سوره سینما

پايگاه خبری تحلیلی سینمای ایران

logotext
تاریخ انتشار:۲۶ فروردین ۱۳۹۸ در ۱۰:۱۵ ق.ظ چاپ مطلب

ماجرای «رحمان ۱۴۰۰» و حقانیت حوزه هنری در بازبینی فیلم‌ها

rahman1400

تجربه تلخ اکران نسخه اصلاح نشده فیلم سینمایی «رحمان۱۴۰۰» ثابت کرده است که حق بازبینی برای همه سینماداران محفوظ می‌ماند.

سوره سینما – نمایش فیلمی انباشته و متورم از کلمات و تصاویر سخیف و زشت و حاوی ارجاعات اهانت آمیز به فرهنگ، باور‌ها و هنجار‌های فرهنگی، اجتماعی و اخلاقی آن هم در بازه زمانی پیک رونق گیشه سینما‌ها و چرخه اکران نوروزی؛ و خواب سنگین بازرسان و مسئولان نظارتی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به شدت نگران کننده و قابل تامل است؛ این اتفاق موید این نکته است که صاحبان سینما اعم از شهرداری، حوزه هنری و … این حق را دارند به دلیل اهمال کاری و بی مسئولیتی برخی مدیران در سازمان سینمایی، خود راسا، نسبت به بازبینی و ارزیابی آثار اقدام نمایند.

این گونه تجربه‌ها و وقایع تلخ در این سال‌ها بار‌ها رخ داده است. اصرار بر نمایش فیلم هایی چون: «مادر قلب اتمی»، «اکسیدان»، «عرق سرد»، «پارادایس» و … از جمله نشانه های اهمال کاری و تسامح و تساهل پس مانده‌های عصرعطالله مهاجرانی در وزارت ارشاد فعلی است. مضافا، اینکه در سال‌های اخیر، عده‌ای با عرض اندام در جایگاه شزم و منجی فیلم‌های توقیفی، متجاسرانه و با بی اعتنایی به مفاد آئین نامه نمایش و عرف و هنجار‌های اجتماعی دست به تعرضات گسترده به فرهنگ عمومی زده اند.

نمایش فیلم‌های شبهه ناک جریانی، جناحی و تفرقه آمیز و یا اکران آثار جلف و سبکسرانه مثلا اجتماعی که به سخره گرفتن قشر‌هایی از جامعه را نشانه گرفته اند و در مسیر تحقیر و تخفیف فرهنگ و هویت ملی حرکت کرده اند از یکسو و ایجاد فضایی گل و گشاد برای جولان ابتذال و سیطره فیلم‌های به اصطلاح کمدی که بیش‌تر به جوک‌های پورنوگرافیک تصویری شبیه اند این سال ها کم کم به رویه‌ای بدل شده به کرات، در حال اتفاق است.

وقتی، برای متولیان نظارتی حوزه سینما به جای اهتمام و وسواس نسبت به مبانی اعتقادی و بنیان‌های اجتماعی و خانوادگی،  ژست‌های شبه روشنفکرانه، رفتارهای متظاهرانه و جلب آراء سیاسیون مهم باشد جز این هم، حاصلی در پی نخواهد داشت.

اینجاست که نمی‌توان به نهاد‌های مانند: حوزه هنری خرده گرفت و این نهاد را متهم به سانسور کرد. طبیعی است. نهاد‌های انقلابی مردم محور و خانواده محوری چون حوزه هنری و حتی شهرداری ناگزیر به حفظ حریم و حرمت خانواده‌ها و حفظ رشته‌های اعتماد و پیوند آن‌ها هستند.

وقتی هیچگونه نظارتی در دستگاه عریض و طویل سازمان سینمایی و وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی وجود ندارد! وقتی صاحبان اثار سخیف که غرضی جز لجن مال کردن عفت عمومی ندارند با بی پروایی، بخش بزرگی از ظرفیت چرخه اکران سینما را در انحصار بگیرند و بی مهابا، نسبت به سایر آثار ب‌تازند و حق شان را ضایع کنند و اتفاقا، از رهگذر همین هنجارشکنی‌ها و قانون گریزی‌ها موج سازی و موج سواری هم می‌کنند و با همه حجم توان به رقبا هجمه می‌برند، این حق بدیهی و مسلم مراکز دلسوز و دغدغه مندی است که می‌خواهند همچنان علم اخلاق را در اهتزاز نگه دارند.

کاش اقای حسین انتظامی به جای فرسایشی کردن مسیر تحولات و اصلاحات سازمان سینمایی و مراکز اقماری اش؛ و به جای بسنده کردن به دور همی‌های کم بازده و یا به جای علم کردن شواف و شعار شفافیت‌های خنثی، پراشتباه و مهندسی شده سازمان خویش، یکبار هم شده با فعالان واقعی سینما و سینماگران و مدیران فرهنگی و سینمایی خارج از حلقه دورهمی‌های اش بنشیند و از زبان و زاویه آن‌ها به مسائل و مصائب سینما بنگرد. آیا با اتفاقات تلخ و نگران کننده یی که پیش آمده سرانجام اقای انتظامی خودش را از حصر حلقه بسته مدیران سنتی خویش خلاص کند. همان کسانی که هم او و هم سینما را مدیریت می‌کنند.

منبع: خبرگزاری دانشجو


پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>