جلال غفاری قدیر دبیر جشنواره در ابتدای این نشست درباره‌ برنامه‌های جشنواره گفت: امروز در این مکان و در محضر شهدا که شاهد و ناظر ما هستند جشنواره را متبرک می‌کنیم. جشنواره فیلم مقاومت متبرک به نام شهدایی است که دستی بر هنر داشته اند.

وی ادامه داد: جشنواره فیلم مقاومت به ویژه از دوره هفدهم خود بنیان یک حرکت مبتنی بر مقاومت را پایه‌ریزی کرد و حضور دوستان ما در خلیج فارس در دوره هفدهم اتفاق مبارکی را رقم زد. در این دوره سعی کردیم مزیت‌های دوره هجدهم را حفظ کنیم و فرهنگ مقاومت را در عرصه فرهنگ، هنر و سینما جاری کنیم.

دبیر هجدهمین جشنواره بین‌المللی فیلم مقاومت درباره جزئیات فراخوان توضیح داد: فراخوان این دوره در ۸ بخش اعلام شد و بخش اصلی به نام شهید حاج قاسم سلیمانی نامگذاری شد. بخش ویژه جشنواره به نام رسول ملاقلی پور، بخش جایزه ویژه فلسطین و جهان بدون اسرائیل به نام شهید شیخ حسن نصرالله و اسماعیل هنیه نامگذاری شد.

وی افزود: امروز غزه کربلا است و آزادی فلسطین آرمان تمام آزادی‌خواهان جهان است. کودک‌کشی و جنایت اسرائیل قلب تمام مردم‌ جهان را آزرده کرده و جشنواره مقاومت وظیفه داشت ادای دینی به فلسطین داشته باشد. تلقی ما این است که در گام‌ دوم‌ انقلاب اسلامی نیاز ضروری به مشارکت فیلمسازان جوان در گفتمان مقاومت داریم و با تایید بنیاد ملی نخبگان برگزیدگان این بخش عضو بنیاد ملی نخبگان خواهند بود.

در ادامه این نشست جلال غفاری قدیر درباره بخش هوش مصنوعی گفت: بخش تولیدات هوش مصنوعی به نام حسین علم الهدی نامگذاری شد و در این‌ بخش تلاش شد از این‌ فرصت به نفع سینمای مقاومت بهره‌برداری شود و حداکثر استفاده را از ظرفیت هوش مصنوعی داشته باشیم. آثار بسیار متنوعی در حوزه ویدئو، موسیقی، تصویر و متن برای ما ارسال شد.

وی درباره بخش سید مرتضی آوینی توضیح داد: بخش فیلمنامه به‌ نام سید مرتضی آوینی است و حضور بیش از ۹۰۰ اثر در این بخش نوید سینمای پربارتری را در آینده خواهد داشت. بخش پژوهش و علوم انسانی یک‌ حرکت و جهش و از نگرش سینمای مقاومت در عرصه نظری صیانت می‌کند و نکته قابل توجه این است که ما در این‌ بخش بیش از ۴۰۰ اثر داشتیم. گفتمان ما این است که سینمای مقاومت باید به عنوان یک آورده از طرف جریان مقاومت به دنیا هدیه شود. فیلمسازان بزرگی از سراسر جهان هستند که با جشنواره ارتباط برقرار کرده اند و می‌خواهند سینما را ناظر بر حقیقت و جهان ببینند. همچنین بخش تولیدات جنبی سینما به نام شهید گودرزی نیا مزین شده است.

دبیر هجدهمین جشنواره بین‌المللی فیلم مقاومت درباره تعداد آثار رسیده به دبیرخانه جشنواره گفت: غیر از بخش بین‌الملل بقیه آثار را به صورت الکترونیک دریافت کردیم و تمام مراحل با کمترین خطای انسانی اتفاق افتاد. آثار رسیده به دبیرخانه ۶ هزار و ۱۲۹ اثر هستند که در بخش فیلمنامه ۸۶۰ اثر، در بخش هوش مصنوعی ۳۶۸ اثر و نقد و پژوهش ۴۶۴ اثر را دریافت کردیم. در بخش سینمایی بلند ۲۵ فیلم به داوری نهایی رسیدند. در بخش مستند بلند ۲۹ اثر، در بخش انیمیشن بلند ۷ اثر، در بخش فیلم کوتاه ۴۷ اثر، مستند کوتاه ۳۲ اثر، در بخش انیمیشن کوتاه ۳۹ اثر به داوری نهایی رسیدند. این نکته را هم عرض کنم که جشنواره در باغ موزه دفاع مقدس و مقاومت برگزار می‌شود که نسبت جشنواره را با این تفکر پررنگ تر‌ می‌کند.

غفاری قدیر در ادامه صحبت های خود گفت: به امید خدا روز شنبه جشنواره افتتاح می‌شود و اکران فیلم ها در سه سالن برگزار خواهد شد. البته همزمان‌ با اکران آثار در خانه ‌جشنواره با هماهنگی های انجام شده در ۲۲ استان نیز اکران می شوند.

هر شب رویدادهایی در جشنواره برگزار خواهد شد و هر شب یک موضوع و عنوان خاص خواهد داشت و از مهمانان ویژه‌ای تجلیل می‌شود.  یکی از جوایزی که در جشنواره فیلم‌ مقاومت دنبال شده اعلام رسانه برتر است و ممکن است یک یا چند رسانه به عنوان برگزیده این بخش معرفی شوند. علاوه بر نکاتی که عرض کردم این را هم بگویم که اکنون داوری ۳ بخش انجام شده و سایر بخش‌ها هم در چند روز آینده نهایی خواهد شد.

وی درباره اتاق ایده‌پردازی برای تولید توضیح داد: یکی از برنامه‌های جنبی ما در خانه جشنواره اتاق ایده‌پردازی برای تولید است که کفار به آن پیچینگ می‌گویند. این بخش در دوره گذشته به صورت سازمانی اتفاق افتاد و هر استان یک فیلم را پیش می برد و فیلم‌‌ «پیش‌مرگ» نیز از ایده هایی بود که در دوره هفدهم ‌پایه گذاری شد.

این نوید را هم بدهم که بنیاد روایت فتح برای فیلم‌های کوتاه و فیلمسازان جوان برنامه تولید دارد که فرصت بسیار خوبی برای این عزیزان خواهد بود.

این مدیر فرهنگی درباره بخش حاج نادر طالب زاده مطرح کرد: جشنواره ما مقاومت را در یک گستره جهانی می‌بیند و تلاش شده با حضور فیلمسازان جهانی بخش بین‌الملل را ادامه دهیم. بالغ بر هزار و ۹۰۰ اثر از کشورهای مختلف در جشنواره حاضر شدند. از آنجایی که حاج ‌نادر طالب زاده دین زیادی بر گردن ‌ما دارند، این‌بخش به نام شهید نادر طالب‌زاده نام‌گذاری شده است. خانه جشنواره هم توسط دوستان‌ فنی بررسی شد و ظرفیت‌های باغ موزه ارتقا پیدا کرده و به نظرم سطح حرفه ای آن کم از پردیس های سینمایی ندارد.

دبیر هجدهمین جشنواره بین‌المللی فیلم مقاومت درباره لزوم دبیرخانه دائمی برای جشنواره ها بیان کرد: جشنواره مقاومت را نباید صرفا به یک رویداد در ۳ خرداد محدود کرد‌‌. ‌جشنواره ها باید صاحب دبیرخانه دائمی شوند. این جشنواره دبیرخانه دائمی ۳ ساله دارد و در طول سال نیز رویدادهایی برگزار خواهیم کرد. حضور فیلمسازان در خلیج فارس انفاق مبارکی بود و خلیج فارس یک ‌نقطه تاریخی برای مقاومت در ۵۰۰ سال اخیر است. اشکال کار این است که ما می‌توانستیم جشنواره را در زمستان در خلیج فارس برگزار کنیم. اکثر رویدادهای سینمایی کشور در ۶ ماه دوم سال است و ما‌ می‌خواستیم زمان مناسبی برای این رویداد انتخاب کنیم. ما عملا رویداد خلیج فارس را حذف نکردیم و این اتفاق پررنگ تر در طول سال برگزار خواهد شد و در فصل هایی که گرمای هوا اذیت نمی‌کند، این‌ رویداد را برگزار خواهیم کرد و هیچ ارتباطی به مباحث مالی و امنیتی ندارد.

در بخش دیگری از این نشست جواد تمدنی مدیر روابط عمومی جشنواره عنوان کرد: روز ۲۷ اردیبهشت و از ساعت ۱۷ در موزه دفاع مقدس مراسم افتتاحیه برگزار و از همان شب اکران‌ها آغاز می‌شود و اهدای جوایز برخی از بخش‌ها در همان روز برگزار می‌شود. حدود ۱۰۰ نفر از جوانان عزیز ما از بین هزاران نفر برای یک دوره کارگاه آموزشی انتخاب شدند و حداقل ۲۰ کارگاه برای این عزیزان طراحی شده است. اسامی داوران بخش بین ‌الملل فردا اعلام می‌شود اما حضور این عزیزان در ایران کمی دچار پیچیدگی است. ما به طور ویژه محور خانواده را پررنگ دیدیم و سعی داریم در بخشی از خانه جشنواره اکران عمومی همراه با خانواده‌ها داشته باشیم. تلاش ما این بود که خانواده شهدا را نیز در امر داوری دخیل کنیم. من دوست داشتم‌ شرایطی برای اکران فیلم‌ها برای خانواده شهدا ایجاد کنیم و نظر آن‌ها را در داوری دخیل کنیم.

مدیر روابط عمومی جشنواره در پایان گفت: مقاومت وعده آینده دارد و سینمای مقاومت مانند اربعین یک جوشش و حرکت است که آینده را می‌سازد. امیدواریم که روزی جشنواره فیلم مقاومت را در غزه برگزار کنیم.

نوشته جزئیات هجدهمین جشنواره فیلم مقاومت اعلام شد/ ادای دین به فلسطین اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

بنابر اعلام دبیرخانه جشنواره تلویزیونی مستند، ۳ فیلم مستند از بخش ملی جشنواره تلویزیونی مستند به بخش بین‌الملل ویژه فلسطین (غزه) راه یافتند. بر این اساس، فیلم‌های مستند «من محمدحسن را دوست دارم» به کارگردانی سیدمحمد محمدی‌سرشت، «آلبوم خانوادگی من» ساخته محمدرضا نوروزبیگی و «آن هفت روز» به کارگردانی احسان شادمانی از ایران در بخش بین‌الملل، با دیگر آثار خارجی رقابت خواهند کرد.

برگزیدگان این بخش، در مراسم اختتامیه جشنواره تلویزیونی مستند که به زودی برگزار می‌شود، معرفی خواهند شد.

نوشته راهیابی سه مستند ایرانی به بخش «فلسطین» در جشنواره تلویزیونی مستند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

اسامی این آثار بدین شرح است:

بلوک: طاها سِدِر – Taha Seder

حافظه متلاشی: حیات لَبّان – Hayat Labban

در آغاز جنگ: محمد مجد Mohammed Majd

بلوار بیروت: فرح الهاشم – Farah Al Hashem

قلب‌های جوان: مروه الشرقاوی (مروا الشرکاوی) – Marwa El Sharkawy

هفت موج: اسما بِسِیسو – Asma Beseiso

گزارش فلسطین: آتسوشی کادوواکی – Atsushi Kadowaki

چندمتر آن‌‌طرف‌تر: ابراهیم الموعد Ibrahim Al Mawed

سه شب در حیفا: هدیل الرَمْلی – Hadil Al Ramli

کشتار کلیسای سنت پُرفریوس: محمد مجد – Mohammed Majd

وداع با اسلحه: امیرحسین کاربخش راوری

براساس این گزارش، بخش ویژه «فلسطین»، به عنوان شاخه بین‌الملل هشتمین جشنواره تلویزیونی مستند در فراخوان این رویداد اعلام شده بود و ۹۴۱ اثر از کشورهای مختلفی نظیر انگلیس، لبنان، فلسطین، ایران، ترکیه، مصر، استرالیا، فرانسه، هند، هلند، اسپانیا و … برای حضور در این رویداد متقاضی شدند. پس از بازبینی‌های انجام شده، ۱۱ اثر، حائز شرایط حضور در بخش مسابقه شدند. الهه طاهایی مسئولیت این بخش را برعهده دارد.

همزمان با معرفی این فیلم‌های مستند، از پوستر این بخش نیز رونمایی شد. فرهاد هدایت طراح پوستر این بخش است.

این آثار از امروز شنبه ۲۱ مهر تا پنجشنبه ۲۶ مهرماه، هر شب ساعت ۲۱ از شبکه مستند سیما روی آنتن می‌روند.

نوشته معرفی فیلم‌های بخش ویژه «فلسطین» جشنواره تلویزیونی مستند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این مستند جذاب را به عنوان بخشی از مسئولیت اجتماعی سوره سینما به صورت اختصاصی در آپارات ما ببینید.

نوشته از آب هم مضایقه کردند… اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

کیلین مورفی پس از دریافت جایزه خود اظهار داشت: «ما فیلمی در مورد خالق بمب اتم ساختیم؛‌ حالا بد یا خوب، در حال زندگی در جهان رابرت اوپنهایمر هستیم. بنا بر این من می‌خواهم این جایزه را به تمام صلح‌طلبان اهدا کنم.»

در این میان لازم به ذکر است که نولان جایزه خود را پس از تاریخچه‌ای پیچیده با اسکار دریافت کرد – او پیش از این هفت بار برای آثاری از قبیل «دانکرک»، «ممنتو» و «تلقین» نامزد شده بود. اما آکادمی موفق‌ترین و بزرگترین اثر او یعنی «شوالیه تاریکی» را برای بهترین فیلم و کارگردانی نادیده گرفت؛ حذف «شوالیه تاریکی» نولان در آن زمان بسیاری را خشمگین کرد و این سازمان را بر آن داشت تا از سال بعدش، تعداد نامزدی بهترین آثار سال را از ۵ فیلم به ۱۰ فیلم افزایش دهند. نولان از طرفداران اصلی تجربه حضور در سالن سینما، پس از دریافت جایزه خود، به هنری که عاشقش است ادای احترام کرد.

او اظهار داشت: «سینما کمی بیش از ۱۰۰ سالش است. من در سرم ۱۰۰ سال حضور در فضای نقاشی یا تئاتر را تصور می‌کنم. نمی‌دانیم که این مسیر خارق‌العاده از این جا به بعد به کجا می‌رود، اما این که در نظر شما، من بخشی پررنگ و معنادار از این مسیر بوده باشم، برای من یک دنیا می‌ارزد.»

