بعد از اکران سه اپیزود نامبرده نشست نقد و بررسی «اکستریم» با حضور احمد ساعتچیان بازیگر تئاتر، سینما و تلویزیون و منتقد و کارشناس جلسه، کاوه سجادی حسینی مشاور پروژه «اکستریم»، محمد ابی‌زاده نویسنده و کارگردان و علی رسول‌زاده مدیر تولید کار برگزار شد.

ابی‌زاده در ابتدا در پاسخ به این سؤال که آیا در این کار باتوجه‌به ساختار مستندگونه آن از بداهه پردازی نیز استفاده شده است، بیان کرد: سه اپیزود کار کاملاً بر اساس دیالوگ و تمرین‌های زیاد انجام شد اما در یکی از اپیزودها که بازیگر آن صابر غرضی فیلم‌بردار کار هم بود و به دلیل اینکه بازیگر نقش مقابل او که عمویم آن را بازی می‌کرد، نمی‌توانست دیالوگ‌ها را حفظ کند، بر پایه بداهه پیش رفتیم.

وی درباره نگاه به ساختار مستند در تولید این مینی سریال عنوان کرد: تلاش کردیم مرزها در بخش‌هایی برای مخاطبان گم شود و اگر اتفاق افتاده باشد یعنی به هدفمان رسیده‌ایم اما در منطق بصری و روایی عمدتاً به دوربین مخفی توجه داشتیم.

ابی‌زاده درباره علت ساخت این پروژه توضیح داد: من تحت تأثیر سریال «داستان یک شهر» و پرداختن آن به آسیب‌های اجتماعی و فیلم‌ها و سریال‌هایی که دیده بودم، همیشه در نظر داشتم که یک کار با این مختصات بسازم. چند سال است که با تیم فعلی‌مان تلاش می‌کنیم که تلاش‌هایی را تجربه کنیم. آقای سجادی حسینی نیز در این زمینه به من کمک کردند و در تدوین و اصلاحات کار نظرات خیلی خوبی دادند.

وی افزود: در ابتدا ۱۲ طرح اولیه نوشتیم و ۷ ایده آن نهایی شد و در نهایت ۴ قسمت در سامانه هاشور ارائه شده است.

ابی‌زاده عنوان کرد: میزان تولید محتوای ویدئویی این روزها ۱۵ درصد نیاز بازار را جواب می‌دهد که عامل اصلی کمبود آن سرمایه است و می‌توان با حذف برخی حواشی و زواید امکان افزایش تولیدات درخور را بالا برد و من سعی کردم مقدمه‌ای برای این هدف در حد و اندازه «اکستریم» فراهم کنم. از آقای سجادی حسینی عزیز تشکر می‌کنم و از رکسانا قهقرایی تهیه‌کننده کار که باعث شدند من عملاً در پس‌تولید دغدغه‌ای نداشته باشم. از علی رسول‌زاده مدیر تولید و همه اعضای گروه «اکستریم» و از اندیشکده مستقل که امکان و شرایط ویژه‌ای برای دیده‌شدن فیلم‌های کوتاه فراهم کرده است.

علی رسول‌زاده مدیر تولید این مینی سریال نیز بیان کرد: سعی کردیم در «اکستریم» مرحله‌به‌مرحله حرکت کنیم و کارها را پیش ببریم. من خودم به دلیل رشته تحصیلی‌ام دغدغه کارهای رسانه‌ای و مرتبط با آن را دارم و اکستریم جنسی از تولید محتوای رسانه‌ای است. «اکستریم» متناسب با داشته‌هایمان تولید شده است وگرنه فیلمنامه‌های زیادی داشتیم که می‌توانستند اجرا شوند اما نیاز به بودجه و هزینه بسیار هست. امیدواریم در ادامه بتوانیم حمایت‌هایی جذب کنیم و به آن ها نیز به طور مفصل بپردازیم.

وی درباره فرایند تولید کار نیز توضیح داد: به دلیل شرایط مالی فرایند کار کمی زمان بر شد اما در طی ۴ یا ۵ به پایان رسید.

کاوه سجادی حسینی مشاور پروژه نیز بیان کرد: من از اواخر پروژه به‌واسطه پیشنهاد خانم رکسانا قهقرایی تهیه‌کننده «اکستریم» با این کار همراه شدم. نظراتی را در تدوین داشتم و سعی کردم به گروه کمک کنم اما من همان زمان در ورکشاپی به نام کارگاه ساخت فیلم کم‌هزینه به هنرجویان آموزش می‌دادم که چطور می‌توان با کمترین هزینه و تجهیزات یک فیلم خوب ساخت. در واقع جرات و جسارت فیلمسازی با بودجه کم و گروه جمع‌وجور که اگرچه ممکن است در خروجی به لحاظ کیفی ضعف‌هایی داشته باشد اما جسارت فیلمسازی مهم‌تر است.

وی افزود: این جنس کارها ریسک‌پذیری دارد و استفاده از ایده‌های خلاق و داشتن تفکر در اثر مهم است. باید تجربه‌ها را در معرض دید قرار داد. به نظرم محمد ابی‌زاده در شروع توانسته است جسارت و خلاقیت خود را ثابت کند.

سجادی حسینی ادامه داد: هیچ‌وقت فکر نکردم فیلم کوتاه پله‌ای برای فیلم بلند است. مهم مدیوم صحبت‌کردن و بیان دیدگاه و جهان‌بینی فیلمساز است. گاهی یک حرف با داستان کوتاه و گاه با رمان مطرح می‌شود و گاه با فیلم کوتاه یا فیلم بلند؛ بنابراین وقتی می‌توان یک پیام یا محتوا را در قالب مختصرتری ارائه کرد اضافه‌گویی و طرح آن در یک فیلم بلند ضرورتی ندارد. هم‌زمان با فیلم‌های بلند این روزها فیلم کوتاه هم می‌سازم و با فیلمسازان جوان همراه می‌شوم. از گستاخ و بی‌محابا بودنشان به معنای مثبتش خوشم می‌آید و به نظرم این ویژگی به فیلم کوتاه کمک می‌کند.

احمد ساعتچیان بازیگر تئاتر، سینما و منتقد و کارشناس جلسه نیز در پایان خاطرنشان کرد: نکته جالب درباره فیلم‌های کوتاه خوبی که تاکنون در این مجموعه نمایش داشته‌اند این است که این کارها عمدتاً از دو ویژگی برخوردارند. نخست این که پیش‌تولید طولانی داشته‌اند و دوم این که بر فیلمنامه‌هایشان دقت و تمرکز زیادی صورت‌گرفته است.

مریم دوستی، سعید نجاتی، هادی محقق، پریسا آزمایش فیلمساز، مهدی استاد احمد نویسنده و شاعر، سارا والیانی بازیگر، مینا عبدی بازیگر، محمد نیک‌بخت، سعید دشتی بازیگر و کارگردان تئاتر، احمدرضا حجارزاده و جمعی از بازیگران و عوامل این اثر در این مراسم حضور داشتند.

نوشته اکران خصوصی مینی سریال «اکستریم» برگزار شد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

وی در ابتدای این جلسه با تعریفی از قهرمان و محوریت کارگاه خود عنوان کرد: قهرمان بومی کسی است که تحت تاثیر جغرافیای یک شهر یا کشور قرار بگیرد. البته شهری یا روستایی بودن در اینجا مد نظر نیست. قهرمان با ورود به داستان است که برابر با تعریف واقعی از قهرمان می شود. برای مثال در فیلم «بوفالو» با قهرمانی بومی مواجه هستیم که اتفاقا این فیلم نیز در شمال کشور فیلمبرداری شده است. من در اینجا تجربه خودم را در شکل گیری قهرمان ها و برخورد با فیلمنامه برایتان شرح می دهم. این که ایده چطور می تواند به بهترین شیوه نگاشته و اجرایی شود؟

وی افزود: کتاب «سفر نویسنده» نوشته کریستوفر ووگلر راهکارهایی را در این باره بر اساس نظریات روانکاوی یونگ و اسطوره شناسی جوزف کمبل با ترجمه ای سینمایی ارائه می کند. این کتاب برای قهرمان ۱۲ گام شرح داده است. برای مثال این که قهرمان همیشه یک شروع عادی دارد و معمولا دعوت به کاری می شود. از نمونه های ایرانی می توان به فیلم قیصر اشاره کرد. قهرمان ابتدا آن دعوت را رد می کند.

