سیدی از همان ابتدای مسیر کارگردانی خود نشان داده که اصولا علاقه‌ای ندارد که به خواست مخاطب توجه کند و سعی می‌کند فقط آنچه را که در ذهن دارد، بسازد. به همین خاطر است که حالا بعد از ساخت چهار فیلم سینمایی آن هم با هزینه‌های بالای تولید در سینمای ایران، حتی نتوانسته در مجموع به رقم فروش یک میلیارد تومان دست پیدا کند.

«آفریقا» اولین فیلم این کارگردان بود که در بیست‌و‌نهمین جشنواره فیلم فجر در بخش آثار ویدئویی، جایزه بهترین فیلم را از آن خود کرد. ولی در ادامه نتوانست پروانه نمایش بگیرد و این‌گونه بود که پس از کش‌وقوس‌های فراوان در نهایت راهی شبکه نمایش خانگی شد تا اولین ساخته او به عنوان یک اثری ویدئویی سود چندانی را عاید سرمایه‌گذارانش نکند. فیلمی که به دلیل ساختارش حتی در صورت اکران احتمالا با اقبال چندانی مواجه نمی‌گشت.

هومن سیدی پس از پشت سرگذاشتن این تجربه ناموفق، به سراغ بابک زنجانی یکی از سرمایه‌گذاران بزرگ نفتی کشور رفت تا اولین فیلم سینمایی خود را با پول او تولید کند. او نام «سیزده» را برای این فیلم انتخاب کرد. اثری که در آن به موضوع عشق نامتعارف یک پسر سیزده ساله به دختری جوان و بزهکار پرداخته می‌شود.

اولین ساخته سینمایی این کارگردان جوان در سی و دومین جشنواره فیلم فجر مورد لطف ویژه هیئت داوران این جشنواره قرار گرفت تا در دوره‌ای که مسئولین اولین جشنواره فجر دولت اعتدال تصمیم گرفتند، حاتمی‌کیا و «چ» را نادیده بگیرند، جایزه ویژه هیئت داوران جشنواره به هومن سیدی برسد! جایزه‌ای که سیدی پس از دریافتش، آن را به حسن روحانی تقدیم کرد و گفت: «من این جایزه را تقدیم می‌کنم به کسی که با آمدنش لبخند را دوباره برگرداند. می دانم که به این جایزه احتیاجی ندارد اما من این جایزه را به رئیس جمهور عزیزم حسن روحانی تقدیم می‌کنم.»

این حرکت اما ظاهرا سیدی را تبدیل به فیلمساز محبوب دولت اعتدال کرد؛ تا آن‌جا که در هر دو دوره بعدی جشنواره فجر نیز، هومن سیدی همواره سهمی از جوایز فجر داشت. او در دوره بعدی جشنواره فجر که در سال ۹۳ برگزار شد، توانست برای بازی در فیلم سینمایی «من دیگو مارادونا هستم» جایزه بهترین بازیگر نقش مکمل مرد را از آن خود کند و در دوره سی‌و‌چهارم این جشنواره که سال پیش برگزار شد، در حالیکه اساسا کاندیدای بخش بهترین کارگردانی نشده بود توانست جایزه ویژه هیئت داوران را برای کارگردانی فیلم سینمایی «خشم و هیاهو» به دست آورد!

اما این قطار جوایز در حالی در طی چند سال گذشته یکی پس از دیگری به کارنامه کاری هومن سیدی افزوده شده است که او در مرحله جذب مخاطب هر بار ضعیف‌تر از گذشته عمل می‌کند. شاید فروش ۳۱۴ میلیون تومانی «سیزده» در سال ۹۳ و قرار گرفتن در رتبه ۲۴ امین فیلم پرفروش آن سال، با این بهانه که اولین فیلم سینمایی کارگردانش بوده و در آن از چهره‌های مطرح استفاده نشده است، قابل توجیه باشد؛ اما بدون شک فروش ۵۰۰ میلیونی «خشم و هیاهو» با وجود در اختیار داشتن بهترین زمان اکران در سال و استفاده از بازیگران ستاره و همچنین موضوع جنجالی آن، اتفاقی نیست که بتوان آن را با این‌گونه توجیهات رفع و رجوع کرد.

جالب آن که سیدی در میانه ساخت این دو فیلم، اثری دیگر را با نام «اعترافات ذهن خطرناک من» ساخت که تهیه‌کنندگی آن را جواد نوروزبیگی برعهده داشت و در نهایت به خاطر قصه مالیخولیایی و عجیبش راهی گروه دولتی هنر و تجربه شد که اکران آن در این گروه دولتی نشان می‌دهد که مدیران سینمایی نیز امیدی به فروش قابل قبولی از این اثر نداشتند که آن را در این گروه به نمایش گذاشتند.

اما با بررسی این شکست‌های پی در پی، آنچه که بیشتر از ضعف‌های حرفه‌ای و نوع نگاه ضدمخاطب یک فیلمساز خاص به چشم می‌آید؛ چرخه معیوب تولید و اکران در سینمای ایران است که در واقع هومن سیدی نیز جزئی از آن است. چرخه‌ای که در آن هیچکس ملزم به پاسخگویی در ارتباط با چرایی شکست‌هایش نیست و همه می‌توانند تا هر زمان که دوست داشته باشند، بدون توجه به نیاز و خواسته مخاطبان و فقط براساس تشخیص خود فیلم بسازند بدون آن که نگران استقبال مخاطب و یا بازگشت سرمایه‌ صرف شده برای تولید آن فیلم باشند.

نوشته رکورد فروش فیلمساز محبوب دولت؛ مجموع فروش همه فیلم‌ها کمتر از یک میلیارد!/ چرخه معیوب تولید و اکران سینمای ایران و ادامه پرکاری فیلمسازان شکست‌خورده اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

همه چیز به این بستگی دارد که شهرام مکری را به عنوان یکی از نوگراترین سینماگران ایرانی، تا چه حد جدی بگیریم. به این بستگی دارد که فیلم‌هایش را چطور ببینیم. آیا صرفا به خاطر این‌که ایده فرمی تجربه نشده‌ای دارند، باید جور دیگری به آن‌ها نگاه و همه جزئیاتش را تحت یک منطق جدید توجیه کرد؟ یا این‌که باید درکنار تمجید از آن خلاقیت فرمی، به ایرادهای ابتدایی و واضح آن‌ها هم اشاره کرد؟

مساله این است که دو فیلم بلند مکری، علیرغم فضای منحصر به فردی که می‌سازند، نمی‌توانند منطق جدید و مختص خود را ایجاد کنند؛ مثلا بازی‌های تصنعی بازیگران دو فیلم، در فضاسازی آن توجیه نمی‌شوند و در پیش‌برد قصه و شخصیت‌پردازی تاثیری ندارند و کاملا یک «ضعف» محسوب می‌شوند. علاوه بر این، مشکل دیگری که در فیلم اول مکری، «اشکان،انگشتر متبرک و چند داستان دیگر» به چشم می‌خورد و البته موجه هم نیست، چیده‌شدگی بیش از حد آن است که از اثر بیرون می‌زند و ارتباط مخاطب با فیلم را در حد مشخصی، متوقف می‌کند. به‌طوری که مخاطب، بعد از مدتی، کاملا دست فیلمنامه‌نویس را حس می‌کند که دارد این حوادث را به این شکل می‌چیند و به هم ربط می‌دهد.