رابرت داونی جونیور، دیگر ستاره مرد فیلم «اوپنهایمر» نیز لباس آهنی خود را با اسکار طلایی تاخت زد.

این بازیگر با بازی در نقش لوئیس استراوس در فیلم «اوپنهایمر»، اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل را از آن خود، و برای دوران حرفه‌ای پر حاشیه و پر پیچ و خم خود نقطه عطفی را رقم زد. او پس از دریافت جایزه‌اش، از همسر خود، و دوران کودکی افتضاحش تشکر کرد.

نود و ششمین دوره از مراسم اسکار همزمان با اشک‌ها و لبخندهایش، استریمرها را با گریه به خانه فرستاد. شبکه نتفلیکس تنها با ۱ جایزه این مراسم را ترک کرد و اپل با وجود به دست آوردن ۳۲ نامزدی با آثار مختلف از زمان آغاز به کار این شبکه دست خالی به خانه رفت.

نتفلیکس تنها جایزه خود را در دسته فیلم کوتاه لایو اکشن برای «داستان شگفت‌انگیز هنری شوگر»، اقتباسی از داستان رولد دال دریافت کرد. این فیلم ۴۰ دقیقه‌ای با تیم بازیگری شگفت‌انگیزی نظیر بندکیت کامبربچ، دو پتل، بن کینگزلی و رالف فاینز، اولین جایزه اسکار را برای کارگردانش، وس اندرسون به ارمغان آورد.

در نود و ششمین دوره از اسکار در روز یک‌شنبه، نتفلیکس از تمام استودیوها و پلتفرم‌ها با ۱۹ نامزدی در میان ۱۱ فیلم، شامل هفت عدد برای فیلم «مایسترو» بردلی کوپر – پیشی گرفته بود اما تنها با ۱ جایزه کار خود را به پایان رساند. استودیو اپل هم با ۱۳ نامزدی که ده تای آن برای «قاتلان ماه گل» اسکورسیزی بود، پا به مراسم گذاشت، ولی دست از پا درازتر راهی منزل شد.

تخمین زده می‌شود که اپل برای فیلم سه ساعت و نیم اسکورسیزی با بازی ستارگانی نظیر لیلی گلدستون، لئوناردو دیکاپریو و رابرت دنیرو در حدود ۲۱۵ میلیون دلار هزینه کرده باشد. آن‌‌ها همچنین رقمی نزدیک به ۲۰۰ میلیون دلار را نیز به پای فیلم «ناپلئون» ریدلی اسکات با بازی واکین فینیکس در نقش اصلی ریخته بودند، که با وجود نامزدی در بخش‌هایی از قبیل طراحی تولید، طراحی لباس و جلوه‌های ویژه، موفقیتی به دست نیاورد و با صفر جایزه به کار خود پایان داد.

همزمان با حمایت سازمان‌های مختلف از مردم فلسطین و غزه، افراد سرشناسی در مراسم اسکار به گونه‌ای دیگر حمایت خود را از آتش بس در غزه اعلام داشتند. بیلی آیلیش، فینیس اوکانل، مارک رافلو، ایوا دوورنی، رامی یوسف و کوآنا چیسینگ‌هورس در میان آخرین ستارگانی بودند که بر روی فرش قرمز پا گذاشتند، و با زدن سنجاق‌های قرمز رنگ بر یقه‌های خود، به حمایت از فلسطین و مردمانش برخواستند – این بار در مراسم آکادمی اسکار. همچنین ماهرشالا علی بازیگر برنده اسکار با این که بر روی فرش قرمز راه نرفت به هنگام معرفی نامزدهای بهترین بازیگر نقش مکمل مرد یکی از این سنجاق‌ها را به سینه زده بود. اما معنی این سنجاق‌های سینه چیست؟

بر روی این سنجاق دستی به دور قلب سیاه ترسیم شده و پیام آن آتش‌بس فوری در غزه است؛ به گزارش مقامات بهداشت فلسطین از آغاز این جنگ تا کنون بیش از ۳۰ هزار نفر در غزه به شهادت رسیده‌اند. اخیراً ۴۰۰ سلبریتی دیگر به کمپین Artists4Ceasefire (هنرمندان برای آتش‌بس) پیوسته‌اند؛ کمپینی که در اواخر اکتبر با انتشار نامه‌ای از مجلس آمریکا و رئیس جمهور این کشور خواست تا با استفاده از قدرت خود برای آتش‌بس فوری در غزه اقدام کنند.

کمپین هنرمندان برای آتش‌بس در بیانیه‌ای اظهار داشتند: «این سنجاق‌های سینه حامل پیام حمایت جمعی از آتش‌بس فوری و دائم، آزادی تمام اسرا و ارسال فوری کمک‌های بشردوستانه به غزه هستند.»

مسئله حمایت از آتش بس فوری جنگ فلسطین در روز مراسم اسکار، به یکی از داغ‌ترین موضوعات تبدیل شد. روزها قبل از مراسم اسکار، سازمان‌های حامی فلسطین در همکاری با یکدیگر مقرر کرده بودند تا در راهپیمایی اعتراضی به سمت مراسم اسکار حرکت کرده و با وجود آوردن اختلالات در جریان برگزاری این مراسم پیام خود را به دنیا برسانند.

معترضان در خیابان هایلند تجمع کرده و جلوی بسیاری از خودروها که در حرکت به سوی سالن دالبی تئاتر بودند را گرفته و اکثراً سلبریتی‌ها مجبور شدند تا خودروهای خود را ترک کرده و پیاده به سوی مراسم بروند. در نتیجه این راهپیمایی اعتراضی حامی فلسطین، مراسم چند دقیقه‌ای دیرتر شروع شد و در آن بین این سوال به وجود آمده بود که آیا نامزدهای امشب همگی به مراسم خواهند رسید یا خیر.

همزمان با عبور مهمانان مراسم، صف‌های اعتراضی یک صدا شعار «آتش‌بس فوری و دائمی» را فریاد می‌زدند و عده‌ای از افراد حاضر در این تجمعات مستقیماً به سوی افراد راهی مراسم فریاد می‌زدند و قصد داشتند آن‌ها را تحت تاثیر قرار دهند.

بسیاری از مدیران ارشد هالیوودی به دلیل تظاهرات با حداقل یک ساعت تاخیر در مراسم حاضر شدند. مدیر استودیو دیزنی باب ایگر و همسرش در میان این افراد بودند که ورود لحظه آخری به مراسم داشتند و روسای استودیوهای آمازون و پارامونت، جنیفر سالک و برایان رابینز نیز کمی بعد از آن‌ها پا به مراسم گذاشتند.

فیلم درام هولوکاستی آلمانی زبان جاناتان گلیزر با بازی کریستین فریدل و ساندرا هولر، به اولین فیلم بلند انگلیسی تبدیل شد که برنده جایزه بهترین فیلم بین‌المللی می‌شود.

جاناتان گلیزر پس از دریافت جایزه خود در سخنانی چند موضوع فیلمش را با جنگ در غزه مرتبط دانست و اظهار داشت که از زمان آغاز درگیری‌ها میان فلسطین و اسرائیل، دولت اسرائیلی با ریاست بنیامین نتانیاهو عملیات زمینی را آغاز کرد که منجر به شهادت بیش از ۳۰ هزار فلسطینی شده است.

گلیزر رو به مخاطبانی که ایستاده او را تشوق کردند عنوان داشت: «تمام انتخاب‌های ما به گونه‌ای بوده‌اند تا مظهری از ما باشند و در حال حاضر با ما مواجهه کنند. فیلم ما نشان می‌دهد که انسانیت‌زدایی و از دست دادن صفات درست انسانی سرآخر به کجا ختم می‌شود.»

«در حال حاضر ما افرادی هستیم که یهودی بودن خود را پنهان می‌کنیم و این اشغال از طرف دولت اسرائیل مسئله هولوکاست را به طور کامل از یادها برده است، زیرا این اشغال جان بی‌گناهان بسیاری را گرفته و زندگی باقی را مختل کرده است – این‌ها همه قربانی نادیده‌گیری صفات انسانی هستند… چطور باید تحمل کنیم؟»

در ادامه این مراسم جیمی کیمل به حاشیه‌آفرینی دونالد ترامپ رئیس جمهور سابق این کشور پرداخت. جیمی کیمل مجری این مراسم درست پیش از اعلام جایزه بهترین فیلم از سوی آل پاچینو، لحظاتی را به آخرین پست دونالد ترامپ در فضای مجازی اختصاص داد و آن پست را بلند بلند در برابر همه خواند:

ترامپ در این پست از دنبال‌کنندگان خود پرسیده بود:‌ «آیا مراسم اسکار مجری بدتری از جیمی کیمل به خود دیده است. شروع او در این مراسم ضعیف‌تر از یک مجری معمولی بود و او در تلاش است تا چیزی را از خود به نمایش بگذارد که نیست و هیچ‌وقت نخواهد بود. از شر کیمل خلاص شوید و شاید بتوانید آن را با مجری بی‌مصرف ارزان‌تری مثل جورج اسلوپانوپولوس جابجا کنید. او بر روی صحنه کاری خواهد کرد که همه بزرگتر، قوی‌تر و جذاب‌تر به چشم آیند.»

کیمل هم سریعاً به جبران لطف ترامپ برخاست و گفت: «خب، خب… حالا ببینم می‌تونید حدس بزنید که کدوم رئیس جمهور سابق الان این پست رو توی فضای مجازی منتشر کرده. هیچ‌کس حدسی نداره؟ نه؟ خب، ممنون، بله ترامپه. رئیس جمهور ترامپ ممنون و متعجبم که داری برنامه ما رو تماشا می‌کنی… راستی از وقت خوابت تو زندان نگذشته؟»

نوشته فلسطین، فلسطین… ترامپ! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

این تظاهرات با همکاری چندین سازمان از قبیل، هنرمندان و فعالان سینما در همکاری با سازمان نویسندگان لس آنجلسی مخالف جنگ در غزه، انجمن فعالان حوزه فیلم برای فلسطین، و اعضای سگ – افترا و بسیاری دیگر ترتیب داده شده و شعار اصلی آن‌ها: «همزمان با نسل‌کشی جایزه ندهید» است.

سازمان‌دهندگان این برنامه پیش‌بینی می‌کنند که صدها نفر با تقاضای آتش‌بس فوری و دائمی در غزه، برای این تجمع، اعتراض و انسداد مسیرها حاضر شوند. آن‌ها همچنین در بیانیه‌ای خواستار توقف «محاصره و اشغال فلسطین هستند.»

انجمن فعالان فیلم برای فلسطین در همکاری با انجمن یهودیان خواستار صلح، بیانیه‌ای را در اینستاگرام منتشر کرده و در آن از مردم خواسته‌اند تا در روز یکشنبه راس ساعت ۱ در محل تئاتر سینراما حاضر شوند.

در این پست اینستاگرامی آمده است: «صنعت سرگرمی نمی‌تواند حواس ما را پرت کند. ما به اعتراضات خود ادامه خواهیم داد و خواستار آتش‌بس دائمی و آزادی فلسطین هستیم. بپاخیزیم و خیابان‌ها را تسخیر کرده و به آن‌ها نشان دهیم که ما از این نسل‌کشی در جریان چشم‌پوشی نخواهیم کرد! آتش‌بس‌ فوری!»

یک‌شنبه نه تنها روز مراسم اسکار است، بلکه اولین روز ماه مبارک رمضان برای بسیاری از اهل غزه می‌باشد. در این بین اسرائیل نیز از قبل برنامه خود را برای حمله زمینی به شهر رفح در این روز اعلام کرده بود. رفح شهری کوچک در قسمت جنوبی نوار غزه است که بیش از یک میلیون نفر به اجبار در آن پناه گرفته‌اند.

پیش از اعلام هماهنگی‌ها برای تدارک تظاهرات به سمت مراسم اسکار، تظاهرات ضد جنگی در بیرون از سالن مراسم جوایز مستقل اسپریت در سانتا مونیکا در ۲۵ فوریه ۲۰۲۴ برگزار شد. معترضان بیرون از سالن این مراسم شعارهای «فلسطین را آزاد کنید»، «زنده‌ باد فلسطین» و «آتش‌بس فوری» را ضبط کرده و از بلندگوها با صدای بلندی پخش می‌کردند.

فرمانده رندی گودارد از نیروی پلیس لس آنجلس در روز گذشته در مصاحبه با نیویورک‌ تایمز عنوان کرده بود که پس از شنیدن اخباری مبنی بر تظاهرات ضد جنگ در اطراف سالن مراسم، تدابیر امنیتی برای مراسم امسال تشدید خواهد شد.

گودارد که مسئول اصلی تامین امنیت مراسم اسکار است اظهار داشت: «هدف ما این است که برگزاری مراسم در بهترین شرایط را تضمین کنیم تا میهمانان در آرامش و امنیت کامل در آنجا حاضر شوند. و اما بیشترین تلاش خود را در جهت برقراری ارتباط با گروه‌های معترض خواهیم کرد تا به آن‌ها اعلام کنیم که ما همچنین برای حمایت از حقوق اساسی شما در این‌جا حاضر خواهیم بود.»

این اولین باری نیست که بزرگترین شب هالیوود همزمان با جنگی دوقطبی ساز در آمریکا در جریان است. اسکار ۲۰۰۳ درست سه روز بعد از تهاجم آمریکا به عراق اتفاق افتاد، با این که هفته‌ها قبل ستارگانی اعم از مت دیمون، جورج کلونی، جسیکا لنگ و هلن هانت طی نامه‌ای از رئیس جمهور وقت آمریکا جورج دبلیو بوش خواستار لغو حمله به این کشور شده بودند.

معرفی‌کنندگان هر بخش در لحظه آخر کنار کشیدند؛ نامزدها عمدتاً حاضر نشدند؛ میهمانانی که در مراسم شرکت کردند در کنار فرش قرمز نایستادند و از آن‌ها درخواست شد تا لباس‌هایی تیره‌تر بپوشند. و آن شب بسیاری از افراد نظیر آدرین برودی، نیکول کیدمن و کریس کوپر اظهارات تندی در رابطه با جنگ داشتند.