این استاد دانشگاه خاطر نشان کرد: همچنین در فیلم «بتمن» ورود یک استاد باعث پذیرش انجام یک کار می شود. این استاد نه به معنای پیر فرزانه بلکه کسی است که راه را نشان می دهد. حتی در مواردی می تواند یک شی باشد که شخصیت را دعوت به یک کار می کند. آشنایی با دشمنان نیز مرحله بعدی است. او آرام آرام حرکت می کند و بر مشکلات فائق می آید و در مراحل بعدی به آرامش خود برمی گردد.

وی با بیان این که روند تغییر قهرمان است که قهرمانی او را معنا می کند، توضیح داد: او باید از نقطه ای به نقطه دیگر حرکت کند. در غیر این صورت همذات پنداری با قهرمان سخت می شود. در فیلم های مدرن این فرآیند می تواند عقب یا جلو بیافتد و بین آن ها فاصله باشد اما در نهایت باید طی شود. قهرمان باید این ۱۲ مرحله را طی کند. عشق، مهر و خلوص نیت بیشتر با افراد دارد و از مردم عادی جدا می شود. در نمایشنامه های کلاسیک او از نظر ظاهری ویژگی های خاصی دارد و در بیانش نیز پرطمطراق صحبت می کند. البته قهرمانان زن نیز در داستان ها و سینمای هالیوود بسیار هستند. در سی و هفتمین جشنواره جهانی فیلم فجر، فیلمی ایسلندی به نام زن مبارز دیدم که یک زن قهرمان آن بود و اختلالی در کارخانه های عظیم برای رسیدن به خواسته هایش ایجاد می کرد.

سجادی حسینی ادامه داد: قهرمان می تواند با محیط پیرامون، فرد و… درگیر باشد. در دشمن مردم قهرمان با جامعه درگیر است. قهرمان کارش برملا کردن و دفاع از دیگران است. برای مثال در نمایشنامه «دشمن مردم» یک دکتر قهرمان قصه است و جلوی جنایتی را می گیرد.

وی در ادامه به دشواری های فیلمسازی در ایران اشاره و بیان کرد: برای فیلمسازی نیز گویی باید ۱۲ مرحله دیگر را هم طی کرد(با خنده). البته این دشواری بیشتر به شرایط اقتصادی و پیچینگ کردن فیلمنامه برمی گردد. این که یک حامی برای ساخت فیلمتامه تان پیدا کنید، واقعا کار دشواری است. یک مدیر فرهنگی باید بتواند قصه شما را در مدت کوتاهی جذاب بداند و در سینمای ایران نیز این اتفاق با تغییراتی می افتد!

وی در پاسخ به سوالی مبنی بر این که چرا گاهی مخاطب با ضدقهرمان بیشتر از قهرمان همذات پنداری و درباره فیلم «متری شش و نیم» نیز این موضوع صدق می کند، بیان کرد: در این فیلم بیشتر درباره جامعه صحبت می شود و هم پلیس هم انسان خطاکار نمایش داده می شوند. این فیلم درباره طمع است که به فروپاشی کاراکتر می انجامد و شاید بیشتر به واسطه نوید محمد زاده است که این همذات پنداری با ضد قهرمان به نظر می آید.

سجادی حسینی همچنین با اشاره به تعریفی از درام عنوان کرد: وقتی مخالف هم باشیم درام شکل می گیرد و درام اساسا شرحی بر دو کنش و برخورد در قصه است.

وی در ادامه به سوالات هنرجویان حاضر در این کارگاه پاسخ داد.

نهمین جشنواره بین المللی فیلم وارش به دبیری مهدی قربانپور ۹ تا ۱۳ اردیبهشت ماه در شهرهای بابل، رامسر و ساری در حال برگزاری است.

نوشته کاوه سجادی حسینی: قهرمان بدون تغییر همذات پنداری را برای مخاطب سخت می‌کند اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

کاوه سجادی حسینی در مورد فعالیت‌های اخیر خود به سوره سینما گفت: مشغول نگارش یک فیلمنامه جدید به نام «کابوس بعد از ظهر» هستم. تلاش من بر این است که حتما این فیلم را امسال تولید کنم، اما از آنجا که بحث سرمایه در سینمای ایران مهم است ابتدا باید یک سرمایه گذار برای فیلمم پیدا شود.

وی ادامه داد: فیلم های مستقل از بدنه سینما دور هستند برای تولید این نوع از فیلم ها یا باید دولت کمک کند یا سرمایه‌گذار بخش خصوصی وارد عمل شود. طبیعی است تهیه‌کنندگانی که فیلم های تجاری کار می‌کنند سراغ فیلم‌های اجتماعی نمی‌آیند و از آن استقبال نمی‌کنند. به هرحال امیدوارم بتوانم با یافتن یک سرمایه‌گذار تولید این فیلم را آغاز کنم.

این کارگردان با بیان اینکه فضای فیلم جدیدش با «بوفالو» متفاوت است، توضیح داد: فضای «کابوس بعد از ظهر» از لحاظ تماتیک و قصه‌گویی با «بوفالو» تفاوت زیادی دارد و یک فیلم کاملا شهری است. شاید از جهاتی به فیلم «شب بیرون» که یک فیلم قصه‌گو بود شباهت بیشتری داشته باشد. از لحاظ نگاه نیز همان نگاه همیشگی‌ام، یعنی روابط انسانی در «کابوس بعد از ظهر» برایم مهم است و قصه رابطه ها است و با تم انتقام ساخته خواهد شد.

این کارگردان در رابطه با اکران فیلم سینمایی «بوفالو» گفت: طبق صحبت هایی که با همایون اسعدیان تهیه‌کننده فیلم داشتم، قرار است «بوفالو» در مهرماه امسال اکران بشود.

نوشته «بوفالو» مهرماه اکران می‌شود/ «کابوس بعد از ظهر» فیلم تازه سجادی حسینی اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سجادی حسینی به سوره سینما گفت: دو طرح دارم که یکی از آنها در کارگاه «جن میلر» در جشنواره بین المللی فیلم فجر مطرح شد و با قرار گرفتن در ترکیب سه طرح برتر قول هایی مبنی بر حمایت از آن به من داده شد، اما هنوز به درستی نمی دانم این حمایت به چه نحوی و از جانب چه کسی صورت می گیرد. این فیلمنامه «تمرین ایستادن» نام دارد و باید خارج از ایران ساخته شود. مضمون جهان شمول آن می‌تواند در هر کشوری اتفاق بیفتد اما به این دلیل که قصه درباره یک خانواده عرب است ممکن است لوکیشنی در کشور عراق یا یمن پیدا کنیم.

وی افزود: «تمرین ایستادن» درباره یک دختر ۱۶ ساله است که خود و عزیزانش درگیر جنگ می‌شوند. می توان گفت یک نگاه روان درمانی و روان کاوی به مقوله دین در این فیلم مطرح می‌شود. این فیلم در قالبی کاملا داستانی روایت می شود و من فکر می کنم برای مخاطب امروز جذاب است. زبان اثر عربی است، اما حتما در ایران با زیرنویس اکران می‌شود. من اعتقادی به دوبله ندارم و فکر می‌کنم جهان اثر را از فضایی که باید در آن قرار داشته باشد دور می‌کند.

