این تهیه کننده با اشاره به تدوین مجدد این اثر بیان کرد: ما ابتدا به سرعت تدوینی روی فیلم انجام دادیم تا بتوانیم پروانه نمایش دریافت کنیم اما بعدها با تامل بیشتر به آن پرداختیم که در این تدوین مجدد نکات مدنظر وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی را هم اعمال کردیم.

ابوالقاسمی درباره برخی تغییرات انجام شده بیان کرد: یکی از این تغییرات مربوط به کلیپ ۸ دقیقه ای موجود در فیلم بود که ما دوباره آن را تدوین کردیم و اصلاحیه‌های دیگر هم بر برخی از دیالوگ ها انجام شد. همچنین در قسمتی از فیلم علاوه بر موسیقی، نریشن هم وجود دارد که باید صدای دیالوگ ها را پایین می آوردیم که این اتفاق هم افتاد و با همه این اوصاف فیلم ما کوتاه نشده است.

وی در پایان خاطرنشان کرد: «تیک آف» اواخر آبان یا اوایل آذره ماه به نمایش در می آید که شرکت پخش کننده فیلم هم «بامداد فیلم» است. به نظرم فصل پاییز زمان مناسبی برای نمایش فیلم ما است.

منبع: سینماپرس

نوشته «آه ای عبدالحلیم» به «تیک آف» تغییر نام داد/ اکران در اواخر آبان اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

«آه‌، ای عبدالحلیم» عنوان سومین فیلم بلند احسان عبدی‌پور کارگردان جوان بوشهری سینما محسوب می‌شود که تهیه‌کنندگی آن را طهورا ابوالقاسمی بر عهده دارد.

«آه، ‌ای عبدالحلیم» علی‌رغم امیدواری تیم سازنده‌اش از حضور در سی و چهارمین جشنواره فیلم فجر بازماند. فیلمی که که کارگردان جوان آن تنها به دیده شدن فیلمش اعتقاد دارد و حتی در ایام برگزاری جشنواره فیلم فجر نیز به حضور این فیلم در بخش خارج از مسابقه هم راضی بود.

احسان عبدی‌پور کارگردان جوان سینما نخستین تجربه فیلمسازی خود را با فیلم «تنهای تنهای تنها» آغاز کرد و پس از آن فیلم «پاپ» را کارگردانی کرد. «آه، ‌ای عبدالحلیم» سومین تجربه کارگردانی عبدی‌پور است و مهتاب کرامتی و طهورا ابوالقاسمی سرمایه‌گذاری این اثر سینمایی را بر عهده دارند.

در خلاصه داستان فیلم آمده است: فائز، مسیح، آتنا و حمزه، روزهای کسالت بار و خموده حوالی سی سالگی‌شان را پشت سر می‌گذارند. ورود اتفاقی و ناخواسته شیرزاد با یک کشتی فرانسوی آنهم در حالی که پنج سال از زندگی‌اش را روی دریا و درون کشتی گذرانده، ریتم زندگی آنها را عوض می‌کند. یکباره متوجه می‌شوند که وسط یک بازی غریب ایستاده‌اند. در چنین وضعیتی تصمیم می‌گیرند از زندگی کام بگیرند و عقده‌هایشان را نابود کنند.

مصطفی زمانی، پگاه آهنگرانی، محمدرضا یزدانی، سوگل قلاتیان و حمزه مقدم بازیگران این فیلم هستند.

سایر عوامل فیلم عبارتند از نویسنده: احسان عبدی‌پور، مدیر فیلمبرداری: ساعد نیک‌ذات، طراح و چهره‌پرداز: سودابه خسروی، صدابرداران: جهانگیر میرشکاری، مهدی ابراهیم‌زاده، طراحی و ‌ترکیب صدا: حسین ابوالصدق، خواننده: محمدرضا یزدانی، موسیقی: محسن شریفیان، بابک شهرکی، جلوه‌های بصری: شهاب‌الدین نجفی، عکاس: سیدعبدالحسین نواب موسوی، مدیر تولید: سمیرا علایی، دستیار تولید: ادریس عبدی‌پور، سرمایه‌گذاران: مهتاب کرامتی، فاطمه ابوالقاسمی، مشاور رسانه‌ای: نگین موسوی.

احسان عبدی‌پور در سی و یکمین جشنواره فیلم فجر با فیلم سینمایی «تنهای تنهای تنها» توانست جوایز متعددی را از آن خود کند و پس از آن فیلم سینمایی «پاپ» را مقابل دوربین برد که هنوز شرایط اکران آن فراهم نشده است.

منبع : صبا

نوشته تدوین مجدد «آه ‌ای عبدالحلیم»/ سرنوشت نامشخص برای حضور در بخش بین‌الملل فجر اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی اضافه کرد: پس از اتمام تدوین، فرامرز ابوالصدق صداگذاری این اثر را آغاز خواهد کرد تا بتوانیم نسخه نهایی آن را به جشنواره فیلم فجر امسال برسانیم.

کارگردان فیلم تحسین شده «تنهای تنهای تنها» در ارتباط با دغدغه‌هایش برای ساخت فیلم «آه ای عبدالحلیم» گفت: من در یک برهه از زندگی دچار یاس شدیدی شدم و پس از پشت سرگذاشتن این دوره تصمیم گرفتم اثری را بسازم که در آن بتوانم به جوانان امید بدهم.

وی همچنین در پاسخ به این پرسش که علت علاقه او به فیلمسازی در محیط بومی بوشهر چیست، بیان کرد: شاید این علاقه بیشتر به خاطر این باشد که فضای داستان‌هایی که در ذهن من شکل می‌گیرد، بیشتر در همین محیط بومی می‌گذرد.

وی افزود: البته من نسبت به اینکه بخواهم اثری را در محیطی غیر بومی و خارج از بوشهر بسازم، اصلا حساسیت ندارم و دلیل ساخت آثار قبلیم در این محیط اقتضای داستان و طرح اولیه آن بوده است.

این کارگردان جوان سینما در ارتباط با رقابت اثرش با دیگر آثار حاضر در سی‌و‌چهارمین جشنواره فیلم فجر اظهار کرد: جشنواره امسال، جشنواره پرو پیمانی است و چهره‌های شاخصی در آن حضور دارند ولی من نمی‌توانم نسبت به استقبال مخاطبان و یا داوران جشنواره از این اثر پیش‌بینی کنم، هرچند که همانند دیگران دوست دارم که اثرم در این جشنواره دیده شود.

عبدی‌پور در تشریح دیگر فعالیت‌هایش بعد از اتمام ساخت فیلم سینمایی «آه ای عبدالحلیم» گفت: قرار است که بعد از اتمام این فیلم سینمایی، به سراغ ساخت سریال «گرانباری» برای شبکه پنجم سیما بروم که داستان آن در مورد گروهی خارجی است که برای یادگیری زبان فارسی وارد تهران می‌شوند و پس از ورود به ایران درگیر اتفاقاتی جدید می‌شوند.