در اتفاقی مشابه، بسیاری از سلبریتی‌ها نیز از زمان آغاز جنگ اسرائیل و فلسطین نظرات خود را ابراز داشته و خواستار آتش‌بس فوری بوده‌اند. درست چند هفته بعد از آغاز جنگ و تهاجم شدید اسرائیل به غزه افراد سینمایی سرشناسی از قبیل اندرو گارفیلد، کریستن استوارت، اسکار آیزک، کوئینتا برانسون، آیو ادبیری، کیت بلانشت، حسن منهاج، جرمی استرانگ و واکین فینیکس، نامه‌ای را مبنی بر «کاهش تنش فوری و آتش‌بس در غزه» امضا کرده و برای مقامات بلندپایه‌ ارسال کردند.

راج کاپور، یکی از تهیه‌کنندگان اجرایی نود و ششمین دوره از مراسم اسکار در مصاحبه با هالیوود ریپورتر در مورد اختلالات احتمالی ناشی از اعتراضات و آمادگی وی و تیم تهیه‌کنندگی اظهار داشت:

«تدارکات ویژه‌ای دیده‌ایم و صدها نفر در پشت صحنه برای تصمیم‌گیری در شرایط مختلف حاضر خواهند بود. برنامه‌ای اساسی برای مدیریت مراسم وجود دارد اما در آخر در صورتی که اتفاق غیرمنتظره‌ای رخ دهد، عده محدودی هستند که تصمیمات کلیدی را خواهند گرفت. برای کوچک‌ترین بخش‌های این مراسم تمهیدات ویژه و فراوانی را صورت گرفته است.»

نوشته تظاهرات حامیان فلسطین بیرون سالن اسکار اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

باید در نظر داشت که قبل از آن هم در آمریکا و برخی کشورهای اروپایی، سریال‌های موفقی تولید شده بود ولی عصر طلایی سریال‌های آمریکا که از سال‌های پایانی قرن بیستم آغاز شد، از نظر موفقیت مالی و انتقادی پشت سر هم در مجموعه‌های تلویزیونی، بی‌نظیر بود. البته این مسئله را نمی‌توان انگیزۀ اصلی اسرائیلی‌ها برای جدی‌گرفتن سریال‌سازی دانست.

رصد سینمای اسرائیل نشان می‌دهد که  تولید فیلم‌های سینمایی برای صهیونیست‌ها، بیشتر از جنبه‌های اقتصادی و هنری، از جهت رسانه‌ایش اهمیت داشته و دارد. در همین راستا، وقتی صهیونیست‌ها دریافتند که تماشای مجموعه‌های تلویزیونی موفق آمریکایی، در خاورمیانه به‌شدت رو به گسترش است و از طرفی دیگر این سریال‌ها در اقصی نقاط جهان همچون سفیرانی فرهنگی عمل می‌کنند، متوجه زمینه‌ای جدید و جدی برای کارهای رسانه‌ای‌شان شدند.

همیشه پای نتفلیکس در میان است!

موفق‌ترین یا دست‌کم یکی از موفق‌ترین سریال‌های تلویزیونی اسرائیل که توانسته دامنۀ محبوبیتش را از سرزمین‌های اشغالی فراتر ببرد، Fauda (آشوب) است. این سریال، که از شبکۀ Yes Oh در اسرائیل و توسط نتفلیکس در سطح بین‌المللی پخش می‌شود، به درگیری‌های رژیم صهیونیستی با فلسطینی‌ها می‌پردازد. آوی ایساچاروف و لیور راز، خالقین این سریال، مدعی شده‌اند که آشوب را بر اساس تجربیاتشان در نیروهای دفاعی اسرائیل (IDF) ساخته‌اند.

لیور راز بازیگر نقش اصلی سریال (دورون) هم هست. او یکی از چهره‌های نسبتاً مشهور سینما و تلویزیون اسرائیل محسوب می‌شود. از جمله آثاری که در آن‌ها بازی کرده می‌توان به سریال ناموفق و کنسل‌شدۀ بزن و دررو (۲۰۲۱) و فیلم مربی مهد کودک (نداو لاپید، ۲۰۱۴) اشاره کرد. او به واسطه بازی کنار پیمان معادی در فیلم شش زیرزمینی (مایکل بی، ۲۰۱۹) برای ایرانی‌ها شناخته شده‌تر است.

ناگزیر از جذابیت

فیلم‌های سینمایی اسرائیلی که عمدتاً کم‌خرج بوده و از چرخش در جشنواره‌های اروپایی ارتزاق مالی می‌کنند، دامنۀ اثرگذاری رسانه‌ای‌شان را هم، بین گردانندگان و مخاطبان همین جشنواره‌ها می‌جویند. سیاستگذاران فرهنگی اسرائیل، بارها به این مسئله اشاره کرده‌اند که کشور جعلی‌شان بیشتر از هر کشور دیگری در خاورمیانه، نامزد اسکار بهترین فیلم غیرانگلیسی‌زبان شده است، دیگر اینکه همۀ این فیلم‌ها از دامنۀ محدود مخاطبان‌شان فراتر نرفته‌اند و اغلبشان فراموش شده‌اند، برایشان اهمیت چندانی ندارد، چون اسرائیلی‌ها از این فیلم‌ها به نتیجه‌ای که می‌خواسته‌اند، در همان محدوده از مخاطبان، رسیده‌اند، اما قضیۀ مجموعه‌های تلویزیونی برای اسرائیلی‌ها متفاوت است.

سریال‌های اسرائیلی مجبور بوده‌اند به جذابیت‌های ظاهری و تلاش برای دیده‌شدن توسط مخاطب عام، تن بدهند تا به هدف حداقلی خود (سوددهی مالی) و هدف حداکثری خود (القای تفکرات صهیونیستی) دست بیابند. آشوب در مجموع اثر خوش‌ساختی بین سریال‌های اکشن با تم جاسوسی و امنیتی محسوب می‌شود و تعلیق و غافلگیری‌هایش در کنار سکانس‌های درگیری، نزدیک به نمونه‌های موفق آمریکایی است.

آشوب در فیلمنامه

سریال آشوب البته از نظر فیلمنامه مشکلات فراوانی دارد. منطق روایی گاهی در یک اپیزود، چند بار دچار لغزش می‌شود. مسیر موفقیت نیروهای اسرائیلی به دفعات با رفتارهای غیرمنطقی و غیرعقلانی از سوی فلسطینی‌ها هموار می‌شود در حالی که می‌دانیم اگر فلسطینی‌ها در دنیای واقعی چنین کم‌هوش می‌بودند، تاکنون نمی‌توانستند با امکاناتی چنین اندک، خطراتی اینچنین بزرگ برای اشغالگران سرزمین‌هایشان ایجاد نمایند. پرداخت شخصیت‌ها از منطق روایی هم فاجعه‌بارتر است و بارها قربانی هیجان‌آفرینی باسمه‌ای سریال می‌شود.

بازی لیو راز در نقش اصلی سریال (دورون) در میمیک صورت و زبان بدن (مخصوصاً در نماهای مدیوم لانگ) مشکل دارد. نحوۀ تفنگ در دست‌گرفتن بازیگران تیم صهیونیستی، در برخی صحنه‌های اکشن گاهی حالتی مسخره به خود می‌گیرد، مسئله‌ای که با توجه به سابقۀ تمامی آن‌ها در ارتش اسرائیل، کمی عجیب به نظر می‌رسد. اما چیزی که باعث شده تمام نقص‌های سریال به چشم عموم مخاطبان نیاید، ریتم تند سریال و تعدد وقایع در هر قسمت است.

در یک‌قدمی کنسل شدن

تاکنون، چهار فصل از سریال آشوب پخش شده است. فصل اول آن در سال ۲۰۱۵ پخش شد و فصل چهارم در اوایل سال ۲۰۲۳. فصل چهارم با یک کلیف‌هنگر به پایان می‌رسد ولی در کل بعید به نظر می‌رسد، که فصل پنجمی در کار باشد. برخی از عوامل سریال بعد از حوادث ۷ اکتبر مجدداً به ارتش اسرائیل فراخوانده شده‌اند و در این میان، «متان مایر» که از عوامل اصلی تیم فنی سریال محسوب می‌شد، در جریان عملیاتی در شمال نوار غزه، کشته شد.

از حماس تا حزب‌الله لبنان

در دو فصل اول عمدۀ ماجراهای سریال آشوب ، در کرانۀ باختری رود اردن رخ می‌دهد. ماجراهای فصل سوم به نوار غزه و تونل‌های معروف آن هم کشیده می‌شود. اما فصل چهارم دامنۀ جغرافیایی رخدادهایش را تا بلژیک و لبنان گسترش می‌دهد. در سه فصل اول طرف درگیری اسرائیلی‌ها، نیروهای حماس هستند اما در فصل چهارم، صهیونیست‌ها در مقابل حزب الله لبنان قرار می‌گیرند و ضربه‌های اساسی‌تری می‌خورند.

تصویر جعلی

آشوب، به‌طور تمام و کمال در خدمت ساختن تصویری جعلی از اسرائیل به‌عنوان حکومتی دموکراتیک قرار دارد. بعد از طوفان‌الاقصی و جنایات دامنه‌دار اسرائیلی‌ها در نوار غزه، برخی سکانس‌های سریال، امروزه خنده‌دار به نظر می‌رسند. مثلاً در فصل دوم یکی از نیروهای حماس خطاب به یکی از نیروهای خودسر اسرائیلی می‌گوید: «از کی تا حالا حکومت اسرائیل، زندانی‌هایش را می‌کشد؟» یا در قسمت دوم فصل چهارم وقتی که اسرائیلی‌ها امام مسجدی را در بروکسل دزدیده‌اند تا سوالاتی از او بپرسند، امام مسجد به آن‌ها می‌گوید که همیشه پیروانش را به صلح با اسرائیلی‌ها فراخوانده است و دورون با مهربانی به او می‌گوید: «تو مرا یاد پدرم می‌اندازی، ما خودمان هم مخالف خشونتیم!»

هرچند سریال حتی سعی کرده با نشان دادن اعمال خشن از سوی صهیونیست‌ها، ادعا کند که یک‌طرفه به قاضی نرفته است. مثلاً در فصل دوم یکی از نظامیان اسرائیلی یک زن فلسطینی حامله را تهدید می‌کند که در صورت اعتراف نکردن، بچه‌اش را سقط خواهد کرد. گذشته از رهبران تشکیلات خودگردان فلسطین، رفتارهای معقولی را از سمت رهبران حماس هم شاهد هستیم. مثلاً در فصل سوم، رهبر نیروهای حماس در غزه، برخوردهای منطقی با مشکلات دارد یا ریشۀ خشونت‌ورزی‌های یکی از فلسطینی‌ها، کشته‌شدن زن و بچۀ بی‌دفاعش به دست اسرائیلی‌ها عنوان می‌شود.

چیزی که ماهیت دروغ‌پرداز این سریال را آشکار می‌کند، انکار جنایات صهیونیست‌ها در جای جای اثر است و آن جنبه‌هایی از جنایات صهیونیست‌ها هم که انکار نمی‌شود، به‌نحوی توجیه می‌گردد. مثلاً در فصل چهارم، حضور نیروهای اسرائیلی در تشییع جنازۀ یک شهید فلسطینی، جان خیلی از فلسطینی‌های بی‌دفاع را به خطر می‌اندازد ولی سریال به‌نحوی پیش می‌رود که انگار این حضور به نفع خود فلسطینی‌ها تمام می‌شود!

فلسطینی خوب

معقول‌ترین فلسطینی‌های این سریال افرادی هستند که با اسرائیلی‌ها دوستند و مرعوب آن کشور جعلی به‌عنوان جایی پیشرفته شده‌اند. شخصیت اصلی (دورون) اصالتاً از یهودیان بغداد است و در فصل دوم از طریق معرفی پدر دورون می‌خواهیم شاهد امکان‌پذیر بودن طرح دو دولتی‌ شدن در فلسطین باشیم. در قسمت هشتم فصل دوم، یکی از مسئولان رده‌بالا در تشکیلات خودگردان فلسطین، پسرش را به تل‌آویو می‌برد و از او می‌خواهد تا برخوردی صلح‌آمیز با اسرائیلی‌ها داشته باشد، چون اسرائیلی‌ها هم درست مثل فلسطینی‌ها، می‌خواهند در صلح و آرامش زندگی کنند و صنایعی را در فلسطین و یافا احداث کرده‌اند که نه مشابه دیگر بخش‌های خاورمیانه، بلکه شبیه به تأسیسات صنعتی در آمریکاست!

سخن پایانی

موفقیت مالی آشوب به تولید سریال‌های اسرائیلی مشابه مثل تهران منجر شد اما ماهیت پوشالی قدرت اسرائیل و ذات غاصب و جنایتکار آن، از ۷ اکتبر ۲۰۲۳ به این‌سو، بیش از پیش برملا شده و همین باعث شده برخی طرفداران سریال‌های امنیتی اسرائیل، از این آثار جعلی رویگردان بشوند. آشوب در نهایت می‌خواهد بگوید که صهیونیست‌ها همینی هستند که هستند و فلسطینی‌ها و دیگر کشورهای منطقه باید تن به تغییر و پذیرش صهیونیست‌ها بدهند. فعالیت‌های خبری چند ماه اخیر مسلمانان تا حدی این پندار شوم را خنثی می‌کند ولی مقابله با آشوب نیازمند تولید آثار امنیتی توسط کشورهای منطقه هم هست. از این رو تولید سریال‌هایی مثل گاندو (هرچند با کیفیتی بالاتر و با نگاه به بازار جهانی) در کشورمان، امری ضروری به نظر می‌رسد.

نوشته آشوب به بهانه امنیت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

ماها داکهیل ۴۸ ساله تا ماه گذشته در میان استعدادیابان مطرح شرکت استعدادیابی معروف سی‌اِی‌اِی بود، درست زمانی که وی پس از «نسل‌کشی» خواندن حملات اسرائیل به غزه و کشتارهای فجیع این رژیم، با انتقادات تندی از سوی عوامل صنعت هالیوود مواجه شد.

بر اساس گزارشات، وی در کپشن یکی از پست‌هایش نوشته بود: «چه چیزی دلخراش‌تر از به چشم دیدن نسل‌کشی است؟ مشاهده انکار این اتفاق.»

او همچنین بیانیه‌ای توسط اکانت فلسطین آزاد را بازنشر داده که به این عنوان است: «شما هم‌اکنون می‌توانید با حامیان نسل‌کشی آشنا شوید.»

داکهیل در واکنش به این پست در آن زمان نوشته بود: «این اتفاق خط قرمز من است.»

به گزارش ورایتی، وی به سرعت پست‌هایش را پاک کرد و مجدداً حالت اکانتش را به شخصی تغییر داد، اما تا همان موقع هم بسیاری اظهار نظرات او را مشاهده کرده بودند.