کاوه سجادی حسینی با فیلم «بوفالو» در جشنواره سی و سوم فجر حاضر بود. او فیلم  «شب بیرون» را هم در کارنامه دارد که اخیرا در گروه هنر و تجربه به نمایش در آمد.

نوشته فیلم جدید کاوه سجادی حسینی بازیگر ایرانی ندارد/ احتمال فیلمبرداری در یمن اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- نشست نقد و بررسی فیلم «پریدن از ارتفاع کم» اولین ساخته حامد رجبی، ۲۴ اردیبهشت‌ماه  با حضور سینماگران و مهمانان ویژه در خانه هنرمندان ایران برگزار شد. محسن آزرم به عنوان منتقد در کنار عوامل فیلم نظیر حامد رجبی(کارگردان)، نگار جواهریان(بازیگر) و مجید گرجیان (مدیر فیلم‌برداری) به بحث پیرامون فیلم پرداختند. همچنین علی هلائی نیز به عنوان مجری و کارشناس حضور داشت. از جمله مهمانان ویژه این نشست می‌توان به شهرام مکری، نسیم ادبی، عادل یراقی، کاوه سجادی حسینی، سجاد آوینی و… اشاره کرد.

در ابتدای این نشست محسن آزرم منتقد سینماگفت: فیلم پریدن از ارتفاع کم همه ملزوماتی که یک فیلم بلند در فضای شهری می‌خواهد را رعایت کرده است: «پریدن از ارتفاع کم تقریبا همه چیزهایی که برای یک فیلم اول در حوزه شهری نیاز است را دارد. چیزهایی که در فیلم‌های دیگر پنهان می‌ماند و در جامعه به راحتی از کنارشان رد می‌شویم، در پریدن از ارتفاع کم به چشم می‌خورد. از جمله همین حال خوب و حال بد.»

سپس علی علایی – مجری برنامه از کارگردان اثر خواست تا درباره قیاس‌هایی که میان پرویز- ساخته مجید برزگر- و پریدن از ارتفاع کم صورت می‌گیرد توضیح دهد. حامد رجبی شباهت ساختاری این فیلم را به پرویز تا حدودی طبیعی دانست و افزود:«به هرحال من هم از نویسنده‌های پرویز بوده‌ام. البته باید بگویم این فیلم‌نامه قبل‌تر از پرویز نوشته شده‌ است. هر فیلمی نشان‌دهنده پروسه فکری نویسنده‌اش است. من مشکلی با این شباهت ندارم.»

رجبی ادامه داد: «البته که مهم، دریافتی است که مخاطب از اثر دارد، با این حال از نظر خود من این فیلم با پرویز تفاوت دارد. پرویز و پریدن از ارتفاع کم برای من دو جهان جدای از هم‌اند. پرویز به نوعی در مورد ساختار قدرت است، اما پریدن از ارتفاع کم درباره زندگی روزمره است و قرار است به زندگی آدم‌هایی که فیلم را می‌بینند، ربط پیدا کند. خیلی برایم جذابیت ندارد که فیلم، سیستم بسته‌ای باشد که تنها روی پرده اتفاق بیافتد و همه کنش‌ها در خود فیلم توجیه شوند. فیلم باید به زندگی تماشاگر نشت پیدا کند. جاهای خالی‌ای باید در فیلم دیده شود، که تماشاگر آن را با زندگی خود پر کند. اگر هدف تفسیر جهان نیست، بلکه تغییر جهان است، باید کاری کنیم که فیلم‌هایمان وارد زندگی مخاطبان شود. یکی از استراتژی‌هایی که در این میان مطرح می‌شود، جاهایی از فیلم باید با تجربیات خود تماشاگر تکمیل شود.»

رجبی با اعتفاد به این که دیگر امروز دوربین روی دست یک استثناء تلقی نمی‌شود و این تکنیک در سینمای ایران تبدیل به یک قاعده شده و فیلم‌های خوبی نیز با این روش ساخته شده‌ است، گفت: «همه این فیلم بر پایه شخصیت نهال است و بنابراین در تمام فیلم نهال باید دیده‌ شود. حرکت نهال است که حرکت دوربین را در پی دارد. حتی وقتی آدم‌های دیگر ورود و خروج می‌کنند، دوربین اصلاح قاب نمی‌کند، چون ما باید نهال را ببینیم.»

آزرم نیز طرز شیوه فیلم‌برداری دوربین روی دست را برای بسیاری از آثار که با محتوایشان سازگاری دارد، ضروری عنوان کردو گفت:«معمولا بدترین فیلم‌ها، فیلم‌هایی هستند که در مورد یک شخصیت بی‌قرار و پرتلاطم ساخته می‌شوند، اما حرکت دوربین بسیار آرام است و روی سه‌پایه قرار گرفته است. با این مدل فیلم‌برداری در این آثار هیچ نشانی از شوریدگی درون شخصیت دیده نمی‌شود. در این مدل فیلم‌سازی -که ریشه‌اش به سینمای اروپا و فیلم‌های برادران داردن بازمی‌گردد- تکان دادن دوربین و ثابت نبودن آن، رابطه‌ جدیدی با تماشاگر برقرار می‌کند. انگار خود دوربین نیز قرار است به عنوان تماشاگر استفاده شود و شخصیتی اضافه بسازد. نزدیک شدن به واقعیت همان چیزی است که برادران داردن به دنبال آن بودند. مطمئنا هیچ‌گاه نگاه انسان روی سه پایه حرکت نمی‌کند، بنابراین هر فیلمی که قرار است بخشی از زندگی روزمره ما، یا آدمی که دارد به این‌طرف و آن‌طرف سرک می‌کشد، نمی‌توان به گونه دیگری فیلم‌برداری شود. یادمان باشد که دوربین روی دست دیگر امروز وارد بخشی از سینمای ما- که برآمده از سینمای بدنه و کاملا حرفه‌ای و استاندارد است- شده است.»

مکری یکی از مهمانان این نشست در ادامه بیان کرد:«شاید خودپسندانه باشد اگر بگویم چند ایده خیلی خوب در فیلم وجود داشت که حسرت خوردم چرا خود من به این نگاه‌ها و ایده‌ها نرسیده‌ام. صحنه‌هایی مثل مهمانی آب‌پرتقال یا تصادف را خیلی دوست دارم. بعد از مدت‌ها فیلمی را در سینما دیدم که از دیدن آن خوش‌حال شدم و تا مدت‌ها در فکر من ادامه پیدا کرد. فیلم صحنه‌های بسیاری دارد که در ذهن مخاطب زنده می‌ماند. خود فیلم شباهت زیادی به اسم‌اش دارد. کنش‌های کوچکی که در فیلم‌ به چشم می‌خورد، هم‌سو با مانیفستی‌ است که کارگردان با اسم فیلم آن را بیان می‌کند. نکته‌ای که در این فیلم وجود دارد و خود من هیچ‌وقت نتوانسته‌ام در فیلم‌هایم انجام دهم، این است که فیلم حول محور یک کاراکتر بچرخد و از ابتدا تا انتهای فیلم تغییر و تحول یک کاراکتر را ببینیم. همیشه بعد از تماشای فیلم‌های حامد رجبی منتظر بودم که او روزی فیلم بلند بسازد. کمی دیر شروع کرد، اما سرانجام این کار را به خوبی انجام داد.»

مکری در ادامه از کارگردان این سوال را پرسید که اگر بودجه و امکانات بیشتری در اختیار داشت، چقدر در فیلم تفاوت ایجاد می‌شد. رجبی نیز در پاسخ به مکری گفت:«اگر وضع مالی فیلم بهتر بود، کمی نفس بیشتری می‌کشیدم. گرفتن این فیلم در ۲۲ جلسه کار آسانی نبود. فیلم ۵۶ نفر آدم دارای دیالوگ داشت. شاید اگر امکانات بیشتری داشتم، روی بازی بازیگران فرعی دقیق‌تر می‌شدم و با تمرین بیشتر سر صحنه بازی‌شان بهتر می‌شد. باقی فیلم اما واقعا همان چیزی بود که در ذهن من وجود داشت.»