احسان عبدی پور پیش از این دو فیلم سینمایی «تنهای تنهای تنها» و «پاپ» را کارگردانی کرده است.

نوشته روزهای پایانی تدوین «آه ای عبدالحلیم» / اثری که می‌خواهد به جوانان امید بدهد + جدیدترین تصویر در «سوره سینما» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

عبدی‌پور که با اولین تجربه سینمایی «تنهای تنهای تنها» توانست مورد توجه مخاطبان و منتقدان قرار بگیرد به سوره سینما گفت: پروانه ساخت فیلم سینمایی «آه ای عبدالحلیم» به تهیه‌کنندگی فاطمه ابوالقاسمی صادر شده و به زودی شرایط تولید فراهم می‌شود، فعلا ترجیح می‌دهم درباره جزییات صحبت نکنم. این فیلم یادی می‌کند از عبدالحلیم حافظ خواننده معروف مصری که اگرچه شاید در تهران خیلی شهره نباشد، اما مردم جنوب کشور او را به خوبی می‌شناسند.

وی افزود: عبدالحلیم حافظ موزیسین و خواننده مصری است که در لابلای فیلم به آن اشاره می‌شود. نام فیلم هم متاثر از حضور این شخصیت است. واژه حلیم به معنی صبور و بردبار است و عبدالحلیم کنایه از بندگان صبور وبردبار است که گاهی در برخی مسایل صبر می کنند، در حالی که راه دیگری هم وجود دارد. دو سال پیش فیلم سینمایی «پاپ» را ساختم و به دنبال پروانه نمایشش هستم، هفته گذشته در جلسه ای که با رییس سازمان سینمایی داشتم با قول مساعد روبرو شدم امیدوارم شرایط اکران این فیلم هر چه زودتر مهیا شود.

فیلم سینمایی «آه ای عبدالحلیم» در ایتالیا و بوشهر به تهیه‌کنندگی فاطمه ابوالقاسمی فیلمبرداری خواهد شد. احسان عبدی‌پور دو سال قبل با فیلم سینمایی «تنهای تنهای تنها» در جشنواره سی و یکم فیلم فجر حضور داشت.

نوشته فیلمبرداری «آه ای عبدالحلیم» در بوشهر و ایتالیا/ رد پای خواننده مصری در سینمای ایران اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

عبدی‌پور به سوره سینما گفت: فیلم تازه ام به نام «پاپ» به تازگی آماده شده و این روزها در حال تلاش برای گرفتن پروانه نمایش آن هستم. فیلمنامه دیگری هم دارم که نام آن را به خاطر اینکه قطعی نیست اعلام نمی کنم، اما به طور موازی برای گرفتن پروانه ساخت آن در حال رایزنی هستیم. وزارت ارشاد اصلاحیه‌هایی را به متن اثر وارد کرده و فیلمنامه نیاز به بازنویسی دارد.

وی درباره فیلم سینمایی «پاپ» اضافه کرد: این فیلم یک اثر سه اپیزودی است. در یک بخش درباره مهاجرت صحبت می‌کنیم، در بخش دیگر درباره شخصیت پاپ و در بخش آخر درباره چند دانشجو. برای این کار از عوامل فنی حرفه ای مثل محمد آلادپوش، نازنین مفخم، جهانگیر میرشکاری، مسعود سخاوتدوست آهنگساز دعوت کردم و برادرم ادریس عبدی‌پور نیز فیلم را تهیه کنندگی کرد. حدیث چهره پرداز، توماج پورمراد و غلامرضا فرج زاده بازیگران این فیلم هستند.

این کارگردان درباره فیلم در انتظار پروانه ساخت خود توضیح داد: فیلم سوم من در ایتالیا و بوشهر فیلمبرداری خواهد شد. خانم‌ها طهورا عبدالقاسمی و مهتاب کرامتی آن را تهیه خواهند کرد. ما قرار بود زمستان امسال کار را شروع کنیم اما بعد از اینکه به فیلمنامه ممیزی وارد شد، معطل ماندیم و احتمالا بهار ۹۴ فیلم را کلید خواهیم زد.

احسان عبدی‌پور دو سال قبل با فیلم سینمایی «تنهای تنهای تنها» در جشنواره سی و یکم فیلم فجر حضور داشت.

نوشته احسان عبدی‌پور به دنبال یک پروانه نمایش و یک پروانه ساخت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

تاکنون سه جلسه از این سلسله نشست‌ها با محوریت بررسی و آسیب‌شناسی سینمای اجتماعی ایران برگزار شده است و در آخرین جلسه نیز که با موضوع «سینمای اجتماعی و نقد مصلحانه‌« برگزار شد ابوالحسن داودی کارگردان سینما و رئیس شورای صنفی نمایش، علی معلم تهیه‌کننده و سردبیر ماهنامه «دنیای تصویر»، محمدرضا رضاپور سردبیر ماهنامه «نقد سینما» و مهدی اذرپندار منتقد سینما و عضو شورای فیلمنامه صدا و سیما به بحث و گفت‌و‌گو پرداختند.

در همین رابطه، در چهارمین جلسه از این سلسله نشست‌ها همایون اسعدیان و احسان عبدی‌پور از کارگردانان سینما و همچنین سیدمحمد حسینی کارشناس سینما و سردبیر ماهنامه «سینمارسانه» پیرامون وضعیت سینمای اجتماعی در ایران و سینمای اجتماعی مطلوب به بحث و تبادل نظر خواهند پرداخت.

این نشست روز دوشنبه ۲۴ آذرماه از ساعت ۱۵ تا ۱۷ در سالن اوستا در محل حوزه هنری واقع در انتهای خیابان سمیه برگزار می‌شود.

نوشته اسعدیان در حوزه هنری/ نشست «تهران‌زدگی در سینمای اجتماعی» برگزار می‌شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

عبدی‌پور به سوره سینما گفت: «پاپ» فیلمی درباره جوانان، مهاجرت و اوضاع اجتماعی امروز کشورمان است. یک دیالوگ درون‌خانوادگی رو به جلو برای ارتقاء ملی. نگاه من در ساخت این فیلم کاملا ملی بود. دوست داشتم فیلمم در جشنواره امسال باشد و دیده شود. رقابت چندان مسئله نبود. خودم در فیلمم گزندگی ندیدم اما مصداق وارد کردن قدری میکروب برای فعال کردن پادزهر در بدن را خیلی درست می‌دانم. تدوین فیلم امروز تمام می‌شود. برای نمایش فیلم فعلا برنامه مشخصی ندارم. شاید فیلم را به جشنواره‌های خارجی بفرستم یا فکری برای اکرانش در داخل کنم.

«پاپ» دومین فیلم عبدی‌پور است. فیلم قبلی وی با نام «تنهای تنهای تنها» نگاهی انسانی به مسئله انرژی هسته‌ای داشت و مورد توجه منتقدان قرار گرفت. هر دو فیلم با بازیگران بومی ساخته شد.