طبق گزارشات عده‌ای از همکاران وی از این پست‌ها ناراحت شده و آن‌ اظهار نظرات را «ضدیهودی» خوانده بودند، در حالی که باقی باور داشتند که استوری‌های داکهیل در اینستاگرام روابط او با هالیوود را به قهقرا خواهد برد؛ هالیوود از ۷ اکتبر تا کنون با نظرات دوسویه در مورد اتفاقات غزه مواجه بوده است.

آرون سورکین فیلم‌ساز در میان همکاران رده بالای ماها داکهیل به سرعت پس از انتشار این پست‌ها و شروع مباحثه‌ها از مجموعه سی‌اِی‌اِی خارج شد. استیون اسپیلبرگ نیز سریعاً تقاضا کرده بود تا دو صفحه از سایت آی‌اِم‌دی‌بی که به همکاری او و داکهیل اشاره داشت، از دسترس خارج شوند.

داکهیل بابت انتشار این مطالب معذرت‌خواهی کرد و از جایگاه‌ خود در آژانس سی‌اِی‌اِی استعفا داد، اگر چه او اجازه داشت تا به همکاری با ستارگانی که سال‌ها با ایشان کار کرده بود ادامه دهد.

به گزارش ورایتی گویا تام کروز ۶۱ ساله، ستاره فیلم‌های «ماموریت‌ غیرممکن» طی جلسه‌ای در دفتر سی‌اِی‌اِی در اوایل ماه از او حمایت کرده و سعی کرده تاثیرات اتفاقات را برای داکهیل کاهش دهد.

مجله ایندیپندنت با نمایندگان کروز برای اظهار نظر در مورد اتفاقات رخ داده تماس گرفته است.

داکهیل در پیام عذرخواهی که با ورایتی به اشتراک گذاشته آورده است: «من با بازنشر یک پست در استوری اینستاگرام خود که محتوای آزاردهنده‌ای داشته، مرتکب اشتباه شدم. من هم به مانند بسیاری از این اتفاقات متاثر بودم.»

«من مفتخرم که سمت انسانیت و صلح هستم. و از دوستان و همکاران یهودی خود متشکرم که بر سر این موضوع برخورد خوبی با من داشتند. و من سر آخر آن پست‌ها را برداشتم.»

وی اضافه کرد: «اگر با حرف‌هایم موجب ناراحتی کسی شدم عذر می‌خواهم.»

حملات اسرائیل بر نوار غزه تا به کنون منجر به شهادت بیش از ۱۳ هزار غیرنظامی شده است. بر اساس برآورد‌های یونیسف، از این تعداد بیش از ۵ هزار نفر آن‌ها کودک بوده‌اند.

همچنین یک روز پس از این که سوزان ساراندون ستاره فیلم «تلما و لوییز» در تظاهرات حمایت از فلسطین آن اظهارات را داشت، ایجنتش‌هایش با او قطع همکاری کردند.

ساراندون به خاطر این حرف بیش از همه مورد انتقاد قرار گرفت: «در حال حاضر افراد بسیاری هستند که از یهودی بودن می‌ترسند، و در حال تجربه چیزی هستند که مسلمانان در این کشور سال‌ها مشغول دست و پنجه نرم کردن با آن بوده‌اند.»

یکی از اعضای آژانس استعدادیابی یونایتد تلنت در بیانیه‌ای به ددلاین گفت که آن‌ها دیگر با برنده اسکار ۷۷ ساله همکاری نمی‌کنند.

نوشته پای تام کروز هم به ماجرای فلسطین و اسرائیل باز شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

شیرینی‌پز (اُفیر رائول گریزر، ۲۰۱۷)، مثال خوبی در این زمینه محسوب می‌شود. اثری که محصول مشترک اسرائیل با آلمان است. آلمان در کنار فرانسه، بیشتر از هر کشور اروپایی دیگری در تولید فیلم با رژیم اشغالگر قدس همکاری می‌کند. نخستین نمایش شیرینی‌پز هم در جشنوارۀ برلین اتفاق افتاد، جشنواره‌ای که یکی از سیاسی‌ترین فستیوال‌های سینمایی جهان قلمداد می‌شود. پس از آن، فیلم در چندین و چند جشنوارۀ سینمایی دیگر به نمایش در آمد. در نهایت، اسرائیل، شیرینی‌پز را به‌عنوان نمایندۀ خود در بخش بهترین فیلم غیرانگلیسی‌زبان به اسکار ۲۰۱۸، معرفی کرد.

خلاصه داستان

توماس، یک شیرینی‌پز جوان و منزوی آلمانی، با یک مرد اسرائیلی متأهل به نام اورن، که اغلب برای شغلش به برلین سفر می‌کند، وارد رابطه‌ای نامشروع می‌شود. پس از یکی از بازگشت‌های اورن به اسرائیل، تماس‌های توماس به او بی‌پاسخ می‌ماند. توماس در نهایت متوجه می‌شود اورن در یک تصادف در اسرائیل مرده است. او تصمیم می‌گیرد به بیت‌المقدّس برود تا از کافه بیوۀ اورن (آنات) بازدید نماید. توماس بدون فاش نمودن هویت خود، در آشپزخانۀ کافهْ شغلی پیدا کرده و آپارتمانی را در شهر اجاره می‌کند. در ابتدا او اجازه ندارد که شیرینی و غذا بپزد، زیرا کافه را در معرض خطر از دست دادن گواهینامه کوشر قرار می‌دهد. آنات کم‌کم به توماس اجازه می‌دهد تا در تولید غذاها مشارکت کند. در همین حین، رابطه‌ای عاطفی بین این دو شکل می‌گیرد.

کوشر چیست؟

به مجموعه قوانین قوم یهود که ناظر بر خوردن و آشامیدن هستند، قوانین کوشر می‌گویند. بعضی از قوانین کوشر با احکام اسلامی خوردن و آشامیدن یکی هستند. مثلاً یهودی‌ها مانند مسلمانان، خوردن گوشت خوک را حرام می‌دانند. اما قوانین کوشر تفاوت‌های مهمی با احکام حلال در دین اسلام دارد. مثلاً گوشت شتر در تمام مذاهب و فرقه‌های دین اسلام، حلال است ولی قوانین کوشر، خوردن گوشت شتر را برای یهودی‌ها ممنوع می‌نماید. در دین اسلام، مجموع آراء فقهی شیعه و اهل سنت بر آن است که مسلمان بودن شخص آشپز، واجب نیست. یعنی گوشت به کار رفته در غذاهای گوشتی حلال، باید حاصل ذبح شرعی حیوان حلال‌گوشت باشند و اگر یک غیرمسلمان ذبح شرعی را انجام داده باشد، غذا همچنان حلال است. اما در کوشر، یهودی‌ها فقط مجاز هستند غذاهایی را بخورند که توسط یهودی‌ها تهیه شده باشد. توضیح دربارۀ جزئیات کوشر در این مجال نمی‌گنجد و همین میزان برای توضیح کارکرد دراماتیک آن در فیلم شیرینی‌پز، کفایت می‌کند.

مقلّد

شیرینی‌پز یکی دیگر از همان درام‌های عاشقانۀ معمولی و قراردادی اروپایی است که دستاورد سینمایی قابل‌توجهی  ندارد. کارگردانی گریزر بسیار تخت و غیر خلاقانه است و در سکانس‌های عاشقانه، مانع از نزدیکی حسی مخاطب به شخصیت‌هایش می‌شود در حالی که سر تا پای فیلم داد می‌زند که عکس این قضیه هدف سازندگان بوده است.

فیلمنامۀ اثر در انگیزه‌بخشی به شخصیت‌ها در روابط عاشقانه، مشکل دارد. دلایل شکل‌گیری رابطۀ توماس و اورن برای ما نامکشوف می‌ماند. تلاش رسانه‌های صهیونیستی و هالیوود (که نفوذ صهیونیسم در آن بر کسی پوشیده نیست) طی دو دهۀ اخیر برای دفاع از همجنسگرایی با اصرار بر تفاوت آن با همجنس‌بازی، بر کسی پوشیده نیست. شیرینی‌پز، میراث شوم این نگرش را به ارث می‌برد تا ماجرای عشقی پرشور را بین دو مرد به تصویر بکشد. وقتی درمی‌یابیم اورن قصد داشته از زنش جدا بشود تا با توماس زندگی کند، چنتۀ خالی فیلمنامه در توصیف این علاقه و ریشه‌هایش، ماهیت تحمیلی و دروغینش را آشکار می‌کند. از طرفی شکل‌گیری رابطۀ توماس با آنات او را تبدیل به یک همجنسباز می‌کند، چیزی که حتی با معیارهای مخدوش اخلاقی‌ای که رسانه‌های غربی سعی در تبلیغش دارند، یک ناهنجاری محسوب می‌شود.

منهای توماس، اورن و آنات که تا حدودی به شخصیت نزدیک می‌شوند، دیگر آدم‌های فیلم در حد تیپ باقی می‌مانند. شیرینی‌پز حتی در منطق روایی هم مشکلاتی جدی دارد. مثلاً وقتی در اواخر فیلم، آنات شیرینی‌هایی به خوبی دست‌پخت‌های توماس درست می‌کند، ما در سکانس‌های قبلی مربوط به آموزش شیرینی‌پزی توماس به آنات، هیچ نشانه‌ای از پیشرفت زن ندیده‌ایم.

شهر در امن و امان

عمدۀ ماجراهای شیرینی‌پز در بخش‌های صهیونیست‌نشین بیت‌المقدس رخ می‌دهد امّا دوربین و نگاه فیلمساز، حتی در حد یک نما، نیروهای نظامی و شبه‌نظامی ساکن در این مناطق را نشان نمی‌دهد. اگرچه در یکی از سکانس‌های فیلم، برادر شوهر آنات، سربسته به او می‌گوید که توماس چون اسرائیلی نیست نباید در کافۀ او کار کند، اما فیلم در مجموع، کل تعصبات قومی و سرزمینی صهیونیست‌ها را به قوانین کوشر فروکاهیده است.

توماس به‌خاطر اینکه یهودی نیست حق پختن شیرینی را در کافۀ آنات ندارد ولی وقتی در فرآیند پخت دخالت می‌کند، با شیرینی‌های خوش‌مزه‌اش به کافۀ آنات رونق می‌بخشد. این مسئله در نهایت باعث می‌شود که کافۀ آنات، تأییدیۀ کوشر را از دست بدهد. در اواخر فیلم که توماس به برلین بازگشته، کافه همچنان فاقد گواهی کوشر است اما مشتری‌هایِ صهیونیستِ (مثلاً) غیرمتعصبی را می‌بینیم که آن‌جا را شلوغ نگه داشته‌اند. این هم از تعصب‌زدایی از اسرائیلی‌ها!

چه آشی برایمان پخته‌اند؟

فیلم‌هایی مثل شیرینی‌پز سعی دارند با عادی نشان دادن شرایط مناطق اسرائیلی‌نشین و نپرداختن به حضور نظامیان یا شبه‌نظامیان صهیونیست، تفکر نظامی‌گری را در صهیونیست‌ها، کتمان نمایند. چنین فیلم‌هایی هم در جا زدن اسرائیل به عنوان جامعه‌ای دموکراتیک کاربرد دارند و هم به گسترش صنعت گردشگری آن کمک می‌کنند.

اسرائیلی‌های فیلم شیرینی‌پز، افرادی هستند که از چشیدن یک کیک حسابی ذوق‌زده می‌شوند، هر شنبهْ در عید شبث میهمانی می‌گیرند و این عید را با مهربانی به هم تبریک می‌گویند و در نهایت، مهم‌ترین دغدغۀ صهیونیست‌های متعصب‌ فیلم، این است که غذایشان را لزوماً یک یهودی پخته باشد! برای فروریختن این فریب نیاز نیست به جنایات یکی دو ماه اخیر صهیونیست‌ها در نوار غزه نگاه کنیم. فقط کافی است به فرآیند شهرک‌سازی اسرائیلی‌ها در بخش‌های شرقی بیت‌المقدس نگاه کنیم. جایی که طبق قوانین بین‌المللی متعلق به فلسطینی‌هاست ولی اسرائیلی‌ها به مرور زمان و با آواره‌کردن بسیاری از فلسطینی‌ها، در آن‌ها پیشروی کرده‌اند.

نوشته شیرینی دروغین اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

تا کنون بیشتر تولیدات سینمایی این کشور، متعلق به فیلم‌های مستند بوده و مثلاً بین سال‌های ۱۹۶۸ تا ۱۹۸۲ فقط یک فیلم داستانی به نام بازگشت به حیفا (قاسم حول، ۱۹۸۲) در فلسطین تولید شده است. این فیلم که امروزه به‌سختی گیر می‌آید، از روی داستانی، به همین عنوان، از غسان کنفانی اقتباس شده. فیلم شاخص بازمانده (سیف‌الله داد، ۱۳۷۳) اقتباس دیگری از این اثر است.

اوج‌گیری سینمای فلسطین

در چند دهۀ اخیر، تولید فیلم داستانی در فلسطین رونق گرفته و این کشور، در هنر هفتمْ صاحب چند چهرۀ شاخص شده که از آن جمله، می‌شود به هانی ابواسعد و ایلیا سلیمان اشاره کرد.

اگرچه ایلیا سلیمان با دخالت الهی (۲۰۰۱) توجهات زیادی را به سینمای فلسطین جلب کرد، اما فیلمش از آن دسته آثاری بود که در فضای محدود جشنواره‌ها باقی می‌مانند و برای مخاطب عام، جذابیت زیادی ندارند. هانی ابواسعد بود که در سال ۲۰۰۵ با اینک بهشت، اثری جذاب و پرکشش از سینمای فلسطین ارائه کرد. فیلمی که نخستین بار در فستیوال برلین دیده شد و در چند جشنواره و مراسم سینمایی درخشید تا اینکه جایزۀ گلدن‌گلوب بهترین فیلم غیرانگلیسی‌زبان را گرفت و نامزد همین رشته در اسکار شد.