کاوه سجادی حسینی نیز در ادامه افزود:«فیلم را بسیار دوست داشتم. در مورد بازی نگار جواهریان باید بگویم که او آن‌قدر در سطح بالا بازی می‌کند که بین بازی او و بازی نابازیگران و هنروران فاصله می‌افتد. سکانس تعمیرگاه بسیار تکان‌دهنده است و شرایط شخصیت‌ها در آن به نوعی چکیده اثر است. فیلم‌برداری مجید گرجیان در این فیلم نیز از نظر من بی‌نقص است و فکر می‌کنم شرایط مالی بهتر، می‌توانست در نورپردازی تاثیرگذار باشد.»

در ادامه این نشست نگار جواهریان، ایفاگر نقش نهال در فیلم نیز درباره انگیزه‌های روانی و شخصیت‌پردازی نقش گفت: «موضوع تنها از دست دادن بچه نیست. مرگ جنین –که نقطه آغاز فیلم‌ است- متافور یا جرقه‌ای برای پرداختن و توجه به بخش مرده‌ای است که درون همه ما وجود دارد و شاید فهم آن خیلی سخت باشد. باید دید چه می‌شود که همه ما مرگ را به کل نادیده می‌گیریم. به عنوان کسی که این فیلم‌نامه را خوانده‌ام و نقش نهال را بازی کرده‌ام، فکر نمی‌کنم موضوع فیلم سقط جنین باشد. اگر تنها این وجه قضیه دیده شود، همان راهی را رفته‌ایم که سایر آدم‌های فیلم رفته‌اند.

وی افزود: تفاوتی که این فیلم با فیلم پرویز دارد در این است که پرویز، نسبت به اطرافیان خود خشمگین است، اما در نهال نوعی مهر به آد‌های اطراف وجود دارد. چه مهری بیشتر از این که آدم با اطرافیان خود حرف بزند؛ با بی‌رحمی تمام هم حرف بزند. از نظر من مهری بزرگ‌تر از این وجود ندارد. شاید اگر همان طور که به زندگی، به مرگ هم نگاه کنیم، سلامت روان بیشتری داشته باشیم. نهال به هیچ‌وجه قصد تحقیر کردن دیگران را ندارد، اما این رفتار بی‌رحمانه در این موقعیت تنها را گفت‌وگوی اوست. این رابطه بی‌رحمانه بهتر از قطع ارتباط کامل است.

سپس حامد رجبی نیز به دنبال درخواست یکی از حاضران در خصوص انگیزه‌های روانی شخصیت نهال توضیح داد: « با زدن برچسب “بیمار افسرده” بر دیگران به شدت مخالف هستم. به اعتقاد من خیلی از ما اگر افسرده نباشیم، بیماریم. نهاد روان‌پزشکی برای من سیستم تعمیر و نگه‌داری جامعه مدرن است. نمی‌شود سی‌سال تمام منشی یک شرکت باشی و یک سری کار روتین را برای سال‌ها تکرار کنی. اگر از این تکرار حالت بد نشود، یک جای کار ایراد دارد. افسردگی نشان از یک درد است. مثل هنگامی که معده‌تان درد می‌گیرد. این درد می‌گوید که چیزی درون شما ایراد دارد و باید آن را درست کنید. فیلم هم دارد به ما می‌گوید که چرا نباید زندگی را تغییر داد؟»

او در ادامه بیان کرد: «همه آدم‌های فیلم دارند همین برخورد تحقیرآمیز را با نهال می‌کنند. همان فروشنده‌ای که در فیلم دارد تحقیر می‌شود، قبلش داشته نهال را تخریب می‌کرده است. نهال با هیچ‌کس بدون دلیل تندی نمی‌کند. گاهی موقعیت‌ها و حرف‌ها آن‌قدر آشنا هستند که اگر قرار باشد صرف به کلام در آوردن آن جواب دهد، تلویزیون دارد این کار را به خوبی انجام می‌دهد. شما برای اگزجره کردن موقعیت چاره‌ای ندارید جز فاصله گرفتن از رفتار مرسومی که در این گونه موقعیت‌ها انجام می‌دهیم.»

یکی دیگر از حاضران از نگار جواهریان درباره پذیرفتن این گونه نقش‌ها پرسید و دلیل آن را جویا شد. جواهریان هم در پاسخ به او بازیگری در سینما را میدان جنگی توصیف کرد که  باید در آن جا خالی داد و افزود:«آدم‌ها در نهایت آن ساحت ایده‌آل خود را پیدا می‌کنند. در جواب این سوال تنها می‌توانم بگویم که من دوست دارم این گونه فیلم‌ها را بازی کنم. برای همین شاید انتخاب‌های محدودتری برایم وجود داشته باشد. این روش شخصی برخوردم با کارم است. البته این بدان معنا نیست که راه من به درد دیگران بخورد. اگر بخواهم مشخصا در مورد پذیرفتن و بازی کردن این نقش حرف بزنم، باید بگویم برای ایفای آن هیچ راهی وجود نداشت، جز فهمیدن نقش.

وی تاکید کرد:به هر حال برای کسی که کارش بازیگری است، شگردها و میانبرهای بسیاری وجود دارد که بتواند رضابت کارگردان را جلب کند. ولی باید بگویم که ایفای نقش نهال فهمی از موضوع را احتیاج داشت. حتی روزهایی که ذهنم پرت بود و از فیلم‌نامه فاصله داشتم، کار پیش نمی‌رفت و نقش در نمی‌آمد. از این لحاظ نهال سخت‌ترین نقشی است که تا کنون بازی کرده‌ام. نگاه مشترک من و حامد رجبی در همین نقطه شکل گرفت. این که نمی‌توان برچسب زد. همه ما گاهی خیلی از افسردگی، اضطراب و حالات مختلف را هم‌زمان در خود داریم اما متوجه ‌آن‌ها نمی‌شویم.»

سپس سجاد آوینی نیز به اظهار نظر درباره پریدن از ارتفاع کم پرداخت. او سکانس درون تاکسی را در فیلم بسیار جذاب دانست و در خصوص فرم فیلم گفت: «این جنس از مکث‌ها و تکرارها و در کل تصنعی که در جنس بازی همه بازیگران است و به همه آن‌ها لحن واحدی می‌دهد، جنبه مکانیکال پیدا می‌کند و از نظر من هم در پرویز و هم در این فیلم، گاهی حس آماتور بودن، و گاهی حس عامدانه کارکردن به مخاطب دست می‌دهد. این گونه خودآگاهانه فیلم ساختن به نوعی ویژگی‌های مثبت دارد، و هم لذت کامل بردن از یک فیلم را تا حدودی از ما می‌گیرد.»

رجبی پس از شنیدن صحبت‌های آوینی دریغ کردن لذت از مخاطب را در این فیلم کاملا تعمدی عنوان کرد و افزود: «به این فکر می‌کردم که باید چه کار کرد که جلوی مصرف شدن فیلم به عنوان یک کالای فرهنگی را گرفت و چگونه می‌شود هیچ وجهی از سرگرمی را در آن ندید. با خودم می‌گفتم چطور می‌شود کاری کرد که سر میز شام راجع به این فیلم حرفی زده نشود. این ایده، خوب یا بد، به حال نظر من است و دوست داشتم در این فیلم کاملا صریح گفته شود. این فیلم امکان این را داشت با اضافه کردن موسیقی و تمهیدات دیگر دوست‌داشتنی‌تر شود ولی خواست من نبود. خطر بازیگری گرم و تلویزیونی چیزی است که می‌خواهم خیلی از آن فاصله بگیرم. در عین حال باید بگویم بازی نگار جواهریان در این نقش، بازی برسونی یا بازی گرم نیست بلکه نوع دیگری است. شاید شکلی از فاصله‌گذاری به معنای خوب آن است.»