نوشته تدوین «پاپ» امروز تمام می‌شود/ فیلم ملی ساختم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- سایت پارس توریسم نوشت: نیما حسنی نسب نویسنده و منتقد سینما در جلسه نمایش فیلم تنهای تنهای تنها گفت: این فیلم از تیتراژ ابتدایی تا انتها حاوی پیامی برای مخاطب است که باید دیده شود و امیدوارم سالن های سینما تمهیدی بیندیشند که تیتراژ ابتدایی و انتهایی فیلم ها کامل دیده شود. به گزارش پارس توریسم حسنی نسب با اشاره به جمله ای از ناصربه تقوایی گفت: بهترین اثرهر فیلمساز، فیلمی است که هنرمند در خطه خود آن را می سازد و فیلم «تنهای تنهای تنها» از جمله این فیلم هاست. از نکته های ویژه فیلم این است که بیشتر از این که ناشی از شناخت فیلمساز از سینما باشد، ناشی از شناخت تجربه زیسته و شناخته شده سازنده فیلم از منطقه خودش است.

حسنی نسب با اشاره به بخش هایی از فیلم گفت: در این فیلم لهجه، شخصیت پردازی کاراکترهای متنوع فیلم، نگاه آدم ها نسبت به موضوعات مختلف، شکل مردم این منطقه به لحاظ مناسبات رفتاری و حتی تقابل حضور یک نیروگاه با این آدم ها، همه این دقت در جزئیات باعث تقدیرهایی است که از این فیلم شده است. در ادامه حسنی نسب با اشاره به این که تمام تعریف هایی که از این فیلم می شود حقش است، گفت: از شاخص‌های مهم دیگر این فیلم حفظ تعادل در بیان موضوعی است که می طلبد بی توازنی در آن رعایت شود و این تعادل خیلی هوشمندانه رعایت می شود و فیلمساز تلاش می کند حرف بزرگی نزند. او سعی می کند حرف به ظاهر کوچکی که در این فیلم زده می شود را به درستی نمایش دهد؛ به طوری که حرف های بزرگی در خود داشته باشد.

«تنهای تنهای تنها» ساخته احسان عبدی‌پور را حوزه هنری پخش می‌کند.

نوشته نظر یک منتقد سینما درباره «تنهای تنهای تنها» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- میثم محمدی: ایدئولوژی حاکم بر نام فیلم «تنهای تنهای تنها» فارغ از ریتم و ضرب آهنگ و واج آرایی ادبی آن در هنگام تلفظ در واقع فانوس و نقشه راهی است برای رسیدن به گستره اندیشه و جهان داستانی فیلمسازی که در اولین تجربه سینمایی خود سراغ دنیای کودکان رفته و البته تلقی این اثر در ژانر کودک هم نیاز به تامل و تعمق دارد ، زیرا که در بسیاری از مقاطع سنگینی فضای سیاسی و اشارات مستقیم و غیر مستقیم به دهکده دیپلماتیک جهانی می تواند دلیلی باشد تا این اثر را یک فیلم سینمایی در ژانر سیاسی اجتماعی به حساب آورد که البته بار ارتباط و انتقال مفاهیم اثر بر دوش پسر بچه ای است که شاید نمونه این چنین قهرمانی را در سینمای کشور کمتر دیده باشیم.قهرمانی که از لحاظ دراماتیک ویژگی های منحصر به فردی دارد و همین خصایص است که توان بر دوش کشیدن بار سنگین تماتیک اثر را به او می دهد.عبدالکریم معروف به رنجرو پسر بچه ای که برخلاف تجربه های بسیار در سینما و کلیشه های فاقد وجوه دراماتیک و همچنین  اغراق شده،چهره ای عاری از معصومیت و شخصیتی غیر منفعل ،استوار و سازنده دارد و نه تنها خنثی نیست ،بلکه با اقتدار،تعصب و صلابتی در قواره های یک قهرمان بزرگسال ظاهر می شود که این حضور درخشان بر پرده سینما را می توان مرهون شخصیت پردازی درست،بوم شناختی سازنده اثر که بر روی خود بازیگر که بومی است اثر گذاشته و همچنین اجرای جسورانه بازیگر این نقش که به واقع قابل تحسین است،دانست.رنجرو پسری ماهی فروش در شهر بوشهر است که در واقع خلاء حضور فعال پدر که از کار افتاده است او را در هیبت نان آور خانواده نشان میدهد که همین بستری فراهم می آورد تا ما در ادامه بزرگی این شخصیت را بیشتر حس کنیم.او به موازات کار، در مدرسه نیز به تحصیل مشغول است .

این فیلم در مقاطع گوناگون انگشت تاکید بر جسارت قهرمان کوچک داستان می گذارد تا در راستای همان باورپذیری شخصیت، مخاطب را همراه خود کند .نقطه آغازین این جریان و در واقع تفکیک رنجرو از دوستانش و معرفی او به مخاطب،انهدام یک فروند هواپیمای جنگنده بیگانه بر فراز خلیج فارس است که پس از رویت این جنگنده تمامی بچه ها که در حال شنا هستند پا به فرار می گذارند و فقط رنجرو است که در غیاب سربازان نظامی که در پست خود حاضر نیستند پشت سلاح ضدهوایی نشسته و با مهارتی که از همان سربازها آموخته جنگنده بیگانه را منهدم می کند.اما این تنها یک آغاز برای معرفی پسرک ماهی فروش داستان است.در ادامه مواجهه شبانه او با یک سفینه که در واقع بالن تحقیقاتی سازمان انر‍ژی اتمی است و به  گفته او از سیاره ما نمونه برداری می کرد و بجا ماندن یک موجود فضایی که پس از دیدن رنجرو تبدیل به یک لاک پشت می شود، دریچه های ورود به فانتزی دوست داشتنی شخصیت داستان را باز می کند که به حق و انصاف نباید از رنگ و لعاب و طراحی و اجرای خوب جلوه های ویژه در این سکانس نیز به راحتی گذشت.حالا روایت رنجرو از تجربه ای که در مقابل دیدگانش رخ داده برای اطرافیان مضحک و از سر سرخوشی و شیطنت می آید و کسی نیست که باورهای او را حتی برای لحظه ای جدی بگیرد و در همین مسیر است که نگرانی های بزرگسالان او آغاز می شود.