با این همه اما تمجید نکردن از «اشکان،…»، مخصوصا به عنوان یک فیلم اول، تقریبا غیرممکن است؛ شخصیت‌ها به خوبی معرفی می‌شوند، قصه بدون تعلل پیش می‌رود و فضاسازی هم معقول است. فیلمساز به خوبی توانسته بین فیلم‌های خارجی مورد علاقه‌اش و «غربی»نشدن کلیت فیلمش، تعادل ایجاد کند. ضمن این‌که آن‌قدر هم غرق ارجاع دادن به فرامتن و هم‌چنین شیفته متفاوت بودن نحوه روایتش نمی‌شود که اصل قصه‌اش را از یاد ببرد.

اما مهم‌ترین ویژگی فیلم را شاید بتوان تلاشش، برای جلب نظر مخاطب عام دانست. فیلم، قصه جذابی تعریف می‌کند- طرح و اجرای یک نقشه دزدی توسط دو نابینا- و کاملا مشخص است که علاقه‌مند است که کنجکاوی مخاطب غیرحرفه‌ای را برانگیزد و او را تا پایان، با قصه همراه کند. فیلمساز به وضوح، تجربه‌های نو در فیلمسازی را مغایر با جذب تماشاگر نمی‌داند و بعید است خالی بودن سالن‌های نمایش فیلمش را به «هنری»بودن آن تعبیر کند.

به نظر می‌رسد که فیلمساز به دنبال ارتباط دادن مخاطب، با تجربه‌گرایی خودش باشد: حتی تقاطع داستان‌های (ظاهرا) جداگانه فیلمش هم طوری نیست که مخاطب بیگانه با روایت‌های غیرخطی سینمای جهان را سر در گم کند و او را پس بزند.

با تمام این‌ها، هم‌چنان آن ایرادی که در ابتدا گفته شد، به جای خود باقی است. اگر دیالوگ‌های آن سرباز را درباره «تقدیر» جدی بگیریم و به دنبال یافتن ارتباطی سینمایی بین آن حرف‌ها و اسلوب روایت داستان‌های فیلم باشیم، احتمالا از درنیامدن این ارتباط، سرخورده شویم و فیلم را «اسیر گزافه‌گویی‌های روشنفکرانه» بدانیم.

* «اعترافات ذهن خطرناک من»: روز شیطان

سومین فیلم بلند هومن سیدی از یک نظر، روی دیگر سکه «اشکان،…» مکری است: حتی اگر خوش‌بین هم باشیم، نمی‌توانیم آن را «فیلم خوب»ی قلمداد کنیم. اما در همین حال ویژگی‌هایی دارد که قابل توجه است؛ فیلم، برای کارگردانش، یک قدم بزرگ رو به جلوست. دیگر نه از آن جسارت بی‌توجیه «سیزده» (که اکران معمولی داشت) خبری هست و نه از پیام‌زدگی انتهایی آن، نه خشونت بی‌دلیل و افراطی اثر قبلی دیده می‌شود و نه آنارشیسم افراطی، هر چه هست- که البته خیلی هم شدید نیست- مربوط به آن چیزی است که آدم‌های فیلم و قصه‌شان اقتضا کرده. فضا هم‌چنان آمریکایی و غیرایرانی است اما مختصات خودش را هم دارد.

مهم‌تر از همه این‌که داستان فیلم، با یک موقعیت سوال‌برانگیز شکل می‌گیرد- که از این جهت، فرسنگ‌ها از «سیزده» جلوتر است و با «آفریقا» هم که اصلا قابل مقایسه نیست- این‌که چرا فرهاد در چنین موقعیتی گیر افتاده و آن چیزی که فراموش کرده چیست؟ درست است که گره‌گشایی فیلم، «جمع‌بندی» قابل قبول برای فیلم نیست، اما سوال ایجاد شده، حداقل این قابلیت را دارد که مخاطب را تا انتها کنجکاو نگه دارد.

در کنار این‌ها، فیلم از یک کاراکتر جذاب هم بهره‌مند است که علیرغم حضور اندکش، جذابیت زیادی ایجاد می‌کند؛ همسر فرهاد، زن نیمه‌دیوانه‌ای که در تیمارستان است، نقشه‌ها را خورده و هر روز یکی را بیرون می‌کشد و به فرهاد تحویل می‌دهد، تنها اوست که به فکر فرهاد است و فقط صدای اوست که از خاطر فرهاد نمی‌رود. با وجود سوالاتی که می‌شود درباره کارکرد و تاثیر این کاراکتر در روند قصه مطرح کرد و حتی تا حدودی فلسفه بودنش را زیر سوال برد، صرف طراحی و حضور یک کاراکتر غریب و جالب، آن هم در سینمای ایران که بین شخصیت‌های شبیه به هم محاصره شده، می‌تواند غنیمت به‌شمار بیاید و جذابیت کمتر دیده‌شده‌ای را عرضه کند.

و صد البته که هیچ‌کدام از این محاسن، نمی‌توانند به تنهایی- یا حتی بعضا در کنار هم- فیلمی را تبدیل به «فیلم خوب»ی کنند.

* «هنر و تجربه»: یک بام و دو هوا

سال‌هاست که در سینمای ما تعدادی فیلم خاص تولید می‌شود. فیلم‌هایی که به خاطر رویکرد غیرمعمولشان، در بهترین حالت، در جشنواره‌ها موفق می‌شوند و جایزه می‌برند، اما رنگ اکران عمومی را به خود نمی‌بینند. به خاطر این‌که احتمالا این فیلم‌ها با اقبال عمومی مواجه نخواهند شد و اکران گسترده‌شان تقریبا بیهوده خواهد بود و صرفا تعدادی سالن را اشغال خواهد کرد- البته فعلا کاری به این نداریم که «خاص» بودن این آثار، به فرم نامتعارفشان برمی‌گردد یا به ناتوانی سازندگانشان در ساختن یک فیلم سرگرم‌کننده و عامه‌پسند- مسئله اما این است که طی این سال‌ها چند بار کارهایی به قصد اکران این فیلم‌ها شد که اغلب بی‌نتیجه ماند، تا این‌که کمی بیش از یکسال قبل، دوباره بستری مهیا شد که این فیلم‌ها تحت عنوان «گروه هنر و تجربه» اکران محدود شوند.

طرح هنر و تجربه تا به امروز دوام آورده و به نظر می‌رسد منظم‌تر و نتیجه‌بخش‌تر از طرح‌های قبلی برای اکران فیلم‌های مخاطب خاص بوده است. نفس این کار هم به‌خودی‌خود، کاملا منطقی و معقول است. به خاطر این‌که تماشاگر محدود این آثار نیز که احتمالا موقعیت تماشای این فیلم‌ها را در جشنواره ندارند فرصتی پیدا می‌کنند که آن‌ها را تماشا کنند. (البته فعلا به این کاری نداریم که حمایت‌های دولتی از این گروه چقدر است و حد و مرز این حمایت تا کجا باید باشد.)