محسن آزرم –منتقد نشست- حرف اصلی فیلم را تاکید فیلم‌ساز بر تغییر جهان دانست و گفت: «نکته کلیدی که در صحبت‌های حامد رجبی به آن اشاره شد، همین نگاه “تغییر جهان به جای تفسیر جهان” است. خیلی از فیلم‌ها ترجیح می‌دهند با تفسیر جهان و تصویر کردن زندگی روزمره پیش بروند. اما فیلمی که رجبی کار کرده است بر مبنای تغییر جهان بوده است. اگر به جنبه‌های استعاری فیلم بپردازیم به یک سری مفاهیم برمی‌خوریم. از جمله نام نهال، که مثل یک نهال شکننده است. یا صحنه و فضای تعمیرگاه که مشخص می‌کند داستان از چه قرار است ودر کنار نگفتن به ما می‌گوید که هرکسی به تغییر و بازسازی نیاز دارد.

آزرم در بخش دیگری از صحبت‌های خود اضافه کرد: «این تک‌افتادگی نهال به این معناست که یک نفر به تنهایی برای جهان کم است. ولی به هرحال تنهاست و نمی‌تواند از کس دیگری کمک بخواهد. گوشی برای شنیدن حرف‌های نهال وجود ندارد. شوهری که ترجیح می‌دهد وقتی به خانه می‌اید شبکه‌های ماهواره‌ای را با صدای بلند گوش کند، مادری که مدام می‌گوید “کارم دارم حرفت را زود بزن” و پدری که اصلا حرف او را نمی‌فهمد، تک‌افتادگی نهال را برای تغییر جهان نشان می‌دهد.»

محسن آزرم در پایان این نشست درباره اهمیت فیلم‌های مخاطب خاصی که در گروه هنر و تجربه به نمایش درمی‌آیند عنوان کرد:«چیزی که در این میان اهمیت دارد، ساخته شدن این فیلم‌های کوچک و فقیر در سینمای ماست. در وضعیتی که سینمای ما روز به روز دارد خراب‌تر می‌شود و سالن‌داران سینمایی ترجیح می‌دهند سالن خود را به فیلم‌های بی‌کیفیت اختصاص دهند و فیلم‌های خوب را به سالن‌های کوچک تبعید کنند. جای امیدواری است که روزی برسد تماشاگران فیلم‌های خاص نظیر پریدن از ارتفاع کم  آن‌قدر زیاد شود که سینما‌داران و پخش‌کنندگان به این برسند که سینمای واقعی ایران، این سینماست. در همین دوره تشکیل گروه هنر و تجربه فیلم‌های خوبی دیده شده‌ که فروش هم داشته‌‌اند. به نظر من فیلم‌هایی مثل ماهی و گربه یا پرویز همان جایگاهی را که باید، پیدا کرد‌ه‌اند.»

وی با گلایه از سایر منتقدان سینما گفت: «اعتراضی که به‌همکاران خودم دارم این است که معمولا فیلم‌های این گروه را دست کم می‌گیرند و ترجیح می‌دهند درباره فیلم‌هایی بنویسند که کار آدم‌های مشهور و سرشناس سینماست. این در حالی است که از نظر من وظیفه تاریخی نقد فیلم وعشق به سینما این است که فیلم‌های هنر و تجربه جدی گرفته شود. نه نسخه‌های بی‌کیفیت فیلم‌هایی که در سالن‌های بزرگ سینما به نمایش در می‌آید و نهایتا ۲۰ یا ۳۰ تماشاگر دارد.»

نوشته جاهای خالی فیلم با زندگی تماشاگر پر می‌شود/ نقد «پریدن از ارتفاع کم» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- به گزارش روابط عمومی گروه هنر و تجربه، در این فیلم که به تهیه کنندگی پرویز پرستویی ساخته شده است، سهیلا گلستانی، باران کوثری، هومن سیدی، نگار عابدی و ….حضور دارند و ماجرای دختری است که پیش از مهاجرت شبی را می خواهد در خیابانهای تهران با گرفتن فیلم سپری کند. در این مسیر او به همراه برادر و یکی از دوستانش با آدمهای متفاوتی َآشنا می شود و از مکان‌های خاطره‌انگیزی هم چون تئاترشهر، حسن آباد، راه آهن و … عبور می کند.

این فیلم روز یکشنبه ساعت ۱۶ و ۲۰ در سینما کوروش، ساعت ۱۸ در خانه هنرمندان ، ساعت ۱۹ در سینما هویزه مشهد و سوره اصفهان و موزه سینما به نمایش در می‌آید.

نوشته فیلمی با بازی هومن سیدی اکران می‌شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما- سارا کنعانی: «بوفالو» در جشنواره فیلم فجر به نمایش در آمده و بازخوردهای متفاوتی را برانگیخته‌اند. اولین تجربه کارگردانی کاوه سجادی حسینی تجربه‌ای است که ضعف‌هایی در اجرا دارد. این کارگردان «بوفالو» را متعلق به سینمای مدرن می داند اما ضعف‌های فیلمش را باور دارد.
تا امروز چقدر جشنواره را دنبال کرده‌اید و آن را چطور ارزیابی می کنید؟

کاوه سجادی حسینی: تا امروز فیلم های «شکاف»، «دوران عاشقی»، «بدون مرز»،«عصر یخبندان»، «جامه‌دران»، «بهمن» و … را دیده ام. به نظرم امسال فیلم ها خوش ساخت تر و حرفه ای تر است و غلط دیکته ای سینمایی ندارد. تم‌های جذاب تری هم دارند. خوشحالم که در این جشنواره فیلم دارم.

بازخورد تماشاگران در نمایش های جشنواره ای «بوفالو» چطور بود؟

برایم جالب بود همان بازخوردی را که از منتقدها شاهد بودم، در میان مردم هم دیدم. فیلم من یک فیلم کلاسیک نیست و تربیت ذهنی تماشاگر ایرانی اینگونه است که قصه برای آنان ارجحیت دارد. به همین دلیل ممکن است قصه «بوفالو» آنان را پس بزند. فیلم من هم قصه می گوید اما روایت آن روایت سرراستی نیست. در اصل، مدرن و ضد روایت است. وقتی بخواهی از زوایه دید سینمای کلاسیک به آن نگاه کنی خسته کننده می شود اما اگر از زاویه دید سینمای مدرن به آن نگاه کنی و به دنبال نشانه باشی به زیرمتن های زیادی می رسی که کشف آنان مخاطب ِ اهل این نوع از سینما را هیجان زده می کند. من از فیلم دفاع نمی کنم و می دانم که ایرادهایی دارد اما تمام تلاشم این بوده فیلمی بسازم که شبیه هیچ فیلم دیگری نباشد و بیشتر شبیه خودم باشم.

تعریف شما از سینمای مدرن چیست؟

سینمای مدرن یعنی سینمایی که حادثه محور نیست و با دید سرگرم کنندگی به آن نگاه نمی‌شود. قرار نیست تنها به قصد لذت بردن وارد سینما شویم. فیلم مدرن فیلمی است که بعد از تمام شدن آن خود را در ذهن مخاطب ته نشین می کند و برای او سوال درست می کند. در سینمای مدرن از فضای کلی به فضای جزئی وارد می شویم و جزئیات در آن مهم تر است. این گونه فیلم ها بیشتر شخصیت محور هستند و لوکیشن هم یکی از شخصیت های فیلم به حساب می آید. اشیاء در فیلم های مدرن مهم می شوند. فیلم های مدرن بیشتر از سایر فیلم ها به آثار سینمای غرب نزدیک می شوند. سینمای مدرن سینمایی است که بیشتر با لایه ها بازی می کند.

اما فیلم شما سوالاتی را تا انتها در ذهن مخاطب باقی گذاشت.