اولین نهادی که در فیلمنامه تلنگر می خورد و در واقع انگشت اتهام بی توجهی ،غفلت و نادیده انگاشتن کودکان به سوی آن نشانه می رود،نهاد آموزشی و مدرسه به عنوان شخصیتی حقوقی و همچنین معلم مدرسه بعنوان شخصیتی حقیقی است که در روند شکل پذیری شخصیت اجتماعی،فرهنگی،علمی و حتی سیاسی او نقشی تعیین کننده دارد.این بی اعتمادی و سرکوب سوبژکتیو، پسر بچه را بسوی دوستی بیگانه سوق میدهد که به همراه پدرش که سر مهندس نیروگاه است در بوشهر زندگی می کنند.رنجرو داستان را برای دوست جدیدش تعریف می کند و او هم از تجربه ای مشابه همین روایت می کند و این نقطه اشتراک و آغازین آنها می شود.اولگ پسر بچه ای روس است که فارسی نمی داند و در مقابل او رنجرو هم زبان روسی را نمی فهمد و فقط در حد فروختن ماهی ها کلماتی را بلد است.اما بحران تفاوت زبان مانع از دوستی این دو نفر نمی شود،همانطور که تفاوت نژاد آنها نیز باعث عدم اشتراک آنها بر سر وجود سفینه نشد و نقطه اتکایی شد برای ادامه دوستی آنها و پای فشردن بر این ادعا که موجودات فضایی برای بردن لاک پشت دوباره برمی گردند و آنجاست که رنجرو و دوستش می توانند از آرزوهای خود بگویند تا موجودات فضایی آنها را برآورده کنند.آرزوی پرشدن خلاء وجود مادر در زندگی اولگ که پس از غرق شدن خواهرش در دریا دچار حمله روانی شده است و همین فقدان تاکیدی بر تنهایی اوست و از طرفی تامین معیشت خانواده و مخارج درمان پدر رنجرو که در یک جابجایی نقش اجتماعی خود، در لباس یک پدر ظاهر شده است.

این ارتباط با بیگانه اطرافیان رنجرو را که با ظرف بی اعتمادی و ترازوی بدبین آن را می سنجند تشنجات فراوانی از جمله خطر کمونیست شدن و حتی دین زدگی را پیش می کشد و در ادامه داستان اختلال در رابطه دوستانه و بی غل و غش آنها را منجر می‌شود،فارغ از اینکه این کودکان به هیچ عنوان از این واژه ها و ایسم ها سر در نمی آورند.شخصیت دیگری که مثلت تنهای تنهای تنها را کامل می کند زن روسی است که به گفته خود بوشهر را بعنوان تبعیدگاه انتخاب کرده تا در اینجا تنها زندگی کند و بواسطه بلد بودن زبان فارسی و ترجمه حرفهای این دو کودک برای یکدیگر ناخواسته وارد دنیای آنها می شود و پس از مدتی این دو دوست با زبان های مختلف اما آرزوها و دنیایی یکرنگ، کودک سرکوب شده درون زن را نیز زنده می کنند و باز هم در یک جابجایی مسئولانه این کودکان هستند که نقشی سازنده و محرک را ایفا می کنند و این فرد را از انفعال اجتماعی و در واقع از تبعیدگاه دنیای پر رمز و راز خود خارج می کنند.مجادلات سیاسی و لغزش پایه های میز مذاکرات رجال سیاسی بر سر پرونده هسته ای ایران در جامعه جهانی  و نپذیرفتن بسته های پیشنهادی،بسته آمال رنجرو و دوستش را پاره می کند و با صف آرایی و تهدیدهای نظامی و آماده باش نیروها، توافق انسانی و زیبای آنها را نیز بر هم می زند و پسر بچه داستان هر چه تلاش می کند تا زبان سیاسی را تا حدی بیاموزد تا شاید بتواند حرف خود را به آنها بفهماند نمی شود و اولگ به همراه پدرش بوشهر را ترک می کند و رنجرو را تنها می گذارد.

حالا رنجرو به نمایندگی از تمامی کودکان برمی خیزد و خسته و دلزده از سیاره خود به سیاست زدگی می تازد و ادبیات سیاسی تصمیم گیران جهانی را پاره کرده و به آتش می کشد،چون آنها را یکی از مقصران تیره کردن روابط انسانی که نمونه اش دوستی او با اولگ بود میداند.او با سویه حکیمانه و فاضلانه رفتارش و فقط در کالبد یک کودک فریاد اعتراض بر سر سیاست ورزان و قدرت طلبانی بر می آورد که هر کنش خود را منطبق با منافع و شهوت های مادی و قدرت طلبانه خود انجام می دهند. رنجرو تصمیم می‎گیرد با کمک دوستانش به سازمان ملل برود و با همان زبان خود متنی زیبا با ادبیاتی ساده و بی آلایش را برای سخنرانی آماده کرده است.او دل به دریا می‌زند و پای در مرکز توجه آدم بزرگ هایی می گذارد که با چراغ خاموش قدم در دنیای آنان می گذارند تا شاید برای مدتی هم که شده در کانون توجه باشد،اما همچنان داستان کودکان ما با اشک و بغض ناشی ازغفلت، روی پرده های سینما را سیاه می کند.

نوشته بازی خاموش آدم بزرگ‌ها در دنیای کودکان اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

فیلم‌های سینمایی «تنهای تنهای تنها» به کارگردانی احسان عبدی‌پور و «ترنج» به کارگردانی مجتبی راعی اکران شده است، غلامرضا فرجی درباره وضعیت فروش این فیلم‌ها به سوره سینما گفت: امروز که ۱۱ روز از شروع نمایش فیلم سینمایی «تنهای تنهای تنها»  می‌گذرد، این فیلم با ۱۱ سالن سینما در تهران توانسته ۴۳ میلیون تومان فروش داشته باشد. اکران شهرستان فعلا برای این فیلم سینما هویزه مشهد را در نظر گرفتیم و یک سالن سینما در بوشهر. همچنین فیلم سینمایی «ترنج» با گذشت ۱۱ روز از زمان شروع اکران با ۱۰ سالن سینما توانسته ۲۳ میلیون تومان فروش داشته باشد.

وی ادامه داد: با توجه به اینکه چنین فیلم‌هایی باید کمی از اکرانشان بگذرد، تا بتوانند از طریق مردم و پیشنهاد به یکدیگر تماشاگر خود را پیدا کنند، احتمال دارد فروش آنها در روزهای آینده سیر صعودی داشته باشد. اما باید بدانیم که فیلم‌های فرهنگی بحث گیشه برای آنها اولویت اصلی نیست. ما هم اکنون مشغول فراهم کردن شرایط  اکران فیلم سینمایی «سربه مهر» به کارگردانی هادی مقدم دوست  به عنوان فیلم بعدی هستیم که به زودی روانه اکران خواهد شد.

«ترنج» و «تنهای تنهای تنها» را حوزه هنری پخش کرده است.

