به گزارش سوره سینما، نشست خبری فیلم «دختر پری‌خانوم» با حضور علیرضا معتمدی کارگردان، نویسنده و تهیه‌کننده، کامبیز دارایی تهیه‌کننده اجرایی و سهند مهدی‌زاده آهنگساز برگزار شد.

معتمدی کارگردان فیلم در ابتدای این نشست گفت: این‌روزها هیچ‌کدام احوال خوبی نداریم، کشور ما خیلی روزهای تلخ و غم‌انگیزی را سپری می‌کند. جوانان ما جان خود را از دست می‌دهند که بسیار غم‌انگیز است. در زمانه پرآشوبی که شبیه به بسیاری از وقایع گذشته تاریخ این کشور است، حقیقت و دروغ باهم پیوند خورده است. مردم ما به نقطه‌ای رسیده‌اند که نامش بدون چاره‌ بودن است. یعنی مرحله‌ای که هیچ راهی وجود ندارد. در این شرایط فکر می‌کنم یک حقیقت می‌تواند ما را به هم نزدیک کند و آن احترام به فردیت یکدیگر است.

وی ادامه داد: در این زمانه تنها کاری که از ما برمی‌آید این است که دردهای همدیگر را به رسمیت بشناسیم. ضمن احترام به تمامی دوستانی که بنا به هر دلیلی در جشنواره شرکت نمی‌کنند، من فکر می‌کنم که از تمامی روزنه‌های موجود باید استفاده کرد و کار کرد. فیلمسازی یک امر یک شبه نیست؛ ۵ سال است که من فیلمنامه این فیلم را نوشتم، بارها با تهیه‌کننده و سرمایه‌گذاران مختلف مذاکره کردم و تا مرز تولید رفتم، در نهایت موفق به ساختن این فیلم شدیم و فکر می‌کنم که حرف و نظر خودمان را در فیلم بیان کردیم.

علیرضا معتمدی درباره فرایند شکل‌گیری ایده فیلمنامه توضیح داد: فرایند شکل‌گیری ایده و فیلمنامه از جمع و جور کردن زندگی خودم پدید می‌آید. فیلم اولم «رضا» درمورد تنهایی و رها شدن بود. «چرا گریه نمی‌کنی؟» و «دختر پری خانوم» هم همین‌طور از درون خودم می‌آید و پیوسته پرسش و پاسخ‌های من به مسائل خودم است. در زمانی که فیلم را می‌ساختم فهمیدم که انگیزه من از این بود که شاید یک روزی ممکن باشد که کسی بیاید و به من بگوید که «مادرت ممکن است یک‌روزی زنده شود».

وی درباره ریسک‌های پرداخت به روایت‌های فانتزی، مانند «دختر پری‌ خانوم»، یادآور شد: رئالیسم فانتزی را در ۲ فیلم قبلی خود با شیب ملایم‌تری داشتم و علاقه‌مندم به پرداخت به روایت‌های این‌چنینی با بهره‌گیری از تاریخ ایران.

آهنگساز «دختر پری‌ خانوم» نیز درباره روند خلق فضای موسیقایی فیلم، تصریح کرد: ما در این‌ پروژه از فیلمنامه، روند ساخت موسیقی فیلم را آغاز کردیم. چند فاز موسیقایی وجود داشت که یک تصنیف و چند موسیقی دراماتیک بود. این چالش از فیلمنامه با ما همراه بود.

معتمدی در پاسخ به پرسشی درباره اینکه در جشنواره گذشته فجر از حضور فیلم «چرا گریه نمی‌کنی؟» منصرف شده و امسال فیلمی به این رویداد ارائه شد، عنوان کرد: در تمامی سال‌هایی که در جشنواره فیلم فجر حضور داشتم، چیزی تحت عنوان «جشن» و پایکوبی ندیدم و بیشتر یک نمایشگاه سالانه است، مانند نمایشگاه سالانه کفش. من همچنان طبق روال گذشته، این جشنواره را رقابتی نمی‌بینم. ما روزی می‌توانیم بگوییم که جشنواره‌ای ملی داریم که همه فیلمسازان بتوانند اثر ارائه کنند. من از تمامی دست‌اندرکاران مدیریتی سینما، خواستارم که این روند اخذ پروانه ساخت را منحل کنند، زیرا این موضوع بسیاری از هنرمندان را به مجرم تبدیل کرده است.

وی در پاسخ به پرسشی در مورد شرایط موجود در فیلم به مثابه یک باور فلسفی توسط کارگردان است یا نه، توضیح داد: این موضوع نه باور فلسفی من است و نه از شرایط زیسته من آمده است. من تنها از جایی به بعد اجازه دادم که غلیان احساسات اتفاق بیفتد.

تهیه‌کننده اجرایی فیلم درمورد بازگشت سرمایه صرف شده در تولید، اظهار کرد: ما در شرایط سختی از لحاظ اقتصادی این فیلم را ساختیم و قطعا امیدواریم که این فیلم در اکران عمومی مورد اقبال قرار بگیرد.

معتمدی درباره علت پذیرش فیلم توسط بنیاد سینمایی فارابی و سرمایه‌گذاری این نهاد، عنوان کرد: با کمال ناباوری این فیلم در جلسه پیچینگ فارابی مورد توجه قرار گرفت و به من گفتند که ۱۰ دقیقه فرصت دارم که در جلسه‌ای با حضور داوران از فیلم دفاع کنم و از آن‌جایی که ما در راستای اقناع سرمایه‌گذاران در طی این سال‌ها توانایی پیدا کردیم، سرانجام به تایید شدن این طرح منجر شد.

معتمدی درباره درصدبندی میان سرمایه‌گذار و تهیه‌کننده این فیلم در اکران عمومی، تصریح کرد: درصدها به صورت مساوی و ۵۰ درصد ما و ۵۰ درصد سرمایه‌گذار است.