فیلم من بین ایهام و ابهام در نوسان است. این ایراد من است که بیشتر از اینکه ایهام داشته باشم ابهام دارم. البته گاهی مرز میان ایهام و ابهام بسیار باریک می شود و این از کم تجربگی من است.

خیلی ها ابتدا تصور کردند شخصیت هومن سیدی در حقیقت با کیف طلاها از زیر آب فرار کرده است.

این همان تعلیقی است که ایجاد کردیم. اما اگر این شک حقیقت پیدا می کرد، ما به سینمای کلاسیم نزدیک می شدیم. من می توانستم به جای استفاده از یک بازیگر حرفه ای از کسی استفاده کنم که چندان شناخته شده نباشد اما از یک فرد حرفه ای استفاده کردم تا این احساس برای مخاطب ایجاد شود که او بر می گردد. برنگشتن او تا آخر فیلم یک تعلیق زیرمتنی دارد. او در مرداب غرق شده و همانطور که در فیلم گفته می شود اگر مرداب کسی را بگیرد دیگر هیچ وقت او را بر نمی گرداند. مرداب یعنی سکون، پوسیدگی و گندیدگی و از جایی که مرداب وارد قصه می شود همه چیز به هم می ریزد. مرداب شخصیت منفی فیلم ما و ضد قهرمان ماست. مرداب در فیلم ما نماد نیست. بلکه در نقش مرداب به عنوان یک کاراکتر منفی ظاهر شده است. وقتی مرداب وارد فیلم می شود همه چیز را تحت الشعاع خود قرار می دهد. مرداب هم مثل ریتم و تمپو و … یکی از فرا متن های فیلم است که همه چیز را، حتی دکوپاژ و حرکت بازیگران را جهت می دهد. به همین دلیل است که رخوت و سرگشتگی شخصیت ها به مخاطب هم تسری پیدا می کند. من تلاش کردم مخاطب گیج نشود اما سرگشته باشد. بهرام، شکوفه و تارا سه شخصیت سرگشته فیلم هستند و هیچ کدام از آنان سر جای خود نایستاده اند. شکوفه می خواهد از ایران برود، بهرام از کردستان به بندرانزلی آمده و تارا کسی است که به او می گویند از اینجایی که هستی دور شو. همه آنان در جایی ایستاده اند که مال خودشان نیست.

تارا در حقیقت عاشق بهرام بود و به خاطر حسادت زنانه از شکوفه بدش می آمد؟ چرا این وجه از قصه را پررنگ تر نکردید؟

بله می تواند به همین شکل باشد که شما می گویید. تارا حتی می تواند از بچه تهرانی بودن شکوفه بدش بیاید و دارای عقده باشد. اما اگر آن را پررنگ تر می‌کردیم از سینمای مدرن دور می شدیم.

ناشنوا بودن تارا چه کارکردی در روند فیلم دارد؟

اگر شنوا بود می توانست حرف بزند و آن وقت قصه زندگی خودش را می گفت. من می خواستم همه اطلاعاتی را که از راه دیالوگ به تماشاگر منتقل می شود حذف کنم.دیالوگ باید تنها ارتباط برقرار کند و نباید اطلاعات بدهد. تارا تنها کسی است که ارتباط او در نطفه خفه می‌شود. او شخصیتی بود که در سکوت ، حرف هایی برای گفتن داشت.

بوفالو را به همین شکلی که در جشنواره دیدیم اکران عمومی می‌شود؟

احتمالا در پایان فیلم تغییراتی ایجاد می شود. می خواهم خواب بهرام را در پایان فیلم حذف کنم. این یکی از چیزهایی است که از ایهام به ابهام تبدیل شده و برای فیلم خطرناک است. شاید اگر این صحنه نباشد، تماشاگر اینقدر گیج نشود. تدوین فیلم به نظرم به درستی انجام شده و آن چیزی که می خواستم اتفاق افتاده است. ما یک شمال واقعی نشان دادیم و نه یک شمال زیبا.

آپاراتچی بودن بهرام به علاقه شما به فیلم ۳۵ بر می گردد؟ می دانم که آن را به شیوه دیجیتال کار نکرده اید.

بهرام کسی است که جنازه ها را از زیرآب در می آورد اما یک آدم رویابین است. من رویابینی او را به سینما آورده ام. او با رویاهایش زنده است. او به دنبال اتوپیاست و به همین دلیل است که در پایان دست به یک عمل برهم زننده می زند و ضد قهرمان فیلم می شود. او از روی انسانیت رد می شود و یک حرکت بوفالو وار انجام می دهد. بوفالو حیوانی است که تنها خودش برای خودش مهم است.

فیلم بعدی شما هم در همین قالب سینمای مدرن خواهد بود؟

من سینمای قصه گو را دوست دارم و این موضوع از مرور تله فیلم هایم پیداست. من به دنبال فیلم مدرن یا پست مدرن یا کلاسیک نیستم. من به دنبال فیلمی هستم که نگاه داشته باشد و می خواهم حرفم را بزنم و کلاسیک و مدرن برایم فرقی ندارد. من می خواستم یک تلنگر بزنم. نه سفید نمایی می کنم نه سیاه نمایی. واقعیت را می گویم. فیلم ساختن برای من خارج از هر تفریح بازیگوشانه است. می خواهم فیلمی بسازم که حرفی برای گفتن داشته باشد.

نوشته «بوفالو» بیشتر از ابهام، ایهام دارد/ نزدیک شدن به عناصر سینمای مدرن اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما – فیلم سینمایی «بوفالو» به کارگردانی کاوه سجادی حسینی در روز اول جشنواره فجر در حالی روی پرده رفت که جای خالی در سالن همایش های برج میلاد وجود نداشت. فیلم در ابتدا شروع خوبی داشت و نوید این را میداد که در ادامه بتواند رقبای خود را در روز نخست اکران ها در کاخ جشنواره پشت سر بگذارد. اما گویی کارگردان در ادامه از فیلمنامه غافل شده و در شیطنت‌های فرم به سر میبرد. داستان بوفالو درباره یک زوج جوان به نام های دانیال با بازی هومن سیدی و شکوفه با بازی سهیلا گلستانی است. آنها برای با یک توشه ای که در ابتدا مخاطب چیزی از آن نمی‌داند به دنبال شخصی در شمال کشور رفته‌اند .طی یک اتفاق کیفی که به همراه دارند درون مرداب افتاده و دانیال برای بیرون آورن آن وارد آب می‌شود و بر اثر مزاح و شرط بندی با شکوفه به سمت نقاط عمیق مرداب شنا می‌کند و در نهایت طعمه مرداب می‌شود.

این شروع برای فیلم سجادی حسینی مخاطب را جذب می کند و او را در پی ادامه داستان می‌کشاند. اما هر چه از این آغاز دور می شویم انتظارات برآورده نشده و بیشتر کفه کارگردانی بر کلیت فیلم اثر می گذارد. شکوفه پس از ناموفق بودن افراد آن حوالی برای پیدا کردن جسد ، سراغ شخصی به نام بهرام بوفالو را می گیرد که پرویز پرستویی نقش آن را برعهده دارد.

بهرام پس از گرفتن پول چند بار با لباس غواصی به زیر آب می رود و در نهایت خودخواسته از درآوردن آن منصرف می شود و به شکوفه می گوید که این کار خطر دارد و امکان پذیر نیست ، اما در یک سکانس می بینیم که او به زیر آب رفته و کیف مورد نظر را باز می کند و طلاهای داخل آن را بر می دارد.فصل تازه ای در زندگی شکوفه باز می شود و او به واسطه کمک گرفتن از بهرام وارد زندگی او می‌شود و در آنجا ما با تکه هایی از زندگی یک دختر کر و لال می شویم.