نوشته فرجی: برای فیلم‌های فرهنگی فروش در اولویت اول نیست اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته عکس های «احسان عبدی پور» در سوره سینما اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما، محمد کارت: چند روزی است که فیلم سینمایی «تنهای تنهای تنها» به کارگردانی احسان عبدی‌پور روی پرده سینماهای کشور است. فیلمی که کاملا برخلاف موج سینمای گیشه پسند حرکت می‌کند و هیچ یک از معیارهای نخ‌نمای فیلم تجاری را ندارد. اولین نمایش فیلم در سی ویکمین جشنواره فجر طیف گسترده ای از مخاطبان را جذب کرد. «تنهای تنهای تنها» نوید سینمای ملی و سینمایی دیگر را می‌دهد. اتمسفر و حس و حال جاری در این فیلم، تلاش و همبستگی جوانان با استعداد شهرستانی را نشان می‌دهد که بدون حمایت‌های ویژه، فیلمی ارزشمند با موضوعی به روز و کارآمد ساخته‌اند. موضوعی که بدون هر گونه خودنمایی و پزهای مرسوم برخی از فیلم‌ها، بی‌آلایش از دل زندگی سازندگانش بیرون آمده است. با حضور چنین فیلم‌هایی در چرخه اکران می‌توان امیدوار بود تا در دراز مدت، ذائقه عوض شده مخاطبان ایرانی ارتقا یابد و تغییر کند. با احسان عبدی‌پور کارگردان جوان و مستعد این فیلم گپی صمیمی داشتیم که خواندنش خالی از لطف نیست. 

تمرکز مضمونی و جغرافیایی  فیلمهای سینمایی در تهران یکی از معضلات سینما در سالهای اخیر است، سینمای ایران چه شرایط یا فضایی باید داشته باشد، تا هرکدام از فیلمسازان در شهرستان خود فیلم بسازند و ما در دراز مدت سینمای بوشهر، شیراز، مشهد و… داشته باشیم؟

احسان عبدی‌پور: من جواب صبرم را می‌گیرم. حدود ۵ سال است که در بوشهر فیلم می‌سازم و هیچ چیز مرا وسوسه نکرد. بارها شرایط کار در تهران و استفاده از بازیگران سرشناس برایم پیش آمد. اما همواره معتقد بودم و هستم که اگر یک  دغدغه قد بلند در فیلم باشد با اینکه از بوشهر بیش از ۱۰۰۰ کیلومتر با تهران فاصله دارم اما سر فیلمم از دور به چشم خواهد خورد و آن را می‌بینیم. ما اگر کاری کنیم که مضمون فیلم از مرزها ردبشود آنوقت زبان فیلم ورای تعلقات انحرافی سینما و جو حاشیه‌ای سینما است. البته منکر تاثیر  استفاده از ستاره‌های سینمایی نمی‌شوم  چرا که در طول تاریخ سینما آنها بوده‌اند که چرخ صنعت سینما را به چرخش می‌اندازند. سینمای هالیوود و بالیوود بوده است که مثلا  سینماتک هم توانسته نفس بکشد.

یعنی معتقدی اگر فیلمساز شهرستانی فارغ از رویای استفاده از بازیگران سرشناس در تهران، دغدغه‌اش را با شناخت کامل در شهر خودش بسازد جواب خواهد گرفت و مخاطب خود را در دراز مدت پیدا خواهد کرد؟ 

به نظرم عیبی که در سینمای خارج از تهران وجود دارد این است که فیلمساز شهرستانی می‌خواهد ویترینی از فرهنگ و آداب و رسوم شهرش بسازد. از این رو اغلب از درام قرص و محکم فاصله می‌گیرد و با شهر کاملا توریستی برخورد می‌کند. با این نگرش فیلم‌ها سریعا به کلیشه می‌رسند. وقتی که فیلمساز همواره به خود بگوید تهرانی‌ها چطور دوست دارند همان کار را بکنم.

یعنی معیارشان مخاطبان تهرانی و جلب توجه برای آنهاست؟

بله دقیقا. نباید خودنمایی کرد. باید با فرهنگ عمیق برخورد کرد. نه این که شمایل تیپیکال از آن ارائه داد. می‌خواهی یک حرف بزرگ را بزنی، اما از قضا بوشهری هستی و ادبیات تو، غم و شادی تو، حسادت و رفاقت تو، آدمهای دم دست تو بوشهری هستند. ناخودآگاه فیلم تو لحن و طعم خودش را می‌گیرد. در این صورت بدون خودنمایی و اصرار فرهنگ شهرت و جغرافیای آن نیز در درام  و مضمون فیلم جاری می‌شود. با ویترین ساختن فیلم حال به هم‌زن می‌شود. 

این برخورد تیپیکال به فرهنگ شهرهای مختلف در نوع انتخاب بازیگران و طراحی لباس و صحنه اغلب فیلم‌ها دیده می‌شود .

بله. مثلا تا می‌خواهیم فیلمی درباره بوشهر  بسازیم، سریعا نی‌انبان، مردانی با شال بردوش و عرقچین برسر را برای فیلم طراحی می‌کنیم. یا مرد ماهیگیری که ساعتها رفته دریا و زنش منتظر برگشتن او است. یا موضوعاتی دیگر که آنقدر تکرار شده‌اند که تماشاگر دیگر هیچ رغبتی نسبت به تماشای آنها  ندارد. در صورتی که هر شهر و مردمانش قصه ها دارند. این قصه ها و نوع زندگی‌شان آنقدر پیچیده است که نباید سطحی با آنها برخورد کرد. اگر زندگی نشان دهیم مخاطب به زندگی نگاه می‌کند. اما بعضا ما کاریکاتوری از شهرمان را ارائه می‌دهیم که دلچسب نیست.

همه می‌دانیم که حس ناسونالیستی بچه‌های جنوب خصوصا بوشهر از بسیاری اهالی شهرهای دیگر بیشتر است . همچنین جغرافیای جنوب کشور فضای بوی خود را تا حد زیادی  بیشتر از شهرهای دیگر حفظ کرده است. تو به واسطه فیلم ساختن می‌خواهی فیلمسازی شهرت را ارتقا بدهی و به آن هویت بیشتری ببخشی یا شناخت کاملت از مناسبات بوشهر باعث می‌شود فیلم‌هایت را تنها در این شهر بسازی؟

تعلق خاطر من نسبت به بوشهر کاملا با مقوله فیلمسازیم جداست. من ضمن اینکه حتی وقتی در تلویزیون هوای شهرم را اعلام می‌‌کنند از دیدن نام بوشهر لذت می‌برم، دوست دارم اسم شهر همه جا باشد. اما این تعلق خاطر به تنهایی موتور یک فیلم را به راه نمی‌اندازند. فیلم باید دغدغمند باشد. من مضمون و داستانی را می‌خواهم ارائه بدهم  اما از آنجا که لباس بوشهر را خوب می‌شناسم آن را بر تن درام فیلمم می‌پوشانم. نمی‌خواهم شهرم را پرزنت کنم و آداب و رسومش را به رخ بکشم.

در فیلم زبان عنصر مهمی در درام کار است. با علم براینکه مضمون  و تم «تنهای تنهای تنها»  به نظرم ارتباط با یکدیگر فرای زبان مشترک است. چقدر زبان برای تو در فیلمت مهم است؟ چقدر به اینکه همه مخاطبان اصطلاحات و لهجه بوشهری را کاملا بفهمند اهمیت می‌دهی؟ درفیلمت جاهایی هست که تنها یک بوشهری می‌تواند بفهمد کاراکترها چه می‌گویند. آن صحنه ها را زیرنویس هم نکرده‌ای. 