خلاصه داستان

ماجراهای اینک بهشت، عمدتاً در نابلس رخ می‌دهد که از شهرهای مهم و پرجمعیت کرانۀ باختری رود اردن است. فیلم به دو جوان فلسطینی به نام سعید و خالد می‌پردازد که با هم دوستی برادرانه‌ای دارند. این دو هم‌چون اغلب مردمان نابلس، درگیر مشکلات شغلی و معیشتی‌ای هستند که به واسطۀ اسرائیلی‌ها به‌وجود آمده. به آن‌ها، که قبلاً برای همکاری با نیروهای مقاومت اعلام آمادگی کرده‌اند، پیغام می‌رسد که باید برای عملیاتی شهادت‌طلبانه در اسرائیل آماده بشوند. در همین حین، زن جوانی به نام سها، که پدرش از چهره‌های مهم نیروهای مقاومت فلسطین بوده، از اروپا به فلسطین باز می‌گردد و سرنوشتش به این دو جوان گره می‌خورد. سها از آشنایان دوران کودکی سعید است و رابطه‌ای عاطفی بین این دو شکل می‌گیرد، اما سها اعتقاداتی متفاوت از سعید دارد…

تصویری دیگر

اینک بهشت، اولین فیلم داستانی مهمی است که به زندگی مردمان کرانۀ باختری می‌پردازد. ویرانی‌های حاصله از درگیری با اسرائیل، فقر و بیکاری، حضور همیشگی و تهدیدگر اسرائیلی‌ها در جای جای کرانۀ باختری، فقط بخشی از مشکلاتی است که مردمان فلسطینی در این فیلم (و واقعیت)، با آن دست‌به‌گریبان هستند. اینک بهشت، در مجموع تصویری محترمانه از فلسطینیان ساکن نابلس ارائه می‌دهد. تصویری که البته با بازتاب‌های خبری‌‌ رسانه‌های کشورمانْ پیرامون مسائل فلسطین، تفاوت‌هایی دارد.

جدال شک و ایمان

دو شخصیت اصلی فیلم، نه مبارزانی عمیقاً معتقد، بلکه افرادی معمولی و دچار ترس‌ها و تردیدهای خاص خودشان هستند. در سکانسی که خالد مجبور می‌شود سخنرانی پیش از عملیات شهادت‌طلبانه‌اش را تکرار کند، عصبانیت او و نگاه‌هایش، بر تردید و تزلزل او گواهی می‌دهند. از طرفی وقتی انگیزۀ سعید برای مبارزه با اسرائیل آشکار می‌شود، به‌واسطۀ انگیزۀ بسیار شخصی‌اش، او را دیگر شخصی آرمان‌گرا نمی‌دانیم. همچنین در برخی لحظاتِ حضور نیروهای مقاومت در فیلم، به‌واسطۀ بازی‌ها، دوربین و گاه صحنه‌پردازی، نگاه فیلمساز را به آن‌ها، کاملاً مثبت نمی‌بینیم.

ردپای اثر در مؤثر

برای درک بهتر اینک بهشت، نگاهی کوتاه به زندگی هانی ابواسعد، خالی از لطف نخواهد بود. ابواسعد در سال ۱۹۶۱ در ناصره به دنیا آمد، شهری که از مهمترین و پرجمعیت‌ترین شهرهای اسرائیل است. او که در نوزده سالگی برای تحصیل به هلند مهاجرت کرده، همچنان تابعیت دو کشور فلسطین و هلند را دارد. او اولین فیلم‌هایش را در هلند ساخت تا اینکه با بازگشت به فلسطین و ساختن اینک بهشت، به شهرت رسید. ابواسعد بعدها دو فیلم هم در آمریکا ساخت، اما تا به امروز، غیر از اینک بهشت فقط با دیگر فیلم مهم فلسطینی‌اش (عُمَر، ۲۰۱۳) توانسته سروصدایی بر پا کند.

نمایندۀ فیلمساز

بین شخصیت‌های اینک بهشت، سها را می‌توان نمایندۀ ابواسعد دانست. شخصی اروپارفته که فیلم با او آغاز می‌شود و در ادامه در اجرای عملیات شهادت‌طلبانه، تأثیراتی می‌گذارد. سها همچون خود فیلمساز، واقعاً دلسوز مردم فلسطین است اما راه‌حلی که برای مسائل کشورش ارائه می‌دهد، کارآیی لازم را ندارد.

مواضع فیلم اینک بهشت در قبال مسائل فلسطینی‌ها و راهکار برون‌رفت از وضعیت بغرنجشان، همواره مورد مناقشه بوده است و عمدتاً دو سکانس در این باره، بیشتر مورد بحث قرار گرفته‌اند. سکانس اول به بحث پرتنش سها و خالد در ماشین اختصاص دارد. آنجا که سها مبارزه مسلحانه و عملیات شهادت‌طلبانه علیه رژیم اشغالگر قدس را راه نجات فلسطینی‌ها نمی‌داند و معتقد است باید از روش‌های صلح‌آمیز و از طریق نهادهای بین‌المللی با اسرائیل مقابله کرد. از طرفی عده‌ای دیگر، جوهرۀ فیلم را در صحبت‌های سعید با مسئول اطلاعات عملیات مقاومت در اواخر فیلم می‌دانند. سکانسی که به‌خوبی توضیح می‌دهد چرا برخی فلسطینیان، انجام عملیات شهادت‌طلبانه را ناگزیر می‌دانند.

اینک بهشت فیلمی تماماً مغرضانه و عاری از حقیقت نیست، اما در نهایت، خیلی هم به نفع مردم فلسطین عمل نمی‌کند! برای روشن شدن این موضوع، توجه به سکانس‌هایی که دوربین فیلمساز به سرزمین‌های اسرائیلی‌نشین می‌رود، اهمیت بسزایی دارند. برخی این سکانس‌ها را برجسته‌کنندۀ ظلم اسرائیل می‌دانند، چون بر تضاد ویرانی در نابلس با آبادانی مناطق اسرائیلی‌نشین صحه می‌گذارد. اما با کمی دقت، درمی‌یابیم نگاه کارگردان به مناطق تحت حکومت رژیم اشغالگر قدس، توریستی است و او آنقدر از نشان دادن نیروهای نظامی اسرائیلی در سرزمین‌های اشغالی طفره می‌رود، که انگار حتی به‌طور ناخواسته برای لحظاتی در کنار اسرائیل ایستاده است!

جمع‌بندی

اینک بهشت، ظلمی که بر فلسطینی‌ها رفته را منکر نمی‌شود اما صلح با اسرائیل را ممکن می‌داند. اسرائیلی که به هیچ‌یک از تصمیمات نهادهای بین‌المللی وقعی نمی‌نهد، به قراردادهایش با فلسطینی‌ها عمل نمی‌کند و چه شاهدی بهتر از اینکه امروزه مردمان کرانۀ باختری، با وجود تنش‌های کمترشان با اسرائیل (نسبت به نوار غزّه)، وضع چندان خوبی ندارند. نتیجۀ این دیدگاه بعدها به شکل مخربی در ادامۀ کارنامۀ سازندگان فیلم، بروز پیدا می‌کند. تا آنجا که برخی عوامل فیلم در تولیدات سینمایی اسرائیل شرکت می‌جویند و برخی از آن‌ها هم که وارد چرخۀ فیلم‌سازی اسرائیل نمی‌شوند، سر از آمریکا در می‌آورند. همان دیدگاه رو به بن‌بست کارگردان که ظاهراً نفرت از اسرائیل را فریاد می‌زند ولی همکاری با بزرگترین حامی اسرائیل (آمریکا) را جایز می‌شمارد.

نوشته جنگ و صلح اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

خلاصه داستان

«والس با بشیر» دربارۀ یک اسرائیلی میان‌سال است که در زمان جنگ‌های داخلی لبنان، در سال ۱۹۸۲، سرباز وظیفه ارتش اسرائیل بوده است. این شخص در واقع خود کارگردان (آری فولمن) است و فیلم به‌نوعی، اثری زندگی‌نامه‌ای هم محسوب می‌شود. فولمن به واسطۀ گفتگویی که در آغاز فیلم با یکی از دوستان دوران سربازیش دارد، در می‌یابد از یادآوری درست خاطراتش در زمان کشتارهای صبرا و شتیلا (۱۶ تا ۱۸ سپتامبر ۱۹۸۲)، عاجز است. در نتیجه برای بازیابی خاطراتش، به دیدن همرزمانش می‌رود تا بلکه خاطراتش را زنده نماید. شاکلۀ کلی اثر را گفتگوهای فولمن با همرزمان و فرماندهانش در ارتش اسرائیل، تشکیل می‌دهد.

قالب مناسب

اگرچه در برخی سکانس‌های گفتگو، انیمیشنی بودن اثر چندان موجه به نظر نمی‌آید اما والس با بشیر، در مجموع ساخته شدنش را با این تکنیک خاص انیمیشنی، و نه در قالب فیلم زنده یا فرم‌های رایج انیمیشن‌سازی، توجیه می‌کند. انیمیت متفاوت اثر با سایه‌روشن‌های پر کنتراست و طراحی خاص حرکات بدن و چهرۀ آدم‌ها، باعث شده تا بینندگان تجربۀ حسی متفاوتی را تجربه نمایند. یکی از اوج‌های تکنیکی اثر، افتتاحیۀ آن است که تکلیف بیننده را روشن می‌کند که با اثری خشن، بزرگسالانه و گاه ترسناک، مواجه خواهد بود. همچنین سکانس یادآوری شنای فولمن و همرزمانش و سپس خروجشان از آب و مواجهه با بازماندگان کشتار صبرا و شتیلا، جز در این فرم و ساختار، این‌قدر تأثیرگذار از آب در نمی‌آمد.

اثری انتقادی؟

در زمان اکران، بخش قابل‌توجهی از نقدهای سینمایی «والس با بشیر»، آن را اثری ضداسرائیلی خواندند یا لااقل آن را واجد دیدگاهی انتقادی نسبت به صهیونیسم دانستند. اما فیلم بسیار هوشمندانه یا بهتر است بگوییم رندانه ساخته شده و این مهم را جز با دقت در جزئیات تصویر و روایت، در نخواهیم یافت.

در این فیلم شاهدیم که کشتارهای صبرا و شتیلا توسط حزب فالانژ لبنان صورت گرفته که متحدان اسرائیل در جنگ‌های داخلی لبنان بوده‌اند. در آن زمان اسرائیل که وظیفۀ محافظت از شهرک‌نشینان غیرنظامی فلسطینی ساکن در اردوگاه‌ها را بر عهده داشت، تعمداً دست متحدانش را بازمی‌گذارد و حتی به سربازانش دستور می‌دهد تا در شب‌ها با روشن کردن منور، کمک کنند تا این کشتار حتی در شب هم متوقف نشود.

کمی هم تاریخ

آریل شارون، نخست‌وزیر سابق اسرائیل (۲۰۰۱ تا ۲۰۰۶) سِمَت‌های متعددی در رژیم اشغالگر قدس بر عهده داشت و هر گاه فرصت دست می‌داد، به اعمالی وحشیانه‌ در قبال فلسطینیان دست می‌زد. او در زمان کشتارهای صبرا و شتیلا، وزیر دفاع اسرائیل بود و به دستور مستقیم او بود که مسیحیان متعصب به این کشتارها دست زدند و شارون به همین دلیل بعدها به قَصّاب صبرا و شتیلا معروف شد، اما در این فیلم اسمی از او برده نمی‌شود! گاهی نگفتن بخشی از حقیقت، فرقی با دروغگویی ندارد. بدین ترتیب والس با بشیر تا حد زیادی از رژیم صهیونیستی سفیدشویی می‌کند، یعنی اگرچه که دخالت رژیم صهیونیستی را در این کشتار رد نمی‌کند اما در نهایت، بار این جنایت را از دوش خود به فالانژهای لبنان حواله می‌دهد.

خیلی دور، خیلی نزدیک!

فیلم هرچقدر تلاش می‌کند تا از فولمن و همرزمان اسرائیلی او چهره‌ای انسانی بسازد، از انجام چنین کاری در قبال فلسطینی‌ها پرهیز می‌کند. فولمن کشته‌شدن سربازان اسرائیلی توسط فلسطینی‌ها را با تب و تاب، نشان می‌دهد ولی تعمداً از نشان دادن شهادت نیروهای فلسطینی به دست اسرائیلی‌ها پرهیز می‌کند. در واقع سازمان آزادی‌بخش فلسطین در «والس با بشیر» بی‌رحمتر از ارتش اسرائیل به تصویر کشیده می‌شود و سربازان اسرائیلی صرفاً عده‌ای مأمور معذور به نظر می‌رسند که همگی فاقد تعصبات قومی و سرزمینی صهیونیست‌ها هستند! حتی سکانس معروف والس یک تیربارچی اسرائیلی در کنار پوسترهای بزرگ بشیر جمیل (رئیس‌جمهور متوفّای لبنان)، که تن به تفسیرهای گوناگون می‌دهد، چیزی جز زیبا نشان دادن اعمال سربازان اسرائیلی نیست.

ما در سرتاسر فیلم نمی‌بینیم که همرزمان فولمن بابت کشتن فلسطینی‌ها، دچار عذاب وجدان شده باشند. حتی دو تن از آن‌ها به‌خاطر مرگ حیوانات در میدان جنگ اظهار تأسف می‌کنند اما انگار نه انگار که جان کلی از انسان‌ها را گرفته‌اند! در اواخر فیلم درمی‌یابیم رؤیای فولمن از آبتنی در شب کشتارهای صبرا و شتیلا، مکانیسم روانی او برای کنار آمدن با احساس گناهش در قبال این جنایات بوده است، سکانسی که تا حد زیادی دست فیلمساز را رو می‌کند، چون کل مسئولیت اسرائیل در قبال این فاجعۀ انسانی را در حد یک مسئلۀ روانشناختی فرو می‌کاهد. پس وقتی که در اواخر فیلم، غیرنظامی‌های فلسطینی در حال عزاداری دیده می‌شوند و از تصاویر خبری هم استفاده می‌شود، تأثیرگذاری این این تصاویر، بیشتر از بغرنج بودن خود وضعیت ناشی می‌شود تا همدلی هنرمندانه و واقعی فیلمساز.

سینما به مثابه رسانه

اسرائیل نشان داده که کار با رسانه را خیلی خوب بلد است، پس وقتی در سال ۲۰۰۹، «والس با بشیر» را به‌عنوان نمایندۀ خود در بخش غیرانگلیسی‌زبان اسکار معرفی کرد، خیلی خوب می‌دانست این فیلم نه‌تنها برایش خطری ندارد بلکه برایش ژست آزادی بیان هم ایجاد می‌کند؛ در حالی که می‌دانیم همیشه هرگونه اعتراض واقعی، توسط رژیم صهیونیستی، سرکوب می‌شود.