داستان بر همین منوال ادامه پیدا می کند و سرگشتگی مخاطب همچنان افزون تر می شود و سوالات بی جواب بسیاری در خصوص روابط شخصیت ها بوجود می آید و به واقع نمی توان با تلاش ذهنی هم به مفهوم مستقیمی رسید و حتی پایان این فیلم هم بشدت غافلگیر کننده است و این غافلگیری بیشتر بدلیل نبود یک منطق و بستر از پیش ساخته است و مهر محکمی بر گنگ بودن و الکن بودن زبان آن دارد و در واقع پلان‌هایی را که تلاش می کند از منظر یک فضای ذهنی و انتزاعی به تصویر کشیده شود هم موفق نیست و اثر را به بیراهه می برد و از مسیر درست خارج می‌کند، در حالی که باز هم معتقدم با شروعی که از این فیلم دیدیم انتظار می رفت داستان و روایتی سالم و استاندارد را شاهد خواهیم بود که متاسفانه کارگردان خود را درگیر تصاویر و قاب هایی کرده بود که آنهم از یک حدی فراتر نمی رود و اتفاق آنچنان خیره کننده ای را رقم نمی زند.در مجموع فیلم سینمایی «بوفالو» در حالی که می توانست در روز ابتدایی جشنواره خودی نشان بدهد ، نمره قبولی از حداکثر اهالی رسانه در کاخ جشنواره نگرفت و عموم نظرات و اظهارات در خصوص این فیلم راضی کننده نبود.

نوشته درباره فیلم «بوفالو»/ آغاز درخشان و تداوم ناامیدکننده داستان اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سوره سینما – به گزارش ارتباطات و اطلاع رسانی سی و دومین جشنواره فیلم فجر، همایون اسعدیان در این نشست با بیان اینکه حال من بسیار خوب است و امیدوارم که شما هم چنین باشید، اضافه کرد: در نخستین روز جشنواره از کارگردانان فیلم اولی کارهای بسیارخوبی دیدم که نشان می دهد نسل آینده دسته کم مثل نسل من الکن نخواهند بود.

اسعدیان ادامه داد: شاید در جشنواره امسال اسامی پرطمطراق نبینیم اما شاهد نسلی از کارگردانان فیلم اولی هستیم که زبان سینما را خوب می شناسند و قطعا این اتفاق برای سینمای ایران امیدوارکننده است.

وی تصریح کرد: من تهیه کننده اجرایی این فیلم هستم و خوشحالم که این فیلم با سرمایه گذاری بابک اسلامی و همسرش ساخته شد. اسعدیان افزود: در ابتدا که قرار بر ساخت این کار شد به سرمایه گذاران گفتم که منتظر بازگشت سرمایه نباشند چرا که سینما تجارت و کار اقتصادی نیست که پول را برگرداند بنابراین خوشحالم که به ساخت کارخوب درسینما فکر کردند و به دنبال کاسبی نبودند.

این کارگردان باسابقه سینما خود را تهیه کننده اجرایی بوفالو عنوان کرد و گفت: ممکن است سلیقه من به عنوان کارگردان سینما با کاوه سجاد حسینی در بخش هایی یکسان نبوده باشد، اما  تلاش خودم را کردم تا آنچه که او می خواهد ساخته شود نه آن چیزی که من دوست دارم.اسعدیان افزود: بنابراین صاحب اولیه و اصلی فیلم بوفالو کاوه سجادی حسینی است.

کاوه سجادی حسینی گفت: در ساخت فیلم بوفالو با همایون اسعدیان، سهیلا گلستانی و هومن سیدی همکار بودم که هر سه کارگردان بودند و این کار می توانست اعتمادبه نفس هر فیلمسازی را بگیرد.

وی توضیح داد: فضای ایجاد شده در ساخت فیلم به گونه ای بود که من هرگز از حضور سه کارگردان درکنار حس عدم اعتماد نداشتم و همه این افراد چهره ها شناخته شده در سینما بودند.

این کارگردان سینما اظهار کرد: این قصه کاملا تخیلی و برآمده از ذهنم است؛ اگر چیزی هم از بیرون وارد فیلم شد در حین ساخت بوده است.

«هومن سیدی»بازیگر فیلم بوفالو دراین نشست گفت: با وجود اینکه من هم کارگردان هستم اما مثل هر بازیگر دیگری برسرفیلم، سر پا گوش بودم و تلاش کردم که نظرکارگردان را تامین کنم.

وی افزود:البته این به معنی این نبود که کاملا تهی بودم بلکه در مقام بازیگر دارای ایده و نظر بودم که با کارگردان درمیان می گذاشتم.

دراین نشست پرویز پرستویی بازیگر فیلم و سایرعوامل حضور داشتند.

نوشته همایون اسعدیان: نسل خوبی از کارگردانان در سینمای ایران شکل گرفته است اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته عکس‌های نشست رسانه‌ای «بوفالو»/ پرویز پرستویی در برج میلاد اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته آنونس فیلم‌های جشنواره فجر۳۳ / فیلم سینمایی «بوفالو» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

سجادی حسینی که امسال با فیلم «بوفالو» در جشنواره فجر حضور دارد به سوره سینما گفت: هرسال به خاطر برنامه ریزی نا مناسب فیلم هایی که روز اول اکران می شدند شرایط خوبی نداشتند چون اغلب اوقات برنامه هنوز مشخص نبود و کسی نمیدانست روز اول چه فیلمی می بیند اما امسال به خاطر اینکه همه چیز از پیش تعیین شده است دیگر فرقی نمی کند چه روزی در کاخ جشنواره اکران شود چون هر کس که مخاطب فیلم من باشد حتما در برج حضور پیدا می کند. بعضی از عوامل معتقدند آخر هفته برای نمایش بهتر است چون فرصت دیده شدن بیشتر است اما مگر چند فیلم می تواند در این دو روز قرار بگیرد.

وی افزود: من شخصا از اینکه فیلمم در جشنواره حضور دارد راضی ام و امیدوارم در سینمای مردمی هم نمایش قابل توجهی داشته باشد. امسال قرار است عوامل فیلم قبل از اکران در سینما حضور پیدا کنند و قبل از نمایش از نزدیک با مردم تعامل داشته باشند اگرچه برای اولین بار این اتفاق رخ می دهد اما به نظر نتیجه خوبی خواهد داشت. بازیگران و عوامل یک فیلم برای مردم همیشه جز قشر خاص و جدایی هستند این اتفاق باعث می شود آنها بازیگران محبوب شان را از نزدیک ببینند و ارتباط صمیمانه تری ایجاد شود. این مساله قطعا در اکران عمومی هم تاثیر می گذارد.

سجادی حسینی گفت: به نظرم امسال فیلم ها به طور نسبی در یک سطح هستند و خیلی نمی توان نسبت به پرفروش بودن شان نظر داد. آثاری که امسال حضور دارند بیشتر به ذات اصلی سینما نزدیکند و از از زرورق های معمول جذب مخاطب به دورند از این جهت می توانند در نمایش عمومی هم موفق باشند . تا جاییکه من در جریان کم و کیف فیلم ها هستم مسال ۵،۶فیلم داریم که اکران خوب شان می تواند مردم را به سینما ترغیب کند. مثلا فیلم کمال تبریزی نامش مردم را به سینما می آورد. یا «عصر یخبندان» که در کنار سینما به صنعت هم توجه دارد.

وی افزود: دیگر مخاطب عام و خاص در سال های اخیر مفهومی ندارد. علاقمندان به سینما طیف های مختلفی هستند که به طور عمده می توان آنها را به دودسته افراد حوصله مند و افراد بی حوصله تقسیم کرد. فیلم هرچه باشد مخاطب باحوصله می نشیند تا نشانه ای پیدا کند و از کار لذت ببرد اما باتوجه به رسانه های جنبی که آثار سینمایی را در کمترین زمان و به طور گسترده در اختیار مردم قرار می دهد برخی مخاطبین بی حوصله هستند که تنها صر فیلمنامه خوب سیرشان نمی کند این افراد جنبه های مختلفی از یک فیلم را در نظر می گیرند و در صورتی که همه اینها برای شان راضی کننده باشد فیلم را خوب می پندارند.