بله زبان مشترک با دوستی بدون مرز دغدغه من است. درباره لهجه بوشهری باید بگویم برای من مهم است که مخاطبان گسترده‌تری دیالوگهای فیلم را متوجه شوند. اما این لحن گفتار از آن مردم بوشهر است . اگر آنها منظور چند پهلوی جملات را بیشتر متوجه می‌شوند نوش جانشان لذتی بیشتر می‌‎برند. آن درصدی هم که مثلا یک تهرانی متوجه نمی‌شود مطمئنم حس و درام فیلم را از دست نمی‌دهد.

همبستگی گروه تو، چقدر در موفقیت «تنهای تنهای تنها» تاثیرگذار است؟

وحشتناک حس و حالشان در فیلم جاری است. عوامل این فیلم بسیار بیشتر از وظیفه تخصصی خود به من کمک کردند. دلهایشان در اختیار من بود. آنوقت من دلگرم می‌شدم که یک تابوت است که همه می‌خواهند آن را بلند کنند و من با یک جسد بی‌جان طرف نیستم. من آدم برونگرایی هستم و این مسائل برایم از اهمیت بالایی برخوردار است. حس و حال پشت صحنه و ارتباط صمیمی و در عین حال حرفه‌ای برایم واقعا مهمتر از همه چیز است.

شاید برخی از مخاطبان با دیدن فیلم تو از پشت صحنه چنین تصوری داشته باشند که یک سری رفیق دور هم جمع شده‌اند. بعضا تخصصی که هم ندارند اما به هم کمک کرده‌اند. اما من فکر می‌کنم اینطور نبوده  و به جز سمت‌های مهم مثل مدیر فیلمبرداری و…  بقیه عوامل  پشت صحنه  منظم و حرفه‌ای کارشان را انجام داده‌اند. 

یک نمونه مثال می‌زنم تا آخرش را بخوان برنامه ریز ما ۴۵ جلسه فیلمبرداری را برنامه ریزی کرد و ساعت ۱۱ نیم روز چهل و پنجم فیلمبرداری به اتمام رسید. در جایی هم کار کردیم که اگر مثلا یک کابل هم  می‌خواستیم خیابان جمهوری یا دفتر فلان آدم دستمان نبود و باید از تهران کوچکترین چیزها را فراهم می‌کردیم.  ببین مثلا آقای کلاری نمره‌اش در فیلمبرداری ۱۰۰  است. آقای کلاری برای آقای کیمیایی ۱۰۰% خود را در کار می‌گذارد اما شاید برای من ۶۰ % خود را رو کند. من پیش خودم می‌گویم بهتراست با جوانی کار کنم که شاید از فیلمبرداری ۶۵ درصد بفهمد. اما ۵ تا بیشتر از آقای کلاری برای من تلاش می‌کند. روی کاغذ در این معادله آقای کلاری بهتر است اما در عمل آن جوان خروجی بهتری دارد. 

احسان چقدر با موفقیت فیلم اول بار خودت را برای فیلم بعدی سنگین‌تر می‌دانی و انتظارت از خودت بیشتر شده است؟

نه اصلا اینگونه نیست. بارم را سنگین نمی‌دانم. ببین من خواستم فیلم بعدی‌ام «پاپ» را امسال بسازم هر جا رفتم گفتند فیلمنامه‌ات در راستای اهداف ما نیست و حمایتم نکردند. گفتم ممنون. بایک بودجه بسیار کم شروع کردم فیلم بعدی‌ام را ساختم. این یعنی که من نترسیدم که ای وای من دیگر باید فیلمهای آنچنانی با بودجه های آنچنانی بسازم و فعلا صبر کنم تا حمایتم کنند.من قبل از «تنهای تنهای تنها» همینطور فیلم ساختم و بعد از آن هم با همان تلاش کار خواهم کرد.

نترسیدی از اینکه فیلم بعدی‌ات کم رمق‌ شود و بگویند «تنهای تنهای تنها» تصادفی خوب شده است؟

نه اصلا. خودم می‌دانم که تصادفی نیست. من مطمئنا فیلم ویدئویی که سال ۸۸ ساختم هم فیلم خوبی است. «تنهای تنهای تنها» نگاتیو تنش بود  جدی گرفتندش اما آن را جدی نگرفتند. ببین واقعا سینما برای من مهمترین چیز زندگی‌ام نیست. مجنون سینما نیستم. مانند خیلی ها هم از کودکی از جیب پدرم پول ندزدیدم که بلیت بخرم و به سالن سینما بروم. الان هم آدم فیلم بینی نیستم. در خانه و اتاق من هم یک المان سینمایی وجود ندارد.

پس چطور فیلمت با وجود ایرادهایی که دارد، تا حد زیادی واقعا سینما است؟

من داستان هم که می‌نوشتم همینطور کار می‌کردم و تئاتر هم که کار می‌کردم به همین منوال پیش می‌‎رفتم.

ادبیات می‌تواند به درام نویسی و تئاتر به درآوردن میزانسن و بازی‌ها کمک کند، اما واقعا فیلمسازی چیزهای دیگری هم می‌خواهد.  بیان بصری اعم از حرکت دوربین، دکوپاژ، استفاده از لنزها و… را  با تعامل فیلمبردار درآوردی؟

حرکت دوربین را از ساعد نیک ذات یاد گرفتم. من قطع را می‌گفتم اما او بود که حرکت را در این فیلم به من یاد داد. مگر من در سن ۲۸ سالگی چه دارم که بخواهم ادعای علامه دهر داشته باشم. همواره چیزهای جدیدی یاد می‌گیرم.

البته این را هم بگویم که گاهی دکوپاژ خوبی نداری مثلا در صحنه‌ای که رنجرو با دوستانش دعوا می‌کند آنقدر پلان‌ها نزدیک و درشت هستند در تدوین هم پشت سرهم کات خورده‌اند که آن سکانس چشم را اذیت می‌کند. 

فیلم ایراد زیاد دارد. هیچکس از دکوپاژ این فیلم نمی‌تواند کوچکترین چیز را یاد بگیرد.

 شکسته نفسی می‌کنی! در طول فیلمبرداری «تنهای تنهای تنها» موفقیت کنونی‌اش را پیش‌بینی می‌کردی؟

 آن زمان تنها تصور می‌کردم در بخش فیلم اولی‌های جشنواره معتبری مانند فجر شرکت می‌کند و دیده می‌شود. در همین حد. اولین سانس که سینما آزادی فیلم را نمایش دادند چند نفر را دعوت کرده بودم. پخش خوبی نداشت و صدا هم سینک نبود. در طول نمایش گوشه لبم را می‌جویدم و استرس زیادی داشتم. بعد که فیلم تمام شد. خواستم از دوستان بابت فیلم بدم عذرخواهی کنم که دیدم چقدر من را تشویق می‌کنند و از فیلم خوششان آمده است و واقعا روحیه گرفتم.