اما با این‌همه به نظر نمی‌رسد مساله به همین شکل منطقی باقی مانده باشد. نگاه به همین دو فیلم مورد اشاره در بندهای فوق و توجه به این‌که هر دو در گروه هنر و تجربه اکران شده‌اند، اهداف اولیه تشکیل این گروه را، به شدت با چالش روبرو می‌کند.

هر دو فیلمساز، همان‌طور که گفته شد، به فکر به‌کارگیری مولفه‌های عامه‌پسند در اثرشان بوده‌اند. پس- حداقل در این دو اثر- نسبت به مورد توجه قرار گرفتن فیلمشان بی‌تفاوت نبوده‌اند و طبعا اگر فرصت اکران و تبلیغ برایشان فراهم شود، استقبال خواهند کرد، اما در کمال تعجب، هر دو به گروه هنر و تجربه می‌روند و در کل کشور، با زیر ده سالن اکران می‌شوند. چرا؟ شاید دلیل چندان پیچیده‌ای نداشته باشد؛ در مواجهه با فیلم هشت سال درصف اکران مانده‌ای که از قضا کارگردان آن، سازنده موفق‌ترین فیلم گروه هنر و تجربه بوده، ساده‌ترین راه این است که فیلم قبلی را هم در همان گروه اکران کنیم تا وصله «نادیده گرفتن فیلمسازان جوان» هم بهمان نچسبد و با این رویکرد هیچ بعید نیست که از این پس، نام مکری قرین «هنر و تجربه» شود و آینده حرفه‌ای نامعلومی برایش رقم بخورد.

فیلم اول مکری یک نمونه است. مسئله این است که به این ترتیب و با این روند گروه هنر و تجربه، جوانهایی که در ساخت آثار ابتدایی‌شان نیم‌نگاهی هم به جذب مخاطب و سینمای مردمی دارند، استعدادشان در جذب مخاطب، به هدر می‌رود و شاید از این پس هم، تحت همین شرایط عجیب، مسیر دیگری را در پیش بگیرند. آن هم در شرایطی که کمبود چنین فیلم‌ها و فیلمسازهایی کاملا محسوس است.

اصلی که گروه هنر و تجربه بر پایه آن شکل گرفته، هم‌چنان معقول است و این گروه باید طبق همان اصل و البته تا زمانی که فیلم‌های مختص خودش تولید می‌شوند، به کار خود ادامه دهد. اما اگر بخواهد به زور، به عنوان الگوی سینمای ایران معرفی شود و شعار «چهارپا خوب، دوپا بد» را به «چهارپا خوب، دوپا بهتر» بدل کند و همانطور که گفته شد، تبعیدگاه بعضی فیلم‌های خاص شود و استعدادهای بالقوه سینمای عامه‌پسند را ببلعد، معلوم نیست در آینده چه بلایی سر همین سینمای نصفه و نیمه بیاید.

نوشته هنر، تجربه و چند داستان دیگر…/ آیا «هنر و تجربه» در مسیر اصلی خود گام برمی‌دارد؟ اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سازنده به جای باز کردنِ گره‌ها، آن‌ها را پیچیده‌تر می‌کند تا پایانِ انتهایی غافلگیر کننده‌تر باشد. و به این ترتیب، فیلم مسیری را که شروع کرده، ادامه نمی‌دهد و در پیچ و تاب‌هایش غرق می‌شود.

بیایید یک لحظه، مفاهیمِ پُست مدرن و تلقیاتِ عجیب و غریب (و‌گاه گزافه) را از سَرِ این فیلم باز کنیم. ما در حالِ دیدن و فکر کردن به یک فیلم هستیم، متونِ مقدس در مقابلمان نیست که اینچنین دست به رمزگشاییِ آن بزنیم!

فیلم ساده‌تر از آن است که گنجی نهان در خودش داشته باشد. ماجرا، آنچنان که به ما نمایانده می‌شود، پیچیده نیست. یک قاچاقچی توسطِ همدستانش دور زده می‌شود. همدستان برای پی بردن به مکانِ مواد‌ها، یک بازی طراحی می‌کنند تا قاچاقچی با فراموشی، مُقُر بیاید. مخاطب در میانه‌ی ماجرا، در جریانِ قصه قرار می‌گیرد و در‌‌ همان میانه نیز فیلم به پایان می‌رسد. بنابراین، با یک بُرِش از داستانی روبرو هستیم که قبل و بعد از فیلم ادامه دارد. آنچنان که مشاهده کردید، فیلم در ذاتِ خود، پیچیدگی ندارد؛ و از این‌رو صحبت از ژیل دلوز و تحلیل‌های پُر طمطراق، چیزی جز چسباندنِ تعدادی مفهومِ غامض به یک فیلمِ ساده نیست.

با فضایی که ترسیم شد، می‌توان به این نتیجه رسید که «اعترافات ذهن خطرناک من» پیچیده‌نماست و بیننده را می‌فریبد. امّا نکته‌ی مثبت در اینجاست که خبری از فریبندگی نیست. سازندگان، یک بازی ساده را شروع می‌کنند و با تَردَستی، مخاطب را به وجد می‌آورند. امّا به او رودَست نمی‌زنند. علی رغمِ این رویه‌ی مثبت، فیلم نتوانسته به استانداردهای بالاتری برسد و «اعترافات ذهن خطرناک من» مسیری را که شروع کرده، به پایان نمی‌برد.

یکی از دلائلِ این اتفاق، عنصرِ پیچیدگی و غافلگیری است. سازندگان، چنان به پیچیدگی‌ها اندیشیده‌اند که از گره‌گشایی بازمانده‌اند. شاید ادعا شود که چنین فیلمی می‌خواهد مخاطب را در سردرگمی نگاه دارد تا سرگشتگیِ شخصیت اصلی به مخاطب نیز سرایت کند. فارغ از بحث بر سَرِ چراییِ چنین عملی از سوی یک هنرمند؛ «اعترافات ذهن خطرناک من» چنین هدفی را محقق نمی‌کند و گره افکنی‌های آن به حدی هست که از چنین موضوعی دور شود. داستان در میانه‌ی دو راهی مانده است. نه می‌خواهد تمامِ گره‌ها را باز کند و نه سردرگمی را می‌طلبد. مشکل در همین جاست. فیلم راهِ خود را انتخاب نمی‌کند و در دو راهی می‌ماند و انتظار دارد که ادامه را ما در ذهنِ خود بسازیم. چنین رویکردی ممکن است که بر روی کاغذ بی‌نظیر باشد. امّا در حاصلِ تصویری که می‌بینیم، چیزی جز ناتوانیِ سازنده در انتخابِ مسیری مطمئن برای فیلمش نیست.