این کارگردان گفت: «بوفالو» را نمی توانم در کنار سایر فیلم های حاضر مقایسه کنم اما نسبت به فیلم قبلی خودم «شب،بیرون» قطعا مخاطبین گسترده تری دارد. کارقبلی اثری رادیکال و کاملا تجربی بود که از همان اول تولید می دانستم با طیف محدودی از دانشجویان و سینمارو های خاص طرف هستم اما این کار قصه دارد و درامش برای مردم ویژگی های یک فیلم سینمایی را خواهد داشت. ضمن اینکه حضور بازیگری چون پرویز پرستویی می تواند مخاطبین این هنرمند را به دیدن فیلم علاقمند کند. البته در کنار همه اینها نحوه و زمان اکرانبرای فیلمسازانی مثل من که هنوز بین مردم شناخته نشدند هم اهمیت دارد.

سجادی گفت: حضور اسعدیان زمان تولید «بوفالو» بسیار مغتنم بود. همایون اسعدیان یکی از اصولی ترین و بافکرترین کارگردانانی است کارش را خوب بلد است. در این پروژه او صرفا یک تهیه کننده بود که هیچ دخالتی به عنوان کارگردان در کار نداشت حتی روز اول گفت این کار بر عهده توست و من هرجا لازم باشد کمک می کنم. این فیلم در شرایط برف و سرما در شمال جلوی دوربین رفت اما تهیه کننده بیشتر مواقع همراه گروه سر صحنه حاضر بود و قوت قلب می داد. علاوه بر او پرویز پرستویی هم که با فراغ بال و متانت درکنار ما بود باعث شد همه چیز خیلی خوب و درست پیش برود.

وی افزود: امسال فیلم های حاضر در جشنواره در سطح مشخصی قرار دارند و به خاطر یکدست بودنشان رقابت جذاب تری را شاهد خواهیم بود چون فرصت برای پرداختن به حواشی کمتر است. حاشیه سازی کار کسانی است که اینکاره نیستند و به خاطر پایین بودن سطح آگاهی شان به فرعیات دامن می زنند اما امسال بحث و گفت و گوها همه راجع به فیلم و سینماست و از این جهت جشنواره راضی کننده ای در انتظار مان خواهد بود.

نوشته فاصله جشنواره فجر امسال از حاشیه‌ها/ رضایت کارگردان از حضور اسعدیان و پرستویی در «بوفالو» اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

نوشته عکس‌های رونمایی از «بوفالو» در پردیس ملت اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

کاوه سجادی حسینی به سوره سینما گفت:اغلب کسانی که در جشنواره حضور دارند دوستان سینمایی هستند که قرار است در کنار هم فیلم های مان را تماشا کنیم و قطعا رقابت به معنای حاشیه سازی وجود نخواهد داشت. اگرچه معمولا کسانی که فیلم شان در این مهم حضور ندارد چندان نظر خوشی ندارند و حاضرین از جشنواره تعریف می کنند اما به طور کل با توجه به اسامی به نظر من امسال جشنواره فیلم فجر به خوبی برگزار خواهد شد. حضور «بوفالو» برای من حکم نقطه عطفی در کارنامه کاری من است و امیدوارم در کنار سایر فیلم ها اکران قابل توجهی داشته باشد.

وی گفت:این فیلم با تجربه اولم «شب،بیرون» بسیار متفاوت است. سال گذشته زمان اکران در جشنواره من حضور نداشتم و سرفیلمبرداری بودم اما امسال تلاش می کنم در کنار سایر آثار ارائه شده بتوانم دفاع قابل قبولی از کارم داشته باشم. «بوفالو» از لحاظ اجرا، بازیگران شخصیت محور،داستان پردازی و …تفاوت زیادی با کار اول دارد به همین خاطر بعد از جشنواره به نمایش عمومی فیلم فکر می کنم. در این فیلم هنرمندانی چون پرویز پرستویی،سهیلا گلستانی و هومن سیدی حضور دارند که قطعا از بازیگران مورد علاقه مردم هستند و در اکران عمومی استقبال خواهد شد.

سجادی حسینی افزود: امسال با توجه به نوع انتخاب جشنواره ای بدون حاشیه خواهیم داشت هرچندکه هر اتفاق بزرگ سینمایی حاشیه های مربوط به خود را دارد اما انتخاب هوشمندانه فیلم ها باعث می‌شود جشنواره فیلم فجر از حواشی خطرناکی که ممکن است دامنگیر سینما شود دور بماند. چراکه رسانه ای شدن این قبیل اخبار حساسیت یک فیلم را بالا می برد و در نتیجه فیلمی که کنار گذاشته می شود ممکن است فیلمی معمولی از لحاظ محتوا و ساختار باشد که درگیر خبرسازی هایی می شود و توجه همه را به سمت خود جلب می کند. این از اتفاقات خطرناکی است که هرازگاهی برای فیلم های متوسط رخ می‌دهد.

این کارگردان جوان ادامه داد: با توجه به تعداد فیلم اولی ها که هرسال هم بیشتر می شوند حضور تعداد فیلم ها در هر جشنواره به سیاست گذاری ها برمی‌گردد. اگرچه به خاطر آمار زیاد فیلم ها ممکن است آثار قابل اعتنایی هم بیرون از این دایره قرار بگیرد اما محدودیت تعداد باعث می شود فیلمسازان به کیفیت و فیلمنامه بیشتر اهمیت دهند و تهیه کننده حمایتی بیشتر و دلسوزانه تر داشته باشد. البته سال گذشته ۱۶فیلم در بخش نگاه نو حضور داشتند و به نظر من امسال هم جا داشت که تعداد بیشتری پذیرفته شوند اما در کل بالا بودن تعداد اثر از کیفیت و انگیزه کارگردان برای ارتقای کیفی فیلم های بعدی اش کمتر خواهد شد.

نوشته حاشیه برای سینما خطرناک است/ سهم فیلم اولی‌ها بیشتر شود اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.

کاوه سجادی حسینی درباره تازه‌ترین فعالیت‌های خود به سوره سینما گفت: «ضدنور» در مرحله قطع نگاتیو قرار دارد و تا دو هفته دیگر با انجام تصحیح رنگ همه مراحل را به پایان رسانده و برای نمایش آماده می شود. همچنین فیلمنامه دیگری در دست دارم که بعد از جشنواره فیلم فجر برای دریافت پروانه ساخت آن اقدام خواهم کرد. این فیلمنامه قصه سرراست تری نسبت به دو کار قبلی دارد و از نظر سبک و سیاق بین «شب بیرون» و «ضد نور» است.

وی در رابطه با شرایط اکران «شب، بیرون» افزود: همچنان در تلاشیم بتوانیم این فیلم را در گروه «هنر و تجربه» اکران کنیم. اگر چه آقای علم الهدی حمایت خود را از این فیلم اعلام کرد و برای نمایش آن پیگیری هایی انجام داده است اما تا الان چندین بار درخواست مجدد برای نمایش ارائه شده ولی هنوز به نتیجه نرسیده‌ایم. این فیلم بی قصه است و ارجاع به سینما دارد و شاید برای اکران عمومی مناسب نباشد، ولی نمایش آن در گروه «هنر و تجربه» به نظرم اتفاق خوبی است.

«ضد نور» با بازی پرویز پرستویی، سیامک ادیب، سهیلا گلستانی، هومن سیدی و … به تهیه‌کنندگی همایون اسعدیان ساخته شده است.

نوشته «ضدنور» تا ماه آینده برای اکران آماده است/«شب،بیرون» در انتظار نمایش اولین بار در سوره سینما پدیدار شد.