البته واقعا شانس آوردم که فیلمم در سال لاغری به نمایش درآمد. آنچنان سینما رمقی نداشت وگرنه این همه لایق تحسین نبود. یکی می‌گفت کاش فیلم تو را بفرستند اسکار، گفتم اغراق نکنید! یعنی از سینمای ایران این فیلم متوسط خوش ریتم برود اسکار؟ تنها دفاعی که از فیلم دارم همین است که تماشاگر حوصله‌اش سر نمی‌رود همین. کار شاقی نکردم. سعی کردم در فیلم جدیدم جا افتاده‌تر و عمیقتر عمل کنم. امیدوارم که اینطور شده باشد. 

اتفاق بامزه‌ای که برای فیلم تو افتاد این بود که در برنامه پرمخاطب مناظره ریاست جمهوری سعید جلیلی کاندیدای انتخابات از فیلم تعریف کرد.

جایی نرفتم که از سعید جلیلی با من صحبت نکنند. خوشحال نیستم واقعا که آنجا از من تعریف شد. فیلم من ضد سیاست است خوب نیست که سیاسیون از آن تعریف کنند. 

خب بامزه است. واقعا اگر سعید جلیلی انتخاب شده بود باز هم آن تعریف را دوست نداشتی؟

 یکی به من گفت رابطه ای دارم اگر بخواهی آقای ظریف پوستر فیلمت را در فیس بوکش بگذارد. گفتم من آقای ظریف را دوست دارم اما چنین کارهایی را دوست ندارم. من اصلا با آقای جلیلی مشکل ندارم. آقای جلیلی به عنوان یک مخاطب  بعد از دیدن فیلم لطف کرد وتلفن من را گیرآورده بود و شخصا زنگ زد و از ساختن این فیلم تعریف و تشکر کرد. همان ری اکشن برای من کافی بود. هرچند که واقعا به نظرم مضمون فیلم من به گونه‌ای طراحی شده که نباید آقای جلیلی از فیلم تعریف کند باید به آن فحش بدهد چرا که فیلم ضد سیاست بحث می‌کند. فیلم من لعنتی است به سیاست.

با اینکه می‌گویی سینما برایم مهم نیست . اما چشم انداز تو برای آینده هنری خودت چه جایگاهی است؟

من دوست دارم امنیت اقتصادی داشته باشم  تا برگردم به داستانویسی و داستانهایم پر تیراژ منتشر شوند و مخاطبان گسترده‌ای آنها را بخوانند. 

یعنی سینما برای تو قله‌ای ندارد؟

داستان نویسی خلوت دارد. سینما هیاهو دارد.

شهرت را دوست نداری؟

دوست دارم اما مجنونش نیستم. قسم می‌خورم که این روزها یکبار خبرهای مرتبت با خودم را چک نکردم.

چرا؟

خب میترسم. دوست دارم زندگی خودم را داشته باشم. گاهی از آدم سواستفاده می‌شود. ازمن همه‌اش از جلیلی سوال می‌شود. برای اینکه تیترهای خوب درآورند. من چکار کنم او از فیلم خوشش آمده . شاید کسی یک فیلم بسازد که بن لادن خوشش بیاید مایکل جکسن هم همزمان خوشش بیاد به فیلمساز مربوط نمی‌شود. ذات هنر است.

خب این روحیه با سینما پارادوکس دارد. در سینما یک بخش اثر است که اهمیت دارد و بخش دیگر همین تبلیغات و فضاسازی‌های مرتبط به این هنر. 

بله ولی من بلد نیستم. دوست دارم من تنها کار خودم را بکنم و بعد همه نظراتشان را بگویند. به خدا ادا در نمی‌آورم. دوست دارم کوله پشتی‌ام را روی کولم بگذارم و در خیابان ها راه بروم. این فضای سینمایی بازی را دوست ندارم. نمی‌خواهم پز بدهم. دوست دارم در بوشهر با دم‌پایی بزنم از خانه بیرون. باور کن.

کدام یکی از شخصیت‌های «تنهای تنهای تنها» خودت هستند و یادآور کودکی ات؟

من همیشه مانند رنجرو به دنبال جهانی خارج می‌گشتم. نوعی از بچگی خودم که برایم عقده شده را در رنجرو می‌بینم. 

مثل چی؟

مثل بی‌پروایی، سفر به سیاره دیگر، عقده‌های کودکی ما در زمان جنگ با بغض بود. پولهایی که جمع می‌کردیم را باید به جای خرید آب نبات چوبی دلخواهمان به رزمندگان کمک می‌کردیم. حالا برای کودک فیلمم همه چیزهایی را که دوست دارد به او می‌دهم . آدم فضایی بازی با تیربار و هر چه دوست دارد. می‌گویم ما که کودکی نکردیم، تو شاد و سرحال باش و به دنبال آینده‌ای بهتر بگرد.

به کدام فیلمساز علاقمندی و از او تاثیر گرفتی؟ 

از اصغرفرهادی فیلمنامه نویسی یاد می‌گیرم و بازی گرفتن از بازیگر. فیلم‌هایی که خلوت نوجوانی و جوانی من را پر کردند فیلمهای سهراب شهید ثالث بود. میشل هانکه  را دوست دارم. از عباس کیارستمی و ابوالفضل جلیلی تاثیر گرفته ام.

 جایی گفته بودی اگر من از عوارضی بوشهر پایم را اینطرف بگذارم نمی‌توانم فیلم بسازم. هنوز هم همین اعتقاد را داری؟

نگفتم نمی‌توانم . گفتم من در شهرم آنقدر قصه و شخصیت دارم که حالا حالاها می‌توانم از آنها حرف بزنم. در جشنواره فیلم فجر سفره ای پهن می‌شود همه غذاها خوشمزه هستند من هم یک کاسه ترشی خوشمزه از شهرم هرسال پای آن می‌گذارم. 

 احسان  اگر بخواهی تجربه‌ات را با  فیلمسازان شهرستانی که از تهران مدینه فاضله می‌سازند درمیان بگذاری چه می‌گویی؟

ببین واقعا سینما در تهران متمرکز است. تجهیزات و سازمانهای مرتیط با سینما اینجا هستند و نمی‌توانیم منکر آن شویم. اما به نظرم تهران یک نمایشگاه برای کالا است اما باید کالایی که داری مرغوب باشد تا خریدار پیدا کند. در تهران نمی‌توانی خرید خوبی کنی بلکه تنها می‌توانی عرضه خوبی داشته باشی. فیلم اولم را دوست داشتند اما برای فیلم دومم هیچ حمایتی از فیلمنامه مورد علاقه‌ام نکردند. اهل نق نیستم و معطل کسی نمی‌مانم. فیلم دومم را با کمترین بودجه و صفر کیلومتر ساختم.