یکی از مسائلی که باعث می‌شود، فیلم مطمئن نشان داده نشود و لغزندگی در بیانش جاری بوده و گام‌های محکمی نداشته باشد. عدمِ نمایشِ مشخصِ اقلیمِ فیلم است. باید توجه داشت که میانِ جهانی که خلق شده و بی‌مکان است، با بی‌مکانیِ جایی مشخص، تفاوت‌های چشمگیری وجود دارد. متاسفانه سازندگانِ «اعترافات ذهن خطرناک من»، این دو موضوع را خَلط کرده‌اند.

آنان فراموش کرده‌اند که یک فیلم باید خودش بیانگر باشد و برای عرضه‌ی خودش، نباید از دیگری وام بگیرد. آنان می‌خواستند که فیلمی بی‌مکان و بی‌زمان، خلق کنند. امّا در اجرا، آنچه که ما می‌بینیم، بی‌مکانی نیست. بلکه مکانی است که آن را نمی‌شناسیم. ما نمی‌دانیم در حالِ تماشایِ کجا هستیم، اما قطعاتِ آشنایی را در ذهن تصور می‌کنیم. آن هم به این دلیل که مکانی ایرانی همراه با انگاره‌های آمریکایی نشان داده می‌شود.

صحنه‌های مترو را تصور کنید، متروی تهران است همراه با تابلو‌ها و پوسترهای تبلیغیِ عجیب و غریبی که میترا حجار را نشان می‌دهد. پرداختِ پوستر‌ها کاملاً آمریکایی و در واقع تحتِ تاثیرِ نوع تبلیغِ فضای سرمایه‌داریِ آن بلاد است که برای ما ملموس نیست. بنابراین وقتی مخاطب با چنین سکانسی روبرو می‌شود، از یک سو مترو را آشنا می‌یابد، ولی رنگ بندی و تابلو‌ها موجب می‌شود که احساسِ غریبی کند. امّا هیچ کدام از این اتفاقات، خلاقانه نیست؛ بلکه رنگ‌بندی و پوستر‌ها، همچون قطعه‌ای خارج هستند که توی ذوق می‌زنند، همچون قطعه‌ای متال بر رویِ تصنیفِ مرغِ سحر که به جای لذت، تهوع می‌آورد! بنابراین، نتیجه‌ی کار، تصاویری بکر و تامل برانگیز نیست. بلکه کاملاً در هم ریخته و مشوش است.

درست است که ترکیبِ این تصاویر در جای جایِ فیلم، «اعترافات ذهن خطرناک من» را مالیخولیایی می‌کند. امّا از آنجایی که این مالیخولیا حاصلِ ترکیبِ نادرست و بدونِ آشناییِ دقیقِ دو اقلیمِ متفاوت است، در نتیجه عایدیِ آن، توجه مخاطب را به امرِ خاصی در پیِ نمی‌آورد و فقط حیرتی عبث را در پی دارد. حیرتی که‌زاده‌ی جنونی است که از در و دیوارِ فیلم باریده است. تعجبِ ما از مالیخولیا به خودیِ خود، مزیتی برای یک فیلم نیست. این مالیخولیا باید در جهتی باشد. در حالیکه این فیلم حتی در جهتِ پوچی هم قدم بر نمی‌دارد و همانطور که اشاره شد، در میانه‌ی تردیدِ راه باقی مانده است.

«اعترافات ذهن خطرناک من» قالبِ جدیدی را آزموده، امّا هنوز به تمامیِ حدودِ چنین قالبی آگاهی ندارد. از این‌رو چنین مشکلاتی در فیلم رُخ می‌دهد که آن را از یکه بودن دور کرده و به مرحله‌ای گذرا در کارنامه‌ی سازنده‌اش بدل می‌کند.

در سینمای ایران که ضربانِ قلبش، سال‌هاست که خطی ممتد دارد. به سکته‌ای محکم نیاز دارد تا به خود تکانی بدهد. «اعترافات ذهن خطرناک من» در لحظاتی نویدِ سکته‌ای خفیف را ایجاد می‌کند. امّا هیچ‌گاه جریان و تکانه‌ای را در پی نمی‌آورد و خطِ ممتد به راهش ادامه می‌دهد.

نوشته سکته خفیف! / وقتی دست به پیچیده‌نمایی بی‌حاصل می‌زنیم! اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- محیا رضایی: عباس غزالی این روزها اولین تجربه سینمایی خود را با هومن سیدی در گروه «هنر و تجربه» روی پرده دارد. این بازیگر که با دو مجموعه «وضعیت سفید» و «مادرانه» به شهرت رسید، در نقش‌های متفاوت ظاهر می‌شود. او پس از حضور قابل قبول در پروژه‌ای غریب و منحصر به فرد مانند «اعترافات…» در شرایطی سخت با نقش راما در فیلم «قیچی» جلوی دوربین رفته است. این نقش ویژه به نظر غزالی ارزش خطر کردن داشته است.

روزهای گرم تابستان را چطور می‌گذرانید؟

عباس غزالی: این روزها فیلم سینمایی «اعترافات ذهن خطرناک من» را در گروه هنر و تجربه روی پرده دارم. چند روز پیش بازی در فیلم سینمایی «قیچی» را به پایان رساندم. فیلمی که خودم خیلی به آن علاقه دارم و اگر شرایط حضور در جشنواره فیلم فجر را داشته باشد جزو فیلم های قابل توجه فیلم اولی‌ها خواهد بود. این اثر، فیلمنامه‌ای شخصیت محور دارد و من کاراکتر اصلی را بازی کردم و از حال و هوای قصه، نوع روایت، فیلمسازی و حتی بازیگری می‌توان گفت با کارهای مرسوم سینمای ما متفاوت است. برای من هم تجربه بسیار آموزنده، شیرین و جذابی بود که خیلی به آن اعتقاد دارم. امیدوارم مراحل فنی هم به خوبی انجام شود و فیلم به جشنواره برسد.

چه ویژگی‌هایی باعث شد «قیچی» تا این اندازه مورد توجه شما قرار بگیرد؟

شخصیت راما در فیلم «قیچی» متفاوت است. این فیلم از تهران و آپارتمان شروع می‌شود اما در ادامه دوربین و قصه و این کاراکتر از خانه دور شده وارد قطار می‌شود . ماجرا مدتی در حال حرکت می گذرد و بیابان و روستا و جزیره مسیری برای همراهی مخاطب می‌شود تاجایی که اتمسفر فیلم به طور کلی از نظر بصری و روایت تغییر می‌کند. اگرچه کار در این پروژه سختی‌های خود را داشت، ولی من از آن دسته افرادی هستم که سختی‌های کار را دوست دارم. اصولا هیچ کار خوبی بدون سختی به سرانجام قابل قبول نمی‌رسد. از این جهت مصائب را جزئی از لذت‌های کارم می دانم. اتفاقا نقش های متفاوت و خاص این دسته کارها هستند. امیدوارم نتیجه زحمت همه بچه‌ها در این پروژه دیده شود.

کارگردان فیلم اولی کارتان را چقدر می‌شناختید؟

کارگردان این فیلم جوانی بااستعداد به نام کریم لک‌زاده است. بچه های خانه سینما او را با فیلم های کوتاهش می‌شناسند که در جشن‌ها و مراسم مختلف جایزه گرفته. این فیلمنامه هم به قلم خودش نوشته شده و من نقش اصلی آن را بازی کردم.