این روزها که شاهد کشتارهای اسرائیل علیه مردم غزه هستیم، رژیم صهیونیستی در فضای مجازی بسیار قدرتمندانه ظاهر شده است، به نحوی که وقتی اغلب رسانه‌های وابسته به اسرائیل، بمباران بیمارستان معمدانی را به پای نیروهای حماس می‌نویسند، بسیاری این دروغ را باور می‌کنند. گویا اسرائیلی‌ها هیچ‌گاه علاقه ندارند جنایاتشان را گردن بگیرند!

نوشته رقص در خون! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

اَندرو گارفیلد، ریز احمد، کریستن اِستوارت، اسکار آیزاک، کوئینتا برانسون، آیو اِدبیری، کیت بلانشت، حسن منهاج، جرمی استرانگ و واکین فینیکس از جمله کسانی هستند که این نامه را امضا کرده و درخواست کرده‌اند تا هر چه زودتر «این کشتار بی‌رحمانه و وحشت‌پراکنی در حال وقوع» متوقف شود.

ما از شما به عنوان رئیس جمهور آمریکا درخواست می‌کنیم تا پیش از این که جان بی‌گناه دیگری گرفته شود فوراً به دنبال تنش‌زدایی و آتش‌بس در غزه و اسرائیل باشید؛ در این نامه آمده: «در یک هفته و نیم گذشته بیش از ۵۰۰۰ نفر از میان رفته‌اند – تعداد نفراتی که دل هر آدم وجدان بیداری را به درد می‌آورد. ما بر این باوریم که زندگی مقدس است، و بدون توجه به مذهب و قومیت، کشتار غیرنظامیان چه فلسطینی و چه اسرائیلی را محکوم می‌کنیم.»

این نامه که از طرف سازمان «هنرمندان برای آتش‌بس» است، ایالات متحده و دیگران کشورهای دنیا را بر آن می‌دارد تا برای مردم این منطقه ارزش و احترام قائل شده، و بمباران مردم بی‌گناه غزه را متوقف کرده و گروگان‌ها را سالم به خانه بازگردانند. سلبریتی‌ها به این نکته اشاره داشتند که نیمی از ساکنان غزه کودکان هستند، و دو سوم آن‌ها پناهندگان و اقوامشان هستند که مجبور شده‌اند از خانه‌های خود فرار کنند. در این نامه همچنین آمده که از زمان آغاز این جنگ، اسرائیل ۶۰۰۰ هزار بمب بر سر مردم غزه رها کرده که به آمار فاجعه‌بار شهادت هر ۱۵ دقیقه یک کودک منتج شده است.

در بخشی از این نامه آمده: «در ورای درد و سوگمان برای تمام مردم این منطقه و عزیزانشان در سراسر دنیا، ما با عزم راسخ خود از اشتراکات انسانی‌مان دفاع می‌کنیم؛ ما برای آزادی، عدالت، کرامت و صلح برای تمام دنیا برمی‌خیزیم – و درخواست داریم تا این کشتار مردم بی‌گناه هر چه سریع‌تر متوقف شود. ما نمی‌خواهیم برای نسل‌های آینده‌ از سکوت خود به وقت نیاز بگوییم.»

پیش از این نیز هنرمندانی از بریتانیا نظیر تیلدا سوئینتن، میریام مارگولیس، چارلز دنس، اِستیو کوگان، پیتر مولان، ماکسین پیک و خالد عبدالله، نامه‌ای را با عنوان آتش‌بس در اسرائیل و غزه منتشر کردند. همچنین گروهی از نویسندگان یهودی آمریکایی، هنرمندان و فرهیختگان از جو بایدن خواستند تا با اعمال قدرت به جنگ اسرائیل و فلسطین پایان دهد.

متن نامه سرگشاده هالیوودی‌ها به جو بایدن به شرح زیر است:

جناب رئیس جمهور بایدن،

ما در قالب هنرمندان و مدافعان گرد هم آمده‌ایم، و اما مهم‌تر از این‌ها به عنوان یک انسان شاهد از میان رفتن جان‌کاه شهروندان بی‌گناه و کشتار در حال وقوع در فلسطین هستیم. ما از شما به عنوان رئیس جمهور آمریکا می‌خواهیم تا پیش از این که جان بی‌گناه دیگری از بین برود، فوراً در غزه و اسرائیل اعلام آتش‌بس کنید. در یک هفته و نیم گذشته بیش از ۵۰۰۰ نفر از میان رفته‌اند – این آمار فاجعه‌بار دل هر انسان و وجدان بیداری را به درد می‌آورد. ما باور داریم که زندگی سراسر مقدس است، و بدون توجه به مذهب و قومیت، کشتار غیرنظامیان فلسطینی و اسرائیلی را محکوم می‌کنیم.

ما از دولت شما و تمام رهبران دنیا می‌خواهیم تا به مردم این سرزمین احترام بگذارند و فوراً فضا را برای آتش‌بس فراهم کنید – بمب‌باران غزه متوقف شده و گروگان‌ها سالم به خانه بازگردانده شوند. نصف جمعیت دو میلیونی غزه را کودکان تشکیل می‌دهند، و بیش از دوسوم آن پناهندگانی هستند که زیر فشار مجبورند تا به همراه خانواده‌های خود از آنجا بگریزند. باید فضا برای رساندن کمک‌های بشردوستانه به این مردم فراهم شود.

ما بر این باوریم که دولت آمریکا می‌تواند نقشی حیاتی در به پایان رساندن این جنگ ایفا کند و ما نیز به همراه افرادی از کنگره آمریکا، یونیسف، پزشکان بدون مرز، کمیته بین‌المللی صلیب سرخ و بسیاری دیگر صدای خود را به گوش جهانیان می‌رسانیم. نجات جان انسان‌ها الزامی اخلاقی است. و همچنین بر اساس شعار یونیسف «همدردی و قوانین بین‌المللی باید فائق آیند.»

در زمان نوشتن این نامه، طی ۱۲ روز از این جنگ، بیش از ۶۰۰۰ بمب بر سر مردم غزه رها شده که منجر به شهادت ۱۵ دقیقه یک بار یک کودک شده است.

بگفته سخنگوی یونیسف جیمز اِلدر: «به دنبال حملات هوایی پیاپی و قطع دسترسی به منابع، عملاً غذا، آب، برق و داروی کودکان و مردم غزه تمام شده، و دسترسی ایمن آن‌ها به بیمارستان از ایشان سلب شده است. با به پایان رسیدن سوخت تنها نیروگاه غزه، برق، آب و تصفیه فاضلاب آن‌ها نیز قطع شده است. دسترسی اکثر ساکنین به منابع تامین آب آشامیدنی و خطوط لوله از میان رفته است… شرایط زندگی به مهلک‌ترین حالت خود رسیده و با این حال همه گزارشات حاکی از حملات بیشتر است. همدردی و قوانین بین‌المللی باید فائق آیند.»

همان‌طور که مارتین گریفیٍث معاون دبیر کل سازمان ملل متحد در امور بشر دوستانه و امداد اضطراری گفت، در ورای درد و سوگمان برای تمام مردم این منطقه و عزیزانشان در سراسر دنیا، ما با عزم راسخ خود از اشتراکات انسانی‌مان دفاع می‌کنیم؛ ما برای آزادی، عدالت، کرامت و صلح برای تمام دنیا برمی‌خیزیم – و درخواست داریم تا این کشتار مردم بی‌گناه هر چه سریع‌تر متوقف شود. ما نمی‌خواهیم برای نسل‌های آینده‌ از سکوت خود به وقت نیاز بگوییم.

«تاریخ در حال تماشاست»

1. عالیه شوکت
2. آلیسا میلانو
3. آماندا سیلز
4. اَمبر تمبلین
5. آمریکا فررا
6. اندرو گارفیلد
7. آنوشکا شانکار
8. آریا میا لوبرتی
9. آیو ادبیری
10.  بسام طریق
11.  باسم یوسف
12.  کیت بلانشت
13.  چنینگ تیتوم
14.  شیرین دعبیس
15.  داریوس ماردر
16.  دیوید کراس
17.  دومنیک فیش‌بک
18.  دوآ لیپا
19.  اِلویرا لیند
20.  فرح بسیسو
21.  فاطمه فرحین میرزا
22.  حسن منهاج
23.  هند صبری
24.  ایلانا گلیزر
25.  ایندیا مور
26.  جیمز شیمس
27.  جرمی استرانگ
28.  جسیکا چستین
29.  واکین فینیکس
30.  جان استوارت
31.  کریستن استوارت
32.  مکلمور
33.  ماهرشالا علی
34.  مارگارت چو
35.  مارک رافلو
36.  مِی قَلماوی
37.  مایکل مالارکی
38.  مایکل استایپ
39.  مایکل ولف
40.  مو عامر
41.  اسکار آیزاک
42.  کوئینتا برانسون
43.  رامی یوسف
44.  ریز احمد
45.  رونی مارا
46.  رزاریو داوسون
47.  رایان کوگلر
48.  ساندار اوه
49.  سباستین سیلوا
50.  شیلین وودلی
51.  شاکا کینگ
52.  سوزان ساراندون
53.  ویک منسا
54.  والاس شان
55.  واندا سایکس
56.  یارا شهیدی

نوشته غزه مسئله روز هنرمندان جهان! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

متن بیانیه و اسامی امضاکنندگان به این شرح است:

«بر این سرزمین چیزی هست که شایسته زیستن است » (محمود درویش)

امروز، «غزه» نام دریچه کوچکی است که از آن نور به وجدان‌های بیدار و حقیقت طلب جهان می‌تاباند. نام سرزمین خونبار و پرافتخاری است که بدترین اشقیای عالم در آن انسانیت را به مسلخ برده و هلهله کنان آن را سر می‌برند. امروز، غزه آن پرنده کوچک و بی‌قراری است که چکامه زیستن را سرودی دلکش و پرطنین کرده است، تفسیر همان تصویر باشکوهی است که آن شاعر بزرگ سرود:

«اگر از تو درباره غزه پرسیدند/ بگو به آنها در آنجا شهیدی است

که شهیدی آن را حمل می‌کند/ و شهیدی از او عکس می‌گیرد

و شهیدی او را بدرقه می‌کند / و شهیدی بر وی نماز می‌کند»

امروز، جهان، به تمامی در یک بزنگاه تاریخی قرار گرفته است. یک دو راهی بزرگ که جهان و وجدان‌ها را به دو نیم تقسیم کرده است. آنانکه به نیمه تاریک لغزیده‌اند و با سیاهی خو گرفته‌اند و آنانکه در جانب نور ایستاده‌اند.

ما منتقدان، نویسندگان و خبرنگاران و فعالان رسانه‌های سینمایی و تلویزیونی با اعلام حمایت از مردم غزه و فلسطین، خواهان همراهی و همدلی وجدان‌های آگاه و حقیقت‌طلب جهان از این مردم ستمدیده و بی‌پناه هستیم.

