

فیلم سینمایی «آوا» به نویسندگی محسن جسور و کارگردانی سیامک کاشف آذر و با نقش آفرینی حسین یاری، بهنوش طباطبایی، حمیدرضا آذرنگ، کریم اکبری مبارکه، شهین تسلیمی و جمشید هاشم پور جوایزی از جمله دیپلم افتخار بهترین کارگردانی و پروانه زرین بهترین فیلمنامه را از بیست و هشتمین جشنواره بین المللی کودک و نوجوان دریافت کرد.

نوشته رحمانی موسیقی «آوا» را می‌سازد/ گلایه کاشف‌آذر از ورود دو فیلم به جشنواره فجر اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.