حضور در کار یک فیلم اولی آنهم با فیلمنامه‌ای کاملا متفاوت ریسک نبود؟

اگر فیلمنامه خوب باشد و کاراکتر را بپسندم در مرحله بعد کارگردان برایم مهم است. اگر نام آشنا باشد که تکلیف مشخص است ولی اگر فیلم اولی باشد رجوع می‌کنم به فیلم‌های کوتاهی که تا الان ساخته. با دیدن فیلم های لک‌زاده و صحبت هایی که داشتیم با نوع تفکر و ذهنیتش آشنا شدم و در نهایت نتیجه خوبی گرفتم. البته آدم وقتی با اطمینان هم کاری را شروع کند طبیعتا قدری ریسک و تردید هست. کار کوتاه با فیلم بلند سینمایی فرق دارد . قبول دارم ریسک بود اما ریسک رو به جلو. هنگام ضبط کار از قسمت های سخت یعنی لوکیشن‌های جنوب شروع شد. از اولین سکانسی که جلوی دوربین رفتم اطمینانم چند برابر و شک به یقین تبدیل شد و تا آخر هم از کار لذت بردم.

باز هم فیلم آماده نمایش دارید؟

اواخر سال گذشته فیلم سینمایی «دلبری» را به کارگردانی جلال دهقانی اشکذری کار کردم که دومین فیلمش در حوزه دفاع مقدس بود، اما با روایتی کاملا متفاوت در این ژانر. کل قصه در یک لوکیشن فیلمبرداری شد و کم پرسوناژ بود. کاراکتر اصلی را هنگامه قاضیانی بازی کرده و من و آتیلا پسیانی دیگر شخصیت‌ها را بازی کردیم. «دلبری» برای من کار ارزشمندی است که در پرونده هنری ام جزو کارهای متفاوت به شمار می‌رود، نقش فرزند شهید را بازی کردم که هم مقدس بود، هم متفاوت. امیدوارم نتیجه در خور توجه باشد. احتمالا این فیلم هم اولین نمایشش در جشنواره فجر خواهد بود.

پس در جشنواره امسال حضور پررنگی خواهید داشت. ممکن است کار سینمایی دیگری هم به اینها اضافه شود؟

همان آدم گزیده کار و وسواسی هستم و داشتن چند فیلم خیلی در اولویتم نیست. بسته به سیاست‌های جشنواره اگر این دو فیلم پذیرفته شود من هم پررنگتر ظاهر می‌شوم. بعد از این هم اگر کارهای پیشنهادی در راستای اهدافم باشد حتما می‌پذیرم . به این فکر نمی کنم ۱۰ فیلم داشته باشم، به ارزش و تاثیر روبه جلوی آن بیشتر فکر می‌کنم. «دلبری» را اواخر سال گذشته کار کردم که به جشنواره سال پیش نرسید. معتقدم اگر فیلم به جشنواره می رسید من با توجه به تجربه «اعترافات…» دو فیلم کاملا متفاوت داشتم.

از شرایط اکران «اعترافات…» راضی هستید؟

از بد شانسی من بود اولین فیلمی که با آن وارد سینما شده و برایش کاندیدای دریافت سیمرغ بلورین شدم، در بخش هنر و تجربه اکران شود. من برای این بخش احترامی ویژه قائلم و گروه هنر و تجربه بسیار ارزشمند است. اگر تصمیم به سینما رفتن داشته باشم ترجیح می‌دهم فیلمهای این گروه را ببینم که فیلمسازان مستقل و بدون پشتوانه در آن حضور دارند اما یک مقدار تکلیفش مشخص نیست که چه فیلم هایی در این گروه قرار می‌گیرد. به دلخواه است یا با ارزیابی انتخاب می‌شوند. احساس می کنم «اعترافات…» قابلیت اکران عمومی داشت، اما با تعاملی که بین تهیه‌کننده و مسئولان وجود داشت ایشان پذیرفت و فیلم در گروه «هنر و تجربه» روی پرده رفت، البته او از فروش فیلم راضی است. هرچند که به نظر من در بخش عمومی هم چیزی غیر از این پیش بینی نمی‌شد و فیلم مورد استقبال عموم قرار می‌گرفت.

پس احساس می‌کنید آنطور که باید فیلم دیده نشد؟

الان هم باعث خوشحالی است که مردم در گروه «هنر و تجربه» از فیلم استقبال کردند. در چند اکرانی که همراه مردم بودم دیدم که خوشبختانه کار را دوست داشتند، اما به نظرم تهیه‌کننده باید برای تبلیغات بیشتر تلاش کند. یک پوستر مبهم اما زیبا برای بخش «هنر و تجربه» که دچار محدودیت فراوان است کافی نیست. تیزر تلویزیونی، بیلبورد شهری و چند پوستر متفاوت می‌تواند شرایط را برای جذب مخاطب بهتر کند، تبلیغات بخش مهمی از کار ماست. در کنار این استقبال خوب بارها شنیده‌ام که مردم اطلاع از اکران فیلم در گروه «هنر و تجربه» ندارند و این تنها با تبلیغات میسر می‌شود.

نوشته تجربه بازی متفاوت در فیلم «قیچی»/ رضایت از بازی در نقش فرزند شهید در «دلبری» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- به گزارش روابط عمومی گروه هنر وتجربه ،این فیلم که در جشنواره سال گذشته استقبال بسیار خوبی از آن شد قرار است از اواخر این هفته یعنی از ۲۵ تیرماه در سینماهای گروه هنر و تجربه به نمایش در آید.

سیامک صفری، نگار جواهریان، عباس غزالی، چکامه چمن ماه، میثاق زارع، بیژن سراج، بابک بهشاد، رویا نونهالی، بابک حمیدیان، هومن سیدی و میترا حجار بازیگران این فیلم هستند که در سی و سومین جشنواره فیلم فجر روی پرده رفت.  داستان این فیلم در ٢۴ ساعت مى گذرد و داستان مردى است که یک روز کامل هیچ چیزى را به یاد نمى‌آورد.

نوشته «اعترافات ذهن خطرناک من» از ۲۵ تیرماه روی پرده می‌رود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته «اعترافات ذهن خطرناک من» به «هنر و تجربه» رسید اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

صفری به سوره سینما گفت: متأسفانه در روزهای برگزاری جشنواره در تهران حضور نداشتم و به تازگی از سفر آمده ام. اما در جریان جشنواره بودم و از خبرها آگاه می‌شدم. خوشحالم که یکی از کاندیداها بودم اما الان که جایزه به من تعلق نگرفته است، مسیر خودم را پیش می روم و به برندگان این دوره هم صمیمانه تبریک می‌گویم.

وی در پاسخ به این سوال که آیا قصد دارد همانگونه که در تئاتر یک بازیگر شاخص است، این جایگاه را در سینما هم کسب کند، توضیح داد: من یک بازیگرم که سینما و تئاتر برایم فرقی ندارد. هرچند که بیشتر در تئاتر نفس می کشم اما امروز آنجا هم خبری نیست. من چندان با این ادبیات منتقدها آشنا نیستم و مثلا نمی دانم ستاره به چه کسی اطلاق می‌شود. من کارم را انجام می دهم و مسیر سابق را ادامه می‌دهم.