شهرام خرازی‌ها، حمیدرضا مدقق، محمدرضا شفیعی، سیدمحمد حسینی، هادی مقدم‌دوست، محمدتقی فهیم، محمود گبرلو، سعید مستغاثی، سعید الهی، مسعود نجفی، اکبر عبدالعلی‌زاده، حمید یادروج، کیوان امجدیان، ایزد مهر‌آفرین، سیدصادق لواسانی، زهرا چخماقی، حمید‌ محمدی، سحر قناعتی، سیدمحمد سلیمانی، مرتضی رنجبران، حسین سلطان‌محمدی، صالح دلدم، مصطفی محمودی، مهرداد معظمی، امین نوروزی، محمد تاجیک، آرش فهیم، رضا استادی،  علیرضا مرادی، عباس کریمی، عماد عزتی، معین احمدیان، پژمان کریمی، فرانک آرتا، میلاد جلیل‌زاده، مصطفی وثوق‌کیا، حامد مظفری، مهدی خدایی، محمد محمدی، مهدی احمدی، مهدی یمینی، علی مرادخانی، بهروز فرهمند، مرضیه کمالی‌زاده، سعید شیری، عباس عبدالعلی‌زاده، مریم فلاح، مریم فیروزفر، فرانک قنبری، محبوبه ناطق، سپیده حیدرآبادی، علی زادمهر، رکسانا قهقرایی، رضا منتظری، مصطفی شاه‌کرمی، امیر خانزاده، راضیه جباری، فاطمه آذری، سلمان امیری، مریم کریمیان، بهاره گل‌پرور، عمید صادق‌پور، فاطمه ترکاشوند، محمد دیندار، محمد نوروزی، علی اصغر محکی، مینا اسعدی، حامد دمیاد، محمد تقی‌زاده، ارغوان اشتری، میثم کریمی، رضا پورزارعی، بهنام توفیقی، فائزه علیمردانی، ایمان رحیم‌پور، محیا ساعدی، مهدی صالح‌پور، علی نعیمی، تبسم کشاورز، فائزه آقابابایی، جواد محرمی، مجتبی احمدی، امیر افشارفتوحی، محسن سرافراز، محمدعلی میرزایی، مهدی مافی، مهدی انصاری، احمدرضا معراجی، مجتبی اردشیری، راضیه زمانی دهکردی، مجتبی برزگر، سهیل کریمی، محمود جوانبخت، زهرا  بالاور، احسان هوشیارگر، امید پویانفر، امیرحسین اشرفی، ولی‌الله منصوریان، محسن بهاروند، محمدامین میرزایی، سارا راعی، آزاده فضلی، پویا رضایی‌پور، جواد تمدنی، احسان رحیم‌زاده، گیسو میشااحمدی، سهیلا رضایی، عطیه همتی، تینا جلالی، سمانه‌ مقرری، سجاد رضایی، حسین کربلایی طاهر، نرگس عاشوری، حمید صنیعی‌منش، فرشاد رضایی دوست، محراب محمدزاده، محدثه واعظی پور، مسعود اللهیاری، امیرحسین مکاریانی، مهدی غلامحیدری، مهرداد عشوندی، میلاد شکرخواه، میثم رشیدی، داود یاراحمدی، یوسف خاکیان، مریم اکبرنیا، امیر فرخ‌وندی، غلامرضا الواری، مصطفی اسدزاده، صادق زنده‌بودی، مجید پورکار، صفیه رجایی‌هرندی، طاهره یوسفی، مریم حضرتی، سیداحمد صدر، مهدی متولیان، میثم حاجی پور، نرگس سالارزهی، رضا  ینگجه، جواد سالارزهی، محمد حاجی، مهدی یوسفی،  علیرضا سعیدی کیاسری، الهام قبادی، ستاره نجف آبادی، الناز صفری، رضا میرمحرابی، هدیه رضایی، ابراهیم پورتقی، معصومه نادی، مریم سهیلی، مهدی رنجبر، محمد هاشمی نیا، مهدیه عرب اسدی، سعیده اسدیان، علیرضا رحیم‌بصیری، مطهره کشاورز، هادی مومنی، سیدسجاد رازیان، علی اکبر ذاکری، محمد مهرابی، علی مهام، پویا رضایی‌پور، حمید خواجه‌نژاد، علی قاسم‌زاده، پدرام ابدان، فاطمه طهماسبی عصمتی، سمیرا جلیلیان،حامد طالبی، مسعود کارگر، داود نخکوب نیاسر، محمدرضا محقق، سهیلا قوسی، نفیسه خلیلی، فاطمه قاسم آبادی، احسان رستگار، محمدامین نجفیان، محمدعلی میرزایی، رسول شمالی ورزنده، سیدرضا میرجعفری، عظیم پیرانی، سیده زهرا موسوی ،آزاده خرم، فرزانه محمودی، عباس اکبری، سیده زینب موسوی، سمیه میری، هدی علی نژاد، پری یعقوبی، اسلام انصاری فر، فاطمه خالدی، فریبا میرزایی، اکبر یعقوبی، زهرا طیبی، معصومه نصرالهی، محمد شعبانی، کبری هواسی، آرمین پوردیان، محمدرضا قمری، امید میرزایی، سیده‌زینب موسوی، مریم عدالتی، سیدصادق نجات، معصومه بختی، مریم بالوی فیلی، مجتبی قیطاسی، پروین صمیم نیا، راضیه صمیم‌نیا، زهرا موسوی، سعید فیروزی، کوثر موسوی، مرتضی سبزی، فرشته قاسمیان، سیدخلیل سجادی، سودابه خانی، مجید کیان، فرشته سنجیده، سیدداود سجادی، زینب خیرالهی، یاسر بابایی، الهام جمالوندی، سمیه آذرمهر، زینب بسطامی، یحیی یعقوبی، ارزو جمالوندی، بهار قربانی، فرزاد شیرزاد، فاطمه خالدی، بهار قربانی، حکیمه موسی‌نژاد، مریم نوری، عاطفه آزادپور، آذر یعقوبیان، مقدم حاتمی، سمیه آذرمهر، شهناز موسوی، رضا میرزاد، هدی منصوری، وجیهه فتاحی، جبار صفربیگی، سیده فاطمه افضلی نژاد، فاطمه پالیک، سعید عطایی، فاطمه حیدربیگی ،فرشته حیدربیگی، سمانه علوی، رمضان نوری, ایرج ملکی، سیدمحمد روبندی، الهام مهدیان، پروین سجادی، اسداله موسوی، سیده رضوان موسوی، عصمت دهقانی، محسن سلاح ورزی، سیده مهدیه موسوی، محمد علی محمودی، داوود یاراحمدی، سیدغلامرضا نعمت پور، محسن مرادی، سیدمیکاییل موسوی، عزیز بابانژاد، امیر امیدنژاد، سیده رضوان موسوی، عصمت دهقانی، سیده مهدیه موسوی، داوود یاراحمدی، فاطمه کاویانی، علی مشیرنیا، محمد علی حمدی، مسعوده کرمی، مژگان حسین خانی ، معصومه صادقی نیارکی ، منصور قصری زاده ، فتح اله رضایی، معصومه سادات علوی نکو، حمیدرضا جعفری، محسن کشاورز حداد، جواد عابدینی، مهدی دادجو، فرزاد شریفی، لیلا علاقمند، مونا ریس پور، امیرحسین مرتضوی، محمد مهدی بهشتی، علی اصغر شیرانی بیدآبادی، علی اصغر شیرانی بیدآبادی، ناهید مسلمی، الهه ایزدی، رضا ارقند، مسعود ابوسعیدی، رضا منصوری، فریبا آیینی، سیدحمیدرضا حسینی، مصطفی مشایخی، مریم قاسمی، آرام کریمی، حمیدرضا قمی، ابوذر ابراهیمی، مسعود خواجه‌وند، میلاد علیمردانی، قاسم پورمحمداورنگی، آدینه اله یاری کفترودی، حمیدرضا رضایی معینی، ابوذر مارکولایی، سید محمدرضا میرحسینی، سمیه مقتصدی، علی فولادی راد، مریم مردانی، سکینه خطیبی، محمد جعفر حسینی، زهرا محمود وند، محسن همتی نژاد، محمد اوزی، فاطمه ربانی، آزاده داریوش مرنی، محمدرضا قلمبر، پویا دهقانی ، سهیلا رضایی، مسعود محمودخواه، طاهره حسینی طباطبایی، شهرام کجوری، فرتاش فرهادپور، امیر حسین بابازاده، مریم یوسفی، افشین منتظر قایم، باقر خلیلی، علی فضیلت،کیوان همتی، فرهاد محمودی، زهرا اکافان، فاطمه حقیقت، مختار شکیبا، لیلا رحیمیانی ثابت، آرش اسدی فتحی جوزدانی، عاطفه هادیان، مریم السادات حیدری طبایی زواره، علی شاکری، مرتضی بیگ‌زاده میلانی، اکرم السادات حسینی زاده، احمد خالدی، لیلا علوی طالقانی، مریم عابدی ورنکشی، میثم نیکنام، ذبیح‌الله سلیمانی، علی خلیل پور، مجتبی جوادبیگی، حسین کریمی طلب، مهدی پودات، مجتبی امیری، احمد خدابنده سامانی، حسن رحمانی، آتنا سادات محمدپناه، کوکب آقا امینی، مجیدزکی لو، محسن سوهانی، مریم حق نظری، محمدرضا مجتبوی، کیانا فرهی، عیسی زمانی، اصغر غلامپور، فاطمه گنجعلی، حمید ترابیان عربلو، فاطمه چزانی شهرابی، مجتبی حاجی یوسفی، مصطفی اعلمی، مرضیه بامیری کاشانی، فاطمه طاهری آلاشتی هاشمی، اصغر غلامپور، زهره محمدی، رویا کاظمی کرجی، حسین تعالی، مهدی ریوندی، سمیه قاسمی، امیرعباس خاقانی، سمیه احمدلو، آزاده شاهرخ مهر، یاسر دعاگوی کربلایی، محمد بغدادی ،هادی کلهر، حامدرضا مهتدی، علی لشگری، شهرام بابا نوروزی، ابوذررجبی، عبدالرسول جوادی بالاجاده،آرش وزیری تبار ، سید مجتبی حاجی ، احمدکاشی، سیده منیره موسوی، آرش دارابی، جواد منطقی، وجیهه‌سادات حسینیان، آرش دارابی، بهروز‌رضوی، احمد اسدیان،آسیه گرجی، جمشید مقدم، محمدجعفر عباس نژاد، مریم توفیقی،معصومه ملالو، آرش احمدی، سمانه مبلغ حسینی، عاطفه کمالی، سعید زارع محمدی، مریم یزدی‌زاده، مریم کلانتری، هادی زینلی، حمیدرضا صحراگرد، حسن آجوری، آرزو مددی، حسین حیدری، هادی اسدی،لیلا وصالی، فرتاش فرهادپور ،کوروش عشقی، سید محمد علوی‌زاده، شهربانو جعفر قلی‌زاده، محمدرضا مشایخی، فرهاد دهنوری توفیقی، امیرعباس صباغ، پویا رضایی پور، ویدا بابالو، مهدی کاظمی، راما نیک بخش وزین، محمدرضا پاکزادیان، مهدی صفری، امیررضا یوسفی، حامدعباسی، حمید سوری، روح اله اسماعیلی، مجید اوجاقلو، محمد کمایی، مهدی احمدی، حسین سلطانی، شهلا جمشیدیان، سلمان اسکندری، سجاد بهلولی، ملیحه صادق کاظمی ، فرزاد محمدی‌راد، مسعود رنجبر، بهزاد محمودزاده، علیرضا ترکمنی، ندا حاجی اسماعیلی، حسام الدین خضری، حمید حسینی، سیما غفاری‌مقدسی، محمدرضا مستشار، زهرا نوبخت، شهره احمدوند، زهرا سهرابی، اکرم اویسی، مهدی ساعی، علی آذرنجات، جواد برقعی، نجمه بی‌پروا، عباس رزاقی ،حسن کلایی، علیرضا نایینی‌زاده امانی، مرضیه منتی پور، مسعود رضا خالقی، محبوبه کلانتر چاهوکی، حمیدرضا قربانی، مهدی یوسفی، سیدحسن حسینی، گلناز شه بخش، صغری عظیمی بهروز، شیما جانقربان لاریچه، علی اصغرکاکاوند، اشرف السادات کاشی، احمد برمر، مجتبی روحی، اکبر طالبی نیا، سولماز عطایی سیاهپوش، محمد بخشایش، تیمور کوشکی، مینا شجاعی جری، عاطفه بنایی، علیرضا مبینی، الهام حسینی، مهدی حسن زاده، ابوالفضل همایی، سیدمحمدمهدی جعفری نژاد، فاطمه اصلانی، اسماعیل عاکفی قاضیانی، مرضیه میرسلیمانی، ابوذر ابراهیم، رضا هدایت فر، محرم بابایی، مهدی میرمظاهری، ولی اله مهری، نوروز پورمند، اعظم السادات جعفرآبادی، داود محمدزکی گودرزی، امیرعلی عسگری، سید امیر یکه، محمد جوادی نژاد، منصوره اسدی آقکند، جواد نوفرستی، محمدرضا آذری، امید روحی، حمید پارسا، میثم کریمی نوذری فردوسیه، سیدحسین شریفی، علی اسماعیلی، فرزام رنجبر،سید میثم کطاییان، معصومه خیاطون، اصغر ذاکری امناب، عبدالامیر فروتن، لیلا غیاثوند، اسماعیل عابدیان، محمد حسن ارجمندی‌فر ، رضا رضایی، مهران حبیبی، ابوالفضل اینانلو، بهرام ابراهیمی یزدی، ابوالفضل اینانلو، حسین رضا عباسی، فرامرز کجویی، ژیلا عبدالحسینی، زهره اسمعیلی، فریبرز گلبن، زهرا عزیزی، حسن حیدرزاد، شیما حیدری، مهدی حسن زاده، غلامرضا احمدی، مسعود زارع کیاسری، علیرضا باقری، هومن عرب شیرازی، ابوالقاسم صادقی محمد محمدی علیرضا محمدی اکبر یاری زهرا افشارنزاد مهدی اسماعیلی محمدرضا میرحسینی، هومن عرب شیرازی، امیر کاشانی، صادق داوری فر، آسیه حیدری، رضا صنیع خانی، کریم میرزایی، اسماعیل براری، مهران حبیبی، نوید دانشور ، مهدیه پهلوانی ، سمیه رحیم، سمیه رنجکش، عباس موسایی سنجری، تینا میرکریمی، صبا دخت همتی، الهام وحدت زیرکی، شیما مکاری شیرازی ،علی اکبر ارمنده، حمیدرضا خواجه خباز، ابوذر مارکولایی، حمید عبیری، مهدی کاظمی، سیدمحمدمهدی رکنی حسینی، مرجان قندی، هادی اسدی، احمد فراهانی، محسن احمدی، محسن افضلی، سیدحامد نجم الهدی، عباس رجب سلمانی، مریم شیخ، علی چوپان، نورالله جهانی، سیدسعید حسینی، مریم حسینی، حسین نافذ عارفی، معصومه روحبخش، بتول مرادی ، هدی نوروزی ، محمودرضا حسنلو، عباس جوادی نژاد، امیر فرحان نیا، سعید پور محمودی، متین محمدی، سیده فاطمه علیقلی شعار، زهرا بحریه، هادی خادم حسینی، فاطمه حسن پور، امیر عشقی لیواری، عصمت باپیران، علی بخشی زاده، سیده فرشته ذوالفقاری، کامبیز زندی، عباداله رضایی، منصوره وهابی، مجید امجدی فرد ،حسن گل کار، مصطفی رضازاده شعرباف نظر، محمد نرگسی، زهرا ابوالفضل محمدی زنجان، پویان پور کیایی، عباس پیری خانقاه، سهیلا باقری ، مروارید کریم پور، فاطمه محمودی، مجید سهرابی، حبیب اله کیا ، مسیح الله رحیمی، حکیمه لطفی، مرتضی صداقتگو ،مرتضی نظری، مهری قلع ریز، غزاله گرک یراقی، سیما خداوردیان، زهرا صوفی، سپیده جورابلی، آرما ستوده، یداله محمدی، نرگس السادات احمدی، فاطمه اقتداری، بهاره صفوی ، شاهد پیوند ،صاحبه عظیمی، فاطمه کاشانی، وحید ندا خواجه نوری، علی اکبر کربلایی، اسمعیل حسن عبدالهاشم پور، ناصر خیرخواه، حسین جلالی، سید محمد داود الموسوی ،حسن ملاصالحی، میلاد عندلیبی، شهریار شهریاری، علیرضا صفرزاده، حسن بنایی طاهری ، حمیدرضا خواجه خباز، مصطفی صادقی، احمدی، سیدمحمد اطهری، فرج‌الله نعمتی، امید نجف‌زاده، علیرضا نوری، سیدمحمد احمدی، علی فرهنگی، علیرضا تابان، سید امیر وکیلیان، فتح‌اله پرتو، الهام زرتاختی، فریده گودرزی، رحمت‌اله ملایی، نسرین نخبه زارع ، طاها یزدانی، کوکب حسن زاده، عباس توفیقی، حجت‌الله یوسفی، آفاق شوهانی، مسلم آقایی شکیب، حمیدرضا حیرانی، نوشین تاجداری، محمد مطلب فاضلی، اعظم ایرانی، صمد عزتی، مریم بانو فطرتی، محمد سعید سلطانی، سیدمرتضی موسوی نژاد، منصوره کردی، پیام امیر، سید علی میرطالبی پور، امیر کاظمی، رضا ملایی، محمدرضا درویش لطیفی، محدثه صارمی، نسرین حوری، فاطمه نزافاضل، رضا آدینه پور، مهرناز فقیهی، زهرا اکافان، محمدحسن رحمانی، سیده الهام موسوی، ظفرعلی رضا محمدی، علیرضا محمدی، علیرضا محمدی ،مهدی شاه‌رضایی، آزاده صاحب الزمانی، حسینعلی محمدی، ابوذر مارکولایی، کتایون درویشی، رضا غیور بستان آباد، ریحانه تقدیسی، بیژن علیار ،احمد قمی الاصل علیزاده، سمیه حسینی، حسن خانی ،داود محمدی، اصغر سمسارزاده، حامد حجتی، مژگان پارساحسینی، سمیرا قنبری، محسن خش ،مهدی طهماسبی، محبوبه نجفعلی، شهاب قاسمی ، حسن نوایی. حامدمعلم،اکرم خیرخواه قمی،  محمد شکوهی فر، شیبا سرگزی، احمدرضا زائر میری، محمد کشتگر، داود صیاد، بیژن مقدم، اله خشاوه، زهره خجسته، لیلا قاینی، علیرضا پور علی،علی نوابی، پوریا یاسینی، غلامرضا یزدان پناه، میلاد یزدان پناه، علی پیران، مریم آرین نژاد، زهره طلوعی، صادق سوری، علیرضا طاهری نیا، علی اصغر پودینه، حیدر سرایانی، امیر حسین غزاق، علی اصغر چاندری، علی اصغر خمرانی، محمد طاها پودینه، مهدی طاهی نیا، حسین اشرفی، محمد جواد محمودی، ناصر پودینه، راضیه جعفریان، علی سرگزی ، شهین توکلی، حکیمه سالارپور، مصطفی سیاسر، مهلا رضایی، نعمت الله نیک نظر، فریدون کسرایی، حمیده یعقوبی، نجمه شهرکی، محمد علی شهرکی، عباسعلی صباغ زاده، قنبرعلی یارمحمدی، اسماعیل سعیدی، حوران رحیمی، بهاره افتخاری، حسین کیخا، امیر شهرکی، یونس نومسلمان، نجمه یعقوبی، احمد گلیانی، محمدعلی میرشکار، عباس شهرکی، شیرین شهرکی، اعظم نکویی.