و در آخر به عنوان جوانی که در مسیر توسعه آینده خود است و سعی دارد خودش را ثابت کند و فیلم اولش هم موفق بوده، چه انتظاری از مدیریت سینما داری؟

من انتظار حمایتهای مالی آنچنانی ندارم. دوست دارم یارانه از سینمای ایران برود و بخش خصوصی فعال شود. شاید چون دستم به گوشت نمی‌رسد می‌گویم پیف پیف. اما واقعا تنها درخواستی که از مدیریت سینما دارم این است که ما بچه های شهرستان را جدی تر بگیرند. ما گروهی داریم در بوشهر که از روی دست کسی نگاه نمی‌کنیم و در تلاشیم فیلم خوب بسازیم.می‌خواهیم به لحاظ اجرایی کارتی داشته باشیم که بتوانیم فیلم‌های خودمان را تهیه کنیم و تهیه‌کننده خودمان را داشته باشیم.

نوشته بغض بچگی‌ام را با رنجرو فریاد زدم/ فیلمسازی شهرستان را جدی بگیرید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- چند روزی است که فیلم سینمایی «تنهای تنهای تنها» به کارگردانی احسان عبدی‌پور روی پرده سینماهای کشور رفته است. فیلمی که کاملا برخلاف موج سینمای گیشه پسند حرکت می‌کند و هیچگونه از معیارهای نخ‌نمای یک فیلم تجاری را ندارد اما با اولین نمایش خود در سی ویکمین جشنواره فیلم فجر توانست طیف گسترده ای از مخاطبان جشنواره را به خود جذب کند. «تنهای تنهای تنها» نوید سینمای ملی و سینمای دیگر را می‌دهد.

اتمسفر و حس و حال جاری در این فیلم، تلاش و همبستگی جوانان با استعداد شهرستانی را نشان می‌دهد که بدون حمایت‌های آنچنانی، فیلمی ارزشمند با موضوعی به روز و کارآمد ساخته‌اند. موضوعی که بدون هر گونه خودنمایی و پوزهای مرسوم برخی از فیلم‌ها، بی‌آلایش از دل زندگی سازندگانش بیرون آمده است. با حضور چنین فیلم‌هایی در چرخه اکران می‌توان امیدوار بود تا در دراز مدت، ذائقه عوض شده مخاطبان ایرانی ارتقا یابد و تغییر کند.

عبدی‌پور در بخشی از صحبت‌های خود گفت: بوشهر شهر من است. حتی وقتی تلویزیون آب و هوایش را اعلام می‌کند از دیدن اسم شهرم در تلویزیون لذت می‌برم. اما نخواستم با «تنهای تنهای تنها» شهرم را پِرزنت کنم و فرهنگ و آداب و رسوم آن را در ویترین بگذارم و خودنمایی کنم. بحث فیلم من فرای مرزها است و مضمونی که میخواهیم به واسطه آن بگوییم بسیار برایمان بزرگتراست اما از آنجا که من بوشهری هستم. لباسی که برای این موضوع دوخته‌ایم مطمئنا بوشهر است چرا که فضای جاری در آن را با تمام وجودم آن را درک کرده‌ام و در آن بزرگ شده‌‎ام.

سوره سینما با احسان عبدی‌پور کارگردان جوان این فیلم، به گپ و گفت صمیمی پرداخته که به زودی مشروح آن را منتشر خواهد کرد.

نوشته عبدی‌پور: نخواستم با «تنهای تنهای تنها» شهرم را به رخ بکشم اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته عکس‌های فیلم سینمایی «تنهای تنهای تنها» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

ساعد نیک‌ذات فیلمبردار فیلم سینمایی «تنهای تنهای تنها» به سوره سینما گفت: این فیلم درباره ورود خارجی‌ها به بوشهر و فعالیتشان در حوزه انرژی هسته‌ای و تأثیراتی که روی مردم بوشهر داشته‌اند و همچنین وجه غیرانسانی سیاست است. من اهل جنوب و زاده بوشهر هستم. برایم خیلی خوشایند بود که در این فیلم حضور داشته باشم. خاطرات کودکی‌ام دوباره زنده شد. خاطراتی مثل از نزدیک دیدن پروسه تولید «تنگسیر» در بوشهر یا دیگر فیلم‌ها.

این فیلمبردار گفت: وقتی عبدی‌پور قصه را به من داد نوعی فانتزی در آن دیدم که به نظرم شبیه به رئالیسم جادویی ادبیات آمریکای لاتین بود. برای انعکاس چنین فضایی در فیلمبرداری تحقیق و فکر کردم. خیلی‌ها بعد از دیدن فیلم بدون اینکه خودم اشاره‌ای کرده باشم به رئالیسم جادویی در فیلمبرداری اشاره می‌کردند. مضمون فیلم این است که با وجود همه سختی‌ها باید حرفت را بزنی. عبدی‌پور بارها گفته که فیلمش متعلق به گروه یا جناح خاصی نیست و تنها متعلق به مردم است.

نیک‌ذات درباره هزینه پایین فیلم «تنهای تنهای تنها» و نتیجه قابل قبول به دست آمده گفت: به رابطه هزینه و خلاقیت فیلم متعادل نگاه می‌کنم. بودجه اضافه برای فیلم خلاقیت به بار نمی‌آورد از طرف دیگر خلاقیت بدون امکانات مالی نمی‌تواند به منصه ظهور برسد. برخی فیلم‌ها بسته به موضوعشان هزینه بالا یا پایینی دارند. مثلا اگر فیلمی بخواهد در دهه ۴۰ قصه را نشان دهد قطعا نشان دادن این زمان خودش هزینه‌بر است ولی ساخت فیلم‌هایی که در دوران معاصر ساخته می‌شود نباید مثلا صرف حضور سوپراستارها برای تبلیغات هزینه‌های گزاف در پی داشته باشد. با تأکید بر وجود امکانات مالی در کیفیت بالای فیلم اما می‌توان همچنان اصالت را به قصه و فیلمنامه در به دست آمدن نتیجه قابل توجه داد.

وی افزود: «تنهای تنهای تنها» نقطه عطفی در کارنامه‌ام است و انگیزه‌هایم را زنده کرد. یکی از دلایلی که معمولا با فیلم اولی‌ها کار می‌کنم این است که انرژی خوبی دارند. نسل جدید حرف تازه دارد و کار کردن با آنها لذت‌بخش است.

ساعد نیک‌ذات فیلم‌های سینمایی «زمانی برای مستی اسب‌ها»، «پنالتی»، «آوازهای سرزمین مادری‌ام» و … را فیلمبرداری کرده است. «تنهای تنهای تنها» بعد از دهه اول محرم به سرگروهی سینما آزادی اکران خواهد شد. پخش این فیلم با حوزه هنری است.

نوشته «تنهای تنهای تنها» نقطه عطف کارنامه‌ام است/زنده شدن خاطرات کودکی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.