صفری افزود: من بیشتر در تئاتر بازی می کنم و وقتی کارگردان باهوش و اهل ریسکی مثل هومن سیدی به من پیشنهاد می دهد، قبول می کنم. من قبلا با او در تئاتر همکاری داشتم و دعوت من هم از همین جا شکل گرفت. کارگردانی او عالی بود چون روایت و قاب را خوب می شناخت. فیلمبرداری پیمان شادمان‌فر هم بسیار خوب بود و من تعجب کردم از اینکه امسال در جمع برندگان جشنواره قرار نگرفت.

سیامک صفری با فیلم «اعترافات ذهن خطرناک من» در جشنواره فیلم فجر حضور داشت و یکی از نامزدهای دریافت سیمرغ برای نقش اول مرد بود.

نوشته سینما و تئاتر برایم فرقی ندارد/ نظر سیامک صفری درباره جشنواره فیلم فجر اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته همخوان نبودن فرم و محتوا/ نگاهی به «اعترافات ذهن خطرناک من» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما – به گزارش ارتباطات و اطلاع رسانی سی و سومین جشنواره فیلم فجر، نشست خبری فیلم سینمایی «اعترافات ذهن خطرناک من» به کارگردانی هومن سیدی با حضور عوامل این فیلم در برج میلاد برگزار شد.
در ابتدای این نشست که اجرای آنرا کیوان کثیریان برعهده داشت هومن سیدی گفت: خوشحالم که تحمل کردید فیلم را دیدید و اگر کسی متوجه فیلم شده باشد، من کارم را خوب انجام داده ام و اگر ابهامی در کار وجود داشته، من کوتاهی کرده ام.
وی با اشاره به اینکه برای نوشتن فیلم نامه این اثر سینمایی، خط داستانی در ذهن داشته، اظهار کرد: به دنبال روایت داستان زندگی فردی بودم که در برزخ مانده و در این مسیر نمی خواستم روایتی مانند بزرگان داشته باشم.
سیدی در پاسخ به این پرسش که «اعترافات ذهن خطرناک من» برداشتی از فیلم های مشابه خارجی است، گفت: برای ساخت این فیلم، تمام نمونه های بزرگان را دیده و تلاش می کردم فیلمی مانند آن ها نسازم.
وی با اشاره به اینکه فیلم «ممنتو» اثر کریستوفر نولان، نمونه بزرگی در این زمینه است، اظهار کرد: ذات هنر در منحصر به فرد بودن است و تلاش می کردم شباهتی میان این اثرها وجود نداشته باشد.

کارگردان فیلم سینمایی «سیزده» یادآور شد: برای من هنر و سینما همان کسب تجربه است و درست مانند پزشکی که وقتی برای اولین بار می خواهد عمل کند، راه بزرگان خودش را می رود، من هم در سینما به بزرگان خودم نگاه می کنم، با اینکه سعی می کنم شبیه آن ها نباشم؛ اما اگر این بزرگان نبودند، شاید ما هم نبودیم.
سیدی با عنوان اینکه باورهایی درست و نادرست در سینمای کشور شکل گرفته است، گفت: نمی دانم این باورها از کجا آمده، ولی همیشه دنبال اتفاق ها و موقعیت های واقعی هستیم. در این صورت جای تخیل و هیجان کجاست؟ به همین دلیل من همیشه برای نشان دادن آدم های غیر واقعی حاضر هستم و از این کار لذت می برم.
این کارگردان جوان در پاسخ به این پرسش که چرا درباره موضوعات و داستان های ایرانی فیلم نمی سازد، اظهار کرد: افسانه های ایرانی منبع خیلی خوبی برای فیلم سازی هستند، اما من هنوز خودم را در سطحی نمی بینم که دراین باره فیلمی بسازم، زیرا فرصت آزمون و خطا نیست و باید همه چیز کامل باشد.
کارگردان فیلم «آفریقا» گفت: خوشحالم که فیلم در اکران مردمی نیز مورد توجه قرار گرفته و تا امروز رتبه چهارم آرای مردمی را به دست آورده است.
نگار جواهریان بازیگر فیلم سینمایی «اعترافات ذهن خطرناک من» که در این نشست حضور داشت، گفت: خیلی خوشحالم که فیلم را برای نخستین بار در برج میلاد و همراه با تماشاگران دیدم و خیلی آن را دوست دارم وقتی این فیلمنامه به دست من رسید مثل یک هدیه برایم بود.
وی ادامه داد: این که می توانی کاری را انجام دهی که تا به امروز آن را تجربه نکرده ای خیلی لذت بخش است و من هم بازی در چنین نقشی را تا این فیلم تجربه نکرده بودم.

رویا نونهالی نیز که در فیلم هومن سیدی نقش کوتاهی داشت بیان کرد: تا بخواهم طعم تجربه کار با هومن سیدی را بچشم زمان بازی من گذشت و تازه فهمیدم بیشتر باید قدر لحظات را بدانیم.
چکامه چمن ماه نیز از دیگر بازیگران این فیلم سینمایی بود که نقش کوتاهی را ایفا کرده است، در پاسخ به این که چرا این سال ها کم کار بوده عنوان کرد: طی سال هایی که کار می کنم به اندازه کافی فیلم های بد بازی کرده ام و وقت آن رسیده که گزیده کار باشم.
وی علت انتخاب بازی در این فیلم را هومن سیدی دانست و گفت: اگر قرار بود حتی یک پلان بازی کنم باز هم قبول می کردم.
بابک حمیدیان هم که امسال در جشنواره حضور پررنگی دارد اما در فیلم «اعترافات ذهن خطرناک من» نقش آن کمرنگ است، اظهار داشت: بی انصافی است که می گویید وقت گذاشتن برای تماشای این فیلم بیهوده است.
وی افزود: لازم است گاهی دور از عادت هایمان نیز فیلم ببینیم و «اعترافات ذهن خطرناک من» به ما نشان می دهد که فضای دیگری را نیز در سینما وجود دارد.
بازیگر “شکاف” ادامه داد: چطور فیلم های دنیا در این سبک را می بینیم و لذت می بریم اما برای ساخته های کشور خودمان وقت نداریم.
بهترین بازیگر مکمل نقش مرد در سی و دومین جشنواره فیلم فجر تاکید کرد: من تنها ردپایی در این فیلم داشتم و اگر باز هم این موقعیت در فیلم های سیدی پیش آید آنرا قبول می کنم.
حمیدیان در ادامه صحبت های خود به وضعیت سینمای مستقل اشاره کرد و افزود: سینمای مستقل تا به امروز راه درستی را رفته که نشان می دهد امثال جواد نوروزبیگی می توانند جنسی جدید از سینما را معرفی کنند که نمونه آن سینمای هومن سیدی است. یعنی دقیقا فضایی که تجربه نشده و حال که یکی خطر کرده و پا در راه آن گذاشته مورد نقد قرار می گیرد.
وی افزود: مهم نیست که این نوع فیلم ها فروش کنند یا نه؛ مهم این است که این فیلم ها توسط جوان ها ساخته می شود. ردپای هم سن‌های من برای سینمای ایران خوش یمن است.