نوشته سینمایی‌نویسان جنایات اسرائیل را محکوم کردند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

مایا عبدالمالک کارگردان «قلب گمشده و دیگر رویاهای بیروت» برنده جایزه بخش «جریان‌های نو آسیا» در اختتامیه جشنواره بین‌المللی فیلم مستند یاماگاتا ژاپن گفت:  به مردم غزه فکر می‌کنم و برای آن‌ها دعا می‌کنم، به مردمی که در این لحظات مورد حمله‌ی اسرائیل قرار گرفته‌اند.

وی در انتها افزود: این فیلم فقط برای لبنان و مردم سرزمینم نیست بلکه برای فلسطینی است که بیش از هفتاد سال با محاصره و تجاوز دست و پنجه نرم کرده است. مردم غزه در محاصره‌ی موشک‌ها هستند ولی به جنگیدن و مقاومت ادامه می‌دهند.

جشنواره بین‌المللی فیلم مستند یاماگاتا، هر دو سال یک‌بار در ماه اکتبر در شهر یاماگاتای ژاپن برگزار می‌شود. این جشنواره یکی از قدیمی‌ترین جشنواره‌های فیلم مستند در جهان و یکی از مشهورترین جشنواره‌های آسیا است که می‌کوشد بهترین آثار مستند از سراسر جهان را به نمایش در آورد.

نوشته همدردی با مردم فلسطین در جشنواره مستند ژاپن اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

متن بیانیه به این شرح است:

چشمهای جهانیان این روزها به حوادث و فجایعی خیره شده که در باور هیچ جان آزاده‌ای نمی‌گنجد.

مرگ، این‌چنین ارزان و خشونت بار بر سرزمین غزه و بر روح زنان، مردان و کودکان بی‌گناه می‌بارد و رژیم اشغالگر صهیونیستی با ددمنشی، فصلی تازه از تاراج و وحشی‌گری را در تاریخ رقم می‌زند.

ما مستندسازان ایرانی، جنایت‌های خونبار رژیم صهیونیستی را محکوم و با مردم بی‌پناه فلسطین و غزه اعلام همدردی می‌کنیم. همچنین از رسانه‌ها و سازمان‌های حقوق بشری انتظار داریم این بار، صدای مظلومیت را به گوش جهانیان برسانند.

اسامی امضاکنندگان بیانیه به این شرح است:

محمدعلی فارسی، مصطفی رزاق کریمی، مرتضی شعبانی، مهدی نقویان، محمد آفریده، وحید چاووش، مرتضی رزاق کریمی، محمدرضا عباسیان، جواد رمضان‌نژاد، سیدسلیم غفوری، محسن یزدی، پژمان لشگری‌پور، حبیب والی‌نژاد، اصغر بختیاری، محمد داوودی، مهدی مسعودشاهی، حسین حقیقی، محسن برمهانی، شفیع آقامحمدیان، حامد شکیبانیا، محمد حمیدی مقدم، سیدمحمدمهدی طباطبایی‌نژاد، علی روئین‌تن، سعید الهی، سیدعلیرضا حسینی، یاسر فریادرس، علیرضا دهقان، آزاده رجبی، اسماعیل برات‌وند، اصغر احمدپور، اکبر شهبازی، امید طهرانی، امیر طرفیانی، امیر ملاک، امیر منیری، امیر مهریزدان، امیرحسین اسیوند، امیرحسین پاریاپ، امیرحسین کاربخش راوری، امیرحسین نوروزی، امیرعباس کنعانی هرندی، امیرمحمد مروی، امین بابازاده، امین عباسی، امین قدمی، امین میرزایی، امین نوروزی، ایمان آشتیانی، ایمان ایزدی، احسان اُمی، ایمان گودرزی، مهدی بخشی مقدم، بلال الفت، بهنام احمدخانی، پرویز شجاعی، جلال یقموری، جلال‌الدین کوه درئی، جواد رحیمی، اباذر صالحیان، جواد رئیسی، جواد یقموری، حامد پاشایی، حامد تقی‌زاده، ابراهیم ارجمندی، حجت‌اله اسحاقی اطربی، حجت عدالت‌پناه، حدیث جان بزرگی، حدیث دانایی‌کیا، حسن جعفری، حسن وزیرزاده، حسین الهام، حسین پالیزدار، حسین زارعی، حسین علیجان‌نژاد بانی، حسین گلزار، حسین نژادموسی، حسین همایونفر، حمید اسکندری، حمید حیدری، حمید شاهمرادی، حمید صبوری، حمید مهاجرانی، حمیدرضا بهوندی، حمیدرضا حیدری، حنظله تاج‌الدینی، داریوش یاری، داود مرادیان، علی کفراش، رسول احمدی، رسول انصاری، رسول صانعی، رضا اکبری، رضا گنج خانلو، رضوانه فتحی، رهبر قنبری، روح‌اله توفیق، روح‌اله توکلی، روح‌اله حاج اسماعیلی، روح‌اله رحیمی، محمدرضا بهشتی منفرد، زهره نجف‌زاده، ساسان فلاح‌فر، سبحان قاری، سجاد اسدی، سجاد انتظاری، سجاد بهمن‌آبادی، سجاد ترابی، سجاد خسروآبادی، سجاد رضازاده، سجاد صالحی، سجاد معارفی، روح‌اله رضوی، سیاوش سرمدی، سعادتعلی سعیدپور، احسان شادمانی، سعید ساروقی، سعید ستاری، سعید صفار، سمیه ذاکری خطیر، سهیل سلیمی، سیامک مختاری، مهدی نعمت‌اللهی، سیداحمد معصومی‌نژاد، علی شهاب الدین، سیدامیرحمزه جوادی، سیدجمال عودسیمین، سیدجواد حسینی، سیدحامد قاسمی، سیدحسین امام‌جمعه، سیدحسین صافی، سیدرحیم هاشمی، احسان کاریزی، سیدسیاووش کبودرآهنگی، سیدعباس حسینی، سیدعلی صدری‌نیا، سیدعلیرضا حسینی، سیدمجتبی حسینی، سیدمجتبی طباطبایی، سیدمجتبی علوی‌منش، سیدمجید رحیمی، سیدمحمد محمدی سرشت، سیدمحمدحسین میرابوطالبی، سیدمحمدحسین هاشمی، سیدمحمدمهدی دزفولی، سیدمحمدیاسر صانعی‌الموسوی، سیدمرتضی رضوی، سیدمصطفی سیدالحسینی، سیدمصطفی موسوی‌تبار، سیدمهدی میرغیاثی، سیدهادی حسینی، سیدهادی غریبی، سیدهاشم جویباری، سیدیوسف جلالی، سینا حسین‌پور، سینا ملارضا، مهدی شاه‌محمدی، شهرام میراب اقدم، صادق بکتاشیان، صادق زارع، صادق فتاحی، صالح نیکنام، علی صدری‌نیا، ضحی شهریاری، عالم‌زاده نوری، عباس وهاج، عباسعلی امیری، عبدالحسین بدرلو، عبدالرضا نعمت‌اللهی، عرفان اسدی، علی احمدی، علی تک روستا، علی ثقفی، علی خسروی، علی داردان، علی زهیری، علی سرو، علی سلمانی، علی شریف بهشتی، علی صدری‌نیا، علی طالبی، علی عارضی، علی عقیلی، علی غلام‌زاده، علی کرمی، علی کوثری، علی کیوان‌نیا، علی میرتیموری، علیرضا باغشنی، علیرضا جوانمرد، علیرضا حسنی، علیرضا خوشکام، علیرضا صدرالدینی، علیرضا قربانی، علیرضا منتظری، علیرضا میررکنی، فاطمه سادات حسینی، فاطمه سیدرضا، فاطمه کوخائی، فرشاد افشین‌پور، فرشید آذری، فروزان جاویدی، قاسم اکبری، قاسم قاسمی، قدسیه پایینی، کامران جاهدی، هومن مرادی کرمانی، کریم غلام‌زاده، محسن کریمیان، مجتبی احسانی، مجتبی حیدری، مجتبی خیاط، مجتبی زمردکار، مجتبی طاهری، مجتبی مقامی، مجتبی میناوند، مجید رستگار، مجید فرجی، مجید موغاری، محسن اخوان‌فر، محسن اردستانی، محسن اسلام‌زاده، محسن آقایی، محسن جهانی، محسن سخا، محسن سلطانی، محسن سلیم، محسن عقیلی، محسن کریمیان، محسن محبی، محسن محبی‌نیا، احسان مشکور، محمد احسانی، محمد اسفندیاری، محمد بنکدار، محمد حشمتی‌منش، محمد سمیع‌پور، محمدجعفر باقری‌نیا، محمد صفا، محمد عقیلی، محمد علیزاده، احمد علیزاده، معصومه فردشاهین، رضا جودی، محسن همایونی، محمد فریدونی، محمد نجفی، محمداحسان مفیدی‌کیا، محمدامین محقق‌راد، محمدتقی رحمتی، محمدجواد پاک‌نفس، محمدجواد جعفری، محمدجواد رحیمی، محمدجواد رئیسی، محمدجواد معصومی، محمدجواد نظری، محمدحسن یادگاری، محمدحسین بزرگی، محمدحسین تاری، محمدحسین تفرشی، محمدحسین رجبعلی، محمدرضا امامقلی، محمدرضا بورونی، محمدرضا جعفری، محمدرضا دهستانی، محمدرضا صدری کرمی، محمدرضا طالبی آهوئی، احسان وحیدزاده، محمدرضا عبدالحمیدی، محمدرضا کریمی‌راد، محمدرضا نوروزبیگی، محمدرضا نیرومند، محمدصادق اسماعیلی، محمدصالح جهانبانی، محمدصالح حجت‌الاسلامی، محمدطاها انصاری، محمدطه امیری، محمدعلی شعبانی، احمد شریف‌زاده، محمدمبین سرتیپی، محمدمهدی بهرامی‌نژاد، محمدمهدی حاجعلی، محمدمهدی خالقی، محمدمهدی فکریان، محمدمهدی محمدخانی، محمود شهبازی، مراد نظری، مرتضی احسانی، مرتضی اسفندیاری، مریم فرهنگ، مریم‌السادات مومن‌زاده، مهدی مستوفی، مسعود امجدیان، مسعود بلوچ‌زاده، مسعود دهنوی، مسعود زارعیان، مسعود طاهری، مسعود کارگر، مسعود میر، مصطفی آقامحمدلو، مصطفی حریری، مصطفی خسروی، آریان عطارپور، مصطفی رضوانی، مصطفی شوقی، مصطفی فتاحی، مطهره عدالتخواه، مهدی آگاه‌منش، مهدی امینی، مهدی انصاری، مهدی باقری، مهدی رشوند، مهدی رضوانی، مهدی سهرابی، مهدی شهابی، مهدی فارسی، مهدی محرابی، مهدی محمودی، مهدی مینایی، مهدی همایونفر، مهدیه سادات محور، محمدعلی عزیزی، مهران نعمت‌اللهی، جواد موگویی، میثم ابوالقاسمی، میثم غلامی، میکائیل دیانی، ناصر نادری، نرگس رحمانی، نصرالله یقینی، بهروز نورانی‌پور، هادی آفریده، هادی محمدی‌نسب، هادی نعمت‌اللهی، هادی نعمتی، هاشم مسعودی، الهام روزبهانی، هانیه شجاعی‌زند، وحید شاهی، وحید فراهانی، وحید فرجی، یحیی ابوترابی، یحیی آزادی، یزدان پرونده، احمد شفیعی، احمد کشاورز، آرمان حیدری، محمد طیب، احسان صدیقی، احمد عبدالرحیمی، مصطفی سیفی، مهدی مطهر، سیداحسان اصغرزاده، مجید دوخته چی‌زاده، مصطفی اشراق، سیدروح‌اله حسینی، محمدرضا خوش فرمان، امیرحسین جان‌پناه، مسعود سفلایی، عزت‌اله پروازه، احسان حجتی، سعید صادقی، ماریا ماوتی، مهدی زمانپور کیاسری، هادی شریعتی، محمد دیندار، حامد هادیان، احمدرضا بلیغ، امیرحسین میرصابری، مصطفی پورمحمدی، مهدی خلجی، حسین ارسلانی، امیر بیرامی، محمدحسین حقگو، حمیدرضا علیخانی، حمیدرضا میرحسینی، احمد سعیدی، جواد نجم‌الدین، رضا رشیدیان، یونس قاسمی، حمید علمی‌نیا، مجتبی شاهسوند، احمدرضا کریمی، حمید کوهپایی، فخرالدین سیدی کوراییم، داوود نجفی برزگر، عرفان قاسم پور، مجید یزدانی، مجید عزیزی، امیرهوشنگ دارایی، محمد پسران رزاق، فتح‌اله امیری، یحیی رضایی، محمدحسین محمودیان، طه فروتن، رضا ابوالحسنی.

نوشته مستندسازان کشتار مردم غزه را محکوم کردند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.