در ادامه این نشست جواد نوروز بیگی، تهیه کننده فیلم «اعترافات ذهن خطرناک من» روند تهیه کننده شدن خودش را اتفاقی دانست و گفت: در آستانه سفر بودم که هومن سیدی فیلمنامه این اثر سینمایی را به من داد و من هم بی درنگ قبول کردم، چون به کار هومن سیدی اعتقاد زیادی دارم.
وی ادامه داد: امروز هم از ساخت این فیلم راضی هستم و چیزی نیست که مرا آزار بدهد.
این تهیه کننده همچنین تاکید کرد: در میان فیلم هایی که تهیه کردم، این فیلم، نخستین اثری بود که بازیگران در آن سرمایه گذار هستند و مهم این است که بازیگرها در کنار تهیه کننده بایستند و بخواهند کاری انجام شوند.
عباس غزالی از دیگر بازیگران فیلم که اولین تجربه سینمایی خود را داشت، گفت: برای این اثر سینمایی صبر و حوصله زیادی گذشتم و سعی کردم تمام مدت در خدمت فیلمنامه باشم و در چارچوبی که هومن سیدی برای تعریف می کرد، کار کنم.
وی در پاسخ به این صحبت که نقش او را تکراری عنوان کردند، نیز اظهار کرد: با تکراری بودن این شکل از بازی موافق نیستم و نمی دانم وقتی صحبت از تکراری بودن می شود، نقش را با چه چیزی قیاس می کنند.
سیامک صفری که بازیگر نقش اول این فیلم سینمایی بود، در نشست حاضر نبود ولی فایل صوتی از گفته هایش در جلسه پخش شد، وی گفت: خیلی دوست داشتم در این نشست حضور داشته باشم، اما ایران نیستم ولی خبرهای جشنواره را دنبال می کنم و شنیدم فیلم «اعترافات ذهن خطرناک من» اثر خوبی بوده است.

نوشته هومن سیدی: «اعترافات ذهن خطرناک من» شبیه به هیچ فیلمی نیست اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- امروز نمایش فیلم‌ها در برج میلاد با «رخ دیوانه» ساخته ابوالحسن داوودی آغاز شد. عوامل این فیلم هم به سنت برج میلاد قبل از نمایش فیلم روی سن آمدند و داوودی کارگردان از همکارانش در این فیلم یاد کرد. از جمله از بیژن امکانیان و محمدرضا گوهری که روی سن نرفته بودند.

فیلم تازه داوودی فیلمی جذاب و اجتماعی است که با نگاه به سلیقه روز جامعه ساخته شده و تا انتها تماشاگر را نگه می‌دارد. پس از این فیلم مستند سینمایی «کربل جغرافیای یک تاریخ» روی پرده رفت. نمایش این مستند متفاوت که تجربه‌ای تازه در ژانر کارهای مستند است، مورد توجه قرار گرفت.

فیلم‌های سانس سوم و چهارم امروز، اما ناامید کننده بودند. «دو» ساخته سهیلا گلستانی خسته کننده و غیرجذاب بود. «بهمن» ساخته مرتضی فرشباف هم فاقد قصه، ریتم و نقطه اوج و فرود بود. زمان نمایش این دو فیلم تعداد زیادی از حاضران در سالن، سینما را ترک کردند و ترجیح دادند بیرون از سالن اصلی برج میلاد، وقت بگذرانند.

«اعترافات ذهن خطرناک من» ساخته هومن سیدی هم امروز روی پرده رفت. سیدی به جای همه اعضای گروهش روی سن رفت و فیلمش را به حسین جعفریان و محمود کلاری دو فیلمبردار باسابقه سینمای ایران تقدیم کرد. این فیلم هم انتظارهایی که از سیدی وجود داشت، برآورده نکرد.

امروز ابراهیم حاتمی‌کیا، مهدی کرم‍پور، نوید محمودی، جمشید محمودی، محسن کیایی، مصطفی کیایی، بهرام توکلی، علی مصفا، مهتاب کرامتی، کاوه سجادی حسینی، نوید محمدزاده و … دربرج میلاد فیلم‌های روی پرده را دیدند.

نوشته پنجشنبه شلوغ برج میلاد/ استقبال از «رخ دیوانه» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته عکس‌های نشست رسانه‌ای «اعترافات ذهن خطرناک من» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته آنونس فیلم‌های جشنواره فجر ۳۳/ فیلم سینمایی «اعترافات ذهن خطرناک من» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- فیلم «۱۳» ساخته هومن سیدی این روزها روی پرده است. «اعترافات ذهن خطرناک من» سومین فیلم این کارگردان جوان هم به زودی در سی و سومین جشنواره فیلم فجر دیده می‌شود. فیلمی که با توجه به تجربیات قبلی این سینماگر و تصاویری که از آن دیده شده، اثری جذاب و متفاوت محسوب می‌شود.

سیدی در پاسخ به این سوال که مضمون فیلم «اعترافات ذهن خطرناک من» چیست، به سوره سینما گفت: شاید بتوان گفت نطفه اولیه این فیلمنامه به یک سوال بر می‌گردد: «آدم هایی که به شغلی غیر از آنچه که در گذشته آرزو داشته‌اند مشغواند و به هر دلیلی وجهه دیگری در جامعه دارند، اگر یک معجزه رخ بدهد و آنها بتوانند همه چیز را فراموش کنند، آیا دوباره به شرایط قبلی که داشتند باز می‌گردند؟» ایده ما از این سوال به وجود آمد و در یک بستر داستانی گنجانده شد.

وی در ادامه درباره سی و سومین دوره جشنواره فیلم فجر افزود: در جشنواره فیلم فجر پیش رو  رقابت سختی در پیش است اما فیلمسازان خوبی در جشنواره حضور دارند. من امیدوارم فیلم‌های خوبی ببینیم و هر اتفاقی که می افتد برای سینما خوشایند باشد. فیلمنامه «اعترافات ذهن خطرناک من» در دو سال گذشته نوشته شد و تولید آن با سختی زیادی همراه بود. بی‌تعارف اگر همراهی تک تک بازیگران این فیلم نبود به هیچ جا نمی‌رسیدیم. من خیلی دوست دارم زحمت همه همکارانم در تولید سومین فیلم سینمایی‌ام، در جشنواره فجر دیده شود.

هومن سیدی امسال با «اعترافات ذهن خطرناک من» در جشنواره فیلم فجر حضور دارد. او پیش از این فیلم‌های سینمایی «آفریقا» و «سیزده» را کارگردانی کرده بود.

نوشته همراهی دوستانم نبود «اعترافات ذهن خطرناک من» ساخته نمی‌شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- عباس غزالی با اعلام اینکه نقشی که در  «اعترافات ذهن خطرناک من» بازی می کند بسیار متفاوت از نقش های قبلی اش است، گفت: نقشی که در «اعترافات ذهن خطرناک من» بازی کرده ام با کارهای قبلی ام بسیار متفاوت است و جای خالی چنین نقشی در رزومه هنری ام به چشم می آمد. داستان فیلم در مورد مردی است که در ۲۴ ساعت از زندگی اش  دچار فراموشی می شود، در این ۲۴ ساعت با دو شخصیت به نام های آیدا و صحت مواجه می‌شود که نقش صحت را من بازی می کنم. صحت شخصیتی خاکستری است با لایه‌های پیچیده و پر از بازی در بازی که صحت در فیلم  دائم در حال رنگ عوض کردن است.

او در مورد چگونگی حضورش در این فیلم و سابقه آشنایی اش با هومن سیدی گفت: با هومن سیدی ۶ سال پیش در یک تله فیلم همبازی بودم و رفاقتمان از همانجا شکل گرفت، بعد از آن هومن سیدی برای فیلم آفریقا از من دعوت کرد تا با هم همکاری کنیم، من در فیلم «آفریقا» یک روز هم با گروه دورخوانی کردم و با اینکه بسیار دوست داشتم در آن فیلم بازی کنم اما به دلیل تداخلی که آفریقا با سریال وضعیت سفید داشت نتوانستم درآن زمان با هومن سیدی همکاری کنیم، اما امسال بعد از اینکه به من پیشنهاد بازی در «اعترافات ذهن خطرناک من» را داد با جان و دل پذیرفتم.

بازیگر نقش بهروز در سریال «وضعیت سفید» با تاکید بر احساس رضایتش از بازی در فیلم «اعترافات ذهن خطرناک من» گفت: خدا صدای دل من را شنید، چون سال ها به دنبال بازی در چنین فیلم و کاراکتری بودم. گاهی اتفاقات آن طور که می‌خواهی پیش نمی‌روند، در این مدت پیشنهادهای زیادی داشتم برای بازی اما چون فیلمنامه‌ها را دوست نداشتم بازی در آنها را نپذیرفتم زیرا انجام کاری که در سلیقه من نیست نمی‌تواند برایم لذت بخش باشد.

عباس غزالی در مورد فضای فیلم خاطر گفت: فضای «اعترافات ذهن خطرناک من» حال و هوایی وهم آلود و مبهم دارد که حول محور سیامک صفری بازیگر نقش اصلی فیلم می‌گذرد او در روند داستان فیلم در پی این لست که علت اتفاقات اطرافش را بداند.

غزالی با اشاره به اینکه اگر کسی بگوید به سیمرغ فکر نمی کند دروغ می گوید گفت: هیچ کس از جایزه گرفتن و سیمرغ بدش نمی آید و آن کسی که می‌گوید به سیمرغ فکر نمی‌کند در واقع دروغ می‌گوید، اما مهم‌تر از سیمرغ برای من ورودم به سینما با فیلم «اعترافات ذهن خطرناک من» است و در ادامه این موفقیت اگر سیمرغ هم بگیرم بسیار خوشحال می‌شوم.

عباس غزالی در مورد «اعترافات ذهن خطرناک من» گفت: «اعترافات ذهن خطرناک من» فیلمی سرگرم کننده، خوب و جذاب است که در جشنواره فجر حتما مورد توجه مخاطبان قرار خواهد گرفت و به تماشاگران قول می دهم کسانی که دوست دارند عباس غزالی را در سینما ببینند از من یک فیلم خوب خواهند دید.

نوشته حرف‌های غزالی درباره اولین فیلمش/ تجربه نقش خاص در فیلمی متفاوت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما – به گزارش ارتباطات و اطلاع رسانی سی و سومین جشنواره بین المللی فیلم فجر، هومن سیدی کارگردان این فیلم در پاسخ به این سوال که آیا حال و هوای “اعترافات ذهن خطرناک من” مانند فیلم”آفریقا” و “سیزده” است، گفت: تمام این فیلم را یک نفر می سازد و با توجه به اینکه هر سال ذهن و نگاه تغییر می کند به نظر من فضای فیلم هایم ارتباطی با هم ندارند.

جواد نوروزبیگی تهیه کننده فیلم “اعترافات ذهن خطرناک من” در ادامه از همکاری خود با هومن سیدی بیان کرد: با هومن سیدی قبلا تجربه بازیگری داشته ام و با هم قرار گذاشتیم که با مشارکت هم فیلمی را کارگردانی کنیم. مدتها بود که می خواستم با موضوع مواد مخدر فیلمی را تهیه کنندگی کنم که خوشبختانه این اتفاق افتاد.

عباس غزالی بازیگر این فیلم در ادامه عنوان کرد: خدا را شکر می کنم در این چند سال اخیر صبر کردم تا در نهایت با یک کار آبرومند که ارزش مخاطب را داشته باشد وارد سینما شوم. این فیلم همان اتفاق بود و ممنونم از هومن سیدی که این اعتماد را نسبت به من داشت و این فیلم به من سپرده شد.

وی در ادامه درباره این فیلم توضیح داد: تمام فیلمبرداری این کار برایم دانشگاه و کلاس درس بود و من کاملا از این موضوع استفاده کردم. در راس این هرم هومن سیدی به عنوان کسی که به این اتفاقات اشراف داشت قرار گرفته بود و من از این تجربه بسیار خوشحالم.

در ادامه این مراسم چکامه چمن ماه در پاسخ به این سوال که فکر می کنید کدام گروه از مردم باید این فیلم را ببینند توضیح داد: به نظر من این فیلم را بهتر است رده بندی سنی نکنیم و هر کسی که دوست دارد به تماشای فیلم بنشیند چون حرفهای مهمی در دل این فیلم گفته شده است.

نوروزبیگی در پاسخ به این سوال که پیش بینی تان برای اکران فیلم چیست و فکر می کنید فیلم دچار ممیزی می شود یا خیر گفت: فکر می کنم این فیلم دچار ممیزی نشود و منتظر پروانه نمایش آن هستیم. هر سال با این سوال که آیا فیلم ها در جشنواره مورد استقبال قرار می گیرند یا خیر مواجه هستیم و امیدواریم این فیلم یکی از فیلم های بحث برانگیز باشد.

در ادامه غزالی گفت: فیلم از لحظه اول با سکانس های وحشتناکی شروع می شود و کل فیلم داستانی عجیب و غریب دارد و بازی در این فیلم برای من بسیار خوشایند بود.

چکامه چمن ماه درباره اینکه چقدر درگیر این نقش شده است پاسخ داد: من برای پیدا کردن نقشم در این کار با کسانی که درگیر این معضل بودند، مانند معتادان صحبت کردم و طی صحبت هایی که با هومن سیدی داشتم توانستم این نقش را به خوبی درک کنم و به آن برسم و بخش اعظم نقش زیر نظر و راهنمایی هومن سیدی بود.

در پایان عباس غزالی خاطرنشان کرد: فیلم “اعترافات ذهن خطرناک من” فیلم جذابی است که از دیدن آن پشیمان نمی شوید و از همه مهمتر برای من بازی در یک فیلم خوب بود.

نوشته رونمایی از «اعترافات ذهن خطرناک من» در برنامه یک فیلم یک سلام اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.